หนุ่มเศรษฐีลึกลับ – ตอนที่ 552

ตอนที่ 552

บทที่ 522 ลาจาก

เมื่อได้ยินคำของจู๋หวิน ลู่เสี้ยงหยางรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องข่มขู่เขาแน่

แต่เขาก็ไม่มีความกล้าพอที่จะกอดจู๋หวินต่อไป พลันปล่อยจู๋หวินออกอย่างว่าง่าย

หากแต่ตอนที่เขาผละออกจากร่างของจู๋หวิน มือของเขาบีบที่เอวบางของเธอเบาๆ

ความรู้สึกยืดหยุ่นที่อ่อนนุ่มและอ่อนนุ่ม ทำให้ลู่เสี้ยงหยางแทบจะร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ร่างของจู๋หวินสั่นสะท้าน ราวกับไฟฟ้าสถิต ใบหน้าที่แดงก่ำเพิ่งจะดีขึ้นมาบ้าง กลับแดงก่ำขึ้นมาให้เห็นอีกหน

ทันใดนั้น เธอทำตาขวาง ถลึงตาโตใส่ลู่เสี้ยงหยางพร้อมกล่าว “กรงเล็บสุนัขจริงๆ เชื่อไหมว่าฉันจะตัดมันทิ้งไปซะ”

ลู่เสี้ยงหยางกล่าวอย่างหน้าไม่อาย “ใครใช้ให้คุณสวยขนาดนี้ล่ะ ผมควบคุมมือของตัวเองไม่ได้เลย”

“…..” จู๋หวิน เธอหมดหนทางที่จะกำจัดลู่เสี้ยงหยาง ช่วยไม่ได้ ยังไงก็คงจะแทงเขาให้ตายไปไม่ได้

ลู่เสี้ยงหยางหัวเราะออกมา ในรอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความเจ็บปวด เขาคงต้องแยกจากกับจู๋หวินในวันนี้เสียแล้ว

แต่ก่อนแยกจาก เขาก็ยังอยากจะพยายามอีกสักตั้ง พลันเชื้อเชิญจู๋หวิน “คุณจะกลับไปที่ปินเหอกับผมก่อนไหม ผมจะพาคุณเที่ยวรอบปินเหอเลย ให้ผมได้ลิ้มลองการเป็นเจ้าถิ่นบ้าง”

เมื่อได้ยินประโยคนั้นจู๋หวินไม่ตอบรับแต่อย่างใด หญิงสาวนิ่งเงียบ

ลู่เสี้ยงหยางรู้ว่าเรื่องนี้อาจเป็นไปได้ จึงกล่าวเสริม “ที่ปินเหอมีของกินเยอะแยะเลย คุณไปกับผมเถอะ”

“เฮ้อ” จู๋หวินถอนหายใจยาว แม้ว่าเธอจะหวั่นไหวบ้าง แต่สถานะของเธอจะทำตามใจชอบไม่ได้

หญิงสาวส่ายหน้า พลันกล่าว “ไม่ล่ะ ฉันมีธุระที่จะต้องจัดการ วันนี้ฉันต้องไปแล้ว”

แม้ว่าเขาจะคาดเอาไว้อยู่แล้ว แต่ลู่เสี้ยงหยางก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เธอรับรู้ความคิดของลู่เสี้ยงหยาง จึงรู้สึกอาลัยบ้างเล็กน้อย พลันกล่าวกับลู่เสี้ยงหยาง “ก่อนลาจากนายมีอะไรจะพูดกับฉันไหม?”

ลู่เสี้ยงหยางกล่าวอย่างไม่ลังเล “หลังจากนี้ผมต้องไปหาคุณที่ไหน”

จู๋หวินนิ่งไป ก่อนที่จะส่ายหน้า “เปลี่ยนคำถามใหม่”

บอกตามตรง ในตอนนี้ลู่เสี้ยงหยางเป็นเพียงนักบู๊ระดับแปดตัวเล็กๆ แม้ว่าจะมีพรสวรรค์ แต่ใครก็มิอาจบอกได้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น หรืออาจจะพูดอีกอย่างจะถูกลืมเลือน

หากลู่เสี้ยงหยางต้องการมาหาเธอจริงๆ ก็ต้องมีความสามารถระดับปรมาจารย์เท่านั้น

แต่ปรมาจารย์ราวกับมังกร ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะไปถึงจุดนั้นได้ แม้แต่ใต้แผ่นดินหวาเซี่ยที่กว้างใหญ่ไพศาล ปรมาจารย์ก็มีน้อยยิ่งกว่าน้อย

เมื่อคิดได้อย่างนั้น จู๋หวินรู้สึกว่า ต่อให้เธอบอกลู่เสี้ยงหยางว่าเธออยู่ที่ไหนก็ไร้ประโยชน์

ลู่เสี้ยงหยางยังคงยืนกรานอย่างมุ่งมั่น “ไม่ ผมจะถามคำถามนี้ คุณแค่ตอบผมมาก็พอแล้ว”

จู๋หวินยังคงไม่ตอบคำถาม พลันเปลี่ยนหัวข้อของบทสนทนาอย่างดื้อๆ “เอางี้แล้วกัน ฉันจะให้ของขวัญนายสองอย่าง ถือว่าเอาไว้ดูต่างหน้า”

เธอกล่าวพลันหยิบหนังสือเล่นหนึ่งออกมาจากอก ยื่นให้กับลู่เสี้ยงหยาง

หนังสือเล่มนี้ดูเหมือนว่าจะมีอายุยาวนาน กระดาษด้านใสได้ถูกย้อมเป็นสีเหลือง ตัวอักษรที่บิดเบี้ยวปรากฏบนหน้าปก ปราณบูโด

ลู่เสี้ยงหยางอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก เขาไม่ยื่นมือออกไปรับหนังสือเกี่ยวกับปราณเล่นนี้ของจู๋หวิน

จู๋หวินยัดหนังสือลงไปที่ฝ่ามือของลู่เสี้ยงหยาง “ปราณที่นายฝึกอย่างดุเดือด หากมุ่งไปที่ทางนี้ ก็สามารถไปถึงขั้นสุดได้แน่ แต่หลายสิ่งในเมื่อมีผลดีก็ต้องมีผลเสีย ปราณที่แข็งแกร่งและบ้าคลั่งของนาย หากได้พบกับปราณที่อ่อนโยนและผุดผ่องบริสุทธิ์ บางทีอาจจะถูกยับยั้ง”

“หลังจากนี้ นายต้องฝึกปราณบูโดเพื่อช่วยเสริม จะทำให้ปราณของนายอ่อนโยนมากขึ้น แข็งแกร่งและบริสุทธิ์ ไม่มีข้อบกพร่องใดๆ หากไปถึงจุดสุดยอด ก็จะไร้เทียมธาร”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ลู่เสี้ยงหยางถึงได้ดึงสติกลับคืนมา คำว่าไร้เทียมธารเสมือนกับมีดคมที่กรีดเฉือนหัวใจของลู่เสี้ยงหยาง จารึกเข้าไปในหัวใจของเขา

เมื่อคิดได้อย่างนั้น ลู่เสี้ยงหยางเผยสายตาวับวาวประกาย จับจ้องไปที่จู๋หวินพร้อมกล่าว “คุณวางใจได้เลย ผมจะต้องยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกหล้าได้แน่ ถึงตอนนั้นถึงจะคู่ควรที่จะเป็นผู้ชายของคุณ”

คราวนี้ จู๋หวินไม่โกรธแต่อย่างใด แต่กลับเผยรอยยิ้มหวานออกมา

รอยยิ้มนั้นงดงาม เสมือนกับดอกไม้ที่เบ่งบาน ชั่วพริบตานั้น ทำให้ทั่วฟ้าดินได้สูญเสียสีสันไป

ในหัวของลู่เสี้ยงหยางขาวโพลน พลันตั้งใจจารึกรอยยิ้มของจู๋หวินเอาไว้ในหัว

“ได้ หากวันหนึ่งนายยืนอยู่ที่จุดสูงสุดของโลกหล้า ฉันจะเป็นผู้หญิงของนาย” จู๋หวินกล่าวกับลู่เสี้ยงหยางด้วยความตั้งใจมุ่งมั่น

ลู่เสี้ยงหยางกำหมัดแน่น พลันให้คำมั่นในใจอย่างมุ่งมั่น “ผมจะต้องแข็งแกร่ง ผมจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกหล้า”

“โอเค สิ่งที่ควรพูดได้พูดออกไปหมดแล้ว นอกจากนี้ชุดเกราะที่นายใส่อยู่ก็ให้นายแล้วกัน ฉันเชื่อว่านายเองก็รู้แล้ว ว่าชุดเกราะนี้สามารถป้องกันการโจมตีของนักบู๊ที่ต่ำกว่าปรมาจารย์” จู๋หวินกล่าวเสริม ด้วยแววตาประกายสีสัน

บอกตามตรง อันที่จริงเธอตั้งความหวัง หวังว่าสักวันลู่เสี้ยงหยางจะได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกหล้า

ลู่เสี้ยงหยางๆ ไม่ตอบรับแต่อย่างใด เสี้ยวความเจ็บปวดยังคงเกาะกุมหัวใจของเขา ไม่ว่าอย่างไรก็สลัดไม่หลุด

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลู่เสี้ยงหยาง จู๋หวินเองก็ไม่พูดอะไรอีก

การจากลาต่อจากนี้ ไม่ได้ยืดเยื้อแต่อย่างใด จู๋หวินออกจากถ้ำ เธอสาวเท้าเล็กๆ ก้าวเข้าไปในป่า เพียงแค่พริบตาร่างของเธอก็หายลับตาเข้าไปในป่าอันเขียวขจี

ส่วนลู่เสี้ยงหยางยังคงอยู่ในถ้ำ นิ่งอยู่สักพัก ก่อนที่จะยืดตัวขึ้นออกเดินทาง

เขาไม่รู้เลย ว่าหลังจากที่เขาจากไป ร่างของจู๋หวินปรากฏขึ้นบนยอดต้นไม้ไม่อยู่ไม่ไกล พลันจับจ้องแผ่นหลังของเขาเงียบๆ กระทั่งลับตาเธอถึงได้หายเข้าไปในป่าอีกครั้ง

เมื่อลู่เสี้ยงหยางออกจงมาจากเหวได้ ก็ใกล้มืดค่ำเสียแล้ว

หลังจากที่ผ่านการตกผลึกมาหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ ความรู้สึกเจ็บปวดค่อยๆ จางลง

แต่เขากลับมีความมุ่งมั่นที่จะแข็งแกร่งมากกว่าเก่า มีเพียงแค่ได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของผืนแผ่นดิน เขาถึงจะคู่ควรที่จะไปหาจู๋หวิน

เขาส่ายหน้า สลัดเอาความเศร้าโศกออกจากหัว ลู่เสี้ยงหยางตรงไปที่โรงพยาบาลในทันที

หลายวันก่อนหน้า เขาถูกขุยกางไล่ฆ่า ในตอนนั้นเย่สวนยังคงนอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง

หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง ลู่เสี้ยงหยางก็ได้เดินทางมาถึงในห้องผู้ป่วยของเย่สวนที่โรงพยาบาลจนได้

ภายในห้อง ชิวรั่วหานกำลังเช็ดมือให้กับเย่สวน

เย่สวนยังคงนอนอยู่บนเตียงเช่นเคย ไร้ปฏิกิริยาใดๆ เสมือนกับเจ้าหญิงนิทรา

ลู่เสี้ยงหยางเสมือนกับถูกทิ่มแทง ทำไมเย่สวนยังไม่ตื่นอีก

ชิวรั่วหานแหงนหน้าขึ้นก็ได้พบกับลู่เสี้ยงหยาง เธอขยี้ตาอย่างแรง พลันกล่าวถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “พะ พี่เขยกลับมาแล้วหรือ”

หลายวันก่อนลู่เสี้ยงหยางออกไปซื้อของ ก็ได้หายตัวไปกะทันหัน หลังจากนั้นก็ติดต่อเขาไม่ได้มาตลอด

หลังจากนั้นเธอก็ได้แจ้งความกับตำรวจ ตำรวจหาอยู่หลายวันก็ไม่มีข่าวคราวของลู่เสี้ยงหยาง

ชิวรั่วหานคิดว่าเธอจะไม่ได้เจอ หลายวันนี้เธอเสียใจอย่างมาก จนหญิงสาวร้องไห้ดวงตาบวมเบ่ง หากไม่ใช่เพราะต้องอยู่ดูแลเย่สวน เธออยากจะออกไปตามหาลู่เสี้ยงหยางจริงๆ

ลู่เสี้ยงหยิ่มยิ้มตาหยี “หลายวันมานี้ลำบากเธอแล้ว”

หือหือ!

ชิวรั่นหานเองก็ไม่สามารถควบคุมได้ เธอน้ำตาไหลพราก วิ่งเข้าไปที่ลู่เสี้ยงหยาง ก่อนที่จะซบลงในอ้อมกอดของเขา

“พี่เขย ฉัน ฉันคิดถึงพี่แทบแย่ พี่รู้ไหม?”

หนุ่มเศรษฐีลึกลับ

หนุ่มเศรษฐีลึกลับ

Status: Ongoing

อ่านนิยาย เรื่อง หนุ่มเศรษฐีลึกลับ ฟรี ได้ที่ novel-fast 


เรื่องย่อ

โดย เรื่อง หนุ่มเศรษฐีลึกลับ บ้างส่วนของนิยาย

บทนำ ช็อค!ลูกเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงที่ได้รับได้รับความอัปยศ อดสู่การเหยียดหยาม หลังจากที่เปิดเผยฐานะตัวเองแล้ว แม่ ภรรยาตั้งเงื่อนไข่ที่น่าอับอาย

บทที่ 1 ทรัพย์สินหลายล้านล้าน

เมืองปินเหอ ภายในคฤหาสน์หรูหรา

ลู่เสี้ยงหยางกำลังล้างมือ ชโลมน้ำมันนวดไปทั่วมือ

บนโซฟามีสาวงามรุ่นใหญ่คนหนึ่งกับสาวน้อยสองคนนอนอยู่

สาวงามรุ่นใหญ่คือหลิวจิ้งแม่ยายของลู่เสี้ยงหยาง ถึงแม้จะอายุได้ 30กว่าปีแล้ว แต่กลับดูผ่อนคลาย ราวกลับได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ทรวดทรงก็ผอมเพรียว

สาวน้อยผู้งดงามอีกสองคนคือเย่สวนภรรยาของลู่เสี้ยงหยางและไป๋สู้สู้เพื่อนสนิทของเธอ

“ไอ้ขยะ นานขนาดนี้แล้ว ยังเตรียมไม่เสร็จอีกหรอ?” ในเวลานี้เย่สวนพูดเร่งลู่เสี้ยงหยางอย่างไม่อดทน

ลู่เสี้ยงหยางตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรนแผ่วเบา “เสร็จแล้วเสร็จแล้ว”

วิ่งถือผ้าขนหนูมายืนข้างเย่สวน

เย่สวนสวมชุดอยู่บ้าน นอนอยู่บนโซฟา สัดส่วนเว้าโค้งงามชดช้อย

ลู่เสี้ยงหยางเริ่มลงมือนวดให้เย่สวนอย่างชำนาญ

ปฏิเสธไม่ได้ว่า หุ่นของเย่สวนเซ็กซี่มากเหลือเกิน

อึก!

เสียงลู่เสี้ยงหยางกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่

ไป๋สู้สู้เห็นลู่เสี้ยงหยางว่านอนสอนง่ายแบบนี้ ก็หัวเราะขึ้นมา “สวนจื่อ ผู้ชายของเธอชำนาญน่าดูเลยนะ แต่สายตาของเขาดูไม่จริงใจเท่าไหร่ แอบมองฉันหลายครั้งแล้ว!”

เย่สวนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คางคกอยากกินเนื้อหงส์ ขยะอย่างเขามานวดให้ฉัน ฉันยังรังเกียจมือสกปรกของเขาเลย”

ลู่เสี้ยงหยางก้มหัวลง ไม่กล้าพูดอะไร

เขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลเย่ แต่งเข้าบ้านนี้มาสามปี ไม่มีใครในตระกูลเย่มองเขาเป็นคน ใช้ชีวิตอยู่ไม่ต่างกับสุนัขตัวหนึ่ง

แต่โชคชะตาก็ยังเล่นตลกกับเขา ยามเขาถูกคนในตระกูลเย่รังแก คนเหล่านั้นล้วนเป็นสาวงามทั้งสิ้น

“ผลั่ก!” คิ้วของเย่สวนก็ขมวดขึ้นเล็กน้อยทันที ดูเหมือนว่าลู่เสี้ยงหยางจะใช้แรงเยอะเกินไป ไม่พูดไม่จา คำพูดทั้งหมดถูกใส่ลงบนหน้าของลู่เสี้ยงหยาง

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของลู่เสี้ยงหยางถูกทิ้งรอยฝ่ามือแดงก่ำไว้

“ไอ้ขยะไร้ประโยชน์ ถ้ากล้าทำให้ฉันเจ็บอีกครั้งเดียว ฉันทุบหน้านายเละแน่” เย่สวนจ้องตาเขม็งอย่างคุกคาม

ลู่เสี้ยงหยาง รีบร้อนขอโทษขอโพย เบาน้ำหนักมือลง

ไม่นาน หลังนวดให้เย่สวนเสร็จ เขาก็เริ่มนวดให้แม่ยายหลิวจิ้ง

ปัก!

หลิวจิ้งง้างมือขึ้นฝากรอยไว้บนหน้าอีกข้างของลู่เสี้ยงหยาง

“ไอ้เศษสวะ ไม่รู้จักการใช้ใจหน่อยรึไง?” หลิวจิ้งโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ ชี้หน้าถามลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางไม่กล้าตอบกลับ ถัดจากนั้น เมื่อนวดให้หลิวจิ้งเสร็จ ลู่เสี้ยงหยางก็เข้าไปซักเสื้อผ้าในห้องน้ำ

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หยิบขึ้นมาดูจึงเห็นว่าเป็นแม่ของเขาโทรมาหา

ตั้งแต่เขาแต่งงานเข้ามา แม่ก็โทรหาเขาน้อยมาก เพราะกลัวจะถูกปฏิเสธและเป็นตัวถ่วง ทำให้ฝ่ายหญิงไม่พอใจ ในตอนนี้อยู่ๆกลับติดต่อมา

เขาเครียดนิดหน่อย คงไม่ใช่เกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ?

ลู่เสี้ยงหยางรีบกดรับสาย ไม่รอเขาพูดก่อน น้ำเสียงตื่นเต้นของแม่ก็เอ่ยขึ้น “ลูกแม่ ลุงของลูกเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ พ่อของลูกออกมาจากคุกแล้ว ตอนนี้ได้สานต่อกิจการทั้งหมดของตระกูลลู่ อีกหน่อยลูกไม่ต้องใช้ชีวิตลำบากแล้ว พ่อให้เงินลูกหนึ่งพันล้านเป็นค่าชดเชย จากนี้อยากใช้เงินยังไงก็ใช้ได้เลย”

พอได้ฟัง ภายในหัวของลู่เสี้ยงหยางก็ส่งเสียงพึมพำ

ต่อจากนั้นเสียงของแม่ก็ไม่อาจฟังได้ชัดเจน ในสมองมีเพียงคำว่า “หนึ่งพันล้าน” ลอยไปลอยมา

น้ำตาเขาเริ่มคลอ หลังจากนั้นพักใหญ่ ถึงเช็ดน้ำออกจากตา

วันนี้ นานเกินไปแล้ว นานจนเมื่อมันมาถึงจริงๆ เขากลับรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

เดิมทีเขาเป็นนายน้อยแห่งตระกูลลู่ที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆในเมืองหลวง พ่อของเขาพ่ายแพ้ให้กับลุงในการแย่งชิงตำแหน่งทายาทในตระกูล สุดท้ายถูกคุมขัง แม่ของเขาก็ถูกขับไล่ออกจากบ้าน

ลิ้มลองสีหน้าของคนอื่น เนื่องจากอำนาจของลุง ทำให้เขาหางานที่มั่นคงทำไม่ได้สักงาน

แม้กระทั่งตอนนี้ แม่ของเขาก็ยังอยู่ในห้องใต้ดินเล็กๆ เพียงเพื่อให้เขาได้แต่งเข้าสำเร็จ ให้เขาได้มีที่ซุกหัวนอนหลบลมฝน

ในวันนี้พ่อของเขาได้รับการปล่อยตัว กลายเป็นผู้สืบทอดตระกูลลู่ ในที่สุดเขาก็ได้รับในสิ่งที่ต้องการ ยืดเส้นยืดสายได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า สองสามปีมานี้ ฉันต้องได้รับความยุติธรรม!” ลู่เสี้ยงหยางสาบานในใจเงียบๆ ในขณะเดียวกัน สามคนในห้องรับแขกกำลังพูดคุยกัน ไม่มีใครสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของลู่เสี้ยงหยาง

ไป๋สู้สู้ขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยขึ้น “สวนจื่อ บริษัทของเธอเกิดเรื่อง สายเงินทุนถูกทำลาย เรื่องนี้อาจมีทางหนีทีไล่ที่วนเวียนอยู่นะ”

“เอ๋ จริงหรอ?” เย่สวนตาเป็นประกาย เติมเต็มการรอคอยเธอได้ สายเงินทุนในบริษัทของเธอแย่ลงมาเดือนกว่าแล้ว เงินเดือนของพนักงานไม่สามารถออกให้ได้ ทุกวันนี้แทบจะล้มละลาย

“คืออย่างนี้ แฟนของฉันไม่ใช่ทำงานอยู่ที่หย่งหยวนกรุ๊ปหรอ? เขากับประธานจางเจ้าของหย่งหยวนกรุ๊ปมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน พูดคุยสถานการณ์บริษัทของเธอให้เขาฟัง ประธานจางตกลงที่จะเพิ่มเงินทุนให้กับบริษัทของเธอ” ไป๋สู้สู้กล่าว

“อะไรนะ? นี่…นี่เป็นเรื่องจริงหรอ?” เย่สวนร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

หย่งหยวนกรุ๊ปเป็นหนึ่งในบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในเมืองปินเหอ ว่ากันว่าเจ้าของจางติ่งเทียนมีมูลค่าเกือบหนึ่งพันล้าน หากเขาสัญญาว่าจะสนับสนุนเงินทุนให้บริษัทของเย่สวน งั้นบริษัทของเย่สวนก็กลับมามีชีวิตได้อีกครั้งอย่างแน่นอน

“เป็นเรื่องจริงแน่นอนสิ พวกเราเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุด ฉันจะโกหกเธอได้ยังไงล่ะ” ไป๋สู้สู้พูดพร้อมยิ้มให้ แต่ในใจกลับรู้สึกทำอะไรไม่ถูก ประธานจางจะช่วยเย่สวนฟรีๆได้ยังไง เงื่อนไขของประธานจางคือให้เย่สวนไปนอนกับเขาหนึ่งคืน

แต่เงื่อนไขนี้ไป๋สู้สู้ไม่ได้พูดออกไป

ช่วงนี้แฟนของเธอก็มีปัญหากวนใจที่บริษัท จำเป็นต้องใช้ผู้หญิงแบบเย่สวนเข้าหากับประธานจาง ถึงได้ให้ไป๋สู้สู้มาหลอกล่อเย่สวน

“งั้นตกลง ฉันจะไปเจอประธานจาง” เย่สวนตอบตกลงทันที

“อืม งั้นฉันให้แฟนฉันเอาคำพูดของเธอไปบอกประธานจาง ถ้าไม่ผิดพลาดอะไร พรุ่งนี้ประธานจางก็จะมาเจอเธอ อย่างช้าสุดมะรืนนี้เงินทุนสนับสนุนก็จะไปถึงบริษัทของเธอ” ไป๋สู้สู้บอก

ในเวลานี้ ลู่เสี้ยงหยางที่เดินเข้ามาในห้องรับแขกพอดีก็ได้ยินบทสนทนาของพวกเธอ เดินไปสองสามก้าว ก็ถึงข้างกายเย่สวน พูดกับเธออย่างจริงจังว่า “ที่รัก คุณต้องการความช่วยเหลือไม่จำเป็นต้องไปขอร้องคนอื่น ตอนนี้คุณขาดเงินไม่ใช่หรอ ผมสามารถหาวิธีช่วยคุณได้…”

“คิกคิกคิก…”เขายังไม่ทันพูดจบ ไป๋สู้สู้ก็หัวเราะขึ้นมา มองไปที่ลู่เสี้ยงหยางด้วยความดูถูกเหยียดหยามแล้วพูดขึ้น “ให้พึ่งนาย? ทั้งเนื้อทั้งตัวนายตอนนี้มีเงินถึง100ไหม? เหมือนตัวตลกเสียจริง ไปเอาความกล้าจากไหนมาคุยโม้ขนาดนี้?”

ใบหน้าสวยงามของเย่สวนก้มลงต่ำ พูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความดูหมิ่น “นายกล้าดียังไงจะมาช่วยฉัน? ไสหัวไป เห็นหน้านายแล้วจะอ้วก”

คิ้วของหลิวจิ้งขมวดเป็นเส้นตรง ง้างมือขึ้นเตรียมจะฝากรอยไว้ที่หน้าของลู่เสี้ยงหยางอีกครั้ง

แต่ลู่เสี้ยงหยางไม่ขยับหนี พูดอย่างสงบว่า “ผมช่วยคุณได้จริงๆ”

ไป๋สู้สู้หัวเราะจนน้ำตาไหล มองลู่เสี้ยงหยางเหมือนกับมองคนโง่เง่า เอื้อมมือชี้ไปที่หน้าอกเขา แล้วพูดทีล่ะคำ “บริษัทของสวนจื่อต้องใช้เงินทุนอย่างน้อย10ล้านหยวนถึงรอดตาย 10ล้านหยวน! ขยะอย่างนายชั่วชีวิตนี้สามารถทำเงินได้มากขนาดนี้ไหม? ใครให้นายมาเสนอหน้าพูดวางท่าที่นี่”

ลู่เสี้ยงหยางยิ้มตอบ “ก็แค่10ล้านไม่ใช่หรอ?”

“โอ้โห น้ำเสียงโอหัง ก็แค่10ล้าน? ขยะอย่างนายหามาได้สักแสนนึง ฉันไป๋สู้สู้ยอมให้นายออกคำสั่งเลย!” ไป๋สู้สู้หัวเราะขึ้นมาอย่างดูถูก


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน