ตอนที่ 779 หนึ่งครอบครัวไม่ควรพูดสำหรับสองครอบครัว
ตอนที่779 หนึ่งครอบครัวไม่ควรพูดสำหรับสองครอบครัว
คำพูดของเฟิงหยูเฮงทำให้บ่าวรับใช้สองคนหัวเราะขณะที่หวงซวนถามนางว่า “คุณหนูเชื่อเรื่องนี้ด้วยหรือเจ้าคะ ? ข้าคิดว่าคุณหนูไม่เกรงกลัวฟ้าดิน หรือสิ่งเหนือธรรมชาติ”
เฟิงหยูเฮงทำอะไรไม่ถูก“ข้าแค่พูดไปอย่างนั้นเอง แต่วันนี้ตาของข้ายังคงกระตุกและข้ารู้สึกไม่สบายใจ มีความรู้สึกไม่ดีอยู่บ้าง อย่างไรก็ตามข้าไม่รู้ว่าปัญหาจะมาจากไหน”
เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้วังซวนกล่าวอย่างจริงจัง “ถ้าคุณหนูรู้สึกจริง ๆ ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น เราจะไม่เข้าไปในพระราชวัง ! อีกสักครู่ บ่าวรับใช้จะไปบอกองค์ชายเก้าด้วยตัวเองและให้นายน้อยกลับออกมา คุณหนูคิดว่าดีหรือไม่เจ้าคะ ? ”
หวงซวนยังพยักหน้า“ใช่ เมื่อคุณหนูเชื่อว่ามีอะไรจะเกิดขึ้น นั่นหมายความว่ามีบางสิ่งจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน มันไม่คุ้มค่าที่เราจะแบกรับความเสี่ยงนั้น อย่างที่ข้าเห็น เราควรบอกองค์ชายเก้าและองค์ชายเจ็ดเพื่อให้ออกจากพระราชวังไปด้วยเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเฮงพูดไม่ออกเมื่อได้ยินสิ่งนี้“มีความรู้สึกไม่ดีอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่รุนแรงเท่าที่เจ้าสองคนพูด วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ ถ้าข้าไม่เข้าไปในพระราชวังแล้วลากองค์ชาย 2 คนออกมา เจ้าจะให้ฮ่องเต้คิดอย่างไร นอกจากนี้หากมีบางสิ่งที่เกิดขึ้นจริงและไม่มีพวกเราคนใดในพระราชวัง อย่าคิดมาก บางทีข้าอาจจะรู้สึกไปเอง การที่ตากระตุกไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเชื่อ อย่าคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก เราจะทำในสิ่งที่ควรทำ”
รถม้าราชสำนักวิ่งตรงไปที่ประตูรุยด้านนี้มีชีวิตชีวามาก และผู้คนต่างก็มารวมกัน ชุดที่พวกนางสวมใส่นั้นหลากสีสันมาก และพวกเขาก็สามารถได้ยินเสียงของผู้คนที่ปรารถนาให้มีความสุขในปีใหม่ มันฟังดูน่ารักมากไม่เหมือนเสียงอิจฉาจากเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง
เมื่อรถม้าของนางมาถึงผู้คนก็แหวกทางโดยอัตโนมัติ ท้ายที่สุดผู้ที่เข้ามาในพระราชวังคือสมาชิกในครอบครัวของขุนนางจากเมืองหลวง ไม่มีใครเลยที่จะไม่รับรู้ถึงรถม้าราชสำนักของเฟิงหยูเฮง และไม่มีใครที่จะกล้าหาเรื่องเฟิงหยูเฮง หลังจากสองปีแห่งการหาเรื่อง มีคนจำนวนไม่มากที่เหลืออยู่ในเมืองหลวงซึ่งกระตือรือร้นที่จะยั่วยุเฟิงหยูเฮงอย่างที่เคยทำในอดีต แม้ว่าจะยังมีคนที่รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่พวกเขารู้ว่าควรอยู่ห่าง ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา
รถม้าเดินทางมาถึงประตูรุยอย่างรวดเร็วและเฟิงหยูเฮงก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างโดยถามว่า “วันนี้เสด็จพ่อควรพระราชทานสมรสระหว่างองค์ชายแปดกับคุณหนูตระกูลหลู่ใช่หรือไม่ ? ”
วังซวนพยักหน้า“ใช่เจ้าค่ะ ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ ตระกูลหลู่จะหมั้นหมายอย่างเป็นทางการกับองค์ชายแปดในระหว่างงานเลี้ยงวันนี้ เมื่อคิดถึงองค์ชายแปด เขาต้องการมองหาขุนนางในราชสำนักเพื่อทำหน้าที่เป็นเสาหลักของการสนับสนุน แต่ใครจะรู้ว่าชะตากรรมของพระองค์จะอยู่กับตระกูลหลู่”
หวงซวนยิ้มและกล่าวว่า“ตอนนี้ตระกูลหลู่ไม่เหมือนเมื่อก่อน แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยฉลาดในทุกเรื่อง พวกเขามีธุรกิจบางอย่างเพื่อเสริมพวกเขา ตอนนี้พวกเขาเป็นครอบครัวที่ยากจน หากองค์ชายแปดได้พบความช่วยเหลือแบบนี้ อวัยวะภายในของเขาจะต้องเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความเสียใจ”
ในขณะที่บ่าวรับใช้ทั้งสองพูดคุยและช่วยเฟิงหยูเฮงลงจากรถพวกเขาพบว่ามีใครบางคนยืนอยู่ข้างนอกแล้ว พวกเขามองไปที่เฟิงหยูเฮง
นางสะดุ้งตื่นแล้วจึงจำมันได้อย่างไรก็ตามนางก็สับสนและถามว่า “ท่านฮูหยินหลู่ ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ? ”
คนที่มาเป็นมารดาของหลู่หยาน,เก้อซื่อ เมื่อเห็นเฟิงหยูเฮงลงจากรถม้า นางก็รีบคุกเข่าเพื่อทักทาย เฟิงหยูเฮงมองหวงซวนเพื่อหยุดนางก่อนกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องสุภาพ ท่านฮูหยินหลู่มีเรื่องสำคัญใช่หรือไม่ ? ”
เก้อซื่อพยักหน้าซ้ำๆ และพูดถึงประเด็นว่า “ข้าจะไม่ปิดบังองค์หญิง หลู่หยานบุตรสาวคนเล็กของข้ารู้สึกขอบคุณท่านเป็นอย่างมากนับตั้งแต่ได้รับการหมั้นหมายกับองค์ชายแปดในช่วงฤดูหนาว หยานเอ๋อเคยบอกว่านางจะมาขอบคุณองค์หญิงหลังจากได้รับพระราชทานสมรส แต่ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องขึ้น”
เฟิงหยูเฮงตกตะลึงและถามด้วยความสับสน“เกิดอะไรขึ้น ? ” ก่อนปีใหม่เฟิงจื่อหรูกลับมาแล้ว และนางก็ยุ่งอยู่กับเฟิงจื่อหรู นางไปที่บ้านพักนอกเมืองและนางไม่มีเวลาตรวจสอบเรื่องอื่น นางเคยได้ยินฉิงหยูพูดถึงว่าตระกูลหลู่ได้เชิญหมอจากร้านห้องโถงสมุนไพรเพื่อตรวจร่างกาย อย่างไรก็ตามนางไม่ได้ถามอะไรมากเกินไป ตอนนี้นางได้ยินเก้อซื่อพูดอย่างนี้ นางจำเรื่องนี้ได้
เก้อซื่อได้ยินนางถามและรีบกล่าวว่า“องค์หญิงมีความตั้งใจจริงสนับสนุนหยานเอ๋อ และความหลงใหลของนางที่มีต่อองค์ชายแปด แต่หยานเอ๋อไม่มีโชค ก่อนที่จะได้รับพระราชทานสมรส นางกลับล้มป่วยและไม่สามารถลุกจากเตียงได้ ข้ากลัวว่าความตั้งใจที่ดีขององค์หญิงจะสูญเปล่าเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเฮงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้ในตอนแรกนางไม่สนใจเรื่องของหลู่หยาน นางพูดกับเก้อซื่ออย่างใจเย็นว่า “การแต่งงานระหว่างตระกูลหลู่กับองค์ชายแปด ท่านผู้หญิงหยวนเป็นคนจัดการ มันไม่เกี่ยวกับองค์หญิง มันจะดีที่สุดถ้าเจ้าไม่ได้ขอบคุณคนผิด”
เก้อซื่อเป็นคนฉลาดนางและหลู่ซ่งคิดว่ามีกลลวงบางอย่างที่เกี่ยวข้อง เป็นไปได้ว่าเฟิงหยูเฮงใช้วิธีการบางอย่างเพื่อบังคับให้ท่านผู้หญิงหยวนทำสิ่งนี้ ตอนนี้นางได้ยินเฟิงหยูเฮงพูดอย่างนี้ นางเข้าใจเหตุผลเป็นอย่างดี ดังนั้นนางจึงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว และกล่าวว่า “องค์หญิงกล่าวได้ถูกต้อง ข้าคนนี้จำผิด”
เฟิงหยูเฮงพยักหน้าและในที่สุดก็ถามเกี่ยวกับอาการป่วยของหลู่หยาน การได้ยินเก้อซื่อให้คำอธิบายง่าย ๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ นางก็งุนงง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาหรือสถานที่ที่จะตรวจสอบอาการป่วย นางจึงกล่าวว่า “อย่าตกใจ พรุ่งนี้เมื่อข้ามีเวลา ข้าจะไปดูด้วยตัวเอง”
หลังจากพูดแล้วนางก็เดินไปที่พระราชวังขันทีที่ทางเข้าโค้งคำนับและผายมือเชิญนางเข้าไป เก้อซื่อเห็นว่านางกำลังจะเข้าไป ดังนั้นนางจึงรีบไล่ตามไปอย่างเงียบ ๆ พูดอย่างเงียบ ๆ ว่า “องค์หญิง หมอบอกว่าบุตรสาวของข้าถูกวางยาพิษ และแม้แต่หมอจากร้านห้องโถงสมุนไพรก็พูดอย่างนั้น”
