เคพาออกไปแล้วหรอ
เขากลับไม่แปลกใจ เขาเข้ามาพร้อมผลตรวจในมือ แล้วลากเก้าอี้นั่งลงข้างเตียง
สองวันที่ผ่านมาเขาไม่ได้ไปบริษัท แต่พักอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อดูแลผู้หญิงคนนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างราบรื่น หลังจากนั่งลงเขาก็รู้สึกอ่อนล้าทันที
อาจเป็นเพราะกังวลว่าเธอจะตาย
เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาวางไว้ตรงหน้าเขาอีกครั้งเพื่อตรวจสอบอย่างละเอียด
ไม่เสียแรงที่เป็นหมอ ปิ่นปักผมปักได้ตรงจุดมาก แต่ดีที่ไม่ได้เอาชีวิตเธอไป แต่ว่ากันว่าที่ตรงนี้เต็มไปด้วยเส้นประสาทสมอง จึงเป็นไปได้ที่เธอจะได้รับผลกระทบในระดับหนึ่งเมื่อตื่นขึ้น
ผลกระทบอะไร
โง่หรือตาบอด
ขณะถือกระดาษ ทันใดนั้นสมองของเขาก็กลับไปคิดถึงฉากที่เห็นในโรงแรมวันนั้น
เธอแข็งแกร่ง เขามีประสบการณ์มาแล้ว ครั้งแรกที่เธอแกล้งตายก็เพื่อจะหลบหนีไปต่างประเทศพร้อมกับลูกสองคนที่กำลังรออาหารอยู่ ครั้งที่สองบนเรือ เพื่อให้เขาเชื่อว่าแป้งร่ำทารุณเด็ก เธอไม่ลังเลเลยที่จะเอาแก้วแทงตัวเอง
จากนั้นเมื่อมีเรื่องเกิดขึ้นกับคิวคิว เธอก็ไปช่วยเขาเพียงลำพัง
สรุปคือผู้หญิงคนนี้กล้าหาญไม่กลัวตาย
แต่สิ่งเหล่านี้ของเธอปรากฏให้เห็นในตัวลูก และตัวเธอเอง เขาไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งเธอจะหยิบอาวุธมาทำร้ายตัวเอง เพื่อที่จะเก็บความลับของเขาไว้
เธอไม่กลัวความตายจริงๆเหรอ
เขาบีบกระดาษแผ่นบางและกำนิ้วทีละน้อย เพราะเขาจำได้ว่าตอนที่เขาอยู่ในโรงแรมวันนั้น เมื่อเขาเห็นว่าเธอกำลังจะบอกความลับของเขา เขาก็เกิดอยากฆ่าเธอขึ้นมาจากใจจริงๆ!
ในขณะนั้นเขาต้องการจะฆ่าเธอจริงๆ
แต่ต่อมาเธอก็ล้มลงต่อหน้าเขาเพื่อเก็บความลับไว้
ช่างน่าขันอะไรอย่างนี้
เขาฉีกกระดาษแล้วโยนทิ้งลงในถังขยะ และเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำ “คุณสมควรที่จะถูกแทงมั้ย ผู้ชายคนที่ทำให้คุณต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วน คุณยังจะช่วยเขา คุณโง่หรอ”
เขาต้องการที่จะดุอย่างรุนแรงมากขึ้น เมื่อนั่นคือวิธีที่ทำให้เขาและเธอเข้ากันได้
แต่หลังจากดุไปสักพัก เขาไม่สามารถดุต่อไปได้ ลำคอของเขารู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่ขวางอยู่
“ตื๊ด…ตื๊ด…”
ทันใดนั้นก็มีสายเข้ามา เมื่อเขาได้ยินก็ลุกขึ้นทันที และหยิบโทรศัพท์มือถือเดินไปที่หน้าต่าง
“ฮัลโหล”
“ท่านประธานพบเบาะแสบางอย่าง หมอที่สะกดจิตคุณเส้นหมี่ หมอนุชนาถไม่รู้จัก หลังจากจับคู่ใบหน้าแล้ว พบว่าเขาเป็นนักศึกษาต่างชาติที่เรียนจิตวิทยาที่เมืองM”
“แล้ว”
“ผมตรวจพบบัญชีปัจจุบันของเขา เพิ่งจะปิดบัญชีไปเมื่อวันก่อน”
“…”
ในวินาทีนั้นออร่าสังหารอันน่าสะพรึงกลัวได้แผ่ออกมาจากตัวเขาทันที จนเกือบทำให้อุณหภูมิในห้องผู้ป่วยลดลงจนถึงจุดเยือกแข็ง
บอดี้การ์ดดูเหมือนจะสัมผัสได้ ดังนั้นเขาจึงแข็งใจพูดว่า “นอกจากนี้ ท่านประธาน ปาปารัซซี่บอกว่ามีใครบางคนจงใจมองหาพวกเขา นั่นก็คือตระกูลโรแกน!”
บรรยากาศยิ่งน่ากลัวขึ้นไปอีก จนกลิ่นอายอันน่าขนลุกก็สามารถสัมผัสได้แม้ปลายสายโทรศัพท์อยู่ไกลออกไป
“ภายในวันนี้อย่าให้ฉันเห็นคำว่าห้างฯแกรนด์เอช!”
“ครับ ท่านประธาน”
“แล้วก็ยึดทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อตระกูลโรแกน ส่งหลักฐานไปที่สถานีตำรวจ และบอกพวกเขาว่าไม่มีคนในตระกูลโรแกนคนไหนจะถูกปล่อยตัวโดยไม่ได้รับคำสั่งจากฉัน รวมถึงจารุณีด้วย!!”
ประโยคสุดท้าย ผู้ชายคนนี้แทบจะบดขยี้ฟันทีละคำก่อนพูดออกมา!
มันบ้าไปแล้ว! โหดร้ายเกินไป!
แทบจะถอนรากถอนโคนตระกูลโรแกน ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว!
และสิ่งนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับความบกพร่องทางพันธุกรรมของเขาไม่มากก็น้อย
ดังนั้นในตอนเที่ยงของวันนั้น ตระกูลโรแกนที่อาศัยอยู่ในสเพ็นดิสการ์เด้นคาดไม่ถึงเลยว่าภัยพิบัติจะหล่นใส่หัว ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง บ้านของพวกเขาก็ถูก “เก็บกวาด” จนไม่มีแม้แต่ขยะเหลืออยู่
——
เมื่อเส้นหมี่ตื่นขึ้นก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว เธอลืมตาขึ้นมองไปที่เพดานสลัวเหนือศีรษะ ซึ่งส่องสว่างด้วยแสงสีเหลืองอบอุ่นในห้องเป็นเวลานาน เธอจำไม่ได้ว่าเธออยู่ที่ไหน
ตอนนี้เธออยู่ในสถานการณ์แบบไหน
ต้องไปทำงานไหม
ดูเหมือนว่าวันที่เธอลาในเดือนนี้จะเกินวันหยุดประจำเดือนของบริษัทแล้ว ถ้าเธอไม่ไป เธอจะไม่ได้โบนัส
เธอจึงอยากลุกขึ้น
แต่ขณะที่เธอถูกพยุงขึ้นจากเตียง ทันใดนั้น ความเจ็บปวดราวกับหัวจะระเบิดก็แผ่ออกมาจากศีรษะ เธอจนล้มลงอีกครั้งหลังจากกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
เกิดอะไรขึ้น
ทำไมเธอปวดหัวจัง
ด้วยความเจ็บปวดเหลือทน เธอจึงเอื้อมมือออกไปแตะศีรษะของเธอ แต่ในขณะนี้ เธอได้ยินเสียงเร่งฝีเท้าเข้ามาในหูของเธอ “คุณตื่นแล้วเหรอ อย่าขยับ อาการบาดเจ็บของคุณยังไม่หายดี”
เสียงที่คุ้นเคย ทุ้มลึกและแฝงไปด้วยความกังวล
เส้นหมี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นช้าๆ ในที่สุดเธอก็เห็นชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ เขาตัวสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาเหมือนผลงานชิ้นเอกของปรมาจารย์
เส้นหมี่ตะลึง!
ราวกับผ่านไปหนึ่งศตวรรษ เธอมองไปที่ชายที่เดินมาหาเธอ และไม่แม้แต่จะขยับตัวเป็นเวลานาน
มีเพียงดวงตาที่สวยงามที่เต็มไปด้วยความสับสนและความสงสัย จ้องมองมาที่เขาอย่างเหม่อลอย นานมากจนแสนรักที่วิ่งเข้าหาเธอใจกระตุก แม้แต่นิ้วก็เย็นเฉียบทันที
ยัยหมอวายร้ายที่รัก – บทที่ 232 สมองเสื่อมหรือตาบอด
บทที่ 232 สมองเสื่อมหรือตาบอด
Posted by ? Views, Released on ธันวาคม 31, 2020
, ![ยัยหมอวายร้ายที่รัก ยัยหมอวายร้ายที่รัก](https://i3.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/137052.jpg?resize=150,150)
ยัยหมอวายร้ายที่รัก
None