ตอนที่551 ตำหนักจุนจะมีพระชายา
ถูกต้องเฟิงหยูเฮงมีแผนและมันเป็นแผนที่มีความเสี่ยงมาก เมื่อฉิงเล่อเข้าห้องของหยวนเฟย นางได้บอกกับวังซวนและหวงซวนเกี่ยวกับแผนนี้ ซึ่งทำให้ทั้งสองจ้องตากว้าง
แต่แผนการใดๆ ที่เฟิงหยูเฮงวางไว้ก็ทำให้นางเปลี่ยนใจไม่ได้ เหมือนกับเมื่อนางยืนยันที่จะไปภาคเหนือก่อน นอกจากการทำงานกับนางไม่มีอะไรที่ทำได้อีกแล้ว
นางบอกหวงซวนว่า“จะต้องมีการดำเนินการและจะต้องทำอย่างรวดเร็ว มันจะถูกนำมาใช้ทันทีที่เรามาถึงชิงโจว ! เมื่อเราไปถึงเจ้าจะอยู่ในชิงโจวอีกสองสามวัน และเดินทางแยกจากข้า”
หลังจากที่นางพูดแบบนี้นางหยิบผ้าเช็ดหน้าที่ฉิงเล่อทิ้งไว้ แล้วส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “นอนกันเถิด ข้าง่วงแล้ว”
แต่เดิมมีอยู่สองกลุ่มกลุ่มหนึ่งไปทางเหนือ ในขณะที่กลุ่มหนึ่งไปทางตะวันออก แต่แผนจะไม่สามารถติดตามการเปลี่ยนแปลงได้ ด้วยข้อเสนอแนะจากเฟิงหยูเฮง กลุ่มทางเหนือจะแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม และกลุ่มหนึ่งที่เดินทางไปทางตะวันออกจะเพิ่มพระชายาหยุนเข้าไป
มันเป็นเพียงแค่ที่ซวนเทียนฮั่วไม่รู้ว่ามีอีกกลุ่ม”คน” ไล่ตามพวกเขา …
ไปทางตะวันออกของเมืองหลวงรถเร็วขึ้นอย่างรวดเร็ว ในรถม้านี้มีเด็กสองคน เด็กผู้ชาย 1 คนและเด็กผู้หญิงอีก 1 คน มันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเฟิงจื่อหรูและหยิงเชา
ในเวลานี้เฟิงจื่อหรูได้เปิดถุงผ้าและใส่เหรียญในถุงเงินหนึ่งเหรียญจากนั้นเขาเก็บถุงเงินเหรียญนี้ไว้ในกระเป๋าของเขา และคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเขาก็ให้เงินกับหยิงเชาแล้วบอกนางว่า “เก็บนี้ไว้ที่ที่ปลอดภัย หากเราแยกกัน เจ้าจะไม่อดอาหาร”
เมื่อเช้านี้เขาประสบความสำเร็จในการให้นางกำนัลและองครักษ์เงาในตำหนักศศิเหมันต์ส่งทั้งสองออกจากพระราชวังจากนั้นเขาก็ไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงเพื่อรับเงินจำนวนหนึ่ง เขาโกหกทหารยามโดยบอกพวกเขาว่าเขาจะไปเดินเล่นที่ร้านห้องโถงสมุนไพร จากนั้นเขาก็เดินไปตามถนนจนกระทั่งถึงรถม้าซึ่งวิ่งออกจากเมือง
หยิงเชายัดเหรียญลงในแขนเสื้อของนางและขมวดคิ้วกล่าวว่า “ข้ารู้ว่านายน้อยต้องการไปหาพี่สาวของนายน้อย แต่มันอันตรายเกินไป คนธรรมดาที่ส่งเราเข้ามาในพระราชวังกล่าวว่าถ้าเราเข้าไป เราจะถูกจับและถูกกินโดยคนเลว”
เฟิงจื่อหรูเสร็จสิ้นการแบ่งเงินในกระเป๋าแล้วเอนหลังอย่างเกียจคร้านกับรถม้าเขากล่าวด้วยความผิดทางอาญา “ข้ารู้ว่าการไปทางเหนือจะเป็นอันตรายอย่างแน่นอน”
“แต่นายน้อยก็จะไปหรือเจ้าค่ะ”หยิงเชาไม่เข้าใจ “นายน้อยรู้ชัดเจนว่ามันอันตราย แต่นายน้อยจะต้องไป นายน้อยข้าไม่สามารถเป็นอย่างนี้ได้ หากนายน้อยไม่ต้องการอยู่ในพระราชวัง เราก็สามารถวิ่งออกมาที่นี่ นายน้อยไม่มีครอบครัวหรือ ? ทำไมนายน้อยไม่กลับบ้านแทนที่จะไปทางเหนือล่ะ ? ถ้าเราไปเราจะถูกคุณหนูขัดขวาง”
เฟิงจื่อหรูมองไปที่หยิงเชา“เจ้าค่อนข้างเข้าใจ เมื่อเจ้าเข้าใจ เจ้าไม่รู้หรือไม่ว่าการอยู่กับข้า เจ้าจะคอยถ่วงข้าไว้ด้วย”
“มันแตกต่างกันเจ้าค่ะ”หยิงเชาพูดอย่างดื้อรั้น “เราสองคนเหมือนกัน ใครว่าใครเป็นตัวถ่วง ! ด้วยการพูดของข้าเองก็เป็นสิ่งที่ช่วยนายน้อยให้รอดในตอนนั้น แต่คุณหนูต่างกัน คุณหนูมีอำนาจมาก ถ้าเราไปกับนาง นางจะต้องแบ่งแยก
ความสนใจของนางเพื่อปกป้องเรา นั่นเป็นสาเหตุที่นายน้อยไม่ควรไปทางเหนือ กลับกันเถิดเจ้าค่ะ?”
เฟิงจื่อหรูขมวดคิ้ว“ใครบอกว่าข้าจะไปทางเหนือ ? มันเป็นอย่างที่เจ้าพูด ภาคเหนืออันตรายมาก และเราจะเป็นภาระให้ท่านพี่ ทำไมข้าต้องไป ? ”
“ถ้าอย่างนั้นเราจะไป…”
“เรากำลังจะไปทางตะวันออก! ” เฟิงจื่อหรูเปิดเผยรอยยิ้มที่คล้ายกับที่เฟิงหยูเฮงมี “ทหารชั้นนำคือความทะเยอทะยานของข้า ข้าตั้งใจที่จะฝึกฝนในค่ายทหาร ใครบอกว่ามีเพียงสนามรบในภาคเหนือ ? ไปยังทิศตะวันออก เท่าที่ข้าเห็นทางตะวันออกไม่สงบเช่นกัน ! ”
รถม้าของเฟิงจื่อหรูเดินตรงไปทางตะวันออกในเวลานี้กลุ่มของซวนเทียนฮั่วได้ผ่านเปิงโจวของเขตปกครองหลู่และจื่อโจวมาแล้ว ในไม่ช้าพวกเขาก็หยุดสามลี้นอกเขตเมืองของจื่อโจว
พระชายาหยุนนั่งอยู่ข้างๆ ซวนเทียนอั่ว ม่านปิดบังใบหน้าของนางขณะที่หมวกไม้ไผ่คลุมศีรษะ นางยกถ้วยชาที่เสี่ยวเอ้อนำมา ขณะที่นางจ้องที่ซวนเทียนฮั่ว นางกัดฟันของนาง นางถามว่า “ข้าจะดื่มนี้ได้อย่างไร ? ”
ซวนเทียนฮั่วมองนางจากนั้นเอื้อมมือออกไปเพื่อยกม่านขึ้น พระชายาหยุนเงยหน้าขึ้นและเริ่มดื่มชา
แต่ซวนเทียนฮั่วรอมานานแต่ไม่เห็นพระชายาหยุนขยับมืออันมีค่าของนางไปจับผ้าคลุมนี้ นางถือถ้วยชาในมือข้างหนึ่งแล้วดื่ม มันทำให้ชัดเจนว่านางต้องการให้เขาจับให้นาง จิบครั้งละหนึ่งอึก นางดื่มช้ามาก
ซวนเทียนฮั่วพูดคุยอย่างไม่เป็นทางการกับพระชายาหยุน“ท่านแม่จับเองขอรับ”
พระชายาหยุนจ้องมองและลดเสียงพูดของนาง“เจ้าทำเพื่อมารดาตั้งแต่อายุยังน้อยไม่ใช่เพื่อตัวเจ้าเอง ? มันคืออะไร ตอนนี้ที่เจ้าโตขึ้นเจ้าคิดว่ามันน่าเบื่อที่จะปิดบังข้าหรือ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็แค่เอาผ้าคลุมหน้านี้ออกให้ข้าด้วย ! ข้าสวมหมวกแล้ว ดังนั้นไม่ต้องใส่ผ้าคลุมแล้ว ? เจ้ากำลังทำสิ่งที่ไม่จำเป็นจริง ๆ ”
ซวนเทียนฮั่วต้องการลบล้างเรื่องนี้แต่หลังจากคิดเล็กน้อย พระชายาหยุนพูดถูกต้อง หากนางต้องการที่จะคิดทวงบุญคุณเมื่อตอนที่เขายังเด็ก มันไม่มีทางที่จะตอบแทนบุญคุณได้ ดังนั้นเขาจึงยอมรับชะตากรรมของเขา และยังคงถือผ้าคลุมหน้าของนาง แม้กระนั้นเขาไม่ได้แสดงอะไรต่อหลังจากนั้น
พระชายาหยุนส่งเสียง“เห้อ” ออกมา ในขณะที่ดื่มนางยกมือขึ้นและลูบหัวของซวนเทียนอฮั่วพูดพร้อมกับยิ้มว่า “ฮั่วเอ๋อ เจ้าดีที่สุด”
ฉากของการโต้ตอบทั้งสองนั้นถูกมองเห็นโดยผู้ติดตามทั้งหมดและองครักษ์เงาคนเหล่านี้เข้ามารวมกลุ่มกันอย่างเงียบ ๆ และเริ่มพูดคุยเรื่องนี้
“ผู้หญิงเข้ามาในห้องโดยสารขององค์ชายอย่างลึกลับได้อย่างไร? นางเข้ามาเมื่อไร ? ”
“ข้าไม่รู้นางถูกซ่อนโดยองค์ชาย แต่องค์ชายของเราเริ่มสนใจผู้หญิงเมื่อไหร่ ? ”
“การเดินทางไปทางตะวันออกครั้งนี้เป็นการแทนตำแห่งแม่ทัพบุและกลับมาควบคุมกองทัพภาคตะวันออกอีกครั้ง แม้ว่าเราจะเป็นทหารของราชวงศ์ต้าชุนแต่ก็มีกฎที่แตกต่างกันสำหรับกองทัพ พวกเขาติดตามบุชงมาระยะหนึ่งแล้ว ข้ากลัวว่าพวกเขาจะเสียความทุ่มเทที่ทำมานานแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่องค์ชายไม่รู้ องค์ชายจะพาผู้หญิงมาทำภารกิจเช่นนี้ได้อย่างไร”
“นี่เป็นเรื่องยากที่จะพูดเช่นกัน”มีคนวิเคราะห์อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น และพูดอย่างไร้ความปราณีว่า “ทุกคนลืมเรื่องเฉียนหยินก่อนหน้าหรือยัง ? นางยังคงอยู่ที่พระราชวังนาน ๆ ครั้ง”
“ผู้หญิงคนนั้นไม่นับองค์ชายมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่เป็นคนปัจจุบัน…”
เขานี้พูดสิ่งนี้และหันไปมองในทิศทางของซวนเทียนฮั่วโดยไม่รู้ตัว เรื่องนี้ทำให้คนอื่นมองด้วย
อย่างไรก็ตามการมองดูครั้งนี้เกิดขึ้นตอนที่ซวนเทียนฮั่วยกมือเพื่อเช็ดมุมปากของพระชายาหยุนหลังจากเช็ดแล้วเขาก็เอาผ้าเช็ดหน้าออกไปราวกับว่าเขาไม่เคยใช้ มันอยู่กับเขาตลอดเวลา
ผู้เข้าร่วมเหล่านี้กำลังจะล่มสลายทันที
ตกใจ! มันน่าตกใจจริง ๆ ! มันผิดธรรมชาติมาก !
ซวนเทียนฮั่ว,องค์ชายเจ็ดได้หมกมุ่นอยู่กับความสะอาดอยู่เสมอ ถ้าเขาใช้ผ้าเช็ดหน้าด้วยตัวเอง มันก็ใช้ได้ แต่เมื่อมีคนอื่นใช้มัน เขาจะไม่อยากแตะเลยไม่ต้องพูดถึงหลังจากถูกใช้เช็ดใบหน้าของคนอื่น แต่พวกเขาเพิ่งเห็นอะไร นี่คือเจ้านายของพวกเขา องค์ชายเจ็ดใช่หรือไม่ ?
มีคนสรุป“เมื่อเห็นอย่างนี้ เห็นทีตำหนักของเราจะมีพระชายาในไม่ช้า”
แม้ว่าซวนเทียนฮั่วจะมีระยะทางห่างกันเล็กน้อยแต่เมื่อผู้เข้าร่วมงานของเขาพูด หูของเขาไวมาก และความสามารถในการอ่านริมฝีปากของเขานั้นยอดเยี่ยม เขาสามารถเห็นสิ่งที่คนเหล่านี้พูด แม้กระนั้นเขาก็ได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่นเท่านั้น
“ท่านแม่ท่านสร้างปัญหาให้กับบุตรชายจริง ๆ ”
อย่างไรก็ตามพระชายาหยุนก็ไม่ได้ยกเว้นสิ่งนี้แต่นางไตร่ตรองกับตัวเองว่า “เจ้าไม่ได้เป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว หลังจากเรากลับไปแล้ว ควรถึงเวลาที่จะเลือกพระชายาให้กับเจ้า เมื่อพูดเกี่ยวกับเรื่องของการแต่งงาน มันเป็นกรรมพันธุ์ของตระกูลซวนที่ไม่ดี เด็กทุกคนแต่งงานช้า เมื่อมาถึงจุดนี้ มีพระนัดดาเพียงคนเดียว ใครจะรู้ว่าเจ้ากำลังรออะไรอยู่”
ซวนเทียนฮั่วเตือนนาง“ตำหนักของพี่ใหญ่พึ่งมีการเฉลิมฉลองเร็ว ๆ นี้”
“ใช่”พระชายาหยุนพยักหน้า แต่เห็นได้ชัดว่านางไม่สามารถใส่ใจในเรื่องขององค์ชายใหญ่แต่อย่างใด นางมุ่งความสนใจไปที่ด้านของซวนเทียนฮั่ว “เลือกพระชายาที่จะช่วยเจ้าดูแลตำหนัก น้องเก้าของเจ้ามีคนดูแลและรักเขาแล้ว ข้าจะสบายใจขึ้นอีกนิด ถ้าเจ้ามีคนดูแล!”
ซวนเทียนฮั่วส่ายหัวอย่างไร้ประโยชน์“ข้ากำลังพิจารณาเรื่องนี้อยู่ และไม่ต้องการแต่งงาน”
“นั่นเป็นสิ่งที่เจ้าสามารถตัดสินใจได้โดยบอกว่าเจ้าไม่ต้องการหรือ?”พระชายาหยุนให้เหตุผลกับเขาว่า “ไม่ช้าก็เร็วทุกคนจะต้องแต่งงาน ยิ่งกว่านั้นเจ้าคือองค์ชาย ฮั่วเอ๋อ” นางมองไปที่ซวนเทียนฮั่ว “เจ้าไม่ควรชอบอาเฮง ฮะ ฟังสิ่งที่ข้าพูด อาเฮงมีเพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นคือชายาของน้องเก้าของเจ้า พวกเขาหมั้นตั้งแต่อายุยังน้อย นอกจากนี้ทั้งสองชอบพอกัน แม้ว่าเจ้าเพียงแค่อยากได้ตัวนาง มันก็ไม่มีประโยชน์แต่อย่างใด ! ฮั่วเอ๋อ ฟัง อย่าขโมยนางจากน้องเก้าของเจ้า นอกจากอาเฮง หากเป็นอย่างอื่น ข้าก็จะช่วยเจ้า เหมือนเมื่อเจ้ายังเด็ก หมิงเอ๋อได้รับดาบ เจ้ามองแค่สองสามครั้ง แต่ข้าก็บอกได้ว่าเจ้าชอบ ข้ารอจนเขาหลับ ถึงได้ขโมยดาบมาให้เจ้า”
ซวนเทียนฮั่วหันหน้าไปทาง“ก่อนหน้านี้ข้าเพิ่งรู้สึกว่าดาบไม่ดี อย่างไรก็ตามข้าไม่เข้าใจว่าทำไมหมิงเอ๋อชอบมาก นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมข้าถึงมองสองสามครั้ง”
พระชายาหยุนยิ้มอย่างเชื่องช้า“อ๊ะ มันเป็นอย่างนั้น ! ไม่เป็นไร เราไม่ได้พูดถึงเรื่องราวทั้งหมด แต่ความรักของข้าที่มีต่อเจ้านั้นแท้จริงแน่นอน”
ซวนเทียนฮั่วพยักหน้านี่คือสิ่งที่เขารู้ดีกว่าใคร ๆ ตั้งแต่ยังเด็ก พระชายาหยุนไม่ได้ให้ความรักและความพยายามแก่เขาน้อยกว่าบุตรชายของนาง ซวนเทียนฮั่วก็ไม่เคยหักหลังพระชายาหยุนและไม่สามารถปฏิบัติต่อน้องชายคนเดียวของเขาในฐานะศัตรูได้ ดังนั้นเขาจึงต้องบอกพระชายาหยุน “ข้าไม่มีความรู้สึกอื่นใดสำหรับอาเฮง การช่วยเหลือและปกป้องนางเป็นเพียงเพราะหมิงเอ๋อชอบนาง มัน
เหมือนตอนเราเป็นเด็ก ทุกสิ่งที่หมิงเอ๋อชอบ ข้าก็ต้องปกป้อง”
เมื่อเขาพูดมีลักษณะที่จริงใจปรากฏในสายตาของเขาแม้ว่าความจริงใจนี้จะมีมีดแทงหัวใจของเขา การแสดงออกทางสีหน้าของเขาก็ยังคงสงบนิ่งเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ ไม่มีใครเห็นว่าเขารู้สึกขมขื่นใจอย่างที่สุด ไม่มีใครรู้ว่าถ้าเทพบุตรนี้ตกหลุมรัก ความรักนั้นก็จะติดตามเขาไปตลอดชีวิตของเขา
พระชายาหยุนตกใจแล้วจึงกล่าวอย่างไม่รู้ตัวว่า“เจ้าไม่จำเป็นต้องระวังตัวเท่านี้ ข้าแค่ล้อเล่น”
ซวนเทียนฮั่วพยักหน้า“ข้ารู้ ท่านแม่คอยปกป้องเราอยู่เสมอ ข้าไม่มีเจตนาตำหนิท่านแม่ ท่านแม่ก็ไม่ควรพูดอะไรแบบนี้ในอนาคต ข้ากลัวว่าคนที่มีเจตนาไม่ดีจะได้ยินและสร้างปัญหาโดยจงใจขอรับ”
พระชายาหยุนโบกมือ“นั่น เราเปลี่ยนเป็นหัวข้อนี้กันได้อย่างไร ? ”
ซวนเทียนฮั่วพยักหน้าอีกครั้ง“ใช่ เรามาเปลี่ยนหัวข้อกันขอรับ”
พระชายาหยุนวางถ้วยชาของนางและคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่ามีการซุบซิบนินทาเกี่ยวกับเจ้าและคุณหนูสามของตระกูลเฟิง”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 551
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!