ตอนที่705 หลู่เหยา เจ้าเป็นสุนัขหรือ ?
เจ้าเมืองหลู่ก้มหน้าลงด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูกเขาถูกเรียกโดยองค์ชายสี่อีกครั้ง
ในเรื่องที่เกี่ยวกับองค์ชายเหล่านี้เขามีเพียงพอจริง ๆ ด้วยการตบเพียงครั้งเดียวจากบุตรสาวของเขา เขาได้สูญเสียรากฐานทั้งหมดของตระกูลไปแล้ว และเขาต้องทนต่อการทำร้ายจิตใจแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะออกจากงานเลี้ยงแต่เนิ่น ๆ และกลับไปที่โรงเตี๊ยมเพื่อร้องไห้ น่าเสียดายที่ก่อนที่เขาจะหาข้อแก้ตัวได้ เขาก็ถูกเรียกตัวมาแล้ว
มู่เจียงคุกเข่าต่อหน้าซวนเทียนยี่แต่ก็บอกว่าไม่จำเป็นต้องคำนับ เขาต้องคำนับคุณหนูสามตระกูลเฟิงและขอโทษ มู่เจียงเกือบกระอักเลือดออกมา !
ตระกูลเฟิงก็ตกต่ำจนถึงระดับนี้และนี่เป็นเพียงบุตรสาวของอนุ แต่เขาก็ต้องคำนับและขอโทษ ? สถานการณ์แบบนี้คืออะไร ?
เขาหันหน้าไปด้วยจิตใต้สำนึกและเงยหน้าขึ้นมองไปที่ซึ่งฮ่องเต้ประทับอยู่แม้กระนั้นเขาพบว่าฮ่องเต้ไม่แม้แต่จะเหลือบมองมาทางนี้ เขากำลังดูการร่ายรำอย่างมีความสุข
เขาเปลี่ยนสายตาอีกครั้งและพบว่ามีคนในกลุ่มพระสนมของฮ่องเต้สังเกตเห็นเขา แต่ไม่มีใครพูดเพื่อเตือนฮ่องเต้ว่าเกิดอะไรขึ้น ท้ายที่สุดมันเป็นเรื่องยาก ฮ่องเต้สนุกกับการร่ายรำ ไม่มีใครอยากรบกวนความเพลิดเพลินของฮ่องเต้
ในด้านนี้ก่อนที่มู่เจียงจะคุกเข่าเสียงที่ทำให้งงงวยขององค์ชายสี่, ซวนเทียนยี่กล่าวขึ้นว่า “โอ้ ? นี่คือเจ้าเมืองของมณฑลหลู่ ใต้เท้ามู่ ? บุตรสาวของเจ้าตบหน้าน้องสาวขององค์หญิงจี่อัน และทำลายไข่มุกทะเลตะวันตกขององค์หญิง”
ทันใดนั้นร่างของมู่เจียงก็โอนเอนไปมาและเขาเกือบจะล้มหัวฟาดไปที่โต๊ะ จากนั้นเขาได้ยินเสียงซวนเทียนเก้อกล่าวว่า “เจ้าระวังไว้ด้วย บุตรสาวของเจ้าทำลายไข่มุกขององค์หญิงจี่อัน และตอนนี้เจ้าวางแผนที่จะคว่ำโต๊ะสุราและทำลายชุดขององค์หญิงผู้นี้หรือไม่”
แขนของมู่เจียงประคองตัวเขาบนพื้นในที่สุดเขาก็สามารถทำให้ทั้งอารมณ์ และร่างกายของเขามั่นคง เขาไม่กล้าทำอะไรอีกแล้ว เขาไม่กล้าทำผิดพลาดต่อหน้าคนเหล่านี้อีกต่อไป ทุกคนบอกว่าผู้คนในชายแดนใต้นั้นป่าเถื่อนและเผด็จการ แต่ใครจะรู้ว่าคนที่ดุร้ายและโหดร้ายแท้จริงอยู่ในเมืองหลวง ! เมื่อเทียบกับองค์ชายเหล่านี้ องค์หญิงหวู่หยางและองค์หญิงจี่อัน ผู้คนในชายแดนก็ไม่ต่างอะไรกับกระต่ายขาว พวกเขาไม่สามารถทำให้เกิดความวุ่นวายแม้แต่น้อย
เขายอมแพ้เขาเชื่อฟัง คุกเข่าลงต่อเฟิงเซียงหรูและขอโทษ พร้อมสัญญาอีกครั้งว่าสินเดิมจะถูกส่งมายังเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว เขารับประกันได้ว่ามันจะทำให้คุณหนูสามพอใจ
ซวนเทียนยี่พยักหน้า“เนื่องจากทัศนคติของเจ้าเป็นที่ยอมรับ เจ้ากลับไปได้ ! ”
ในที่สุดมู่เจียงก็สามารถหนีจากปีศาจเหล่านั้นได้และหลังของเขาก็ถูกปกคลุมด้วยเหงื่อเย็น
เฟิงเซียงหรูรู้สึกงุนงงและถามซวนเทียนยี่ “สินเดิมอะไร ของใคร ? ”
เป็นผลให้ซวนเทียนยี่ไม่สนใจนางเขาลุกขึ้นและจากไป เฟิงเซียงหรูพูดไม่ออก นี่เป็นคนแบบไหน ? เมื่อมองซวนเทียนยี่ นางก็เห็นร่างสีขาวที่ถือสุราจอกหนึ่ง ใครจะรู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่เพราะสีหน้าของพวกเขาดูบริสุทธิ์เหมือนน้ำ และถูกขัดเกลาเหมือนเทพเซียน
แก้มของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีด้วยความอบอุ่นอย่างไรก็ตามสิ่งที่นางคิดคือ : องค์ชายสี่เพิ่งมาคุยกับนาง คนผู้นั้นเห็นหรือไม่ จะมีความเข้าใจผิดหรือไม่ ? แต่จากนั้นนางยิ้มอย่างขมขื่น เข้าใจผิดแล้วจะเป็นอย่างไร ? คนผู้นั้นไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ กับนาง อาจมีอะไรเกิดขึ้นกับบางคนที่พูดกับนาง นางลอบถอนใจภายใน ในท้ายที่สุดนางระงับความรู้สึกเหล่านั้นอย่างแรงแล้วจ้องมองไปที่ซวนเทียนยี่ ก่อนที่จะเริ่มกินผลไม้อย่างเงียบ ๆ
ซวนเทียนเก้อเห็นทั้งหมดนี้และถามเฟิงหยูเฮง“ข้าได้ยินมาว่าพี่สี่สนใจเซียงหรู ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเรื่องจริง”
เฟิงหยูเฮงยิ้มและตอบว่า“เท่าที่ข้าเห็นมัน ทั้งสองค่อนข้างเหมาะสมกัน”
“พวกเขาน่ะหรือ? ” ซวนเทียนเก้อไม่เห็นด้วย “พี่สี่เป็นองค์ชายที่ถูกควบคุมตัว แม้ว่าพระองค์จะยังคงได้รับอนุญาตให้อาศัยอยู่ในตำหนักปิง แต่พระองค์ได้สูญเสียตำแหน่งในฐานะองค์ชาย พระองค์ถูกลดระดับให้เป็นบุคคลทั่วไป โอกาสที่จะกลับเป็นองค์ชายมีไม่มาก”
“ทำไม? ” เฟิงหยูเฮงถามนางว่า “ขุนนางระดับสูงมีเบี้ยหวัดที่ดีสามารถทำให้เจ้ามีชีวิตที่ดีไร้กังวล แต่ก็เป็นผู้ชายที่ต้องมีภรรยาหลายคน หรือสามัญชนที่จะรักและปกป้องเจ้าอย่างแท้จริง เจ้าต้องการแบบไหน ? ”
ซวนเทียนเก้อตกใจและตอบกลับหลังจากนั้นไม่นาน“ถ้าเจ้าพูดแบบนั้น พวกเขาก็เหมาะสมกัน ไม่รู้ว่าความกระตือรือร้นของพี่สี่จะอยู่ได้นานแค่ไหน สิ่งที่กังวลคือพระองค์เป็นคนธรรมดา แต่ก็ยังคิดว่ามีภรรยาหลายคน อาเฮง เจ้าต้องรู้ว่าแม้ว่าพระองค์จะเป็นคนธรรมดา บิดาของพระองค์ก็ยังคงเป็นฮ่องเต้ ในท้ายที่สุดพระองค์ยังคงแตกต่างจากคนอื่น ๆ ”
“ถูกต้อง”เฟิงหยูเฮงยังกล่าวอีกว่า “สิ่งที่เกี่ยวข้องคือเมื่อเจ้าไม่มีอะไร แต่ยังต้องการใช้ชีวิตที่หรูหรา เซียงหรูยังเด็กและยังมีเวลาอีกสามปีก่อนที่นางจะถึงวัยปักปิ่น เรามารอดูกัน ข้าต้องหาครอบครัวที่ดีให้กับน้องสาวของข้า” เมื่อนางมองน้องสาว นางถอนหายใจ “ตามความจริงบุตรสาวคนที่สี่ของตระกูลเฟิง, เฟินไดมีชีวิตที่ดี แม้ว่าองค์ชายห้านั้นค่อนข้างไร้สาระและไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อ ตั้งแต่พระองค์สนใจเฟินได การกระทำของเขากลายเป็นที่น่านับถือมากขึ้น”
“มันเป็นความอัปยศที่น้องสาวของเจ้าไม่รู้ว่าจะรักษามันได้อย่างไรข้าได้ยินมาว่าพี่ห้าดูแลบ้านของตระกูลเฟิง แม้เช่นนั้นเฟินไดก็ไม่พอใจ เมื่อนางหงุดหงิด นางไปที่ตำหนักหลี่เพื่อทุบตีสิ่งต่าง ๆ พี่ห้าอดทนมาได้ตลอดเวลา”
เฟิงหยูเฮงยักไหล่“นั่นคือชีวิต อย่างที่พูด มันก็ยังอยู่ในมือของเจ้าเอง ไม่ว่าเจ้าจะแสดงทัศนคติแบบใดก็ตามจะได้รับผลตอบแทนเช่นนั้น สวรรค์นั้นยุติธรรมจริง ๆ ”
ทั้งสองคุยกันอีกซักพักหนึ่งก่อนที่เฟิงหยูเฮงจะยืนขึ้นนางถือสุราจอกหนึ่งไว้บนโต๊ะ เมื่อนางหยุดนางก็ไปที่ด้านของผู้ชายและอยู่ที่ฝั่งของเหยาซู่
สมาชิกทั้งหกคนของตระกูลเหยามาถึงแล้วและพวกเขาทั้งหมดนั่งอยู่ในที่เดียวกัน เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเฮงมา พวกเขาล้วนมีความสุขมาก กลุ่มล้อมรอบลูกพี่ลูกน้องที่อายุน้อยกว่าและให้การต้อนรับดีมาก เฟิงหยูเฮงมีความประทับใจในตัวญาติที่ค่อนข้างดีโดยเฉพาะน้องคนสุดท้อง เขามีอายุมากกว่านางไม่กี่ปี และเขายังคงมีความเป็นวัยรุ่นอยู่บ้าง แต่เขาก็ดูดีที่สุดในบรรดาเด็ก ๆ ตระกูลเหยาทั้งหกคน
นางคุยกับกลุ่มนี้ซักพักนางยกจอกและเอนตัวใกล้กับเหยาซู่ ทันใดนั้นนางก็ถามด้วยเสียงเงียบ ๆ ว่า “พี่ชายใหญ่ ถ้าฮูหยินของท่านพี่ตั้งใจทำร้ายข้า ข้าควรทำอย่างไรดี ? ”
เหยาซู่ตื่นตกใจเขาไม่คิดว่าเฟิงหยูเฮงจะพูดอย่างนี้ในทันที เมื่อนางพูดสิ่งนี้ นางยังยิ้มแย้ม ไม่มีใครคิดว่าหญิงสาวที่ยิ้มแย้มจะสามารถปลดปล่อยจิตสังหารด้วยคำพูดเหล่านั้นได้
แต่เหยาซู่เป็นคนที่มีสมองเขาเชื่อมั่นว่าเฟิงหยูเฮงจะไม่พูดจาไร้เหตุผล หากนางสามารถพูดสิ่งนี้ได้ จะต้องมีเหตุผลและเป้าหมายแน่นอน สำหรับตัวเขาเอง เขาก็มีจุดยืนของตัวเองเช่นกัน “อาเฮง ถ้าเป็นเรื่องระหว่างสามีและภรรยา ข้าจะอนุญาตให้นางทำตามที่นางพอใจ เมื่อพิจารณาถึงเวลาที่มีความสุขมากขึ้น นั่นคือสิ่งที่ผู้ชายควรทำ แต่ตระกูลเหยานั้นใจดี และความรู้สึกที่มีต่อครอบครัวนั้นไม่ใช่ของปลอม มันจะไม่ยอมทนต่อการถูกรังแกจากใคร ถ้านางมีจิตใจที่มุ่งร้ายผู้อื่นโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีจิตใจที่มุ่งร้ายต่อใครบางคนในตระกูลเหยาซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องที่อายุน้อย ถ้าเจ้าลงมือทำอะไร พี่ชายใหญ่จะไม่รังเกียจอย่างแน่นอน”
เมื่อเหยาซู่พูดเช่นนี้สายตาของเขาแน่วแน่ เขาไม่ได้ลดเสียงของเขาลงเมื่อเขาพูดถ้อยคำเหล่านี้ สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลเหยาก็สามารถได้ยินได้ชัดเจนมาก พวกเขาอดไม่ได้ที่จะหยุดและมองไปที่เหยาซู่ สายตาของพวกเขาดูอยากรู้อยากเห็น แต่มีการอนุมัติมากขึ้น เหยาเซินพี่ชายคนที่สองกล่าวว่า “ท่านปู่สอนให้เรามีเจตนาดีต่อผู้อื่น แต่เริ่มในปีนี้ท่านปู่พูดมากยิ่งขึ้นว่าเราต้องไม่ตาบอดด้วยความปรารถนาดีของเรา แต่เราต้องพิจารณาสิ่งต่าง ๆ ก่อน ลองดูก่อนเพื่อดูว่าคน ๆ นั้นมีค่าต่อความปรารถนาดีของเราหรือไม่ หากพวกเขาไม่คู่ควรและมีคุณธรรมน้อยลง ก็ไม่จำเป็นต้องใจดี เพียงปฏิบัติต่อพวกเขาตามที่พวกเขาได้ทำ”
เหยาซู่พยักหน้าแล้วมองที่เฟิงหยูเฮง“อาเฮง แม้ว่าพี่ชายใหญ่จะไม่รู้ว่าอะไรทำให้เจ้าพูดอย่างนี้ ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า ในทางตรงกันข้าม ข้าไม่เชื่อใจหลู่เหยา นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมหากหลู่เหยาทำอะไรเพื่อทำร้ายผู้อื่นก่อนวันแต่งงาน ข้าจะพานางไปหาเจ้าเพื่อขออภัยและขอให้เจ้าปล่อยนางไป อย่างไรก็ตามถ้าการกระทำของนางหลังจากนั้นไม่ดี ข้าจะพูดอีกครั้ง เจ้าสามารถทำตามที่เจ้าต้องการได้”
ตระกูลเหยายกเว้นเหยาซู่ที่ไม่ชอบหลู่เหยาแม้แต่เหยาซู่เองก็ยังคงรู้สึกไม่ดีกับหลู่เหยา เป็นเพียงว่าพวกเขามีจิตใจที่ใจดีและพวกเขามักคิดที่จะลดความขัดแย้ง ตราบใดที่หลู่เหยาสามารถดำเนินชีวิตอย่างสงบสุขได้ เรื่องนี้ก็จะได้รับการอภัย อย่างไรก็ตามใครจะรู้ว่าหลู่เหยาไม่ได้มีเจตนาที่จะสงบศึก
เฟิงหยูเฮงยิ้มแล้วกล่าวกับเหยาซู่“พี่ชายใหญ่พูดได้ดี สำหรับสิ่งที่หลู่เหยาทำร้ายข้า ข้าจะบอกท่านป้าใหญ่อย่างชัดเจนหลังจากเรากลับไป”
หลังจากพูดจบแล้วนางก็ลุกขึ้นยืนและจากไป ในอีกด้านหนึ่งของการจัดงานหลู่เหยามองไปทางด้านนั้นด้วยความกังวล เฟิงหยูเฮงเลี้ยวแล้วมุ่งตรงไปที่หลู่เหยา
หลู่เหยาเริ่มสั่นเมื่อเห็นนางซูซื่อที่นั่งข้างนางขมวดคิ้วแล้วถามว่า “เจ้าเป็นอะไร ? ”
หลู่เหยาตอบกลับอย่างรวดเร็ว“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ท่านแม่ อาจจะเป็นเสียงของดนตรีที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันซึ่งทำให้ข้าตกใจเจ้าค่ะ”
ซูซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรเลย อย่างไรก็ตามนางเห็นว่าเฟิงหยูเฮงมาถึงโต๊ะของพวกนางแล้ว รอยยิ้มอันอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีเมื่อนางเอื้อมมือออก “อาเฮงรีบมานั่งตรงนี้”
หลู่เหยาเห็นนางและหัวใจของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชังนางแต่งงานเข้าตระกูลเหยา แต่ไม่สามารถได้รับความรักจากแม่สามีของนาง แม้ว่านางจะไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ไม่ดี แต่ก็มีสิ่งกีดขวางบางอย่างระหว่างทั้งสอง และมันก็น่าอึดอัดใจอยู่เสมอ แต่เมื่อเฟิงหยูเฮงมาถึง ซูซื่อกลายเป็นเหมือนมารดาที่เปี่ยมด้วยความรัก นางกำหมัดในแขนเสื้อของนาง และความเกลียดชังทำให้นางกัดฟันแน่น เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเฮงเปลี่ยนชุดแล้ว นางก็เกลียดมากกว่าเดิมจนหายใจไม่ออก
น่าเสียดายที่นางมีจิตใจที่เป็นชั่วร้ายแต่นางก็ไม่กล้าพอ สำหรับเฟิงหยูเฮง ในขณะที่นางพูดคุยและยิ้มแย้ม นางได้พูดบางสิ่งที่ส่งความเย็นผ่านร่างกายของหลู่เหยา “คนที่ไม่มีสมอง วิธีการของพวกเขาอยู่ในระดับต่ำเกินไป องค์หญิงจี่อันไม่ต้องการรบกวนเจ้า แต่ยังมีคนที่ไม่ยอมปล่อย แม้ว่าข้าจะเป็นเนื้อชิ้นอร่อย แต่ก็ไม่ควรที่จะให้เจ้าตามข้าไปรอบ ๆ เหมือนสุนัข หลู่เหยา เจ้าควรมองหาความสุขเพื่อตัวเอง”
หลังจากพูดจบแล้วนางก็ทักทายท่านป้าคนอื่น ๆ ของนางแล้วก็หันไปจากไป ใบหน้าของหลู่เหยาซีดจนน่ากลัว ซูซื่อเห็นสิ่งนี้และอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เจ้ามีอะไรผิดปกติ ? ”
หลู่เหยาตกใจมากจนนางไม่แม้แต่จะได้ยินสิ่งที่ซูซื่อถามใจของนางเต็มไปด้วยสิ่งที่เฟิงหยูเฮงบอกนางเกี่ยวกับการค้นหาความสุขของนาง มือของนางสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ในขณะที่นางจ้องมองที่เฟิงหยูเฮง ราวกับว่านางเป็นหมาป่าแล้ว
ซูซื่อตกใจมากและจับข้อมือของหลู่เหยาและตะโกนอย่างเยือกเย็น “หลู่เหยา ! ” ในที่สุดเสียงตะโกนนี้ก็ช่วยให้หลู่เหยาได้สติของนางขึ้นมา อย่างไรก็ตามคำพูดของซูซื่อไม่ได้จบลงที่นั่น “ถ้าเจ้าต้องการเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลเหยา เจ้าต้องเป็นคนที่เหมาะสมก่อน หากเจ้าไม่สามารถเป็นคนดีได้ อย่าโทษบุตรชายของข้าที่ขับไล่เจ้าออกไป ! ”
หลู่เหยาตกตะลึงอย่างยิ่ง
ในขณะเดียวกันเฟิงหยูเฮงก็หยุดเคลื่อนไหวเกี่ยวกับงานเลี้ยงนางเห็นบ่าวรับใช้ในพระราชวังโน้มตัวเข้าหาพระชายาเหวินซวน และกระซิบบางอย่างที่หูของนาง ท่าทางของพระชายาเหวินซวนดูสง่างาม…
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 705
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!