เฟิงหยูเฮงได้ยินเรื่องนี้แต่ก็ไม่หยุด แม้ว่าเก้อซื่อมีสิทธิ์เข้าพระราชวัง แต่นางก็ไม่ได้วางแผนที่จะเข้าไป นางแค่อยากจะยืนใกล้ทางเข้าและพูดจาสักคำสองคำกับเฟิงหยูเฮง ตอนนี้นางพูดทุกสิ่งที่นางอยากจะพูด นางก็ไม่ได้รั้งตัวเฟิงหยูเฮงไว้
ก่อนที่จะมาหลู่ซ่งก็บอกนางว่าในเมื่อองค์หญิงจี่อันทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยตัวเอง นางจะไม่ปล่อยมันไปอย่างง่ายดาย ไม่ว่าใครจะวางยาพิษ ตราบใดที่องค์หญิงจี่อันเต็มใจที่จะตรวจสอบ มันก็จะถูกค้นพบอย่างแน่นอน ในเวลานั้นไม่จำเป็นที่พวกเขาจะต้องหาทางแก้แค้น องค์หญิงจี่อันจะตอบโต้เองด้วยนิสัยของนาง จากนั้นเก้อซื่อก็มาที่ประตูรุยนี้เพื่อรอ เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเฮงเก็บเรื่องนี้มาคิดและสัญญาว่าจะไปที่คฤหาสน์หลู่ในวันพรุ่งนี้เพื่อตรวจบุตรสาวของนาง นางก็รู้ว่าการวิเคราะห์ของหลู่ซ่งนั้นถูกต้อง นางก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น นอกจากนี้นางเป็นมารดา เมื่อเปรียบเทียบกับอนาคตที่สดใส ชีวิตของบุตรสาวนางมีความสำคัญมากกว่า เฟิงหยูเฮงเป็นหมอเทวดา
เมื่อเฟิงหยูเฮงเข้ามาในพระราชวังท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ตะเกียงทั้งหมดในพระราชวังสว่างไสวและเป็นเทศกาลที่ดีมาก
วันนี้บ่าวรับใช้ในพระราชวังทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ขันทีสวมชุดสีฟ้าม่วงและนางกำนัลสวมชุดสีชมพูอ่อนและแต่งหน้างดงาม การสวมใส่เครื่องประดับที่ดีจากระยะไกล มันดูราวกับว่านางฟ้าจากสวรรค์ได้เสด็จมายังโลกนี้ เดินไปรอบ ๆ มันเป็นภาพที่เห็น หวงซวนดึงเสื้อผ้าสีเขียวที่นางสวมใส่ และพูดด้วยความขุ่นเคือง “ถ้าข้ารู้ก่อนหน้านี้ว่านางกำนัลจะแต่งตัวงดงามมาก ข้าจะไม่ฟังที่คุณหนูพูดและแต่งตัวให้คุณหนูมากกว่านี้”
วังซวนไม่มีความปรารถนาใดๆ ที่จะหัวเราะเยาะนาง และกล่าวกับเฟิงหยูเฮงว่า “นี่เป็นความผิดของบ่าวรับใช้คนนี้ที่ละเลย ควรจับตาดูตระกูลหลู่ให้มากกว่านี้เจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเฮงโบกมือของนาง“เจ้าไม่สามารถตำหนิได้ ข้ากลัวว่าบางคนอาจเข้าไปยุ่งในเรื่องนี้ เรามารอดูก่อนพูดกันดีกว่า”
พวกนางพูดขณะที่มุ่งหน้าไปยังตำหนักจิงซีวันนี้นางยังไม่มาถึงแต่เช้า และนางก็ล่าช้าออกไปจากทางเข้าพระราชวังโดยพูดกับเก้อซื่อซักพัก เมื่อนางมาถึงที่ตำหนักจิงซี มีผู้หญิงอยู่ข้างในไม่กี่คน พวกนางรวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กและพูดคุยกัน เมื่อเห็นนางมาถึง พวกนางทุกคนแสดงความเคารพ ในวันขึ้นปีใหม่ไม่มีใครต้องการจะหาเรื่องขุ่นเคือง ดังนั้นพวกนางทั้งหมดดูเหมือนจะกลมกลืนกันมาก
ฟางอี้นางกำนัลส่วนตัวของฮองเฮายืนอยู่ถัดจากทางเข้าเพื่อรอเมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเฮงมาถึง นางก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและคารวะพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นจึงกล่าวว่า “องค์หญิง องค์หญิงหวู่หยางมานานแล้วและกำลังพูดคุยกับฮองเฮา โดยมีรับสั่งว่าเมื่อท่านมา ท่านสามารถเข้าไปได้ ไม่จำเป็นต้องรออยู่ข้างนอก”
เมื่อถ้อยคำเหล่านี้ถูกเอ่ยออกมาทุกคนรู้สึกอิจฉา เพื่อให้ได้รับเกียรติจากฮองเฮาในระดับนี้ และนี่คือใครบางคนจากนอกครอบครัว ในช่วงสองปีที่ผ่านมาความสามารถที่หลากหลายของเฟิงหยูเฮงเป็นเรื่องของตำนานจริง ๆ !
โดยปกติเมื่อพูดถึงคำเชื้อเชิญแบบนี้เฟิงหยูเฮงจะเชื่อฟังแทนที่จะปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่นางกลับโบกมือแล้วพูดกับฟางอี้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณมากสำหรับความดีของนาง ข้าคงต้องรบกวนท่านป้าฟางอี้ให้ล่วงหน้าไปก่อน ข้าจะรอที่นี่สักครู่” หลังจากพูดแล้วนางมองไปรอบ ๆ แล้วกล่าวว่า “ฮองเฮาต้องมีเรื่องมากมายที่จะพูดกับองค์หญิงหวู่หยาง ข้าจะไม่เข้าไปรบกวนพวกเขา และจะพูดกับสหายสนิทของข้า ข้าหวังว่าท่านป้าจะเข้าใจเจ้าค่ะ”
ฟางอี้จะไม่เข้าใจสิ่งที่นางหมายถึงได้อย่างไรนางแค่อยากจะออกไปข้างนอกซักพักและไม่ต้องการเข้าไปก่อน ท้ายที่สุดข้างในมันก็เข้มงวดอยู่ แม้ว่าฮองเฮาจะเข้ากันได้ดีกับเฟิงหยูเฮง คนที่เฟิงหยูเฮงสนิทที่สุดในพระราชวังชั้นในยังคงเป็นพระชายาหยุน ตราบใดที่ด้านนี้แสดงความรู้สึกมันก็ดีพอ พวกนางไม่ได้หวังว่าเฟิงหยูเฮงจะสนิทสนมราวกับว่านางเป็นบุตรสาวของนาง ดังนั้นนางจึงไม่พูดอะไรต่อไป นางจึงโค้งคำนับและเข้าไปข้างในเพื่อรายงาน
อย่างช้าๆ ผู้คนจำนวนมากเริ่มเข้าสู่ตำหนักจิงซี ซวนเทียนเก้อพักอยู่ในห้องโถงเพื่อสนทนากับฮองเฮา แต่เฟิงเทียนหยูและเหรินซีเฟิงได้รวมตัวกันรอบ ๆ เฟิงหยูเฮง กลุ่มพูดคุยและหัวเราะอย่างมีความสุข
เฟิงเซียงหรูและเฟิงเฟินไดก็เข้ามาในพระราชวังแม้ว่าพี่น้องทั้งสองจะมาด้วยกัน แต่พวกนางก็ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์มากนัก เฟิงเซียงหรูยังคงมีนิสัยขี้อาย ในขณะที่เฟินไดไม่หยิ่งเหมือนในอดีต ด้วยท่าทางเย็นชา นางยืนออกไปด้านข้างและไม่ได้คุยกับใครเลย แน่นอนว่าไม่มีใครไปหาเฟิงหยูเฮงแต่อย่างใด และรักษาระยะห่างที่ทุกคนเชื่อว่าเป็นเรื่องปกติ ราวกับว่าพวกเขาเป็นคนแปลกหน้า
หลังจากที่ฮูหยินทั้งสามของตระกูลเหยาเข้ามาในตำหนักจิงซีพวกนางมองไปรอบ ๆ และพบว่าที่เฟิงหยูเฮงอยู่ที่ไหน ดังนั้นภายใต้การนำของซูซื่อ ฮูหยินทั้งสามของตระกูลเหยาจึงเริ่มเดินไปหาเฟิงหยูเฮง จากนั้นพวกนางจับมือของเฟิงหยูเฮงอย่างอบอุ่น ขณะที่ซูซื่อเริ่มกล่าว “อาเฮง ป้าทำขนมที่เจ้าชอบกินมากที่สุด เมื่อพาจื่อหรูกลับบ้าน ค่อยไปกิน”
เมื่อถ้อยคำเหล่านี้ถูกเอ่ยออกมาบรรดาฮูหยินและคุณหนูทุกคนต่างพากันงงงวย บางคนเริ่มไตร่ตรองในทันที “องค์หญิงจี่อันและตระกูลเหยาตัดความสัมพันธ์กันแล้วไม่ใช่หรือ ? ”
“ใช่พวกเขาเย็นชาใส่กันมาหลายเดือนแล้ว แต่ก็ยังไม่มีคำพูดใดๆ ว่าพวกเขาคืนดีกัน”
“แล้วตอนนี้พวกเขาเล่นละครอะไรกัน? ”
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องฮูหยินและคุณหนูรู้สึกงงงวยและสับสนแม้แต่เฟิงหยูเฮงก็แปลกใจนิดหน่อย เมื่อมองไปที่ซูซื่อ นางเห็นว่าซูซื่อตบหลังมือของนางและเพิ่มเสียงของนางเพื่อให้มั่นใจว่าผู้คนจำนวนมากจะสามารถได้ยินนาง จากนั้นนางก็กล่าวว่า “มีบางครั้งที่ฟันจะกระแทกเข้ากับริมฝีปาก แต่เราไม่สามารถดึงฟันของเราออกได้เพราะมันกัดริมฝีปาก แม้ว่าครอบครัวจะมีกระดูกหัก แต่กล้ามเนื้อก็ยังเชื่อมโยงกัน ครอบครัวหนึ่งพูดได้อย่างไรสำหรับสองครอบครัว ! อาเฮงเป็นบุตรสาวของตระกูลเหยาและจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป ไม่มีใครสามารถตัดเด็กคนนี้ออกจากตระกูลเหยา ! ”
ตอนที่ 780 หากเจ้ารนหาที่ตาย ไม่มีใครสามารถหยุดเจ้าได้
ตอนที่780 หากเจ้ารนหาที่ตาย ไม่มีใครสามารถหยุดเจ้าได้
ซูซื่อได้กล่าวสิ่งนี้ต่อหน้าผู้หญิงทุกคนในเมืองหลวงและได้รับการกล่าวในสถานที่เช่นตำหนักจิงซี นี่เท่ากับการแสดงทัศนคติของตระกูลเหยา ยิ่งกว่านั้นฮูหยินอีก 2 คนจากตระกูลเหยาที่ยืนเคียงข้างนางก็พยักหน้าเห็นด้วย การพลิกผันของเรื่องราวอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกตกใจ
การตัดความสัมพันธ์และคืนดีนั้นโดยใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำการเปลี่ยนจุดยืนของตระกูลเหยานั้นน่าประทับใจจริง ๆ ! ผู้คนถอนหายใจ เนื่องจากองค์หญิงจี่อันตัดขาดกับมารดาของนาง ตระกูลเหยาเป็นกลุ่มแรกที่ลุกขึ้นยืนและสนับสนุนเหยาซื่อ ทำไมในเวลาเพียงไม่กี่เดือนสถานการณ์จึงเปลี่ยนไป ? ความรู้สึกไม่พอใจระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นไม่มีอีกต่อไปแล้วงั้นหรือ ?
ท่ามกลางความสับสนของพวกเขามีคนจำได้ว่าเหยาซื่อได้ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มกล่าวอย่างมีเหตุผลว่า “ต้องบอกว่าตระกูลเหยากำลังผลักไสไล่ส่งองค์หญิงจี่อันในตอนแรก ท้ายที่สุดแล้วเหยาซื่อคือบุตรสาวของเหยาเซียน หมอเทวดา บุตรสาวจะใกล้ชิดกว่าหลานใช่หรือไม่ ! ตระกูลเหยา และตระกูลเฟิงเป็นศัตรูคู่อาฆาต เลือดครึ่งหนึ่งขององค์หญิงจี่อันมาจากตระกูลเฟิง และด้วยเหตุนี้การที่ตระกูลเหยาตัดความสัมพันธ์กับนางจึงเป็นเรื่องจริง”
ผู้คนยอมรับการทำเช่นนี้แต่เป็นเพราะการยอมรับนี้ทำให้พวกเขาเริ่มรู้สึกสับสนกับการกระทำของเหยาซื่อ
คนผู้นั้นจึงกล่าวต่อไปอีกว่า“แต่บุตรสาวยังเป็นบุตรสาวอยู่ เหยาซื่อหายตัวไปเป็นสิ่งที่เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ นางไม่ได้หายตัวไปคนเดียว นางยังนำเด็กสาวที่นางรับอุปถัมภ์ซึ่งมีความคล้ายกับองค์หญิงจี่อันไปด้วย นั่นไม่ใช่ทั้งหมด ที่สำคัญที่สุดเฟิงจินหยวนก็หายตัวไปในเวลาเดียวกันกับที่นางทำ มีแนวโน้มว่าทั้งสองจะหนีไปด้วยกัน นี่ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลเหยาทนได้ ! ”
เมื่อนางพูดสิ่งนี้ใครบางคนก็คิดตามทันทีและกล่าวว่า “ใช่แล้ว ทั้งสองนั้นก็เดินทางไปด้วยกัน นี่คือสิ่งที่ทุกคนรู้ในตอนนี้ ! เฟิงจินหยวนหายตัวไปและคุณหนูสี่ของตระกูลเฟิงสร้างความวุ่นวายทั่วเมืองหลวงค้นหาตัวเขาแทบจะพลิกแผ่นดิน โดยส่วนตัวข้าเห็นนางสาปแช่งเรื่องนี้บนถนน ยิ่งกว่านั้นบรรพบุรุษของเราทุกคนเป็นเจ้าหน้าที่ของทางการ และเราต้องเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง เหยาซื่อและเฟิงจินหยวนหายตัวไปพร้อมกับบุตรสาวบุญธรรมคนนั้น ข้าได้ยินว่าพวกเขาไปภาคใต้”
”แค่นั้นแหละ! ” คนก่อนหน้านี้กล่าวต่อว่า “ตระกูลเหยาและตระกูลเฟิงเป็นเหมือนน้ำและน้ำมัน แต่เดิมไม่เคยเข้ากันได้ ตอนนี้เหยาซื่อได้เลือกสิ่งนี้แล้ว นั่นหมายความว่านางไม่สนใจชื่อเสียงของตระกูลของนางอีกต่อไปแล้ว ทำไมตระกูลเหยาจึงยังต้องตัดขาดกับองค์หญิงจีอันอีก ? จะต้องรู้ว่าการมีองค์หญิงในฐานะหลานสาวนั้นเป็นประโยชน์อย่างมากที่ได้อยู่ในจุดนั้น”
เสียงการสนทนาไม่ดังอย่างไรก็ตามมันไม่ใช่ความคิดที่เงียบสงบ เฟิงหยูเฮงสามารถได้ยินรายละเอียดคร่าว ๆ ของมัน และซูซื่อก็ทำท่าพยักหน้าเบา ๆ กระซิบว่า “เหตุผลเหล่านั้นนั้นค่อนข้างเข้าที” จากนั้นนางก็ยิ้มและเอ่ยว่า “เมื่อถึงปีใหม่ อีกหลายเดือนกว่าอาเฮงของเราจะอายุครบ 15 ปี พิธีปักปิ่นที่จะมาถึงจะต้องมีการเตรียมการ เราได้พูดคุยกับตำหนักหยูแล้ว พิธีปักปิ่นจะจัดขึ้นในเวลาเดียวกับงานแต่งงานซึ่งจะกล่าวว่าอาเฮงของเรากำลังจะแต่งเข้าตำหนักหยูเป็นพระชายาเอกขององค์ชายเก้า” ในขณะที่นางพูด นางลูบมือของเฟิงหยูเฮงและกล่าวว่า “อาเฮงไม่ต้องกังวล ท่านปู่และท่านลุงของเจ้าพูดไปแล้ว พวกเขาจะจัดงานแต่งงานให้ใหญ่โตอย่างแน่นอน แน่นอนว่ามันจะสมฐานะองค์หญิง”
เฟิงหยูเฮงรู้ดีว่านี่เป็นสิ่งที่ท่านปู่ของนางพูดกับท่านป้าและท่านลุงก่อนเข้าพระราชวังตระกูลเหยาไม่ต้องการที่จะทำตามแผนของนางอีกต่อไป แทนที่จะให้ญาติ ๆ กลายเป็นคนแปลกหน้า พวกเขาจะรับมือกับความวุ่นวายและยืนหยัดเคียงข้างนาง
เมื่อนางตระหนักถึงสิ่งนี้หัวใจของนางก็เต็มไปด้วยอารมณ์ ในอดีตนางคิดถึง แต่ความเป็นไปได้ที่นางอาจลากผู้อื่นให้เข้ามาสู่หายนะที่จะเกิดขึ้นด้วยโดยเฉพาะคนที่นางชอบ ในเวลาเดียวกันนางก็กลัวว่าศัตรูจะใช้คนที่นางรักเหล่านี้มาข่มขู่นาง อย่างไรก็ตาม นางเพียงแค่คิดที่จะปกป้องพวกเขา และจบลงด้วยการเพิกเฉยต่อความปรารถนาที่จะยืนเคียงข้างนางไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ตอนนี้ตระกูลเหยาได้ตัดสินใจทำเช่นนี้ในทันทีทันใดหลังจากพูดคุยกับนาง สิ่งที่พวกเขาทำเพื่อหลานสาวนี้เป็นสิ่งที่ทำให้นางดีใจ
“เอาล่ะ” ในที่สุดเฟิงหยูเฮงก็ตอบซูซื่อ “เช่นนั้นข้าคงต้องรบกวนท่านป้าช่วยจัดการกับเรื่องนี้ ไม่ว่าอย่างไร ข้ายังคงจะเป็นลูกหลานของตระกูลเหยา นี่คือสิ่งที่จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”
ฉากครอบครัวที่อบอุ่นซึ่งทุกคนที่เห็นและได้ยินสิ่งนี้รู้ว่าตระกูลเหยาและองค์หญิงจีอันได้คืนดีกันแต่ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็ตระหนักว่าเฟิงหยูเฮงกำลังจะอายุครบ 15 ปี และกำลังจะถึงวัยปักปิ่นและแต่งงานกับองค์ชายเก้า สำหรับเมืองหลวง นี่เป็นเรื่องใหญ่ ในช่วงเวลาหนึ่งการพูดคุยถึงเรื่องนี้ก็เริ่มต้นขึ้นมาอีกครั้ง และยังมีผู้หญิงบางคนที่ไม่เต็มใจที่จะหักใจจากซวนเทียนหมิง พวกนางหันมาจ้องเฟิงหยูเฮงด้วยความหึงหวง
แต่นี่เป็นเพียงการสะท้อนคำพูดเหล่านั้น: ข้าแค่สนุกกับการมองเจ้าซึ่งมองข้าด้วยความไม่พอใจ ในขณะที่ไม่สามารถกำจัดข้าได้ !
เฟิงหยูเฮงถูกกำหนดให้เป็นพระชายาของซวนเทียนหมิงและนี่คือสิ่งที่ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้
เมื่อเห็นว่าผู้คนเริ่มพูดคุยกันในกลุ่มเล็กๆ ของพวกเขาอีกครั้ง เฟิงหยูเฮงหยุดเล่น นางกลับถูกล้อมรอบไปด้วยกลุ่มของซูซื่อ ขณะที่พวกเขาจับมือและแขนของนาง ไม่มีอะไรที่เฟิงหยูเฮงทำได้ นางรู้ว่าพวกท่านป้าไม่มีบุตรสาว ดังนั้นจึงไม่แตกต่างไปจากที่พวกนางพบสมบัติล้ำค่า พวกนางมีความสุขกับการสนิทสนมกับนาง โชคดีที่ความสนิทสนมแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่นางปฏิเสธ เนื่องจากกลุ่มพูดคุยและหัวเราะอย่างมีความสุข
ท่ามกลางบรรยากาศอันสนุกสนานนี้ซูซื่อคว้าเฟิงหยูเฮงและกระซิบถามว่า “เจ้าส่งคนไปเอาตัวเฟิงจินหยวนกลับมาหรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเฮงส่ายหน้า“ไม่ได้ส่งเจ้าค่ะ”
ป้าสามคนงุงงงและถามว่า“ทำไมไม่เอาตัวเขากลับมา ? เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าต้องการให้พวกเขาไปภาคใต้และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ? เจ้าต้องรู้ว่าองค์ชายแปดสามารถสร้างราชสำนักเล็ก ๆ ได้ ซึ่งเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าสถานที่นั้นเป็นสถานที่ซึ่งฮ่องเต้ไม่สามารถควบคุมได้ หากทั้งสามประสบความสำเร็จในการสร้างครอบครัว ผู้คนในภาคใต้จะจดจำนางในฐานะองค์หญิงจี่อัน นางปลอมตัวเป็นและเข้าร่วมกับองค์ชายแปด มันจะดีได้อย่างไร ? ”
ผู้คนหลายคนมีความวิตกกังวลเช่นเดียวกันกับซูซื่อแม้แต่เหรินซีเฟิงผู้ซึ่งอยู่ข้างเฟิงหยูเฮงก็กล่าวเช่นกันว่า “ถูกต้อง อาเฮง เจ้าต้องคิดให้รอบคอบ ก่อนที่จะมา พ่อของข้าให้ข้าบอกเจ้าว่า หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ ท่านพ่อสามารถส่งจดหมายอย่างลับ ๆ เพื่อให้ผู้คนในภาคใต้พาพวกเขากลับมา ด้วยวิธีนี้ สามารถหลีกเลี่ยงหายนะได้”
เฟิงหยูเฮงรู้ว่าพวกนางทำสิ่งนี้ด้วยความปรารถนาดีอย่างไรก็ตามนางยังคงส่ายหน้าและกล่าวว่า “หากเรื่องนี้ได้รับการจัดการในลักษณะนี้ เราจะติดตามพวกเขา ไม่ช้าก็เร็ว เราจะถูกทิ้งให้อยู่ในความสับสน คราวนี้ถ้าเราพาพวกเขามา คราวหน้าศัตรูจะมีความคิดอื่น แม้ว่าการทำลายแผนการใด ๆ ของพวกเขาในขณะที่พวกเขาลงมือ จะไม่อนุญาตให้ศัตรูได้ผลประโยชน์ใด ๆ แต่มันดูละเลยเกินไปสำหรับเรา ข้าไม่เคยเป็นคนละเลยและข้าก็ไม่เคยให้ใครมาจูงจมูกของข้า นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมทั้งสามสามารถไปภาคใต้ได้หากต้องการ หากพวกเขาต้องการอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวสามคน ข้าจะไม่ทำลายการกระทำนี้ อย่างไรก็ตามข้าจะราดน้ำมันลงในกองไฟ พวกเขาต้องการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขโดยใช้ตัวตนจอมปลอม ข้าจะให้พวกเขามีชีวิตที่ยอดเยี่ยมมาก หากพวกเขาต้องการฆ่าตัวตาย ก็ไม่มีใครสามารถหยุดพวกเขาได้”
เมื่อได้ยินเฟิงหยูเฮงพูดอย่างนี้ผู้คนที่อยู่รอบข้างนางต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ซูซื่อกล่าวว่า “ถ้าเจ้าเข้าใจสถานการณ์ เราก็สบายใจ ท่านปู่ของเจ้าโกรธมากในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา อาเฮง ในอนาคตไปหาเราบ่อยขึ้น ใช้เวลากับท่านปู่ของเจ้ามากขึ้น ท่านปู่อายุมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ละวันใช้เวลากับเขาให้มาก ๆ ”
คำพูดของซูซื่อลากเฟิงหยูเฮงกลับไปทันทีทันใดนั้นนางก็ตระหนักถึงความผิดพลาดที่นางทำขึ้นมาเป็นเวลานาน นางเพิ่งได้ท่านปู่ของนางกลับมาอยู่เคียงข้างหลังจากกลับชาติมาเกิด ทำให้นางรู้สึกว่านางจะมีโอกาสได้เพลิดเพลินกับความใกล้ชิดจากชีวิตก่อนหน้านี้ของนางอีกครั้ง อย่างไรก็ตามนางลืมไปแล้วว่าเหยาเซียนแห่งโลกนี้อายุมากแล้ว มันเหมือนกับที่ซูซื่อพูด ใช้เวลาในแต่ละวันร่วมกับเขา แม้กระนั้นนางได้สูญเสียการพบปะกันระหว่างท่านปู่ ย่า ตา ยาย และลูกหลาน นี่คือ…
“เด็กโง่”ซูซื่อเห็นความทุกข์บนสีหน้าของเฟิงหยูเฮงและไม่สามารถช่วยได้ แต่รู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย “ท่านปู่ไม่ตำหนิเจ้า มันเป็นวิถีทางของโลกที่ไม่ดี มันเป็นความผิดของเราที่เกิดมาในครอบครัวแบบนี้ ถ้าเราเป็นคนธรรมดา ข้ารู้สึกว่าวันนั้นจะมีความสุขมากขึ้น”
ทุกคนเข้าใจเหตุผลนี้ในขณะที่ไม่มีใครพูด โชคดีที่ฟางอี้ออกมาจากข้างและเรียกให้ทุกคนเข้าไปในห้องโถงใหญ่เพื่อคารวะฮองเฮาในวันปีใหม่ ดังนั้นทุกคนจึงหยุดพูดคุยและมุ่งหน้าไปยังห้องโถง
ในวันขึ้นปีใหม่เจ้าหน้าที่ไปคารวะฮ่องเต้ ในขณะที่ผู้หญิงจะไปคารวะฮองเฮา นี่เป็นกฎ และมันก็เหมือนกันในแต่ละปี แน่นอนในเวลาเดียวกันที่พวกนางมาคารวะ พวกนางจะต้องมอบของขวัญ ของขวัญที่เตรียมไว้สำหรับฮองเฮานั้นค่อนข้างง่ายต่อการเลือก ส่วนใหญ่จะเป็นอัญมณีหรือเครื่องประดับที่มีค่า แม้แต่เฟิงหยูเฮงก็ไม่ได้มอบของขวัญธรรมดา นางมอบหยกรู่ยี่ที่ได้มาจากเหมืองหยก สำหรับเหมืองหยกนั้น ผลกำไรของนางในปีนี้เป็นสิ่งที่ทุกคนรู้ ทุกคนรู้ว่ามีหยกดีที่ขุดได้ที่นั่น พวกเขาพยายามแย่งกันเลือก ทำให้นางทำกำไรได้ดี
หลังจากคารวะฮองเฮาในวันขึ้นปีใหม่บางคนยังคงคุยกับฮองเฮา ในขณะที่คนส่วนใหญ่กลับออกมาข้างนอกเพื่อชื่นชมโคมไฟและสถานที่ท่องเที่ยว ในขณะที่รอห้องโถงเฟยซุย เพื่อบอกพวกเขาให้มุ่งหน้าไป ซวนเทียนเก้อออกจากห้องโถงแล้วลากเฟิงหยูเฮงไปที่โคมไฟและชื่นชมพวกมันอย่างมีความสุข
ที่ไหนมีผู้หญิงก็จะมีการทะเลาะกันสิ่งที่ผู้หญิงชอบทำมากที่สุดคือการนินทา แม้ในสนามที่มีทิวทัศน์สวยงามและโคมไฟที่สวยงามก็ไม่สามารถแข่งขันกับความปรารถนาที่จะนินทาได้ เฟิงหยูเฮงได้ยินคนพูดว่า “เจ้าได้ยินหรือไม่ องค์ชายแปดกลับมาเมืองหลวง”
มีใครบางคนร้องทันทีโดยกล่าวว่า“แน่นอน พระองค์กลับมาในคืนวันที่ 29 ในเดือนสิบสอง พระองค์เดินผ่านประตูทางใต้ของเมืองด้วยขบวนที่ยาวมาก มันน่าประทับใจมาก”
คนที่พูดเป็นเด็กสาวที่อายุประมาณ13 หรือ 14 ปี เฟิงหยูเฮงหันไปมองทางต้นเสียง ที่นั่นนางเห็นใบหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อองค์ชายแปดถูกกล่าวถึง ที่ด้านข้างของนางบางคนก็หัวเราะเยาะนางทันที “บอกความจริงมา เจ้าไปรอที่ประตูเมืองหรือ ? ”
เมื่อมีการพูดถึงเรื่องนี้เด็กสาวก็กลายเป็นคนขี้อายแต่ก็พูดทันทีว่า “ไม่ใช่แค่ตัวข้าคนเดียว มีคนมากมายที่ไปกัน ! ในเวลานั้นองค์ชายแปดไม่ได้นั่งในรถม้า พระองค์ขี่ม้า พวกเจ้าไม่ได้ดู พวกเจ้าจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”
เด็กหญิงหัวเราะในขณะที่คนอื่น ๆ ก็เริ่มชื่นชมองค์ชายแปด นอกจากนี้ยังมีบางคนที่กล่าวว่าไม่ว่าจะสง่างามเพียงใด มันไม่เกี่ยวข้องกับพวกนาง พวกนางไม่สามารถหวังสิ่งนั้นได้ ยิ่งไปกว่านั้นมีความปรารถนาอย่างสุดซึ้งต่อองค์ชายเก้าและองค์ชายเจ็ด ไม่ใช่เพียงการมองแวบเดียวขององค์ชายแปด ในเวลานี้เด็กหญิงตัวน้อยที่ยิ้มแย้มพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้เกิดความสับสนเกิดขึ้นในใจของเฟิงหยูเฮง “องค์ชายแปดนั้นน่าประทับใจมาก แค่แถวรถม้าที่พระองค์นำเข้ามาเมืองหลวงก็เหมือนหางมังกร เราได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว มีรถม้าถึง 20 คัน ! ”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 779-780
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!