ตอนที่671 หญิงสาวที่มีโรคซับซ้อน
เมื่อนางพูดถ้อยคำเหล่านี้นางก็ได้รับแรงจากหมอนของนาง มีคนจับของนาง และถามนางอย่างไม่สุภาพว่า “เจ้าทำพลาดและต้องการใช้ข้าราวกับเป็นสาวใช้หรือ ? ”
นางตื่นขึ้นมาแต่คำพูดที่นางพูดทำให้คนโกรธมากขึ้น “ข้ายังคงสามารถบอกความแตกต่างระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงได้ ข้าคิดว่าเจ้าเป็นขันที”
คนบางคนพูดไม่ออกมือจับคอนางดึงกลับขึ้นเล็กน้อย เขาต้องจัดระเบียบผู้หญิงคนนี้ขึ้นเล็กน้อย
เฟิงหยูเฮงตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากจากการถูกบีบคอและดิ้นรนเพื่อหลุดพ้นนางมองเขาขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้ใช้เจ้าซักครั้ง เจ้าอยากบีบคอข้าให้ตายเพราะอะไร ? ข้ากระหายน้ำไม่ได้หรือ ? ”
“ข้าไม่ใช่สาวใช้ของเจ้าถ้าเจ้ากระหายน้ำ” แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนี้ซวนเทียนหมิงยังคงลุกขึ้น และเทชาใส่ถ้วยให้นางอย่างช่วยไม่ได้ “เตรียมไว้เมื่อเช้านี้สำหรับเจ้า มันเป็นชาที่ช่วยให้เจ้าหายเมาค้าง ดื่ม ! ” เมื่อเห็นนางรับถ้วยชาและดื่มก่อนที่จะไอ เขาได้แต่แค่นเสียงว่า “เจ้าสมควรดื่มมัน ! ”
เฟิงหยูเฮงไม่สามารถทะเลาะโต้เถียงกับเขาและส่งถ้วยคืนจากนั้นนางก็นอนลงบนเตียงในขณะที่กำลังก้มศีรษะและคราง “ข้าปวดหัวและข้าก็รู้สึกเวียนหัว ซวนเทียนหมิง ข้าพักผ่อนไม่เพียงพอแน่นอน ให้ข้านอนต่ออีกหน่อย ! ”
ซวนเทียนหมิงจ้องนาง“ถ้าเจ้าไม่อายก็นอนต่อ ข้าจะบอกเจ้าว่านี่คือตำหนักจุน ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง และบ่าวรับใช้นอกห้องกำลังหัวเราะเยาะเจ้า”
นางเริ่มตื่นแต่นางไม่ได้มุ่งเน้นไปที่ประเด็นที่นางขี้เกียจอยู่บนเตียง “บ่าวรับใช้ของตำหนักจุนกล้าหัวเราะเยาะข้าหรือ ? พี่เจ็ดไม่ห่วงใยตนเองในเรื่องเหล่านี้หรือไม่? ทำไมลูกน้องถึงหัวเราะเมื่อคนหลับ บอกข้าทีว่าคนใดหัวเราะข้า ข้าจะให้พี่เจ็ดไล่พวกเขาออกจากตำหนักในภายหลัง ! พวกเขาน่ารำคาญจริง ๆ ”
ซวนเทียนหมิงยิ้มอย่างขมขื่นชายาผู้นี้ช่างดื้อรั้นจริง ๆ !
เด็กหญิงตัวเล็กจับหัวของนางและเริ่มโต้เถียง “ข้าดื่มหนักมากเกินไป ! เมื่อคืนนี้ข้าเมามากหรือไม่ ? ”
“เพราะสุราที่เจ้าดื่มนั้นแตกต่างกัน! ” เขาอธิบายอย่างไร้ประโยชน์ว่า “สุราเมื่อคืนไม่ได้เป็นสุราธรรมดา อายุมากว่า 100 ปีแล้ว มันค่อนข้างบริสุทธิ์ มันคงจะแปลกถ้าเจ้าไม่เมา ข้าไม่กล้าดื่มมาก เจ้ากระดกมันราวกับว่ามันเป็นน้ำ เราไม่สามารถหยุดเจ้าได้”
เฟิงหยูเฮงเท่านั้นที่จำสถานการณ์เมื่อคืนก่อนและพึมพำกับตัวเอง“ถ้าข้ารู้เร็วกว่านั้น ข้าจะกินยาเพื่อลดผลกระทบของแอลกอฮอล์” จากนั้นนางก็ค่อย ๆ ปีนขึ้นจากเตียงแล้วใส่รองเท้า นางยังรู้สึกอ่อนแออยู่เล็กน้อย “พี่เจ็ดอยู่ที่ไหน ? เจ้าสองคนตื่นสายหรือไม่ ? ”
ซวนเทียนหมิงส่ายหัว“ตื่นแต่เช้าแล้ว พี่เจ็ดไปขึ้นราชสำนักแล้ว”
“โอ้แล้วเจ้าล่ะ ? เจ้าไม่จำเป็นต้องขึ้นราชสำนักหรือ ? ”
“ข้ากลับมาจากราชสำนักแล้ว”
ดีมาก! นางยอมรับความพ่ายแพ้ ปรากฏว่าในเวลาที่นางหลับ พวกเขาสามารถทำสิ่งต่าง ๆ มากมาย “ข้าจะเข้าไปในมิติของข้าเพื่ออาบน้ำ ข้าจะไม่สร้างปัญหาให้บ่าวรับใช้ของตำหนักจุน” นางพูดกับซวนเทียนหมิง “ข้าจะกินยาแก้เมาค้าง คอยเฝ้าดูข้าอยู่ข้างนอก” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็หายตัวไปในพริบตา
อย่างไรก็ตามซวนเทียนหมิงได้ระลึกถึงการสนทนาระหว่างเขากับซวนเทียนหฮั่วเมื่อคืนที่ผ่านมาเฟิงหยูเฮงเอ่ยถึงอาจารย์ชาวเปอร์เซียของนางเสมอ และเขาเชื่อมานานแล้วว่ามันถูกสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ แต่ถ้ามีคนมาใช้วันนี้เพื่อทำให้เกิดปัญหาจริง ๆ เขาจะต้องคิดว่าจะต่อสู้กับสิ่งนี้
หลังจากนั้นไม่นานเด็กสาวที่เงียบขรึมก็ปรากฏขึ้นนางไม่มึนและอ่อนแอไปกว่านี้อีกแล้ว หลังจากล้างหน้า และเตรียมพร้อมแล้วนางก็ดูเหมือนมนุษย์ที่เหมาะสม อารมณ์ของเขาดีขึ้นมากในขณะที่เขากอดนางขณะกล่าวว่า “ไปเถิด เดินไปตามถนน เจ้าบ่นเกี่ยวกับองค์ชายผู้นี้เสมอว่าไม่ได้ใช้เงินเมื่อเดินไปตามถนน วันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไปเดินเล่นกันเถิด”
ในความเป็นจริงเฟิงหยูเฮงไม่สนใจที่จะเดินเล่นไปรอบๆ และไม่ชอบซื้อของ แต่นางก็ตื่นเต้นที่จะซื้อของกับซวนเทียนหมิง นางถามเขาว่า “เจ้านำเงินมาหรือ ? ”
เขาส่ายหัว“ไม่ได้เอามา แต่เจ้าสามารถไปเอาจากคนของพี่เจ็ดได้ ข้าจะคืนมันทีหลัง”
ดังนั้นทั้งสองจึงออกจากพระราชวังไปซื้อของอย่างมีความสุข
ตั้งแต่ตอนเที่ยงพวกเขาต้องทานอาหารกลางวันก่อนพวกเขาไม่ได้ทานในตำหนักจุนและไปทานข้างนอกแทน ซวนเทียนหมิงเป็นคนที่ใช้ฐานะของเขาเล็กน้อย เขาไปที่โรงเตี้ยมครัวเทพแต่เฟิงหยูเฮงปฏิเสธ พวกเขาสุ่มเลือกแผงลอยริมถนนและดับความหิวโหยที่นั่น
บ่ายวันนั้นทั้งสองเป็นเหมือนคู่รักที่เดินเล่นไปรอบๆ ครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง พวกเขายังซื้อของบางอย่างซึ่งส่วนใหญ่เป็นอาหาร ดังที่เฟิงหยูเฮงกล่าวไว้ “เครื่องประดับที่ดีที่สุดมาจากช่างฝีมือเป่ย สินค้าทองคำและหยกที่ดีที่สุดมาจากพระราชวังของฮ่องเต้ ถ้าข้าต้องการพวกมัน ข้าจะไปร้องขอจากพวกเขา มีของดีอะไรให้ซื้อที่นี่ ยิ่งกว่านั้นข้ามีร้านเครื่องประดับของตัวเอง เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าต้องไปที่นั่นและซื้อของจากร้านค้าของข้าเอง ? ”
ซวนเทียนหมิงไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้มันก็เหมือนกับที่เฟิงหยูเฮงพูด สิ่งที่ดีที่สุดในโลกคือในพระราชวังของฮ่องเต้หรือตำหนักของเขาเอง ตราบใดที่นางต้องการบางสิ่ง นางจะไม่ได้อะไร นางคนนี้ไม่ได้เป็นคุณหนูรองตระกูลเฟิงอีกต่อไปแล้ว ด้วยความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ หากนางต้องการของบางอย่างจากพระราชวัง ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาพูดเพื่อนาง นางสามารถขอได้ด้วยตัวเอง ชายชราเกือบปฏิบัติกับนางได้ดีกว่าปฏิบัติต่อเขา
แต่มีเรื่องที่เขาคิดและเขารีบจับมือนางไว้อย่างรวดเร็ว “เมื่อเจ้ากลับไปที่คฤหาสน์ ข้าจะส่งคนไปวัดตัวเจ้า จะถึงเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วงในอีกไม่กี่วัน จะมีงานเลี้ยงในพระราชวัง”
เฟิงหยูเฮงไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในพระราชวังเป็นเวลานานนับตั้งแต่ที่พวกเขาออกเดินทางไปเฉียนโจว พระราชวังไม่ได้จัดงานเลี้ยงมากมาย การได้ยินอย่างไม่คาดคิดเกี่ยวกับงานเลี้ยงนั้นมีความสดใหม่ และนางก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วงในปีนั้น เฉินหยูยังมีชีวิตอยู่และนางได้รับรางวัลปิ่นปักผมหงส์เพลิงจากบุหนี่ชาง ในเวลาเพียงไม่กี่ปี ผู้คนเหล่านั้นก็ไม่ได้อยู่อีกต่อไป
“เมื่อพวกเขาอยู่ใกล้ๆ มีการต่อสู้แย่งชิงอำนาจและข้ารู้สึกรำคาญ เมื่อพวกเขาจากไปและคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้ารู้สึกว่าพวกเขาทุกคนมีชีวิตเป็นของตัวเอง” นางไม่สามารถหยุดตัวเองจากการถอนหายใจ “ถ้าตระกูลเฟิงไม่มีเฉินซื่อ เฟิงเฉินหยูก็ไม่สร้างปัญหา เฟิงจื่อฮาวไม่ทำอะไรโง่ บางทีคฤหาสน์เฟิงก็ยังคงเป็นคฤหาสน์เฟิง เฟิงจินหยวนก็จะไม่ตกต่ำลงสู่สถานะปัจจุบันของเขา”
อย่างไรก็ตามซวนเทียนหมิงยักไหล่และยิ้มให้นางพลางเอ่ยเตือนนางว่า “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าทุกอย่างเกิดจากเฟิงจินหยวน ไม่ว่าจะเป็นเฉินซื่อหรือเฟิงเฉินหยู พวกนางเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างผู้หญิงในคฤหาสน์ ถ้ามันถูกเปิดเผย มันจะไม่มีอันตราย ในท้ายที่สุดมันก็คือเฟิงจินหยวนเองที่ไม่สามารถควบคุมอคติของเขาเองได้ สิ่งนี้ทำให้เขาต้องเดินไปในทางที่ผิด ไม่สามารถตำหนิคนอื่นได้”
“ถูกต้อง! ” เฟิงหยูเฮงพยักหน้าและนึกถึงเรื่องนี้กับองค์ชายเหลียน นางอดที่จะแค่นเสียงเย็นชาออกมาและกล่าวว่า “ถึงจุดนี้เขาก็ยังไม่เชื่อฟัง คาดเดาสิ่งที่เขาทำ ? ทุกวันนี้เขาสนใจจาวเหลียน เขาไม่ได้แยกความแตกต่างระหว่างชายและหญิง เขาไม่ละอายที่จะเกาะติดอีกฝ่าย”
คำพูดของนางทำให้ซวนเทียนหมิงหัวเราะ“เมื่อพูดถึงความแตกต่างระหว่างชายและหญิง เจ้าได้รับมรดกจริง ๆ ! ย้อนกลับไปเมื่อเจ้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เจ้าคิดว่าเขาเป็นผู้หญิงที่งดงาม”
เฟิงหยูเฮงไม่พอใจใบหน้า“นั่นไม่ใช่ความล้มเหลวด้านการมองคนสำหรับข้า แต่จาวเหลียนก็เช่นกัน เขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้ทุกที่ แต่เขายืนยันที่จะอยู่ข้างบ้านของตระกูลเฟิง เขาไม่กลัวการปลุกปั่นเพื่อความบันเทิง”
ทั้งสองคุยกันขณะเดินเงยหน้าขึ้นมองพวกเขามาถึงทางเข้าร้านเครื่องประดับในใจกลางเมืองหลวงแล้ว เฟิงหยูเฮงเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าคำว่า “ศาลาหงส์เพลิง” บนป้ายได้ถูกเปลี่ยนเป็น “ศาลานิพพาน” ในปัจจุบัน นางไม่พอใจนิดหน่อย “นี่ไม่ใช่หงส์เพลิงเลยหรือ ? ฉิงหยูนั้นปราศจากความกังวลจริง ๆ เปลี่ยนเป็นแบบนั้น”
อย่างไรก็ตามซวนเทียนหมิงสังเกตเห็นบางสิ่งที่แตกต่างจากนางเขากำลังดูแขก “ดูเหมือนว่างานเลี้ยงเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วงได้นำการค้ามาสู่ร้านค้าของเจ้าบ้าง อย่างที่ข้าเห็นบรรดาฮูหยินและคุณหนูมาที่ร้านของเจ้า ส่วนใหญ่มาจากตระกูลที่มีสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยงของพระราชวัง เมื่อนึกถึงรายได้ในเดือนนี้น่าจะสูงมาก”
เฟิงหยูเฮงยิ้มเหมือนอาชญากรและกล่าวกับเขาว่า “ข้าจะบอกเจ้าว่าข้าไม่เห็นรายได้จากร้านค้า นอกจากเงินที่จ่ายให้คนงานแล้ว ทุกอย่างจะถูกส่งไปยังร้านห้องโถงสมุนไพรเพื่อใช้งาน”
ซวนเทียนหมิงงงงวย“ร้านห้องโถงสมุนไพรกำลังขาดแคลนเงินหรือ ? ร้านต้องการเงินจากร้านค้าอื่น ๆ เพื่อช่วยมากขนาดนั้นเลยหรือ ? ”
นางส่ายหัว“มันไม่ได้สูญเสียเงิน แต่ข้าสั่งให้เปิดโรงหมออีกหลายแห่งไม่ใช่แค่ในเมืองหลวง มันต้องอยู่ในมณฑลอื่นด้วย เช่นนี้ต้นทุนเริ่มต้นจะไม่ต่ำ แค่พึ่งรายได้ของร้านนี้ก็ไม่พอ ข้าต้องการเพิ่มมากขึ้นด้วยตัวเอง นั่นเป็นเหตุผลที่การพึ่งพาธุรกิจที่เหมาะสมเหล่านี้ช้า”
เขาสามารถได้ยินบางสิ่งบางอย่างของเงื่อนงำ“มันคืออะไรเจ้าต้องการทำบางสิ่งที่ไม่เหมาะสม”
เฟิงหยูเฮงยิ้มเหมือนอาชญากร“ตัวอย่างเช่นการหลอกลวงต่างอาณาจักรที่ไร้ยางอาย ทองหลายล้านเหรียญทองที่ถูกโกงในแต่ละครั้ง ! ”
เขาพูดไม่ออกเด็กผู้หญิงคนนี้ได้กลายเป็นคนติดการหลอกลวง
ในเวลานี้พวกเขาเห็นเด็กสาวสองคนหนึ่งในนั้นปิดปากและจมูกอย่างแน่นหนาพูดอย่างไม่พอใจ “ข้ามองใกล้ ๆ คุณหนูสวมชุดสีแดง ใครจะรู้ว่านางใส่เครื่องสำอางแบบไหน มันหนามากจริง ๆ ”
สหายที่อยู่ข้างๆ นางยังกล่าวอีกว่า “มันไม่ได้หนาเกินไป ข้าได้กลิ่นบางอย่างจากนาง มันน่าขยะแขยงจริง ๆ ”
ทั้งสองเดินจากไปพร้อมกับพูดติดตามสิ่งนี้ แขกอีกกลุ่มหนึ่งก็รีบออกมา ผู้คนจำนวนมากพูดด้วยความโกรธว่า “ถ้าเจ้าไม่มีเงินก็จงอยู่บ้าน เมื่อเจ้าออกมา ไม่มีใครดีใจที่ได้พบเจ้า ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดเจ้ากำลังปิดหน้าเจ้า ทำไมต้องแต่งหน้าหนามาก ? ด้วยการใช้เครื่องสำอางคุณภาพต่ำ เจ้าจะทำให้เราปวดหัว”
ผู้คนก็เห็นด้วยมากขึ้นพวกเขาทุกคนชี้ไปที่คุณหนูในศาลานิพพสยที่ใช้เครื่องสำอางคุณภาพต่ำ กลิ่นที่น่ารังเกียจลอยไปตลอดทางจนถึงชั้นสาม ผู้คนไม่สามารถเข้าไปข้างในได้อย่างแท้จริง
ในที่สุดก็มีคนออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ในท้ายที่สุดผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีแดงยาวออกมาข้างนอกพร้อมกับก้มหน้าลง ใบหน้าของนางปกคลุมด้วยม่าน มุมมองไม่ชัดเจน และนางมีบ่าวรับใช้อยู่ข้าง ๆ ดึงนางออกมาอย่างรวดเร็ว
มันเป็นอย่างที่ทุกคนพูดมีกลิ่นตัวแรงมากที่มาจากร่างกายของผู้หญิงคนนั้น มันไม่ได้มีกลิ่นหอมหรือน่ารังเกียจ แต่มันก็ไม่เป็นที่พอใจมาก แต่เฟิงหยูเฮงไม่สามารถเปรียบเทียบกับคนอื่นได้ เมื่อกลิ่นนี้เข้าจมูก นางก็รู้อะไรบางอย่าง เมื่อนางเห็นเด็กสาวจากไปอย่างกังวล นางกล่าวกับซวนเทียนหมิงว่า “เป็นคนที่น่าสงสารมาก”
ซวนเทียนหมิงสับสน“นางเป็นคนที่น่าสงสารอย่างไร? ไม่มีเงินซื้อเครื่องสำอางที่ดีงั้นหรือ ? ” เขาเงยหน้าขึ้นมองศาลานิพพานแล้วกล่าวว่า “คนที่ไม่มีเงินจะมาที่นี่เพื่อซื้อเครื่องประดับหรือ ? สิ่งที่เจ้ามีที่นี่ไม่ได้ราคาถูก ชั้นแรกไม่เป็นไร แต่ยิ่งชั้นสูงของก็ยิ่งแพง ข้าเห็นผู้หญิงคนนั้นลงมาที่บันได เห็นได้ชัดว่านางขึ้นไปชั้นบน”
เฟิงหยูเฮงส่ายหน้า“ข้าไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ มันเป็นกลิ่นที่มาจากร่างกายของนาง ไม่ใช่ว่านางใช้ผลิตภัณฑ์แต่งหน้าคุณภาพต่ำ ในทางตรงกันข้ามนางใช้สิ่งที่มีคุณภาพสูงซึ่งมีชื่อเสียงมาก ข้ากำลังบอกว่านางน่าสงสารเพราะนางมีอาการป่วยซับซ้อน และใช้การแต่งหน้าที่โด่งดังจำนวนมากเพื่อปกปิดมัน นางไม่มีวิธีปกปิดกลิ่นจากร่างกายของนาง ในทางตรงกันข้ามนางกำลังทำสิ่งต่าง ๆ ที่เลวร้ายยิ่งขึ้นโดยปกปิดมันไว้”
ขณะที่นางพูดนางเริ่มคิดอะไรบางอย่างเมื่อซวนเทียนหมิงดึงที่แขนของนาง นางกล่าวว่า “ผู้หญิงคนนั้นใบหน้าของนางมีผ้าคลุมหน้าปกปิด แต่ทำไมบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างนางดูคุ้น ๆ ? ”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 671
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!