ฮ่องเต้พยายามอย่างดีที่สุดที่จะจดจำอดีตด้วยสีหน้ามุ่งมั่นยิ่งเขามีสมาธิมากเท่าไหร่ อาการปวดหัวยิ่งแย่ลง และในที่สุดเขาก็วางแขนลงบนพระชายาหยุน จับหัว และส่งเสียงครวญครางเบา ๆ
พระสนมหยวนชูกลัวสิ่งนี้มากที่สุดเมื่อฮ่องเต้พบจุดที่ว่างเปล่า เขาจะปวดหัว นั่นคือผลที่ตามมาของกิจวัตรของนางในเงามืด และในปัจจุบันก็เป็นความผิดพลาดอย่างหนึ่งที่นางไม่เคยคิดว่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด เมื่อได้เห็นฮ่องเต้จมลงในความทรงจำของเขาในอดีต พระสนมหยวนชูก็รีบมององค์ชายแปด องค์ชายแปดเข้าใจและถือถ้วยไวน์พูดกับฮ่องเต้อย่างรวดเร็ว “เสด็จพ่อโปรดลิ้มรสไวน์นี้อีกครั้ง ข้าแอบฝังในพระราชวังเมื่อข้าอายุ 10 ขวบ รอที่จะเปิดมันหลายปี และเชิญเสด็จพ่อเพื่อลิ้มรสมันด้วยกัน”
ซวนเทียนโมประสบความสำเร็จในการใช้งานอดิเรกเรื่องการดื่มของฮ่องเต้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขาเมื่อเขาได้ยินเกี่ยวกับสุราและมันเป็นสิ่งที่ซวนเทียนโมฝังเมื่อเขาอายุ 10 ขวบ คนที่พยายามอย่างดีที่สุดที่จะจดจำอดีตที่ผ่านมาก็เงยหน้าขึ้นมา และเขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป “ถูกฝังมานานกว่า 10 ปี ? ”
ซวนเทียนโมพยักหน้า“ขอรับ ยังมีไวน์อีกมากมายที่ซ่อนอยู่ในพระราชวังมีอายุไม่กี่ร้อยปี แต่ขวดนี้ถูกบ่มอย่างระมัดระวัง โดยรสชาตินั้นบริสุทธิ์และหอมหวน เสด็จพ่อควรจะลิ้มรสพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้ไม่สามารถต้านทานสิ่งล่อใจนี้ได้และผลักไสหัวข้อ“เราฉลองปีใหม่ในอดีตอย่างไร” เริ่มต้นดื่มกับซวนเทียนโม พระสนมหยวนชูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็วิตกกังวลด้วย นางไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่นางสามารถทำให้ฮ่องเต้ละทิ้งอดีตของเขาไปอย่างสิ้นเชิง และไม่ต้องปวดหัวอีกต่อไป ซึ่งทำให้นางรู้สึกกระวนกระวายใจ
การดื่มไวน์2 แก้ว ฮ่องเต้ยกย่องคุณภาพอย่างมาก จากนั้นจัดงานพระสนมหยวนชูกล่าวว่า “พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่มีงานเลี้ยงในเวลากลางคืนต่อหน้าทุกคน เราจะประกาศในช่วงงานเลี้ยง เจ้าจะไปสู่ตำแหน่งพระชายากุ้ย เจ้าผู้เป็นที่รักทนทุกข์ทรมานในพระราชวังเป็นเวลาหลายปี เราปรารถนาที่จะชดเชยสิ่งที่เราเป็นหนี้เจ้า แม้จะเสี่ยงต่อชีวิตของเรา” เขาพูดพึมพำว่า “เราจะมีใจที่แข็งกระด้างที่ไม่พบเจ้ามานานกว่า 20 ปีได้อย่างไร ? เราสมควรตาย ! ”
“ฝ่าบาทไม่ควรตรัสแบบนี้เพคะ! ” พระสนมหยวนชูรีบปิดปากของฮ่องเต้เบา ๆ พูดอย่างอ่อนโยน “ฝ่าบาทสามารถจำสนมผู้นี้ได้แล้ว ในตอนนี้อย่าพูดถึงอดีต ยิ่งกว่านั้นฝ่าบาทยังไม่ยอมให้สนมผู้นี้จากไป และอย่างน้อยก็ให้สนมผู้นี้มีบุตรด้วย เมื่อมีลูกอยู่ข้างข้า สนมคนนี้ก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ”
”ใช่! ยังมีบุตรชายของเรา” ฮ่องเต้มองที่ซวนเทียนโม และกล่าวว่า “องค์รัชทายาทควรได้รับการแต่งตั้งในอีก 2 ปี ด้วยอายุของเราตอนนี้อาจจะไม่เหลือเวลาหลายปี เมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ เราควรมอบบัลลังก์ให้โมเอ๋ออย่างถูกต้องและเหมาะสม ไม่ให้พี่น้องคนอื่นกลั่นแกล้งเขา”.ไอลีนโนเวล.
ซวนเทียนโมพูดและรู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก“เสด็จพ่อ ข้าไม่ปรารถนาบัลลังก์นั้นตราบใดที่เสด็จพ่อมีสุขภาพดี ครอบครัวของเราที่อยู่ด้วยกันจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งใด บัลลังก์นั้นไม่มีความหมาย หากได้รับราชบัลลังก์หมายถึงการสูญเสียฮ่องเต้ ข้าไม่ต้องการอย่างแน่นอนพะยะค่ะ ! ”
ฮ่องเต้รู้สึกคลื่นของอารมณ์และถอนหายใจ“เจ้าเป็นเด็กดีจริง ๆ ! ถ้าบุตรทุกคนของเราเป็นเหมือนโมเอ๋อนั่นคงดีมาก ! ” ในขณะที่เขาพูดสภาพจิตใจเริ่มจางลงอีกครั้ง และเขารู้สึกว่ามีบางอย่างหายไปที่ด้านข้างของเขา แต่เขาก็ไม่สามารถระบุได้ว่าอะไรผิดปกติ ดังนั้นเขาจึงเรียกจากจิตใต้สำนึก “เสี่ยวหยวนจื่อ ! เสี่ยวหยวนจื่อ เจ้าอยู่ไหน ? ”
เสียงตะโกนนี้เกือบทำให้วิญญาณของพระสนมหยวนชูหลุดจากร่างของนางและนางก็ให้ขันทีหวู่หยิงมาพบเพื่อตอบโต้ด้วยความกังวลว่าสิ่งที่ไม่ดีจะเกิดขึ้นในคืนนี้
หวู่หยิงยืนอยู่ด้านข้างของฮ่องเต้และตอบสนองต่อการเรียกแต่ฮ่องเต้มองเขาราวกับว่าเขาเป็นคนแปลกหน้าและถามว่า “เจ้ามาจากไหน ? เสี่ยวหยวนจื่อของข้าอยู่ที่ไหน ? ”
หวู่หยิงมองที่พระสนมหยวนชูและเมื่อเห็นว่าพระสนมหยวนชูทำเหมือนไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษ เขากัดฟันและพูดความจริง “ขันทีจางหยวนทำผิดและถูกเนรเทศไปยังฝ่ายบ่าวรับใช้ที่มีความผิดเมื่อสิบวันก่อนพะยะค่ะ ฝ่าบาทจำไม่ได้หรือพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้ตกตะลึง“เราส่งเสี่ยวหยวนจื่อไปยังฝ่ายบ่าวรับใช้ที่มีความผิดหรือ? แปลก เราไล่เขาไปที่ฝ่ายบ่าวรับใช้ที่มีความผิดเมื่อไหร่ ? เราจะไล่เขาไปยังที่แบบนั้นได้อย่างไร ? ทุกคนไม่ได้พูดก่อนหน้านี้ว่าฝ่ายบ่าวรับใช้ที่มีความผิดสามารถกินผู้คนไม่ใช่หรือ ? ถ้าอย่างนั้นทำไมเราถึงปล่อยให้เสี่ยวหยวนจื่อไป” ฮ่องเต้นั้นสับสนและเขายังมองที่พระสนมหยวนชูด้วยสายตาที่สงสัย
ใจของพระสนมหยวนชูตกหลุม“พลั่ก” แต่นางทำได้แค่กัดฟันเพื่อกล่าวว่า “ขันทีจางหยวนทำให้ฝ่าบาทโกรธในเวลานั้น ข้าพยายามที่จะให้คำแนะนำ แต่ไม่สามารถโน้มน้าวฝ่าบาทได้ ฝ่าบาทรู้สึกเสียใจและปรารถนาให้ขันทีจางหยวนกลับมาก็เป็นเรื่องง่าย แค่ส่งคนไปรับเขากลับมา วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า ฝ่าบาทไม่ควรนึกถึงสิ่งที่น่ารำคาญเหล่านี้อีกต่อไป การมีความสุขในช่วงวันส่งท้ายปีเก่าควรทำให้แน่ใจว่าปีใหม่จะดำเนินไปอย่างราบรื่นเจ้าค่ะ”
เช่นเดียวกับที่นางพูดประโยคนี้เสียงของดอกไม้ไฟและประทัดก็ได้ยินจากข้างนอก ซวนเทียนโมยืนขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อประคองฮ่องเต้ด้วยมือเดียวโดยกล่าวว่า“พวกเขากำลังจุดพลุดอกไม้ไฟ เสด็จพ่อ เราไปดูกันพะยะค่ะ ! ”
ฮ่องเต้พยักหน้าและด้วยซวนเทียนโมและพระสนมหยวนชูประคองเขา เขาเดินออกไปนอกห้องโถงพึมพำขณะที่เขาเดิน “ความทรงจำของเราแย่ลง เราไล่เสี่ยวหยวนจื่อออกไปได้อย่างไร”
เมื่อฟังคำพูดของฮ่องเต้ซวนเทียนโมและพระสนมหยวนชูเริ่มเป็นกังวล แต่ ณ ตอนนี้พวกเขาไม่มีวิธีที่จะจัดการกับมัน และทำได้แค่พยายามใช้สิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา เช่น ดอกไม้ไฟ องค์ชายแปดบรรยายถึงแม่น้ำและภูเขาที่สวยงามของราชวงศ์ต้าชุน รวมถึงแรงบันดาลใจอันแรงกล้าของเขา
แต่หลังจากนั้นไม่นานในการชมดอกไม้ไฟและฟังคำพูดที่น่ายินดีฮ่องเต้ก็จามสองสามครั้งติดต่อกัน และหลังจากที่สูดจมูกสองสามครั้ง เขาก็หนาวสั่น
ในสมัยโบราณอากาศเย็นเป็นที่รู้จักกันในชื่อลมหนาวและอีกคนหนึ่งที่รู้จักกันในนามความเสียหายที่เย็นกว่า เห็นฮ่องเต้จาม พระสนมหยวนชูไม่กล้าที่จะปล่อยให้เขายืนอยู่บนหิมะนานเกินไปและเข้าไปประคองอย่างรวดเร็ว เขากลับเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับซวนเทียนโม แต่ไวน์ก็พุ่งไปที่หัวของฮ่องเต้ด้วยการเพิ่มความเย็นฉับพลัน หัวของเขาสั่นและเขาก็จามครั้งแล้วครั้งเล่า พระสนมหยวนชูเห็นว่ามันไม่ดี และไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเชิญหมอหลวงมา
หมอหลวงมาตรวจชีพจรของเขาและผลลัพธ์ของการตรวจนั้นเป็นเพราะอากาศหนาวอย่างที่คาดไว้ แต่ฮ่องเต้ก็แก่แล้ว ทุกครั้งที่เขาล้มป่วยครั้งหนึ่ง ร่างกายของเขาจะอ่อนแอลงเล็กน้อย เช่นเดียวกับมือใหญ่ของปีศาจ โรคทำร้ายร่างกายของเขาทุกครั้ง นอกจากนี้เขายังเมาเหล้า ในเวลานี้หมอหลวงก็ถอนหายใจและอีกคนหนึ่งเสนอว่า “เพื่อรักษาอาการป่วยของฝ่าบาท คงต้องเชิญพระชายาหยูหรือเหยาเซียนเข้ามาในพระราชวัง เพียงแค่ใช้วิธีการเดิม แม้ว่าอาการเจ็บจะหายขาด ร่างกายของฝ่าบาทก็จะขาดสมดุลมากเกินไป”
แต่พระสนมหยวนซูและองค์ชายแปดจะยอมให้เฟิงหยูเฮงเข้ามาในพระราชวังเพื่อรักษาฮ่องเต้ได้อย่างไรหมอหลวงได้แต่กัดฟันและพยายามอย่างที่สุดเพื่อให้ฮ่องเต้ฟื้นขึ้นมาโดยเร็วที่สุด
ฮ่องเต้ป่วยหนักและเขาเสนอให้ฮองเฮามาหาที่ห้องโถงจาวเหอเพื่อดูแลเขาจากนั้นบอกกับพระสนมหยวนชู “สนมรัก เจ้าควรออกจากห้องโถงด้านในทันที อาการป่วยของเราไม่สามารถรักษาได้ ในตำหนักในและราชสำนักต้องฝากความหวังไว้ที่เจ้าและโมเอ๋อแล้ว ? ไม่ต้องกังวล เราจะหายดี เราจะไม่เลื่อนเวลาการจัดงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ และจะไม่เลื่อนการเลื่อนตำแหน่งให้เจ้า”
พระสนมหยวนชูน้ำตาไหลและไม่เต็มใจที่จะจากไปนางพูดว่า “สนมผู้นี้ไม่กลัวอาการป่วยของฝ่าบาท ข้าไม่ได้อยากเป็นพระชายากุ้ย ตราบใดที่ข้าสามารถอยู่เคียงข้างฝ่าบาทได้ตลอดเวลา ข้าจะไม่ไปไหน และจะอยู่ที่นี่เพคะ”
“ไม่”ฮ่องเต้ส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “ตำแหน่งพระชายากุ้ยคือสัญญาของเราที่มีต่อเจ้า พวกเราปรารถนาสิ่งนี้มาเป็นเวลานาน เราจะทำมันให้เสร็จในวันพรุ่งนี้ ! สนมรัก ดังนั้นเจ้าต้องเชื่อฟังปฏิบัติตาม เจ้าต้องดูแลตำหนักในนี้ไว้เพื่อเห็นแก่เรา ดังนั้นเจ้าจะป่วยไม่ได้ เข้าใจหรือไม่ ? และโมเอ๋อ คิดเกี่ยวกับเขาเช่นกัน โมเอ๋อเป็นผู้สมัครที่ดีที่สุดของเรา เจ้าต้องดูแลโมเอ๋อแทนข้า ! ”
เมื่อฮ่องเต้พูดคำเหล่านี้พระสนมหยวนชูก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก และออกจากห้องโถงด้านนอกภายใต้การจ้องมองของฮ่องเต้ จริง ๆ แล้วนางไม่ได้ออกไป นางยืนอยู่ที่ห้องโถงด้านนอกอยู่พักหนึ่ง และเมื่อฮองเฮามากับฟางอี้ นางก็เข้ามาใกล้และคำนับโดยกล่าวว่า “ข้างนอกอากาศหนาวมาก ฝ่าบาทรับลมหนาวและอยากให้พระองค์ดูแล ดังนั้นเราจึงต้องเดือดร้อนฮองเฮาที่จะต้องดูแลฝ่าบาท”
ฮองเฮามองนางด้วยสีหน้าเยือกเย็นเอียงศีรษะเล็กน้อยเผยให้เห็นรัศมีอันแข็งแกร่งของมารดาของแผ่นดิน “ข้าคือฮองเฮา การดูแลฮ่องเต้เมื่อทรงประชวรเป็นหน้าที่ของข้า ถ้าเจ้าไม่มีอะไรแล้ว ได้โปรดออกไป ! ”
พระสนมหยวนชูพยักหน้าแต่มองไปที่ฮองเฮาอีกครั้งโดยพูดเบา ๆ “พระองค์ต้องดูแลฝ่าบาทอย่างดี อย่าทรยศต่อความรักอันล้ำลึกของฝ่าบาท อย่าลืมยังมีงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ ! ”
ฮองเฮาไม่ชอบพูดกับพระสนมหยวนชูซึ่งเป็นคนเดียวในตำหนักในที่กล้าขู่นางตอนนี้จากความจริงที่ว่าพระสนมหยวนชูได้รับความโปรดปรานอีกครั้ง นางรู้สึกว่าการพูดมากกว่านั้นไม่จำเป็น แน่นอนว่านางจะไม่ได้รับประโยชน์ใด ๆ แต่นางก็ถูกข่มขู่และเย้ยหยันโดยคนผู้นี้อีกครั้ง นางยกเท้าของนางแล้วเดินไปที่ห้องโถงชั้นใน แต่เริ่มไตร่ตรองขณะที่นางเดิน : การตัดสินจากพฤติกรรมของพระสนมหยวนชู พระสนมหยวนชูก็ไม่พอใจที่นางมาเป็นผู้ดูแล แต่ฮ่องเต้ฟังพระสนมหยวนชู ตอนนี้ถ้าไม่ใช่พระสนมหยวนชู ใครขอให้นางมา ? ฮ่องเต้ขอเองหรือ ?
ในขณะที่มีข้อสงสัยต่างๆ นางเข้าไปในห้องโถงชั้นในของห้องโถงจาวเหอ และเมื่อนางมองเห็นฮ่องเต้เป็นครั้งแรก นางก็รู้สึก “ใจสั่น” และนางก็รีบเร่งเดินเข้ามา และจับมือของฮ่องเต้พลางพูดเบา ๆ “ทำไมฝ่าบาทถึงผอมลง ? ”
นางไม่ได้พบฮ่องเต้มาเป็นเวลานานตั้งแต่พระสนมหยวนชูได้รับความโปรดปรานนางไม่ได้พบเขาอีกต่อไป ฮ่องเต้ไม่เคยไปที่ตำหนักในของฮ่องเต้ในอดีต แต่นางคือฮองเฮา ดังนั้นนางจึงต้องพบกับฮ่องเต้เป็นครั้งคราว โดยไม่ได้พบเขามาหลายวันแล้ว ในพริบตาเดียวฮ่องเต้ก็ผอมลงมาก เขาไม่เพียงผอมอย่างเดียว บริเวณรอบดวงตาของเขาดำคล้ำและเขาดูอ่อนแอมาก ความอ่อนแอแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจากความเสียหายอันรุนแรง ดูเหมือนว่าร่างที่ถูกปล่อยปละละเลยมาเป็นเวลานาน ทำให้นางนึกถึงฮ่องเต้และพระสนมหยวนชูเพลิดเพลินกับตัวเองทุกคืนที่ห้องโถงจาวเหอ
ฮองเฮาสีหน้าเคร่งขรึมและต้องการที่จะแนะนำเขาแต่นางรู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมที่นางจะพูดเรื่องนี้ มันฟังดูเหมือนว่านางในฐานะมารดาของแผ่นดินนั้นอิจฉาพระสนม ไม่เพียงแต่นางจะสูญเสียความสามารถ แต่มันก็ง่ายที่จะทำให้เกิดความรำคาญต่อฮ่องเต้ ดังนั้นคำพูดที่ปลายลิ้นของนางจึงถูกกลืนลงไป และนางก็พูดว่า “ฝ่าบาทควรทานอาหารเสริมมากขึ้น ด้วยพลังที่เพียงพอเท่านั้นที่จะทำให้ร่างกายของฝ่าบาทแข็งแรงขึ้นเจ้าค่ะ”
ฮ่องเต้ไม่เข้าใจคำพูดของฮองเฮาและไม่ได้ไตร่ตรองในรายละเอียดเขาเห็นมันเมื่อฮองเฮาถามถึงสุขภาพของเขา ดังนั้นเขาจึงโบกมือให้ออกไปและบอกกับฮองเฮา “พวกเราอ่อนแอลง มันไม่เป็นไร พวกเขาบอกว่าเกิดจากที่เราอ่อนแอจะทำให้มีพลังมากขึ้นอีกหรือ ? ก่อนหน้านี้เราอ้วนไปนิดหน่อยตอนนี้ค่อนข้างดี” หลังจากพูดอย่างนี้เขาก็จับมือของฮองเฮาและมองออกไปข้างนอก
ฮองเฮาเข้าใจความตั้งใจของเขาและใช้ความคิดริเริ่มเพื่อพูดคุยกับขันทีหวู่หยิงผู้ยืนเฝ้าอยู่ข้างแท่นบรรทม “พวกเจ้าออกไป ! ข้ามีบางอย่างที่จะพูดกับฝ่าบาท”
หวู่หยิงมองไปที่ฮ่องเต้เพียงครั้งเดียวและเห็นว่าฮ่องเต้ไม่ได้คัดค้านแม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจ เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากฟังฮองเฮา ดังนั้นเขาจึงนำบ่าวรับใช้พระราชวังทั้งหมดออกจากห้องโถงชั้นใน และฟางอี้ก็ตามหลังเขา ปิดประตูห้องโถงชั้นในจากนั้นก็ยืนเฝ้าที่ประตู
เมื่อฮองเฮาถามฮ่องเต้ว่า“ฝ่าบาทประสงค์จะบอกอะไรกับภรรยาคนนี้เพคะ ? ”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 1032 การโจมตีอย่างกะทันหันของโรคร้ายแรง
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!