ตอนที่ 775 ความภาคภูมิใจของเฟิงหยูเฮง
ตอนที่775 ความภาคภูมิใจของเฟิงหยูเฮง
ในบ้านพักผู้ชายเพียงคนเดียวนอกจากเด็กเป็นบ่าวรับใช้ ซวนเทียนเฟิงนำเสื้อผ้ามาเอง แต่หลังจากเดินทางมา เขาไม่มีเสื้อผ้าที่สะอาดเหลืออยู่เลยเมื่อเขามาถึงเมืองหลวง เขาสามารถสวมใส่เสื้อผ้าที่ทำขึ้นมาเพื่อบ่าวรับใช้เท่านั้น แม้ว่ารูปแบบที่ค่อนข้างเรียบง่าย แต่เขาก็ไม่ได้สูญเสียกลิ่นอายของบัณฑิต
เฟิงหยูเฮงเห็นเขาอย่างรวดเร็วและฟู่ซางรีบไปดูแลสิ่งต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว จากนั้นนางก็เดินไปที่ซวนเทียนเฟิงและเรียกด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “พี่หก” จากนั้นนางก็มองไปที่เสื้อกันหนาวสั้น ๆ สีเทาและพูดด้วยน้ำเสียงขอโทษ “ที่บ้านนี้ไม่มีเสื้อผ้าที่ดีเลย พี่หกสวมเสื้อผ้าพวกนี้ไปก่อน มันดีกว่าใส่เสื้อผ้าเปียกแล้วไม่สบายเจ้าค่ะ”
ซวนเทียนเฟิงพยักหน้า“ขอบคุณมาก นี่ก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน ผู้คนและเสื้อผ้าเหมือนกันโดยไม่มีความแตกต่างระหว่างสถานะสูงและสถานะต่ำ ถ้ามันทำให้ข้าอบอุ่น พวกมันเป็นเสื้อผ้าที่ดี” ในขณะที่พูดเขาดึงที่ชายเสื้อด้านล่าง และพูดกับเฟิงหยูเฮงเป็นพิเศษ “เจ้าปฏิบัติกับบ่าวรับใช้ของที่นี่เป็นอย่างดี เสื้อผ้าเหล่านี้ดูค่อนข้างเรียบง่าย แต่คนที่รู้จักผ้าพวกนี้จะรู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่บ่าวรับใช้ทั่วไปสามารถสวมใส่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นฝ้ายภายในเนื้อผ้านั้นนุ่มมาก และนุ่มมาก ๆ ที่จะสวมใส่และอบอุ่นมาก เป็นฝ้ายใหม่ของปีนี้อย่างแน่นอน”
เฟิงหยูเฮงยิ้มแล้วกล่าวว่า“บ่าวรับใช้ทำงานเพื่อเรา ดังนั้นแม้ว่าเราจะไม่สามารถจัดหาปลาและเนื้อสัตว์ให้พวกเขากินได้ในแต่ละวันเหมือนเจ้านาย แต่สิ่งพื้นฐานที่สุด เช่น เสื้อผ้าจะต้องอบอุ่น พี่หกกล่าวว่าไม่มีความแตกต่างในระดับสูง และระดับต่ำเมื่อพูดถึงผู้คน บ่าวรับใช้ทำทุกอย่างเพื่อดูแลเจ้านายของตน และเจ้านายควรมีสำนึกผิดชอบชั่วดี”
ซวนเทียนเฟิงพยักหน้าและเห็นด้วยกับสิ่งนี้“นี่คือชีวิตที่ผู้คนควรมี” หลังจากพูดจบเขามองไปรอบ ๆ สนามแล้วถามนางว่า “น้องสะใภ้รีบกลับหรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเฮงส่ายหน้า“ไม่รีบเจ้าค่ะ ข้าอยู่ทานข้าวเย็นกับเด็ก ๆ ก่อน แล้วจะกลับเจ้าค่ะ”
“ข้าก็ไม่รีบเช่นกันน้องสาวพาข้าไปดูรอบ ๆ ที่พักนี้ได้หรือไม่ ในทางกลับกันข้าได้ยินว่าองค์หญิงจี่อันได้เปิดบ้านพักที่ไม่เพียงแต่ให้เด็กกำพร้ามาเรียนเรื่องยาเท่านั้น แต่พวกเขายังมีไร่นาของตัวเองอีกด้วย แม้แต่ซื้อที่ดินจำนวนหนึ่งในพื้นที่โดยรอบ ไม่ปิดบังมันจากน้องสาว แต่ข้าค่อนข้างอยากรู้อยากเห็น”
ซวนเทียนเฟิงเป็นบัณฑิตระหว่างทางกลับสู่เมืองหลวงยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงมากเท่าไร เขาก็ยิ่งได้ยินข่าวลือมากขึ้นเท่านั้น เขาเริ่มสงสัยเกี่ยวกับที่พักนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเพิ่มการพบกันโดยบังเอิญของเขากับเด็กสองคนที่ต้องการขอความช่วยเหลือ เขาจึงมาส่งพวกเขาที่นี่ด้วยตัวเองและต้องการดูว่าที่นี่เป็นเช่นไร
เฟิงหยูเฮงไม่ปฏิเสธซวนเทียนเฟิงให้ความประทับใจครั้งแรกที่ดีมาก และมันก็เหมือนกับที่วังซวนและคนอื่น ๆ พูดว่าองค์ชายหกดูไม่เหมือนองค์ชายและเหมือนอาจารย์มากกว่า เขาปฏิบัติต่อผู้คนด้วยความสุภาพและพูดอย่างอบอุ่น นางชี้นำให้เขาเข้ามา และกล่าวว่า “เนื่องจากพี่หกสนใจ งั้นตามอาเฮงไปดูทางด้านหลังก่อนเจ้าค่ะ”
นางพาเขาผ่านลานด้านหน้าและมุ่งหน้าไปทางด้านหลังก่อนอื่นนางพาเขาไปยังที่ ๆ เด็กกำพร้าอาศัยอยู่ ห้องหลักและห้องปีกเต็มไปด้วยเด็ก แม้ว่าจะมีผู้คนจำนวนมากในแต่ละห้อง แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้รู้สึกคับแคบ เด็กแต่ละคนได้รับการรับรองว่ามีพื้นที่สำหรับพักผ่อนและนอนหลับ นางบอกกับซวนเทียนเฟิง “ที่อยู่อาศัยนี้เดิมประกอบด้วย 2 เรือนและมีห้องทั้งหมด 12 ห้องที่สามารถรองรับผู้คนได้ มันไกลจากความสามารถในการจัดการกับคนจำนวนมากนี้ ต่อมาเราได้เจรจากับเจ้าของที่พักใกล้เคียงเพื่อดูว่าเราสามารถเช่าพื้นที่ได้หรือไม่ อย่างไรก็ตามเจ้าของที่อยู่อาศัยนั้นต้องการออกจากเมืองหลวงไปต่างมณฑลและพวกเขาก็ขายที่พักให้กับเรา ที่พักของเขาใหญ่กว่าและมีพื้นที่ว่างเล็กน้อยกว่าเจ้าค่ะ”
ทั้งสองคุยกันต่อไปในขณะที่เดินต่อไปในที่สุดก็มาถึงไร่นาด้านหลังอาคารเฟิงหยูเฮงชี้ไปที่ไร่นาที่ไม่ได้ใช้ในฤดูหนาว และกล่าวว่า “ที่พักไม่ได้มีพื้นที่เพาะปลูกมากนัก ต่อมาเมื่อเราซื้อมาไม่นาน นอกจากการเรียนรู้เกี่ยวกับยา เด็ก ๆ เหล่านี้ต้องทำงานของตัวเอง การปลูกผักและการปลูกพืชไม่อยากให้ปลูกมากเกินไป พวกเขาแค่ต้องผลิตให้เพียงพอสำหรับตัวเอง พี่หกดูสิ” นางชี้ไปที่สวนผลไม้ด้านข้างของทุ่ง “สถานที่นั้นมีไว้สำหรับปลูกผลไม้โดยเฉพาะ นอกจากธัญพืชและผัก เด็ก ๆ ยังปลูกต้นไม้ผลไม้จำนวนมาก ต้นสาลี่ ต้นผิงกั่ว ต้นพุทรา ฯลฯ พวกเขาไม่ต้องกังวลว่าจะดูดีหรือไม่ ตราบใดที่ยังสามารถรับประทานได้ มีผลไม้สดที่สามารถรับประทานได้ตามฤดูกาล มันค่อนข้างดีจริง ๆ แน่นอนว่ามีนกจำนวนมากที่เลี้ยงในที่พัก เมื่อเราอยู่ในสนามก่อนหน้านี้ พี่ก็เห็นด้วย เด็ก ๆ ทุกคนเลี้ยงไก่ เป็ด และห่าน อย่างน้อยที่สุดพวกมันก็สามารถผลิตไข่ได้ไม่กี่ฟองในแต่ละวัน”
เฟิงหยูเฮงพูดด้วยความภาคภูมิใจเด็กเหล่านี้เป็นเหมือนบุตรของนางเอง การดู และฟัง เด็ก ๆ กำลังปีนขึ้นไปอย่างขยันขันแข็ง นางจะรู้สึกถึงความภาคภูมิใจ และความสำเร็จ นางบอกซวนเทียนเฟิง “ในความเป็นจริงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ทำสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด คฤหาสน์ขององค์หญิงก็สามารถจัดหาให้พวกเขาได้ แต่ที่อยู่อาศัยแบบนี้ไม่ใช่แค่สองคนนี้เท่านั้น พวกเขาจะมีอยู่ในหลายมณฑล คฤหาสน์ขององค์หญิงสามารถจัดการได้หนึ่ง หรือสอง และแม้กระทั่งสาม หรือสี่ก็ไม่เป็นไร แต่มันก็ไม่สามารถรองรับโลกทั้งใบได้ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าบอกพวกเขาว่าพวกเขาต้องเอาชีวิตรอดด้วยพลังของตัวเอง ไม่ใช่แค่เพื่อประโยชน์ของพวกเขาที่จะสามารถมีอาหารกินได้ในตอนนี้ นอกจากนี้ยังสอนพวกเขาว่าในโลกนี้ไม่มีงานใดที่จะเห็นผลตอบแทนโดยปราศจากความพยายาม เพื่อที่จะนำไปสู่ชีวิตที่เงียบสงบต้องทำงานให้สำเร็จ เราพาพวกเขาไปและสอนพวกเขาเกี่ยวกับยา แต่ไม่ใช่เด็กทุกคนที่มีความสามารถในด้านนี้ จะมีวันหนึ่งเมื่อพวกเขาจะเติบโตขึ้นมา และเมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาจะต้องออกจากบ้านนี้และใช้ชีวิตด้วยตนเอง พวกเขาจะต้องมีความสามารถในการดำเนินชีวิตต่อไป และไม่ตายจากความอดอยาก”
ซวนเทียนเฟิงกลายเป็นนักเรียนเขาไม่เคยชอบชีวิตของราชนิกูลและชอบคนทั่วไปมากกว่า เขายังจำช่วงเวลาตั้งแต่เขายังเด็ก ในขณะที่อยู่ในพระราชวังครั้งแรกที่เขาเข้าเรียนในสำนักศึกษา เขาพัฒนาความรักนี้เมื่อเขาได้ยินอาจารย์พูด เขาหวังว่าตัวเขาเองจะเป็นเหมือนอาจารย์คนนั้น สอนสิ่งที่เขาเรียนรู้ให้กับนักเรียนที่ต้องการเรียนรู้ เขาเล่าเรื่องนี้ให้กับเฟิงหยูเฮง อย่างไรก็ตามเขาก็ยังบอกนางอย่างไร้จุดหมายว่า “น่าเสียดายที่เมื่อข้าโตขึ้นมา ในที่สุดข้าก็เข้าใจสถานะของตัวเอง และในที่สุดข้าก็เข้าใจว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะตระหนักถึงความปรารถนาแบบนั้น เป็นเพราะสิ่งนี้ทำให้ข้ารู้สึกหดหู่ใจเป็นเวลาหลายปี” เขายิ้มอย่างขมขื่น อย่างไรก็ตาม ราวกับว่าเขาได้เห็นความฝันของเขาเป็นจริงกับที่อยู่อาศัยนี้ “สถานที่แห่งนี้ดีจริง ๆ ” คำพูดที่จริงใจเหล่านี้ออกมาจากปากของเขา และเฟิงหยูเฮงสามารถบอกได้ว่า “ไม่เพียงแต่อาจารย์จะนำเด็ก ๆ มาที่นี่ แต่พวกเขายังได้รับความหวังด้วย มันดีจริง ๆ ”
เฟิงหยูเฮงยังไม่ได้พูดถึงความภาคภูมิใจของนางนางชี้ไปที่ภูเขาที่อยู่ไม่ไกลเกินไป “พี่หกมองไปที่นั่น นั่นคือภูเขาที่อยู่ใกล้กับที่อยู่อาศัยมากที่สุด และเราได้อ้างสิทธิ์ที่นั่น พี่หกลองเดาว่ามีอะไรโตที่นั่นบ้าง”
ซวนเทียนเฟิงตกตะลึงอ้างสิทธิ์ที่ภูเขาหรือไม่? สวรรค์ ผู้หญิงคนนี้มีความทะเยอทะยานแค่ไหน ? เขาไม่สามารถเดาได้ว่ามันคืออะไร แต่เขาถามคำถามอื่น “เด็ก ๆ เติบโตขึ้นมาก แต่พวกเขายังต้องอ้างสิทธิ์ในภูเขา ?… พวกเขาเดินไหวงั้นหรือ ?”
เฟิงหยูเฮงหัวเราะ“เด็กๆ จะทำอ้างสิทธิ์ในภูเขาได้อย่างไร? นั่นคือสิ่งที่ข้าจ้างชาวนาจากนอกเมืองให้ทำ ข้าจ่ายเงินชดเชยให้พวกเขามากมาย และพวกเขาก็จัดหาแรงงานให้ข้า นอกจากนี้ข้าให้เสื้อผ้า อาหาร และชาแก่พวกเขา และผลกำไรที่พวกเขานำมาให้ข้าก็ดีเช่นกัน”
ซวนเทียนเฟิงไม่เข้าใจความหมายที่ได้รับแต่เขารู้ว่ามันจะมีความหมายเดียวกับ “ผลประโยชน์” จากนั้นเขาเดาว่าจะเติบโตในภูเขาได้อย่างไร เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งว่า “น้องสะใภ้เป็นหมอเทวดา ดังนั้นเป็นไปได้หรือไม่ว่ามีสมุนไพรทางการแพทย์เติบโตขึ้นมาบนภูเขา”
เฟิงหยูเฮงพยักหน้าและอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้เขา“ไม่น่าแปลกใจเลยที่พี่หกคิดได้ ตอนที่ข้าคิดเรื่องนี้เป็นครั้งแรกและบอกซวนเทียนหมิง เขาจะเดาไม่ถูกเลย” นางเรียกชื่อซวนเทียนหมิงโดยไม่รู้ตัวด้วยจิตใต้สำนึก และสิ่งนี้ทำให้ซวนเทียนเฟิงใจลอย อย่างไรก็ตามนางไม่ได้สังเกต และพูดต่อไปอย่างแผ่วเบาว่า “ในอดีตสมุนไพรทางการแพทย์ได้รับการเก็บเกี่ยวโดยผู้คนที่ขึ้นไปบนภูเขา จากนั้นเรียงลำดับตามร้านค้า ปริมาณจะค่อนข้างน้อยและมักจะมียาบางอย่างที่จะหมดในห้องเก็บของ ส่งผลกระทบต่อความสามารถของผู้คนในการได้รับยาเพื่อรักษาอาการป่วย ข้าอ้างสิทธิ์ในภูเขาเพื่อปลูกสมุนไพรทางการแพทย์จำนวนมาก เพื่อยุติปัญหาที่จะไม่มียาไม่เพียงพอ สำหรับคนที่พึ่งพาการเก็บสมุนไพรบนภูเขาเพื่อเอาไปขาย เราจะไม่ทำร้ายพวกเขา ข้าเรียกร้องให้พวกเขาเข้าร่วมทำงานด้านเกษตรกรรมเกี่ยวกับสมุนไพรเหล่านั้น งานเกษตรไม่ต้องการพวกเขา แต่พวกเขามีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรทางการแพทย์ สิ่งที่ควรปลูกซึ่งคนส่วนใหญ่มักจะใช้ซึ่งคนชอบซื้อมากที่สุด และสมุนไพรประเภทใดที่เติบโตในสภาพแวดล้อมประเภทใด นั่นคือความเชี่ยวชาญของพวกเขา เมื่อพวกเขามาที่นี่เพื่อทำงาน ค่าตอบแทนดีกว่าการที่พวกเขาเข้าไปในภูเขาเพื่อหาสมุนไพรไปขาย”
นางมองไปที่ซวนเทียนเฟิงด้วยรอยยิ้มที่สดใส“พี่หก ผลตอบแทนของข้าไม่เลวใช่หรือไม่ ? ”
สิ่งนี้จะถือว่าไม่เลวได้อย่างไร? ซวนเทียนเฟิงถอนหายใจ “สิ่งนี้ทำให้ข้าสามารถขยายขอบเขตของข้าได้อย่างแท้จริง ในฐานะองค์ชาย ข้าเติบโตขึ้นมาในพระราชวัง สร้างคฤหาสน์นอกพระราชวังและปกป้องสันติภาพของอาณาจักรที่ชายแดน อย่างไรก็ตามไม่เคยมีบางสิ่งที่ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนวันนี้ ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังทำสิ่งเหล่านี้รอบ ๆ เมืองหลวงเพื่อการทดลอง เมื่อพวกมันประสบความสำเร็จ จะมีภูเขามากมายที่เป็นเช่นนี้ทั่วโลก จะมีโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าหลายแห่งเช่นนี้ และจะมีหมอที่มีประสบการณ์มากมาย ราชวงศ์ต้าชุนจะถูกทิ้งให้อยู่กับรูปลักษณ์ใหม่อย่างสมบูรณ์ และนี่คือส่วนที่จะผลักดันนโยบายไปข้างหน้า”
ซวนเทียนเฟิงพูดด้วยอารมณ์เล็กน้อยและมือของเขาทั้งสองกำแน่น ราวกับว่าเขาได้เห็นในวันนั้นแล้ว เขาหันไปมองเฟิงหยูเฮง หญิงสาวยังคงมองไปที่ภูเขาข้างหน้าด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง เมื่อเห็นนางเต็มไปด้วยวิญญาณอ่อนเยาว์ ซวนเทียนเฟิงรู้สึกราวกับว่าเขาไม่เคยมองเห็นผู้หญิงคนนี้อย่างแท้จริง นางเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ให้ชีวิต จากช่วงเวลาที่โผล่ออกมา มันใช้ความอบอุ่นของตัวเองเพื่อให้แสงสว่างแก่ผู้คน
ในอดีตเขารู้เพียงว่าเฟิงหยูเฮงเป็นหลานสาวของหมอเหยาเซียนนางรู้จักการแพทย์และมีชื่อเสียงในเรื่องนี้ เขารู้ด้วยว่าการยิงธนูของนางนั้นยอดเยี่ยม ร่วมกับซวนเทียนหมิง นางไปภาคเหนือเพื่อนำทหารเข้าสู่สนามรบ นางเอาชนะเฉียนโจวและเป็นแม่ทัพหญิงที่เฉียบคม ในเวลาเดียวกันเขาเคยได้ยินหลายคนพูดว่าองค์หญิงจี่อันเป็นคนที่หยิ่งยโสและเจ้ากี้เจ้าการ และนางเป็นคนที่ชอบดูถูกคนอื่น แม้แต่องค์ชายเก้า ราชาแห่งนรก ก็ยังต้องยอมนาง และนางก็ค่อนข้างอุกอาจ แต่เมื่อเห็นนางในวันนี้ เขามีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับนางและชื่นชมนางมากขึ้น
เขาถอยกลับมาหนึ่งก้าวแล้วยื่นมือทักทายเฟิงหยูเฮง“องค์หญิงจี่อัน มีอุดมคติที่ยอดเยี่ยม องค์ชายผู้ต่ำต้อยผู้นี้ชื่นชมมัน”
เฟิงหยูเฮงหันกลับมามองที่เขาพูดด้วยรอยยิ้ม“องค์ชายเซียง อย่าได้กล่าวเช่นนี้ ด้วยอำนาจของท่านและการรวบรวมหนังสือสำหรับอาณาจักร อาเฮงชื่นชมสิ่งนี้”
ซวนเทียนเฟิงส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น“นั่นไม่อาจถือได้ว่าเป็นอะไร ข้าแค่ไม่มีทางเลือก มิฉะนั้นข้าอยากจะมาที่บ้านนี้และสอนเด็ก ๆ อ่านและเขียน และนั่นจะดีกว่าการอยู่ที่ชายแดน ราชวงศ์ต้าชุนไม่ขาดแคลนแม่ทัพ อย่างไรก็ตามข้าไม่สามารถทำตามความต้องการของข้าได้ และทำสิ่งที่ข้าต้องการได้อย่างแท้จริง” เขามองไปที่เฟิงหยูเฮงรู้สึกว่าภายใต้การนำของนาง เขารู้สึกว่าบางสิ่งที่เขาเก็บกดไว้เป็นเวลาหลายปีเริ่มตื่นขึ้นมา สิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้
อย่างไรก็ตามในขณะนี้มีอีกเรื่องที่เขาต้องจัดการก่อน…
ตอนที่ 776 ความเมตตานี้จะต้องได้รับการจดจำ
ตอนที่776 ความเมตตานี้จะต้องได้รับการจดจำ
ในฐานะองค์ชายแม้ว่าซวนเทียนเฟิงจะไม่สนใจเรื่องของราชสำนัก แต่เครือข่ายข้อมูลของเขาก็ถูกจัดตั้งขึ้น เหตุการณ์สำคัญและเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกอย่างจะมาถึงหูของเขา แน่นอนว่าสิ่งนี้จะรวมถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงฤดูหนาว
เขาถอนหายใจเบาๆ และหยุดคิดถึงโรงเลี้ยงเด็กนี้ชั่วคราว เขาหยุดคร่ำครวญว่าไม่สามารถทำสิ่งที่เขาชอบได้ อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเฮงก็สามารถทำความฝันของเขาให้กลายเป็นจริงได้ในแบบที่ยอดเยี่ยม เขามองไปที่เฟิงหยูเฮงก่อนขอบคุณ เขาป้องมือและโค้งคำนับ “ไม่กี่วันที่ผ่านมาจากเรื่องการล่าสัตว์ ข้าขอบคุณน้องสะใภ้ที่เป็นคนใจกว้างและช่วยชีวิตแม่ของข้า น้องสะใภ้ตอบแทนความชั่วด้วยความดี และข้าก็ซาบซึ้งอย่างมาก ความเมตตานี้จะจดจำได้อย่างชัดเจนในใจของข้า หากน้องสาวอยากให้ข้าทำอะไร ข้าจะทำทุกอย่างที่เป็นไปได้อย่างแน่นอนเพื่อตอบแทนความช่วยเหลือนี้”
เขาเริ่มที่จะนำเรื่องนี้ขึ้นกับท่านผู้หญิงหลี่และเฟิงหยูเฮงก็ไม่แปลกใจนางไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับองค์ชายหกนี้มากนัก นางเคยเห็นเขาเพียงครั้งเดียวระหว่างงานเลี้ยงในพระราชวังเมื่อสองปีก่อน และองค์ชายหกออกจากเมืองหลวงหลังจากนั้นและไม่เคยกลับมา มันเป็นเพียงวันนี้ที่ทั้งสองพบกันเป็นครั้งที่สอง อย่างไรก็ตามเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พูดคุยกัน ในอดีตนางอาจไม่ได้สร้างความประทับใจบนพื้นฐานของสิ่งที่วังชวน และคนอื่นๆ พูดถึงเกี่ยวกับองค์ชายหก แต่เมื่อพบเขาวันนี้นางจะได้เห็นบุคคลผู้นี้เป็นพวกหนอนหนังสือจริง ๆ และมีความเข้าใจในความชอบธรรมอย่างทั่วถึง เขาดูเป็นคนเปิดเผยและเขาไม่ได้ต่อสู้เพื่ออำนาจ เขาไม่ได้เป็นแค่บัณฑิต การจ้องมองของเขาดูมีคุณธรรม คำพูดของเขาเรียบง่าย และเขาเห็นสิ่งต่าง ๆ จากมุมมองของสามัญชน ด้วยความหวังและอุดมคติของเขา การสนทนากับคนเช่นนี้จึงเป็นประสบการณ์ที่น่าพึงพอใจอย่างยิ่ง แม้ตอนนี้เมื่อเขาหยิบเรื่องท่านผู้หญิงหลี่ขึ้นมาพูด จิตใจของนางไม่สามารถถูกลากจากโลกแห่งขุนเขามาสู่ราชสำนัก
เฟิงหยูเฮงเริ่มยิ้มและตอบว่า “หากพี่หกพูดแบบนี้ อาเฮงจะรู้สึกขัดแย้ง หลังจากทั้งหมดท่านผู้หญิงหลี่ถูกลดตำแหน่งเพราะเหตุนี้ สำหรับพระสนมในตำหนักในมันเป็นเรื่องใหญ่มาก” สถานะเป็นรากฐานของชีวิตในตำหนักใน หากต้องลดระดับจากพระสนมลงจนถึงท่านผู้หญิง มันฟังดูเหมือนเป็นการเปลี่ยนตำแหน่ง แต่ความแตกต่างมีขนาดใหญ่มาก
ซวนเทียนเฟิงส่ายหัวด้วยสีหน้าขมขื่น“แทนที่จะปล่อยให้นางอยู่ในตำแหน่งพระสนม ข้าคิดว่าตำแหน่งท่านผู้หญิงนั้นดีกว่า การใช้ชีวิตในห้องโถงด้านข้างซึ่งอยู่ห่างไกลจากการฝักใฝ่อำนาจในพระราชวังจะทำให้นางสงบลง มันจะดีกว่าการใช้วันเวลาของนางคิดเกี่ยวกับสิ่งที่นางทำและสิ่งเป็นไปไม่ได้” เงยหน้าขึ้นมองระยะไกลเขามองไปที่ทิวเขา และสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ข้ารู้ว่านางตั้งใจทำอะไร นางคิดว่านางให้กำเนิดองค์ชาย และไม่ควรมองว่าข้าด้อยกว่าพี่น้องของข้า สิ่งที่คนอื่นมีข้าควรมี แต่ในความเป็นจริงนางไม่รู้ว่าสิ่งที่นางคิดว่าดีนั้นไม่คุ้มกับข้าเลยแม้แต่น้อย สำหรับสิ่งที่ใจของข้าปรารถนาอย่างแท้จริง มันเป็นสิ่งที่นางไม่สามารถเข้าใจได้” ซวนเทียนเฟิงถอนสายตาของเขาแล้วจ้องมองเฟิงหยูเฮงอีกครั้ง เขาพูดอย่างจริงใจ “เหตุผลที่ข้าขอบคุณเจ้าเพราะข้ารู้ว่ามันเป็นคำพูดของเจ้าที่ช่วยชีวิตนางไว้ ไม่เช่นนั้นด้วยการฝึกฝนเรื่องคาถาและการสาปแช่ง นางจะได้รับโทษประหารชีวิต และนั่นไม่ได้กล่าวถึงการขโมยเสือขาวตัวน้อยของเจ้าซึ่งนำไปสู่การทำร้ายเฟยหยู แม้ว่ามารดาผู้ให้กำเนิดและข้าต้องการสิ่งที่แตกต่างกัน นางก็ยังเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของข้า ความเมตตานี้เป็นสิ่งที่ต้องจดจำ”
ซวนเทียนเฟิงเป็นแบบนี้ตลอดดังนั้นเฟิงหยูเฮงจึงไม่ผลักดันกลับไป นางยิ้ม และตอบว่า “ข้าไม่เคยตั้งใจที่จะใช้ความคิดในการปราบปรามทุกคนเพราะข้าหวังว่าทุกคนจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข ปมในใจของท่านผู้หญิงหลี่นั้นยากที่จะแก้ไขได้ในตอนนี้ และเรื่องของเฟยหยูไม่ใช่สิ่งที่นางตั้งใจ ข้าได้ยินหญิงสาวสองคนของข้าบอกว่าพี่หกเป็นองค์ชายเชี่ยวชาญด้านวิชาการ และข้าคิดว่าพี่หกจะสามารถปลอบโยนท่านผู้หญิงหลี่หลังจากกลับมา สำหรับเรื่องนี้ที่จะได้รับการจัดการเช่นนี้เป็นเรื่องปกติ พี่หกไม่จำเป็นต้องนำมันขึ้นมาอีกเจ้าค่ะ”
ซวนเทียนเฟิงพยักหน้าแต่สายตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้นำมันขึ้นมาอีก ทั้งสองเดินไปรอบ ๆ ที่พักอย่างต่อเนื่องสองสามครั้งก่อนที่ซวนเทียนเฟิงจะกล่าวคำอำลา มันเป็นเพียงหลังจากที่รถม้าราชสำนักเดินทางไกล เขายังคงไม่สามารถทนได้ เขายกม่านขึ้นเพื่อมองย้อนกลับไปได้ จากที่ไกลจะมีเพียงเงาเล็ก ๆ ของที่พักเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้ และไม่มีใครสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตามเขายังรู้สึกว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับสีหน้าเปล่งปลั่งชี้ไปที่ทิวเขาและพูดเกี่ยวกับสมุนไพรทางการแพทย์ที่นางปลูก เขาสามารถได้กลิ่นของสมุนไพรทางการแพทย์ …
ในคืนวันที่29 ของเดือน 12 แต่ละตระกูล และห้องครัวของแต่ละที่ได้เริ่มเตรียมอาหารเย็นสำหรับวันต่อไป กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์อบอวลในอากาศ และเต็มไปด้วยบรรยากาศเฉลิมฉลอง แต่คฤหาสน์ของเสนาบดีฝ่ายซ้ายนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงแต่ไม่มีกลิ่นของเนื้อสัตว์เท่านั้น แต่ยังมีกลิ่นยาฉุน
หลู่หยานนอนอยู่บนเตียงพร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือดเบ้าตานางลึกลงและนางไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก ข้างกายของนางมีบ่าวรับใช้ที่ดวงตาแดงก่ำยืนอยู่ที่นั่นพร้อมถือชามยาที่เตรียมใหม่ และแนะนำหลู่หยานให้ดื่ม อย่างไรก็ตามหลู่หยานก็แน่วแน่มาก ไม่ว่านางจะพูดอะไร หลู่หยานก็ไม่อยากดื่ม ปล่อยให้หรูยี่ร้องไห้คร่ำครวญ
เก้อซื่อนั่งข้างเตียงเพื่อปลอบนางด้วยรอยย่นที่คิ้วของนาง นางมองบุตรสาวที่หน้าซีด และสับสนมาก “นางป่วยกะทันหันได้อย่างไร ? ” ในขณะที่รู้สึกงง นางจึงถามบ่าวรับใช้ในห้องว่า “เจ้าดูแลนางอย่างไร ? หน้าต่างเปิดตอนกลางคืนหรือไม่ ? หรือเตาอั้งโล่ไม่ได้จุดไฟ ? พรุ่งนี้จะเป็นวันสิ้นปี และนางจะต้องเข้าไปในพระราชวัง เมื่อคุณหนูป่วย นางจะเข้าไปได้อย่างไร ? ”
เก้อซื่อดุอย่างรุนแรงพวกเขาด่าบ่าวรับใช้ในห้อง ทุกคนพากันกลัวและคุกเข่าบนพื้น แม้แต่ชามยาที่หรูยี่ถือไว้ หลู่หยานนอนอยู่บนเตียงและท้องก็เต็มไปด้วยความโกรธ ในขณะนี้นางยังระเบิดอารมณ์โดยใช้แรงเพียงเล็กน้อยที่มีตบเตียงของนาง ในขณะที่กรีดร้องด้วยตัวเองเสียงแหบห้าว “บ่าวรับใช้ ! พวกเจ้าทุกคนต่างก็มองว่าตระกูลหลู่ไม่เหมือนอย่างที่เคยเป็นมาในอดีต และทำร้ายข้าจนเป็นแบบนี้ ข้าจะตัดหัวของพวกเจ้าให้หมด ! ”
เสียงของนางแหบห้าวขณะที่นางยังคงกรีดร้องนางดูเหมือนผู้หญิงบ้าคลั่ง เก้อซื่อพยายามอย่างยิ่งที่จะกอดนางไว้เพื่อป้องกันไม่ให้นางเคลื่อนไหวแรง ๆ และทำให้นางสงบลง นางปลอบใจบุตรสาวซ้ำ ๆ “หยานเอ๋อ สงบสติสงบลง ความโกรธที่เจ้ามีบยิ่งทำให้ยากที่จะรักษาโรคนี้ มาพักผ่อนดีกว่า และมันอาจจะดีขึ้นในวันปีใหม่ ! ”
“มันจะดีขึ้นได้อย่างไร”หลู่หยานเริ่มหมดหวังจริง ๆ “ข้ารู้ตัวดี แม้ว่าข้าจะไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติอย่างร้ายแรง แต่ข้าก็รู้สึกว่าร่างกายของข้าอ่อนแอ ข้าจะเข้าไปในพระราชวังได้อย่างไร ? ”
“หยานเอ๋อพูดถูกต้อง! ” ข้างนอกประตู เสนาบดีหลู่ซ่งเดินเข้ามา ในขณะที่เดินเข้าไปเขาพูดว่า “มีกฎระเบียบมากมายในพระราชวัง และการนำคนป่วยจะต้องป้องกันไม่ให้เจอเข้ากับบรรดาขุนนางและผู้สูงศักดิ์ หากเห็นว่าหยานเอ๋อถูกนำตัวเข้ามาในพระราชวังในขณะที่กำลังป่วย บางทีคฤหาสน์ของเราจะยิ่ง…มากกว่านี้ ลืมมันไปเถอะ ลืมมันไปเถอะ อย่าพูดถึงเรื่องนี้ สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดในขณะนี้คือการคิดถึงวิธีรักษาหยานเอ๋อ”
เก้อซื่อมีข้อสงสัยในใจของนางและเริ่มไตร่ตรอง“สิ่งที่จะทำให้หยานเอ๋อล้มป่วยคืออะไร ? เมื่อมองดูอาการ มันดูไม่เหมือนเป็นไข้เลยใช่หรือไม่ ? หมอที่มาตรวจนางก็ไม่ได้บอกว่านางเป็นไข้ เพียงแค่บอกว่าร่างกายนางอ่อนแอ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างทำร้ายนางจากภายในและทุกอย่างจะต้องได้รับการเสริมจากภายนอก แต่เราเสริมมันแล้ว และหยานเอ๋อก็กินของดีทั้งหมดที่องค์ชายแปดมอบให้นาง อย่างไรก็ตามมันไม่ได้มีประสิทธิภาพ สิ่งนี้จะจัดการได้อย่างไร ? ”
หลู่ซ่งก็อยากรู้อยากเห็นแต่มันก็หลู่หยานที่กล่าวว่า “มันไม่ได้เป็นไข้อย่างแน่นอน ข้าคิดว่าเป็นไปได้มากที่สุดที่บางคนนำยาพิษมาให้ข้ากิน”
”อะไรนะ? ” หลู่ซ่ง และเก้อซื่อตกตะลึงอย่างยิ่ง และแม้แต่บ่าวรับใช้ในห้องก็ตัวสั่น หรูยี่กล่าวว่า “สิ่งที่คุณหนูได้กินและดื่ม เราต่างตรวจสอบแล้ว บ่าวรับใช้ผู้นี้มักจะไปที่ห้องครัวเพื่อจับตาดูสิ่งต่าง ๆ และนำพวกมันมาให้คุณหนู ข้าดูแลคุณหนูตั้งแต่อายุยังน้อยและจะไม่ทำร้ายคุณหนูอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ ! ”
เก้อซื่อยังกล่าวอีกว่า“ในปัจจุบันยังมีของในห้องครัวที่ยังไม่ได้ทิ้ง และพวกเขาเป็นบ่าวรับใช้ที่ภักดีต่อคฤหาสน์ พวกเขาสามารถผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากกับครอบครัว แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่ทำร้ายหยานเอ๋ออย่างแน่นอน”
หลู่หยานพูดจากเตียง“ถูกต้อง มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะทำอันตรายต่อข้า แต่ก็ไม่แน่ใจกับผู้อื่น ท่านพ่อท่านแม่ต้องสอบสวนเรื่องนี้ให้ข้าด้วย ! ”
หลู่ซ่งพยักหน้า“ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น เราต้องค้นหาความจริง แต่สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดค่อยตรวจในภายหลัง สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือการรักษาอาการป่วยของเจ้า”
ในเวลานี้หรูยี่ที่คุกเข่าก็กล่าวว่า“ข้ามีความคิดเจ้าค่ะ”
เก้อซื่อพยักหน้ากับนาง“พูดมา”
หรูยี่กล่าวอย่างรวดเร็ว“ไปที่ร้านห้องโถงสมุนไพรเพื่อไปหาหมอ ! ไม่ว่าใครจะเป็นผู้ดูแลร้านห้องโถงสมุนไพร นั่นเป็นสถานที่สำหรับผู้ป่วย ข้าได้ยินว่าตราบใดที่สามารถจ่ายค่าตรวจได้ หมอของร้านห้องโถงสมุนไพรเป็นผู้มากความสามารถที่สามารถชุบชีวิตผู้คนที่เจ็บป่วยเจียนตายให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ! นอกจากนี้ยาของพวกเขาก็ดีมาก มันไม่ใช่ยาหม้อที่ขมแบบนี้ แต่เป็นยาเม็ดเล็ก ๆ ที่เห็นผลทันทีเจ้าค่ะ”
เมื่อหรูยี่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาสมาชิกของตระกูลหลู่ก็ตอบโต้ในที่สุด แน่นอนหมอที่ดีที่สุดในเมืองหลวงตอนนี้อยู่ที่ร้านห้องโถงสมุนไพร หมอที่พวกเขาคุ้นเคยกับการเรียกในอดีตตอนนี้ไม่ได้รับความนิยม ตอนนี้ใครก็ตามที่มีอำนาจหรือความมั่งคั่งจะไปที่ร้านห้องโถงสมุนไพรทุกครั้งที่สมาชิกในตระกูลป่วย แต่ปัญหาคือ…“ข้ากลัวว่าคฤหาสน์ของเราไม่สามารถจ่ายค่าตรวจนี้ได้” เก้อซื่อถอนหายใจอย่างไร้ความปราณี “เบี้ยหวัดที่สามีนำกลับมาครั้งล่าสุดมอบให้กับป้าฟางอี้ไปหมดแล้ว”
”ท่านแม่! ” หลู่หยานก็ตะโกนออกมาว่า “ไปเอาเครื่องประดับที่องค์ชายแปดมอบให้ไปขาย นั่นคือสิ่งที่มีค่า ไม่ว่าชิ้นไหนก็เพียงพอสำหรับค่าตรวจ ! ”
“แต่สิ่งเหล่านั้นได้รับจากองค์ชาย”เก้อซื่อค่อนข้างลังเล
อย่างไรก็ตามหลู่ซ่งสั่ง“หรูยี่ไปนำกล่องเครื่องประดับของคุณหนูมา ! ” จากนั้นเขาก็ดุเก้อซื่อ “ฮูหยินที่เห็นคุณค่าของสิ่งของมากกว่าชีวิตคนหรือ หยานเอ๋อก็ป่วยถึงขั้นนี้ แน่นอนว่าการไปพบหมอเป็นสิ่งสำคัญที่สุด สิ่งที่ขายแล้วนั้นสามารถซื้อคืนได้ในภายหลัง แม้ว่าพวกมันจะไม่สามารถซื้อคืนได้ ตราบใดที่หยานเอ๋อดีขึ้นและสามารถเข้าไปในพระราชวังได้นั้นจะดีกว่า ทำไมต้องกังวลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หนึ่งหรือสองอย่างนี้”
เก้อซื่อก็รู้ว่านางเป็นคนสายตาคับแคบดังนั้นนางจึงพยักหน้าอย่างแรงไม่ต้องกังวลกับสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไป ในความเป็นจริงนางไม่ได้มีความสุขกับของเหล่านั้น นางรู้สึกว่าพวกมันเป็นสิ่งที่องค์ชายแปดมอบให้กับบุตรสาวของนางเอง หากสามารถเก็บของขวัญเหล่านี้ได้ตั้งแต่ครั้งแรก ในอนาคตความรู้สึกระหว่างนางกับองค์ชายแปดอาจจะลึกซึ้งยิ่งขึ้น แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ อย่างที่หลู่ซ่งพูดนั้นถูกต้อง การได้รับการรักษาอาการป่วยก่อนเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
เก้อซื่อประคองหลู่หยานและให้นางพักผ่อนซักระยะเพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่โกรธอีกครั้งเช่นนี้นางจึงส่งคนไปเชิญหมอจากร้านห้องโถงสมุนไพร ตราบใดที่มีคนจากด้านนั้นมา อาการป่วยนี้ก็สามารถรักษาได้ หลู่หยานหลับตาแล้วงีบหลับ อย่างไรก็ตามเก้อซื่อให้หรูยี่ดูแล และทั้งสองก็ออกจากห้องของหลู่หยาน เก้อซื่อยืนอยู่ตรงกลางลานเริ่มกล่าวว่า “ถ้ามันเป็นพิษจริง ๆ หยานเอ๋อได้รับพิษได้อย่างไร แปลกจริง ๆ อนุผู้นี้นึกถึงความเป็นไปได้ทั้งหมด และพวกมันทั้งหมดถูกตรวจสอบยกเว้น…”
“ยกเว้นอะไร? ” หลู่ซ่งจ้องที่เก้อซื่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“สามีก็คิดเช่นกันใช่ไหม”เก้อซื่อมองไปที่หลู่ซ่ง พวกนางเป็นคู่สามีภรรยามานานหลายปี นางจึงเดาความคิดของหลู่ซ่งได้ทันที ดังนั้นนางจึงไม่ได้ลากมันออกมาพูดโดยเร็วว่า “รังนก ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับรังนกที่ถูกส่งมาจากพระราชวัง ! ”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 775 -776
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!