ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส! – บทที่ 983

ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!

ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส! บทที่ 983

เมื่อเจย์รู้สึกว่านางมารร้ายคนนั้นได้เข้ามาครอบงำอารมณ์จิตใจของเขาเสียแล้ว เขาก็ลุกขึ้นมานั่งอย่างหนักใจ หลังจากถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้ว เขาก็ไปที่มุมห้องยืนตีลังกากลับหัว

เขาต้องบังคับตัวเองให้ใจเย็นลงและคิดหาว่าทำไมเขาถึงมีความรู้สึกเช่นนี้กับแองเจลีนได้

ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามหาคำตอบอย่างหนักแค่ไหน แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อแองเจลีนนั้นเกิดจากความหลงใหล ความไว้ใจ หรือความเกลียดชังสุดขั้วกันแน่

วันรุ่งขึ้น เจย์ได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่โดยการยื่นจดหมายลาออกกับหัวหน้าแผนกวิศวกรรม จากนั้นเขาก็ย้ายออกจากหอพักและเช่าอพาร์ทเมนต์สองห้องนอนในหมู่บ้านจัดสรรเล็ก ๆ ในเมืองอิมพีเรียล

เขาควรจะพามาริลินและลูก ๆ ของพวกเขามาที่นี่ตอนที่เขาหางานที่มั่นคงได้แล้ว

ในขณะเดียวกัน มันอาจจะช่วยให้เขาพ้นจากความคิดบ้าบอทั้งหมดที่เขามีกับแองเจลีนได้ด้วย

เมื่อแองเจลีนรู้ว่าเจย์ได้ออกไปจากสถานที่ก่อสร้างแล้ว เธอนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะในห้องทำงานของประธานและถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย

“เฮ้อ”

ไม่ใช่เป็นเพราะสิ่งใดเลยแต่มันเพราะการที่เธอไปลอบจูบเขา

แล้วตอนนี้เขาก็ทำตัวเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่แสนจะขี้อาย และจนถึงขั้นลาออกเพียงเพื่อตั้งใจหลบเลี่ยงเธอเลยเหรอ?

ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่เธอจูบเขา ริมฝีปากของเขาจะตวัดรับในขณะที่ดวงตาและคิ้วของเขาจะเลิกขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกไปถึงหู

“เฮ้อ!”

แองเจลีนถอนหายใจอีกครั้ง!

เซย์นนั่งอยู่ตรงข้ามกับแองเจลีน แฟ้มในมือของเขาถูกเปิดออกและวางอยู่บนโต๊ะ มีหนังสือเล่มเล็กชื่อ ‘บุปผาในกุณฑีทอง’ วางอยู่บนนั้น และภาพประกอบในเล่มนี้ช่างดูอนาจารเสียจริง

หลังจากที่ได้ยินแองเจลีนถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เซย์นก็ชายตาขึ้นและมองไปที่เธอ “เจย์ทำอะไรให้เธอไม่พอใจอีกแล้วหรือไง?”

แองเจลีนตอบอย่างแผ่วเบาว่า “เขาจงใจหลบฉัน”

เซย์นถามว่า “เธอไปทำอะไรให้เขาโกรธล่ะ? ทำไมเขาถึงได้กลัวขนาดนั้น?”

แองเจลีนลืมตาขึ้นมาอย่างใสซื่อและพูดว่า “ที่ฉันทำไปก็มีแค่จูบเขาโดยที่เขาไม่เต็มใจก็เท่านั้นเอง”

เซย์นอ้าปากค้าง เขาพอนึกภาพออกว่าผู้ชายที่หยิ่งทะนงและถือตัวอย่างเจย์คงจะรู้สึกอยากตายไปเสียหลังจากถูกเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจูบเข้า

“เธอช่วยทำตัวสุขุมสักนิดต่อหน้าเขาหน่อยไม่ได้เหรอ แองเจลีน?” ความกล้าหาญและความเข้มแข็งของน้องสาวทำให้เซย์นตกใจจนจิตใจและจิตวิญญาณของเขาแทบหลุดออกจากร่าง

“เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าเขาเป็นชาวประมงที่ไม่เอาถ่านขนาดที่ว่าแม่ยายของเขายังไม่ยอมรับเขา? เลือดของผู้นำได้ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของเขา มีเพียงเขาเท่านั้นที่ควบคุมชะตากรรมของคนอื่นได้ ไม่ใช่ในทางกลับกันแบบนี้ แต่เธอก็ยังไปลอบจูบเขาอีก แองเจลีน เซเวียร์ เธอ… เธอมันรนหาที่ตายจริง ๆ”

แองเจลีนคว้าแฟ้มที่อยู่ข้างหน้าเซย์นและใช้มันฟาดลงไปที่ตัวเขา “พี่ควรพูดให้มันดี ๆ หน่อยสิ”

เซย์นลดแขนที่ป้องลง และหนังสือนิทานเล่มเล็กของเขาถูกเปิดออก

เซย์นพูดอย่างจริงจังราวกับว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยสักนิด “ผู้ชายทุกคนล้วนชอบผู้หญิงผมยาวในชุดเดรสที่พลิ้วไสวไปกับสายลม โดยเฉพาะผู้หญิงอ่อนแอที่พูดด้วยน้ำเสียงอันแสนเปราะบางและยั่วยวน ถ้าได้เจอกับผู้หญิงแบบนั้นนะ ผู้ชายก็จะปกป้องพวกเธอด้วยสัญชาตญาณตามธรรมชาติอยู่แล้ว”

จากนั้นเขาก็มองไปที่น้องสาวของเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ “แล้วดูเธอสิ ฉันแทบจะเห็นคำว่า ‘ต่อยคนพาลในเมืองอิมพีเรียล เตะคนพาลในเมืองนางแอ่น ประกาศตามหาเพื่อน ๆ ผู้ที่มีศิลปะการต่อสู้เหมือนกัน’ เขียนอยู่บนหน้าเธอ ผู้ชายอย่างเจย์จะไปเห็นใจเธอได้ยังไงถ้าเธอทำตัวแบบนั้น?”

คำตอบของเซย์นทำให้แองเจลีนเต็มไปด้วยความโมโห

สายตาของเธอตกไปที่หนังสือนิทานเล่มเล็ก ๆ ตรงหน้าเซย์น แล้วเธอก็ถือบุปผาในกุณฑีทองไปตรงหน้าเซย์น “ฉันคิดว่านายเป็นแค่สัตว์ร้ายที่คิดถึงแต่ส่วนล่างของตัวเองซะอีก ผมยาวและชุดเดรสพลิ้วไสวงั้นเหรอ? นั่นคือทั้งหมดที่นายคิดเหรอ? ทำไมล่ะ? พี่ใหญ่ทำให้นายพอใจไม่ได้เหรอ?”

แววตาของเซย์นส่อความหม่นหมอง

แองเจลีนเอนไปข้างหน้า “ฉันพูดถูกใช่ไหม? นายจะทะเลาะกับพี่ใหญ่จริง ๆ เหรอ?”

เซย์นดันหน้าเธอกลับ “ไร้สาระ ฉันกับเชอร์ลี่ย์ยังดีกันอยู่”

แองเจลีนจ้องเขม็งไปที่แววตาแสนเจ็บปวดของเซย์นและรู้สึกไม่สบายใจด้วยเหตุผลบางอย่าง

“นายกับเชอร์ลี่ย์ไม่ได้ปิดบังอะไรฉันจริง ๆ ใช่ไหม พี่เซย์น?”

เซย์นพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “พี่ใหญ่ของเธอกับฉันมีอะไรปิดบังเธอตั้งเยอะแยะ เธอคงไม่คิดว่าพวกเราจะเล่าให้เธอฟังถึงพวกคำพูดหวาน ๆ พวกนั้นที่เราพูดกันทุกคืนหรอกใช่ไหม?”

แองเจลีนเยาะเย้ย “หน้าไม่อายจริง ๆ”

เซย์นถอนหายใจด้วยความโล่งอกในแบบที่แทบจะมองไม่เห็น

แล้วหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยน “เธออยากให้ฉันช่วยตามหาเขาไหม?”

แองเจลีนกล่าวว่า “ถ้าพี่เจอเขาแล้ว ก็ปล่อยเขาไว้ตามลำพังเถอะ หาคนที่จะคอยปกป้องเขาอย่างลับ ๆ แทนแล้วกัน”

เซย์นพูดติดตลกกับน้องสาวของเขาด้วยท่าทีเบิกบานพร้อมกับยืนตรงขึ้นและคำนับ “รับทราบครับ นายหญิง!”

ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!

ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!

Status: Ongoing
แม้จะผ่านไปสองชั่วอายุ โรสยังคงไม่สามารถละลายหัวใจอันเย็นชาของเจย์ อาเรสได้ ด้วยความเศร้าโศก เธอตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตภายใต้หน้ากากของคนโง่ ลวงเขาและหนีไปพร้อมกับลูกทั้งสอง สร้างความโกรธเกรี้ยวที่ไม่รู้จบแก่เซอร์อาเรส ทุกๆคนรอบตัวพวกเขามั่นใจว่านี่จะนำพาความตายอันร้ายแรงมาสู่โรส ทว่า ในวันต่อมา เซอร์อาเรสผู้ยิ่งใหญ่กลับคุกเข่าข้างหนึ่งลงกลางถนน พยายามเกลี้ยกล่อมเด็กเหลือขอคนหนึ่ง “ได้โปรดทำตัวดีๆแล้วมากับฉัน!”“ฉันจะไป แต่นายต้องยอมรับเงื่อนไขของฉันซะก่อน!”“ว่ามา!”“นายไม่สามารถรังแกฉัน โกหกฉัน และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ห้ามทำหน้าไม่พอใจใส่ฉัน นายต้องคิดเสมอว่าฉันคือคนที่สวยที่สุด และนายต้องยิ้มทุกครั้งที่คิดถึงฉัน…”“ก็ได้!”เหล่าไทยมุงถึงกับตกตะลึง! นี่มันเทพนิยายที่สวนทุกตำราหรือไง? เซอร์อาเรสดูเหมือนจะจนปัญญา จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่เขาสร้างขึ้นมาเล่นเขาซะอยู่หมัด ในเมื่อเขาไม่สามารถปฏิเสธเธอ เขาก็จะทำให้เธอเสื่อมเสียชื่อเสียงจนหมดสิ้นแทน!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท