จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อผมช่วยสองพี่น้องสาวสวยที่เกลียดผู้ชายโดยไม่บอกแม้แต่ชื่อ!? – ตอนที่ 11 ความยุ่งเหยิงระหว่างความหวาน

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อผมช่วยสองพี่น้องสาวสวยที่เกลียดผู้ชายโดยไม่บอกแม้แต่ชื่อ!?

“ความยุ่งเหยิงระหว่างความหวาน”

 

[…ที่นี่สินะ?]

 

ผมมาอยู่ที่ร้านคาเฟ่หรูๆ แห่งหนึ่ง ร้านที่ผมคงไม่มีทางเข้ามาเหยียบที่นี่คนเดียวแน่ๆ พร้อมกับเหลือบมองกระดาษโน้ตที่อยู่ในมือ

 

ผมว่าคงน่าสนุกดีถ้าเกิดมากันเป็นคู่

 

[เข้าไปกันดีกว่า]

 

ผมเปิดประตูเข้าไปด้วยปณิธานความมุ่งมั่น

 

…แล้วก็มีพนักงานเสิร์ฟที่แต่งตัวด้วยชุดเมดน่ารักที่เข้ากันได้ดีกับร้าน กำลังต้อนรับผมอย่างร่าเริง

 

อย่างที่คิด มีลูกค้าไม่กี่คน และส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง

 

[มาคนเดียวใช่ไหมคะ?]

 

[เอ่อ… ผมมาตามนัดน่ะครับ]

 

มาที่นี่คนเดียวก็คงฝืนไปหน่อย

 

แต่ก็อย่างที่บอกไป ผมคงไม่มาที่นี่คนเดียวหรอก

 

ผมมาตามมาจากกระดาษโน้ต มันเขียนโลเคชั่นของที่นี่เอาไว้อยู่ แน่นอนว่ามันถูกเขียนเอาไว้โดยใครบางคน

 

[ทางนี้ๆ! ฮายาโตะคุง]

 

[…อ้อ คุณผู้หญิงคนที่สวยๆ สองท่านนั้นสินะคะ เข้าใจแล้วค่ะ ใช้เวลาให้สนุกนะคะ!]

 

พนักงานเสิร์ฟหันไปพยักหน้าให้กับผู้หญิงที่โบกมือคนนั้นที่นั่งอยู่ด้านหลังเธอ

 

แล้วพนักงานก็บอกให้เดินไปหาเจ้าของเสียงได้เลย

 

ซึ่งเจ้าของเสียงคนนั้นก็ไม่ใช่ใครนอกจาก…

 

[ขอโทษที่ทำให้รอกันนะครับ?]

 

[ไม่เป็นไรหรอก~]

 

[ดีใจที่วันนี้นายมานะ]

 

ใช่ พวกเธอคืออาริสะกับไอนะ

 

หลังจากการสารภาพรักกับไอนะจบลง มันกินเวลาไปนานอยู่พอสมควร พวกเธอถามผมว่าอยากไปที่คาเฟ่กับพวกเธอไหม ผมตกลงที่จะไปกับพวกเธอเพราะผมก็ไม่มีอะไรที่ต้องทำเป็นพิเศษเหมือนกัน แต่ขณะที่จะเดินไปกับพวกเธอ ผมโดนอาจารย์เรียกตัวซะก่อน

 

[เข้าใจแล้ว… จริงด้วยสิ ฉันจะดีใจมากเลยล่ะถ้านายลองไปดูที่ล็อคเกอร์ตัวเองก่อนกลับบ้าน]

 

ผมสงสัยว่าที่ไอนะพูดมาหมายถึงอะไร แต่พอได้ไปดูก็เห็นว่ามีกระดาษโน้ตทิ้งไว้ในล็อคเกอร์ ซึ่งมันคือโลเคชั่นของคาเฟ่แห่งนี้ ถูกเขียนด้วยลายมือที่สุดแสนจะปราณีต ให้ผมเข้าใจภาพรวมได้ง่ายขึ้น อนึ่งเป็นข้อความว่า ‘ฉันจะมีความสุขมากเลยล่ะ ถ้านายมา’ ผมรู้สึกแบบนั้น

 

[คงต้องใช้แรงใจมากเลยแหละ ถ้าจะปฏิเสธ]

 

[ฮ่าฮ่า ฉันรู้ว่านายไม่ปฏิเสธพวกเราหรอก ก็นายเป็นคนใจดีนี่นา♪]

 

[…เธอนี่นะ แต่ก็ขอบคุณที่มานะ ฮายาโตะคุง]

 

ยังไงก็เถอะ เวลาว่างผมเยอะอยู่แล้ว ฉะนั้นไม่ต้องขอบคุณผมหรอก

 

พวกเธอนั่งหันหน้าเข้าหากัน และที่นั่งข้างๆ ยังคงว่างอยู่ ผมกำลังคิดอยู่ว่าควรนั่งข้างใครดี แล้วอาริสะก็เหมือนจะรู้ เลยลุกออกไปนั่งข้างไอนะแทน

 

[เชิญเลยฮายาโตะคุง]

 

[โอ๊ะ… ขอบคุณครับ]

 

ผมคิดว่าเธอคงไม่อยากนั่งข้างผมต่อให้ต้องตายก็ตาม แต่ก็รู้สึกโล่งใจทันทีที่เห็นว่าสีหน้าเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น

 

บางทีเธออาจแค่รู้สึกเกรงใจก็ได้

 

พวกเรานั่งหันหน้าเข้าหากัน แล้วผมก็สั่งกาแฟ

 

[ดีใจที่วันนี้นายมาตามกระดาษโน้ตนะ คงไม่หลงหรอกใช่ไหม?]

 

[ที่นี่หาเจอง่าย ผมคงไม่หลงหรอก ถึงจะรู้สึกประหม่านิดหน่อย เพราะไม่ค่อยได้มาที่แบบนี้ก็เถอะ]

 

[เข้าใจแล้ว… พวกเรามานี่บ่อยเลยล่ะ]

 

[ใช่แล้ว ต้องขอบคุณบรรยากาศของที่นี่เลยล่ะ เพราะที่นี่ก็มีผู้หญิงอยู่เยอะด้วย]

 

…แบบนี้นี่เอง ก็เห็นอยู่หรอก

 

พอมองไปรอบๆ ก็มีลูกค้าที่เป็นผู้ชายอยู่ไม่กี่คน ก็จริงอยู่ที่ลูกค้าที่เป็นผู้ชายไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นตามที่อาริสะพูด

 

ระหว่างที่กำลังดูอยู่ กาแฟก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะผมพอดี ผมเลยยกจิบสักหน่อย ว่ากันตามตรง ผมรู้สึกประหม่าไม่น้อยที่ต้องอยู่ในร้านแบบนี้กับสาวสวยอีกสองคน แต่ความขมของกาแฟก็ช่วยทำให้ผมจรรโลงใจได้ในระดับหนึ่ง

 

[ฮิฮิฮิ♪]

 

[ฟุฟุ♪]

 

…รอยยิ้มแบบนั้นมันอะไรน่ะ?

 

ทั้งคู่ไม่ได้แตะเครื่องดื่มหรือเค้กตรงหน้าเลย เอาแต่จ้องมาที่ผมอย่างสุดความสามารถจนผมพูดไม่ออก ผมลงเอยด้วยการต้องก้มหน้าก้มตาจิบกาแฟต่อไปทั้งแบบนั้น ก่อนที่ไอนะจะพูดอะไรออกมาว่า…

 

[เราคุยกันมาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้างั้นก็มาแลกเปลี่ยนข้อมูลการติดต่อกันเถอะ?]

 

[จะดีเหรอครับ…?]

 

พอผมถาม ไอนะก็ยิ้มและพยักหน้า ขณะนั้นอาริสะก็รีบหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาพร้อมพูดพึมพำอะไรก็ไม่รู้ ก่อนจะส่ายหัวไปมาอย่างแรง ไอนะที่เป็นคนเปิดประเด็นก็ยังรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับท่าทางของอาริสะ ทั้งสีหน้าของเธอก็ยังดูกระตือรือร้นขึ้นนิดหน่อย

 

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและแลกเปลี่ยนข้อมูลการติดต่อของทั้งสองคน… แต่ต่างจากไอนะ ตรงที่อาริสะจ้องไปที่ข้อมูลการติดต่อของผมที่เพิ่งถูกเพิ่มเข้าไปอย่างเอาเป็นเอาตายและไม่ขยับไปไหนเลยแม้แต่นิดเดียว

 

[… ด้วยสิ่งนี้… ตอนนี้… ฉันก็… จะ…]

 

[ไม่เป็นไรหรอก บางทีพี่ก็เป็นอย่างงี้แหละ]

 

ไม่ล่ะ ดูยังไงก็ไม่น่าใช่นะ!

 

อาริสะยังคงจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์อยู่พักหนึ่ง แต่เหมือนจะรู้สึกตัว แล้วเก็บโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋าของตัวเองด้วยท่าทางที่อารมณ์เสียเล็กน้อย ขณะนั้น แก้มของเธอก็ขึ้นสีแดงเจือจาง เหมือนว่าเธอจะเขินอยู่นิดหน่อย ผมไม่สามารถรู้สึกได้ถึงความน่าขนลุก แบบที่ผมรู้สึกได้จากเธอเมื่อกี้อีกแล้ว

 

ไอนะหัวเราะคิกคักให้กับความกังวลของผมที่มีต่ออาริสะ แล้วหลังจากนั้น เธอเปิดประเด็นพูดคุยกันใหม่

 

[อนาคตต่อจากนี้นายอยากทำอะไรเหรอ ฮายาโตะคุง?]

 

[ผมก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน… ตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้ตัดสินใจแนวทางของตัวเองหรอก]

 

ผมถูกถามเรื่องแนวทางในอนาคตของตัวเองอย่างกระทันหัน แล้วผมก็บอกเธอตามตรงว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ ปีหน้าผมก็จะขึ้นปีสามแล้ว ผมต้องคิดว่าจะหางานทำหรือเรียนต่อในวิทยาลัย ฯลฯ ปู่ย่าตายายของผมของทางแม่เองก็บอกผมว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินหรอก ถ้าอยากเรียนที่วิทยาลัย แต่มันลำบากเฉยๆ

 

[แล้วไอนะล่ะ?]

 

[ฉันคิดว่า ฉันอยากมีลูกก่อน]

 

โห… เป็นความคิดที่เรียบง่ายและสมเป็นผู้หญิง… ผมคิดว่ามันดีที่เธอคิดในแง่บวกเกี่ยวกับการมีลูก เพราะดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องยากมากในทุกวันนี้ ด้วยอัตราการกำเนิดที่ลดลง ฯลฯ แต่ก่อนหน้านั้นเธอต้องมีคู่ซะก่อน… ผมอยากเห็นจริงๆ ว่าคู่ของเธอจะเป็นแบบไหน

 

[มันคงฟังดูเป็นเรื่องน่าขำใช่ไหมละ?]

 

[มันไม่ใช่เรื่องที่ผมควรหัวเราะหรอก ผมแน่ใจว่าไอนะจะสร้างครอบครัวที่มีความสุขได้แน่นอน และลูกก็ต้องน่ารักมากแน่ๆ]

 

[จริงเหรอ? นายคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?]

 

[? ครับ]

 

[เข้าใจแล้ว… เข้าใจแล้ว… ฟุฟุ… ดีใจนะที่ได้ยินคำนั้นจากปากนาย♪]

 

อะไรน่ะ? เสี้ยววินาทีนั้น ผมรู้สึกใจคอไม่ดีกับไอนะ

 

…แต่เหมือนเดิม เธอยังคงยิ้ม ผมเลยเดาว่าผมคงคิดไปเอง

ผมคิดว่าเธอมีรอยยิ้มที่น่ารักจริงๆ เหมือนกันกับอาริสะ รอยยิ้มของพวกเธอเรียกได้มีพลังทำลายล้างสูง

 

ผมเลยถามอาริสะแบบเดียวกันกับที่ถามไอนะ

 

[ฉันอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์ อยากอยู่เคียงข้างคนที่ฉันรักและดูแลเขาตลอดไป อยากเป็นของเขา และของเขาคนเดียว]

 

เธออยากทำตัวมีประโยชน์ เป็นแนวทางที่เรียบง่ายจริงๆ

 

ผมเดาว่าเธอคงอยากเป็นเพียงสิ่งเดียวของคนๆ นั้น… ผมหมายถึง หนึ่งเดียวน่ะ

 

[คิดว่ายังไงบ้างฮายาโตะคุง มันฟังดูน่ากลัวรึเปล่า]

 

[ไม่นิ? ผมว่าปกติดีออก แบบว่า มันเป็นเรื่องน่าชื่นชมจะตาย เธอพูดแบบนั้นอย่างตรงไปตรงมา เพราะสิ่งที่เธอต้องการก็คือสนับสนุนคนสำคัญนี่นา]

 

ผมไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับอาริสะหรือแม้แต่ไอนะ มีหลายอย่างที่ผมไม่รู้เกี่ยวกับพวกเธอ ถึงแบบนั้น อย่างน้อยผมก็รู้ว่าพวกเธอมีหน้ามีตาในสังคม เรียนเก่ง และเป็นที่ชื่นชอบของเหล่าอาจารย์

 

[รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย ขอบคุณนะ ฮายาโตะคุง]

 

ผมไม่ได้พูดเพราะอยากได้คำขอบคุณอยู่แล้ว

 

จากนั้นพวกเราก็คุยกันอยู่พักใหญ่ ถามกันไปกันมา แนวทางในอนาคต อยากเรียนอะไรต่อ และอื่นๆ อีกมากมาย พวกเธอตอบกันไวมาก แต่ผมก็ยังพอเข้าใจอยู่

 

[ขอโทษนะ เดี๋ยวฉันไปเด็ดดอกไม้ก่อน]

 

[โอเค~]

 

อาริสะลุกขึ้นแล้วเดินไปห้องน้ำ

 

ผมอยากเตือนไอนะสักหน่อย ที่เธอมองตามแผ่นหลังของพี่สาวตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มเลศนัยแบบนั้น มองแบบนั้นผมว่าคงไม่ดีเท่าไหร่

 

[ไอนะ อย่ามองตอนคนอื่นไปเข้าห้องน้ำแบบนั้นสิ]

 

[เอ๊ะ? อ้อ หมายถึงแบบนั้นเองเหรอ โทษที โทษที นายพูดถูกแล้วล่ะ ฮายาโตะคุง]

 

…ปฏิกิริยาต่างจากที่คิดไว้ลิบลับเลยแฮะ

 

ตอนนี้ผมก็อยู่กับไอนะเพียงสองต่อสองจนกว่าอาริสะจะกลับมา ระหว่างที่นิ้วเกลี่ยเล่นตามแก้วที่เหลืออยู่แค่หลอดกับน้ำแข็ง ไอนะก็พูดออกมา

 

[…นี่ ฮายาโตะคุง ถึงจะช้าไปสักหน่อย แต่ว่า…]

 

[อะไรเหรอ?]

 

[ทำไมตอนนั้นถึงช่วยพวกเราไว้ล่ะ?]

 

[…]

 

ตอนนั้น ในวันที่เกิดเรื่อง

 

ผมไม่ได้ตอบไปทันทีสำหรับคำถามนี้ พอลองมองย้อนดูอีกที ผมกลับไม่เห็นแรงจูงใจอะไรที่จะช่วยพวกเธอเลย เป็นแค่เรื่องบังเอิญที่ผมอยู่หน้าบ้านพวกเธอพอดี ทั้งยังเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บอีก

 

[ผมว่า…]

 

[…]

 

ผมตอบไอนะที่ซึ่งมองผมอย่างตั้งใจ

 

[ว่ากันตามตรง ผมก็ไม่คิดว่าผมจะต้องเข้าไปเอี่ยวกับเรื่องแบบนี้ด้วยเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่มีความคิดที่จะหนีไปไหน แค่รู้สึกตัวอีกที ผมก็ใส่หมวกฟักทองซะแล้ว]

 

[…แบบนี้นี่เอง]

 

ใช่ ร่างกายของผมมันขยับไปเอง

 

นั่นคือที่มาที่ไปว่าทำไมผมถึงได้ไปช่วยพวกเธอ แต่ยังไงผมก็ดีใจที่พวกเธอปลอดภัย

 

[ดีใจนะที่พวกเธอปลอดภัย]

 

ผมอยากที่จะบอกเธอ แล้วตอนนี้ก็ได้บอกไปแล้ว เป็นคำที่ผมอยากบอกจากใจ

 

 

[…อ๊า~ ทนไม่ไหวแล้ว~]

 

ไอนะ?

 

[…อย่านะ~… จะมาแล้ว… จะกลั้นไม่ไหวแล้ว~…]

 

[ไอนะซัง?]

 

[…ไม่มีอะไร ฮ่าฮ่า ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ ฮายาโตะคุง]

 

[อ─โอเค…]

 

ระหว่างนั้น มือไอนะเอาแต่กดที่ท้องน้อยของตัวเองอยู่ตลอดจนกระทั่งอาริสะเดินกลับมา ผมคิดว่าไอนะคงอยากไปห้องน้ำ แต่เพราะผมเป็นผู้ชาย ผมเลยเงียบไป

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อผมช่วยสองพี่น้องสาวสวยที่เกลียดผู้ชายโดยไม่บอกแม้แต่ชื่อ!?

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อผมช่วยสองพี่น้องสาวสวยที่เกลียดผู้ชายโดยไม่บอกแม้แต่ชื่อ!?

Status: Ongoing
เมื่อผมเข้าไปช่วยสองพี่น้องสาวสวยร่วมชั้นจากโจร มีข่าวลือว่า… พวกเธอเกลียดผู้ชาย ไอนะ น้องสาวที่ใช้เนินอกบิ๊กไซส์ถูไถปรนเปรอผม กับอริสะ พี่สาวที่ต้องการจะรับใช้ผมในชุดเมด นะ นี่มัน… ต่างจากที่ผมได้ยินมาลิบลับเลยนี่หว่า!? ผมไม่ทันได้สังเกตุเลยว่า สำหรับสองพี่น้องคู่นี้ “ผมเท่านั้นที่พิเศษ” [ชั้นอยากจะร่วมรัก และให้กำเนิดลูกของฮายาโตะ] [ชั้นอยากเป็นทาสรักของท่านฮายาโตะ] [ถ้างั้น… พี่คะ เรามาดำดิ่งไปกับความรักของฮายาโตะด้วยกันมั้ย!?] …ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้จะต้องแย่แน่ๆ ถึงอย่างนั้นความรักที่พวกเธอมอบให้นั้น มันช่างหอมหวานจนผมชักอยากจะยอมจำนนด้วยตัวเอง อยากจะถูกรุมรักแบบนี้สักครั้ง เรื่องราวความรักฮาเร็มสุดแสนบริสุทธิ์ที่ออกจะเข้มข้นจนเกินไปได้เริ่มต้นขึ้น!!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน