ตอนที่626 องค์ชายแปด, องค์ชายเฉิง
ใบหน้าของสมาชิกในตระกลูหลู่มืดลงหลังจากได้ยินรายงานนี้แม้แต่หลู่เหยาก็ไม่เคยคิดว่าเฟิงหยูเฮงจะให้คนมาส่งผ้าชดใช้ นางโกรธพูดกับหลู่ซ่ง “ท่านพ่อ องค์หญิงจี่อันนั้นทำตัวน่าขายหน้าเสียจริง ! ”
หลู่ซ่งเกลียดที่เขาไม่สามารถตบบุตรสาวจนเสียชีวิตในที่สุดเขาก็สามารถไปถึงตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายซ้ายได้ แต่ทำไมบุตรสาวคนโตของูฃฮูหยินใหญ่จึงเบาปัญญา “ถ้านางทำให้เจ้าขายหน้า นั่นก็สมควรแล้ว ! ” เขาชี้ไปที่หลู่เหยาแล้วกล่าวว่า “ถ้าเจ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในวันนี้ ทำไมเจ้าถึงปล่อยให้บ่าวรับใช้คนนั้นไปสร้างปัญหาที่ร้านเย็บปัก เจ้าไปทำให้น้องสาวของนางขายหน้าก่อน นั่นคือองค์หญิงที่ได้รับตำแหน่งทางทหารและการแพทย์ของนาง แม้แต่ฮ่องเต้ก็ต้องไว้หน้านาง แต่เจ้ากลับทำให้น้องสาวของนางต้องอับอาย นางไม่ได้ฆ่าเจ้าก็นับว่าเป็นโชคดีของเจ้า เจ้าคงสนุกสินะ ! ”
หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็สะบัดแขนและพูดกับฮูหยินเก้อซื่อ “ไปกับเสนาบดีคนนี้ ไปดูคนจากคฤหาสน์ขององค์หญิง”
เก้อซื่อพยักหน้าทันทีก่อนออกเดินทางนางไม่ลืมที่จะจ้องมองที่หลู่เหยาอย่างโกรธเคือง “เจ้าทำไม่ถูกต้อง ! ”
ในเวลานี้วังซวนได้ถูกพาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ของเสนาบดีฝ่ายซ้ายนางนั่งอยู่ในห้องรับแขกและจิบชา ข้าง ๆ นางมีบ่าวรับใช้สองสามคนจากคฤหาสน์ขององค์หญิงที่ถือผ้า แม้ว่าพวกนางจะเป็นบ่าวรับใช้ธรรมดา แต่พวกนางก็มีลักษณะที่ผิดปกติ ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าดูเหมือนว่าพวกนางจะอยู่ที่นั่นเพื่อชื่นชม
เมื่อเห็นว่าหลู่ซ่งและเก้อซื่อเข้ามาวังซวนวางถ้วยน้ำชาของนางและยืนขึ้น นางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวและโค้งคำนับ “วังซวน บ่าวรับใช้ผู้นี้คารวะท่านเสนาบดี และท่านฮูหยินหลู่เจ้าค่ะ”
หลู่ซ่งไม่สามารถพูดกับบ่าวรับใช้มากเกินไปเพียงแต่กล่าวว่า “เจ้าสุภาพเกินไป” จากนั้นเขาก็ให้ภรรยาของเขาเอง
เก้อซื่อเป็นคนฉลาดนางเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยประคองวังซวนลุกขึ้น ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง นางดูใจดีมาก “ได้โปรดรีบยืนขึ้นเถิด วังซวนที่อยู่ข้างองค์หญิงใช่หรือไม่ เจ้างามจริง ๆ ” นางมองวังซวนด้วยสีหน้าจริงใจ ในขณะเดียวกันนางยัดบางอย่างใส่มือของวังซวนจากใต้แขนเสื้อของนางก่อนที่จะปล่อยนางไป “นั่งเถิด”
วังซวนยิ้มและจับสิ่งที่ท่านผู้หญิงหลู่วางไว้ในมือของนางอย่างสงบมันเป็นทองคำแท่งที่ค่อนข้างหนัก “ท่านเสนาบดีและท่านฮูหยินนั้นสุภาพเกินไป บ่าวรับใช้คนนี้มาวันนี้เพื่อนำผ้าเสฉวนมาเป็นค่าชดเชยแทนน้องสาวขององค์หญิงเจ้าค่ะ” เมื่อนางพูดสิ่งนี้ นางจึงดึงผ้าจากบ่าวรับใช้ ในขณะที่แสดงมัน นางอธิบายให้คู่สามีภรรยาของตระกูลหลู่ฟังว่า “เราได้ดูผ้าเสฉวนที่ถูกทำลายแล้ว และพบว่ามันมีคุณภาพต่ำ องค์หญิงบอกกับบ่าวรับใช้คนนี้เป็นพิเศษว่าจะเลือกผ้า 6 พับสำหรับคุณหนูรอง นอกจากการทำชุดแต่งงาน ส่วนที่เหลือสามารถใช้ในการทำเสื้อผ้าที่จะสวมใส่ เป็นการขอโทษสำหรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากคุณหนูสามตระกูลเฟิงและองค์ชายสี่”
ในขณะเดียวกันนางพูดถึงเฟิงเซียงหรูและนางเน้นย้ำถึงองค์ชายสี่ซวนเทียนยี่ แน่นอนว่าหลู่ซ่งและภรรยาของเขากลัวอย่างมากเมื่อได้ยินการกล่าวถึงองค์ชายสี่ เก้อซื่อถามอย่างรวดเร็ว “องค์ชายสี่ ? ทำไมต้องขออภัยในความผิดพลาดของพระองค์ด้วย ? ”
หลู่ซ่งกำมือของเขาและถอนหายใจอย่างนุ่มนวลแก้ไข“แม้แต่คุณหนูสามตระกูลเฟิงก็ไม่มีความผิด เรื่องนี้เป็นความผิดครั้งแรกของหลู่เหยา การที่องค์หญิงไม่ได้ลงโทษในความผิดของหลู่เหยาก็เป็นพระคุณอย่างยิ่งใหญ่”
“ใช่ถูกต้อง” เก้อซื่อแก้ไขคำพูดของนางอย่างรวดเร็ว “ข้าพูดผิดไป ควรเป็นพวกเราที่ไปขอโทษองค์หญิง” ขณะที่นางพูด นางถามอย่างกังวลใจ “แต่องค์ชายสี่…”
วังซวนยิ้ม“คุณหนูรองไม่ได้บอกอะไรหรือเมื่อนางกลับมาหรือ ? เป็ดคู่ธรรมดาในชุดแต่งงานไม่ได้ถูกปักโดยคุณหนูสามตระกูลเฟิง แต่พวกมันถูกปักองค์ชายสี่”
“อะไรนะ? ” หลู่ซ่งตกตะลึง “องค์ชายสี่ปัก ? ” จากนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องเล็กน้อย เมื่อย้อนกลับไปองค์ชายองค์ที่สี่ถูกลดตำแหน่งให้เป็นคนธรรมดาสามัญและถูกควบคุมตัว แต่ดูเหมือนว่าฮ่องเต้จะไม่ลงโทษเขาอีกต่อไป เพียงแต่กล่าวว่า : ให้เขาเรียนเย็บปักถักร้อยจากคุณหนูสามตระกูลเฟิง หรือบางสิ่งบางอย่างเพื่อผลที่…
“องค์ชายสี่ได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ให้เรียนรู้การเย็บปักถักร้อยจากคุณหนูสามตระกูลเฟิงรับสั่งของฝ่าบาทถือได้ว่าเป็นเด็กฝึกงานของคุณหนูสามตระกูลเฟิง” วังซวนแจกแจงรายละเอียดให้ตระกูลหลู่ฟัง “ข้าได้ยินมาว่าพระองค์จะต้องเรียกสาวน้อยคนที่สามว่าอาจารย์ เมื่อใดก็ตามที่พระองค์พบนาง เมื่อได้ยินว่าอาจารย์ของเขาถูกสั่งให้เป็นช่างปัก พระองค์ก็หงุดหงิดมาก”
นางไม่พูดต่อไปเมื่อนางสัมผัสกับสิ่งเหล่านี้ ตระกูลหลู่ก็ควรเข้าใจเช่นกัน เพียงแค่สมมติว่าตำแหน่งของเสนาบดีไม่ได้หมายความว่าพวกเขาสามารถล่วงเกินและเป็นหัวหน้าคนที่พวกเขาต้องการ
ใบหน้าของหลู่ซ่งและเก้อซื่อนั้นดูซีดเซียวไปเล็กน้อยหลู่ซ่งผู้ซึ่งนั่งอยู่ที่เบาะนั่งแล้วยืนขึ้นและไม่ได้กังวลกับการยืนของเขา เขาป้องมือให้วังซวนและกล่าวว่า “ขอบคุณมากสำหรับคำแนะนำ เสนาบดีผู้นี้จะต้องมีคำอธิบายให้กับองค์หญิง หวังว่าองค์หญิงจะสบายใจขึ้น”
วังซวนพยักหน้าเพื่อให้สามารถดำรงตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายซ้ายต่อจากเฟิงจินหยวน แน่นอนว่าเขาจะต้องไม่โง่เกินไป มันขึ้นอยู่กับว่าเขาเลือกที่จะเข้าใกล้ใคร นางไม่ได้อยู่อีกต่อ นางกล่าวว่า “องค์หญิงกล่าวว่าหากมีเวลาไม่พอที่จะทำชุดแต่งงาน และปัก นางสามารถให้ช่างปักในพระราชวังช่วยได้เจ้าค่ะ” หลังจากพูดอย่างนี้ นางโค้งคำนับและออกไป
พ่อบ้านของคฤหาสน์ส่งนางออกไปจากคฤหาสน์ก่อนกลับไปรายงานตัวที่หลู่ซ่ง“นายท่าน นางกลับไปแล้วขอรับ”
หลู่ซ่งถอนหายใจและโบกมือเพื่อขับไล่พ่อบ้านจากนั้นเขาก็กลับไปที่ที่นั่งของเขาพร้อมกับความโกรธบนใบหน้าของเขา
เก้อซื่อเดินรอบกลางห้องสองสามครั้งก่อนที่จะหยุดในที่สุดอย่างไรก็ตามนางรู้สึกงงงวยมากและถามว่า “องค์หญิงจี่อันไม่ถูกกับตระกูลเฟิงไม่ใช่หรือ ? นางปฏิบัติต่อพวกเขาแย่ยิ่งกว่าศัตรู ? ย้อนกลับไป ท่านก็รู้ว่าเมื่อเฟิงจินหยวนตกจากตำแหน่งเสนาบดีส่วนหนึ่งเป็นเพราะตัวเองอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่สามารถไม่เกี่ยวข้องกับองค์หญิงจี่อัน สำหรับองค์หญิงที่วางแผนต่อต้านบิดาของนางเอง นางจะช่วยพูดเพื่อตระกูลเฟิงได้อย่างไร ? นอกจากนี้รายงานที่เราได้รับกล่าวว่าในบ้านเฟิง น้องสาวของนางที่เกิดจากอนุก็ไม่ถูกกับนาง ! ”
หลู่ซ่งตบโต๊ะอย่างกะทันหันและกล่าวเสียงดังว่า”โง่ ! ” จากนั้นเขาก็ถอนหายใจ “เฟิงจินหยวนทำให้ตัวเองตกต่ำ ! บุตรสาวของอนุจากตระกูลเฟิงที่ต่อสู้กับองค์หญิง เจ้าลืมไปแล้วหรือ? รายงานดังกล่าวบอกว่าเป็นบุตรสาวคนที่สี่ที่ไม่ถูกกับองค์หญิง ไม่ได้พูดถึงบุตรสาวคนที่สาม”
“อะไรคือความแตกต่าง? ” เก้อซื่องงงวย สำหรับบุตรสาวของอนุ ทุกคนก็เหมือนกัน ถ้านางไม่ถูกกับบุตรสาวคนที่สี่ นางจะเข้ากันได้ดีกับบุตรสาวคนที่สามได้อย่างไร
อย่างไรก็ตามหลู่ซ่งก็ส่ายหัวแล้วกล่าวว่า“ความแตกต่างนั้นยอดเยี่ยมมาก คนเดียวในตระกูลเฟิงที่ชอบพอกับองค์หญิงจี่อันก็คือคุณหนูสาม ความสัมพันธ์ของพวกนางดีมาก ถึงจุดที่เมื่อองค์หญิงออกจากเมืองหลวง นางถึงกับขอให้องค์ชายเจ็ดช่วยดูแลน้องสาวคนนี้”
“นั่นเป็นเรื่องจริงหรือ? ” เก้อซื่อได้รับความหวาดกลัว
หลู่ซ่งพยักหน้า“มันเป็นเรื่องจริงและข้าก็เพิกเฉย ข้าลืมเตือนเหยาเอ๋อ ข้าไม่เคยคิดเลยว่านางจะโอ้อวดอำนาจด้วยการทำสิ่งนี้จริง ๆ ” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขายืนขึ้น และออกจากห้องเพื่อเดินไปสู่ห้องการศึกษา เก้อซื่อรีบตามหลังไป
ในห้องหนังสือหลู่เหยายังคงคุกเข่าอยู่ที่นั่นด้วยความเหนื่อยล้า หลู่ซ่งมองนาง และพูดด้วยความผิดหวัง “ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าจะทำสิ่งนี้ ข้าจะไม่ให้เจ้าหมั้นกับตระกูลเหยาไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร” ขณะที่พูดอย่างนี้เขาก็ส่ายหัว อย่างไรก็ตามไม่มีอะไรอย่างอื่นที่เขาสามารถทำได้ เขากล่าวได้เพียงว่า “ไปเลย ปิดประตูและสำนึกผิดถึงผลจากการกระทำของเจ้า เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากเรือนไปก่อนงานแต่งงาน คืนนี้ท่านแม่ของเจ้าและข้าจะไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงเพื่อขอโทษด้วยตัวเอง”
หลู่เหยาออกจากห้องหนังสืออย่างเงียบๆ ในทันใดหลังจากที่นางปิดประตู ความดุร้ายปรากฏอยู่ในดวงตาของนาง
องค์หญิงจี่อันไม่สนิทกับตระกูลเฟิงใช่หรือไม่? อย่ารีบเร่ง เมื่อข้าแต่งงานกับตระกูลเหยา สักวันหนึ่งข้าทำให้เจ้าไปอยู่ในสถานะที่คล้ายกันกับตระกูลเหยา เรามารอดูกัน
เมื่อเห็นว่าหลู่เหยาออกไปจากห้องในที่สุดเก้อซื่อก็กล่าวขึ้นว่า “ท่านพี่อย่าโกรธเกินไป จากนิสัยขององค์หญิงจี่อัน การที่ไม่ได้ทำอะไรกับเหยาเอ๋อมากนักและส่งผ้าเสฉวนมาให้ นั่นหมายความว่านางไว้หน้าท่านพี่เล็กน้อย”
หลู่ซ่งส่ายหัวอย่างไร้จุดหมาย“นางจะไว้หน้าข้าได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่านางไว้หน้าตระกูลเหยา เจ้าไม่คิดดี ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่วังซวนเพิ่งพูด ? ปัญหานี้เกิดจากเหยาเอ๋อทำให้คนสองคนซึ่งไม่ควรทำให้โกรธเคืองต้องขุ่นเคือง หนึ่งในนั้นคือองค์หญิงจี่อัน และอีกคนเป็นองค์ชายสี่ที่ถูกกักตัวไว้ ! ”
“ท่านพี่หมายถึง…”
“ทำไมชุดแต่งงานที่นางยืนยันว่าถูกปักโดยคุณหนูสามตระกูลเฟิงจึงลงเอยด้วยการปักโดยองค์ชายสี่นี่ทำให้เห็นได้ชัดว่าองค์ชายสี่กำลังระบายอาการคิดถึงคุณหนูสามของตระกูลเฟิง ! แม้ว่าพระองค์จะเป็นองค์ชายที่ได้รับการลดระดับเป็นสามัญชน แต่พระองค์ก็ยังคงเป็นเชื้อพระวงศ์ พระองค์ยังคงอาศัยอยู่ในตำหนักปิง ซึ่งหมายความว่าความสัมพันธ์ระหว่างบิดากับบุตรชายยังคงมีอยู่ และชีวิตขององค์ชายสี่จะไม่ถูกตัดขาด หลู่เหยานี้น่าความผิดหวังอย่างแท้จริง”
เก้อซื่อคิดในใจของนางและสูดหายใจเข้าอย่างรวดเร็วเวลานี้สิ่งต่าง ๆ ได้เกินการควบคุมของนางเล็กน้อย ! นางขมวดคิ้วและถามหลู่ซ่ง “ในความเป็นจริง นิสัยของหลู่เหยาไม่ได้พึ่งจะเป็นแบบนี้แค่วันหรือสองวัน นางเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก นางแสดงท่าทีแบบหนึ่งต่อหน้าผู้คนและอีกแบบหนึ่งอยู่ด้านหลัง ในช่วงวัยเด็กหยานเอ๋อมักจะบอกว่าพี่สาวของนางกลั่นแกล้งนาง แต่ท่านพี่ก็ไม่เชื่อนาง กลับลงโทษหยานเอ๋อหลายต่อหลายครั้ง” ยิ่งนางคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร นางก็ยิ่งโกรธมากขึ้น นางอดไม่ได้ที่จะบ่น แต่ “ท่านพี่ควรไว้วางใจในตัวของเหยาเอ๋อ นางสูญเสียมารดาไปตั้งแต่เกิด และน่าสงสารมาก แต่หยานเอ๋อก็เป็นบุตรของเราด้วยเช่นกัน แต่ท่านพี่ก็ไม่ควรให้เกียรติคนอื่นมากกว่ากัน”
หลู่ซ่งถอนหายใจและกล่าวว่า “ฮูหยิน เจ้าอยู่กับข้าตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่เจ้าเข้าใจว่าข้าไม่รักหยานเอ๋อเลยงั้นหรือ ? ” เมื่อเห็นว่าเก้อซื่อไม่เข้าใจ เขากล่าวต่อ “การแต่งงานของเหยาเอ๋อเข้าสู่ตระกูลเหยา ในกรณีที่องค์ชายเก้าขึ้นครองบัลลังก์ เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ตระกูลเหยาก็จะสูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ้าไม่ใช่องค์ชายเก้าล่ะ ? ”
เก้อซื่อตกตะลึง“ท่านพี่กำลังพูด…”
“จดหมายมาจากองค์ชายแปดเมื่อหยานเอ๋อเริ่มเข้าสู่วัยแต่งงาน เขาจะขอแต่งงานกับหยานเอ๋อในฐานะพระชายาเอกของตำหนักเฉิง”
ในที่สุดเก้อซื่อก็สามารถรู้สึกสบายใจขึ้นนางพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านพี่ ขอบคุณที่ให้ความสำคัญกับหยานเอ๋อ”
หลู่ซ่งโบกมือ“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ ไปเตรียมตัว หลังอาหารเย็นเราจะไปเยี่ยมเยียนคฤหาสน์ขององค์หญิงจี่อัน”
ค่ำวันนั้นในคฤหาสน์ขององค์หญิงมีชีวิตชีวามากจำนวนคนที่เฟิงหยูเฮงพากลับมาจากทางเหนือนั้นมากแล้ว เมื่อเพิ่มอันชิและเฟิงเซียงหรู ผู้คนกลุ่มใหญ่นั่งรอบโต๊ะและทานอาหาร องค์ชายเหลียนจะอธิบายบรรยากาศว่า “สุดยอด ! ” เขาลากเสี่ยวหยามายืนอยู่ข้างเฟิงเซียงหรู ในขณะที่เปรียบเทียบเขากล่าวว่า “ดูสิ มันชัดเจนว่าเป็นน้องสาวตัวน้อยของเสี่ยวหยา แต่นางดูเหมือนเจ้ามาก ! ”
เฟิงหยูเฮงแก้ไขเขาอย่างไร้จุดหมาย“คนที่อยู่ตรงหน้าเจ้าคือเสี่ยวหยาตัวจริง”
“ฮะมันเหมือนกันหมด” องค์ชายเหลียนรู้สึกค่อนข้างกังวลกับชื่อ เขาชี้ไปที่เสี่ยวหยาตัวจริง เขากล่าวว่า “นางชื่อเสี่ยวหยา”
เสี่ยวหยาก็รู้สึกหมดหนทางเช่นกันและกล่าวว่า “องค์ชายสามารถเรียกข้าได้ตามที่องค์ชายต้องการเพคะ”
หลี่เฉิงนั่งข้างๆ และบางครั้งจะตักอาหารให้องค์ชายเหลียน และดูเหมือนฮูหยินทั่วไป เปลี่ยนชุดแต่งงานสีแดงและล้างแต่งหน้าหนาบนใบหน้าของนางออก เป็นคนไร้เดียงสาและงดงามนั่งอยู่ที่นั่น และเป็นที่สะดุดตามาก
เฟิงเซียงหรูไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมผู้คนที่พี่รองของนางเจอล้วนแต่แปลก แต่บรรยากาศนี้ค่อนข้างดีจริง ๆ ไม่มีใครวางท่าใด ๆ และรอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนเป็นของจริง นานแค่ไหนที่นางได้เพลิดเพลินกับบรรยากาศแบบนี้ ?
แต่ในเวลานี้พวกเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างมาก“เฟิงหยูเฮง! เจ้ากำลังกินของอร่อย แต่เจ้าไม่เรียกข้า ! ”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 626
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!