วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วก็เป็นวันส่งท้ายปีเก่าปีที่ 25 ของยุคเทียนหวู่
เนื่องจากพระชายาหยุนอาศัยอยู่ที่ตำหนักจุนฝ่ายของซวนเทียนหมิงพาครอบครัวของเขาทั้งหมดไปที่ตำหนักจุนเพื่อฉลองปีใหม่ ในความเป็นจริง ‘ทั้งครอบครัว’ เรียกเพียงเขาและเฟิงหยูเฮง อย่างมากพวกเขาก็พาเป่ยจื่อ องครักษ์ของพวกเขา และบ่าวรับใช้ วังซวนและหวงซวน ในตอนแรกเฟิงหยูเฮงจะพาเฟิงเซียงหรูไปด้วย แต่เนื่องจากเฟิงเซียงหรูอยู่ที่ตำหนักจุนแล้ว จึงไม่มีใครสามารถพานางกลับมาได้ และในช่วงเช้าวันขึ้นปีใหม่ เซียนเทียนหมิงขอตัวเฟิงจื่อหรูออกจากพระราชวังและให้ใช้เวลาในช่วงปีใหม่อยู่กับครอบครัว แต่ฮ่องเต้ปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า “เราชอบเด็กคนนั้นมาก” เขาจึงบังคับให้เฟิงจื่อหรูอยู่ในพระราชวังต่อ
เฟิงหยูเฮงไม่ได้พูดอะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้นอกจากนี้นางไม่สามารถควบคุมได้หลายอย่าง อย่างน้อยตอนนี้ในราชสำนักของราชวงศ์ต้าชุน ถ้อยคำของฮ่องเต้ก็ยังคงเป็นจุดสูงสุด ถ้าฮ่องเต้ต้องการเก็บคนหนึ่งคนไว้ในพระราชวัง นอกจากการขโมย นางจะเอาตัวคนออกมาได้อย่างไร สิ่งที่ดีคือซวนเทียนหมิงและซวนเทียนฮั่วจัดคนในพระราชวังของฮ่องเต้ให้ดูแลเฟิงจื่อหรู ดังนั้นนางจึงไม่ต้องกังวลมากเกินไป
ทั้งกลุ่มนั่งในรถม้าขับรถผ่านหิมะที่ตกหนักเมื่อคืนเพื่อมุ่งหน้าไปที่ตำหนักจุน ในขณะนี้ที่ประตูของตำหนักจุน องค์ชายสี่ออกจากตำหนักของเขาและรีบไปที่นั่นเพื่อพาเฟิงเซียงหรูไปที่ตำหนักของเขาเพื่อฉลองปีใหม่
เฟิงเซียงหรูยืนอยู่ด้านหน้าประตูตำหนักจุนมีหญิงสาวคนหนึ่งถือร่มอยู่เหนือหัวของนาง นางสวมเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์และมีหมวกคลุม ผมทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางดูสะอาดและสดชื่นยิ่งขึ้นด้วยความคล้ายคลึงกับซวนเทียนฮั่วเมื่อเขาสวมชุดสีขาว
ซวนเทียนยี่ไม่ชอบที่จะเห็นสิ่งนี้และพูดในขณะที่ขมวดคิ้ว “สีนี้ไม่เหมาะกับเจ้า ทำไมเด็กสาวอย่างเจ้าจึงสวมชุดสีขาว ? เจ้าแสดงความกตัญญูหรือไม่ ? ”
เฟิงเซียงหรูเพิกเฉยคำพูดของเขาและพูดอย่างเฉยชาว่า “กลับไป ข้าจะไม่ใช้เวลาช่วงปีใหม่ของข้าที่ตำหนักปิง ความสัมพันธ์ระหว่างเราเป็นเพียงแค่อาจารย์และลูกศิษย์ ข้าไม่เคยได้ยินว่าอาจารย์ที่ไปยังสถานที่ของลูกศิษย์เพื่อฉลองปีใหม่ นอกจากนี้พระองค์เป็นองค์ชาย นี่เป็นสิ่งที่ผิดกฎเพคะ”
“น้องเจ็ดก็เป็นองค์ชาย! ” ซวนเทียนยี่ชี้ไปที่ตำหนักจุนอย่างโกรธเคืองและตะโกนว่า “น้องเจ็ดก็เป็นองค์ชายด้วย เจ้าฉลองปีใหม่ที่นี่ก็ผิดกฎไม่ใช่หรือ ? ”
เฟิงเซียงหรูอธิบายเช่นกัน“นั่นเป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายเจ็ด และองค์ชายเก้านั้นใกล้ชิดกัน และข้าเป็นน้องสาวของพระชายาองค์ชายเก้า ข้าอยู่ที่นี่เพื่อรอพี่สาวของข้ามาฉลองวันปีใหม่ด้วยกัน หากพระองค์ไม่เชื่อข้า ให้รออีกสักครู่ที่ประตูตำหนักแห่งนี้ ข้าเชื่อว่าองค์ชายเก้าและพี่รองของข้าจะถึงแล้ว”
“เจ้าบอกว่าทั้งคู่กำลังจะมาที่นี่เพื่อฉลองปีใหม่หรือ? ” ซวนเทียนยี่ไม่เข้าใจจริง ๆ “เป็นปีแรกของพวกเขาในฐานะคู่บ่าวสาว ทำไมพวกเขามาที่นี่เพื่อร่วมงานเฉลิมฉลอง แทนที่จะเพลิดเพลินกับเวลาที่พวกเขาอยู่ที่ตำหนักอย่างเหมาะสม”
แน่นอนเฟิงเซียงหรูไม่สามารถบอกเขาได้ว่าเป็นเพราะพระชายาหยุนก็มาที่นี่เช่นกันท้ายที่สุดพระชายาหยุนที่ออกจากพระราชวังเป็นความลับ นอกจากตำหนักจุน และอีกสองคนที่ตำหนักหยูก็ไม่มีใครรู้ และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เปิดเผยกับคนนอก นางเพียงแต่บอกซวนเทียนยี่ว่า “พวกเขาเป็นเด็กที่เลี้ยงโดยพระชายาหยุน เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะฉลองปีใหม่ด้วยกัน”
“ฮึ่ม! ” ซวนเทียนยี่เย้ยหยัน “เจ้าแค่พูดว่าพวกเขาเป็นพี่น้องใช่หรือไม่ ใช่ ข้าไม่มีพี่น้องที่เกี่ยวข้องทางสายเลือด ดังนั้นข้าสมควรที่จะฉลองปีใหม่เพียงคนเดียวในคฤหาสน์ ข้าใช้เวลาหลายวันกับเจ้าในมณฑลจี่อัน แต่เจ้ากลับไร้ความปราณีไม่ฉลองปีใหม่กับข้า”
เฟิงเซียงหรูกล่าวว่า“ข้าต้องการฉลองปีใหม่กับพี่รอง แม้ว่าข้าจะไม่ได้อยู่ที่ตำหนักจุน ข้าก็จะไม่ไปตำหนักปิงแน่นอน องค์ชายสี่ ข้าบอกพระองค์ในมณฑลจี่อันแล้ว อาจารย์และลูกศิษย์ก็คืออาจารย์และลูกศิษย์ ข้าเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง พระองค์เป็นคนดีมาก แต่เนื่องจากข้ามีความรู้สึกเช่นนี้อยู่แล้ว ข้าไม่ควรให้ความหวังกับพระองค์อีกต่อไป นี่เป็นสิ่งที่ข้ารู้สึกผิดชอบชั่วดี”
“เจ้าต้องการที่จะอยู่กับเขามากขนาดนั้นเลยหรือ? ” นี่เป็นครั้งแรกที่ซวนเทียนยี่เห็นความรู้สึกในใจของเฟิงเซียงหรูอย่างชัดเจน เขาถามเฟิงเซียงหรู “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนชอบเขากี่คน ? แต่เขาชอบใคร ? เขาดูเหมือนว่าเขาจะมองหาผู้หญิงในชีวิตของเขาหรือไม่ ? ”
เฟิงเซียงหรูยิ้มเศร้าเล็กน้อยนางพูดว่า “ข้าไม่เคยซ่อนอะไรจากพระองค์ได้เลย ข้ามีใครบางคนในใจของข้า และข้าไม่สามารถลบมันได้ ไม่ว่าข้าจะพยายามแค่ไหน นี่คือชะตากรรมของข้า ข้าได้แต่ยอมรับมันเท่านั้น”
“แต่เขาไม่ชอบเจ้าเลย! ”
“นั่นคือปัญหาของเขา”เฟิงเซียงหรูเงยหน้าขึ้นมองซวนเทียนยี่ และพูดอย่างตั้งใจมาก “ไม่ว่าเขาจะชอบข้าหรือไม่ นั่นเป็นปัญหาของเขา ข้าสามารถจัดการเองได้ องค์ชายสี่ได้โปรดกลับไปเพคะ ! ”
หลังจากพูดแบบนี้นางไม่ได้อยู่และหันหลังกลับพร้อมกับบ่าวรับใช้ ซวนเทียนยี่ไม่ได้หยุดนางและเพียงแตะใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัวพึมพำกับตัวเอง “เจ้าคิดว่าข้าแก่เกินไปหรือไม่ เมื่อเปรียบเทียบกับเด็กสาว ข้าแก่แล้วจริง ๆ ! ”
ซวนเทียนยี่ถูกทิ้งไว้ข้างนอกอย่างนั้นขณะที่เขามองเฟิงเซียงหรูเดินไปรอบ ๆ สนามหน้าตำหนักเพื่อเข้าไปในเรือนหลัง และไม่เห็นนางอีกต่อไป ทันใดนั้นเขาก็เกิดความคิดและพูดกับบ่าวรับใช้ข้างเขาว่า “ตำหนักจุนจัดงานเฉลิมฉลองปีใหม่ ! ข้ายังเป็นพี่ชายขององค์ชายเจ็ดด้วย ด้วยเหตุใดข้าจะไม่สามารถร่วมฉลองปีใหม่กับเขาได้ ข้าตัดสินใจแล้ว ! ” เขาต้องการที่จะเข้าสู่ตำหนักในขณะที่เขาพูดแบบนี้ แต่ถึงแม้เท้าข้างหนึ่งของเขาได้ข้ามประตูไปแล้ว เขาก็ถูกพ่อบ้านของตำหนักจุนหยุด
พ่อบ้านบอกเขาว่า“องค์ชายสี่ ขอโทษด้วยพะยะค่ะ นอกจากองค์ชายหยูและพระชายาหยู ตำหนักจุนไม่ต้อนรับผู้มาเยือนคนอื่น ! เราหวังว่าพระองค์จะเข้าใจพะยะค่ะ”
”ฮะ? ” ซวนเทียนยี่ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับการต้อนรับอย่างเย็นชาในทันทีทันใดและเต็มไปด้วยความโกรธ เขาชี้ไปในทิศทางที่เฟิงเซียงหรูหายไป “แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ ? นางไม่ใช่คนที่มาจากตำหนักจุน ทำไมเจ้าถึงยอมให้นางเข้า”
พ่อบ้านมองกลับมายิ้มแล้วพูดว่า“องค์ชายสี่พูดถึงคุณหนูสามตระกูลเฟิงใช่หรือไม่พะยะค่ะ ? พระองค์เข้าใจผิด คุณหนูสามตระกูลเฟิงไม่ถือว่าเป็นแขก นางอยู่ในตำหนักตลอดเวลา” ด้วยประโยคหนึ่ง พวกเขายึดเฟิงเซียงหรูเป็นส่วนหนึ่งของตำหนักจุนไปแล้ว ทำให้ซวนเทียนยี่โกรธเมื่อเขาได้ยิน
แต่แม้ว่าเขาจะไม่มีความสุขเขาจะทำอะไรได้ ? เช่นเดียวกับที่เฟิงเซียงหรูพูด นี่เป็นทางเลือกของนาง ทางเลือกนี้ไม่ได้สนใจทัศนคติของอีกฝ่าย ไม่เป็นไร ไม่ว่าเขาจะชอบนางหรือไม่ก็ตาม นางก็เต็มใจ เงินไม่สามารถซื้อความเต็มใจได้.ไอรีนโนเวล.
เขาหดเท้าของเขาจ้องเขม็งไปที่ตำหนักจุนจากนั้นก็หันหลังแล้วกลับออกมาเพียงแค่เสียงฝีเท้าของเขาเมื่อเขาจากไปนั้นหนักหนาสาหัสและเก็บความหงุดหงิดมากมาย แต่ไม่ว่าเขาจะผิดหวังเพียงใด เขาก็ไม่สามารถเอาชนะความกล้าหาญของเฟิงเซียงหรูที่สะสมในช่วงไม่กี่ปีหลังจากที่เขาถูกบดขยี้อย่างเงียบ ๆ รวมทั้งจิตวิญญาณที่ดื้อรั้นซึ่งไม่ยอมท้อถอย
คืนวันส่งท้ายปีเก่าตำหนักจุนมีชีวิตชีวามากเพราะพระชายาหยุนอยู่ด้วย นางรู้สึกเหมือนอยู่บ้านมากกว่า และพี่น้องรู้สึกเหมือนพี่น้องมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีเฟิงหยูเฮงที่เป็นลูกสะใภ้คนใหม่ และเฟิงเซียงหรูลูกสะใภ้ในอนาคตที่พระชายาหยุนเตรียมไว้ในใจของนาง อาหารมื้อเย็นรวมตัวได้อย่างมีความสุขและกลมกลืน พวกเขาไม่เพียงแต่ห่อเกี๊ยวแต่ยังจุดประทัด ซวนเทียนฮั่วเล่นพิณสำหรับทุกคน มันเป็นเพียงว่าหลังจากที่เพลงจะจบ พระชายาหยุนถือเกี๊ยวในมือข้างหนึ่งและถือไวน์แดงที่เฟิงหยูเฮงหยิบออกมาในมืออีกข้าง ก็ถามด้วยเสียงดัง “ฮั่วเอ๋อ บอกแม่ของเจ้ามา เจ้าชอบคุณหนูสามหรือไม่ ? ”
คำถามนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัดใจไวน์แดงที่อร่อยถูกทำให้เจือจาง แต่ผลที่ตามมาก็ยังค่อนข้างแข็งแกร่ง ไม่ต้องพูดถึงเฟิงหยูเฮงก็เอาไวน์ที่บ่มไว้นานมากออกจากมิติของนาง พระชายาหยุนดื่มตั้งแต่บ่ายจนถึงกลางคืนโดยไม่หยุด ในขณะนี้นางเมาแล้วเล็กน้อย เฟิงหยูเฮงเป็นห่วงว่าคำตอบของซวนเทียนฮั่วจะทำร้ายหัวใจของเฟิงเซียงหรู ดังนั้นนางจึงกล่าวเสริมอย่างรวดเร็วว่า “เฟิงเซียงหรูเชื่อฟังและมีเหตุผล เราทุกคนชอบนางเจ้าค่ะ” ความหมายในคำพูดของนางเหมือนจะเป็นเช่นนั้น การย้ายไปยังระดับต่อไปเป็นอีกประเด็นหนึ่ง ซึ่งเป็นการบอกใบ้ให้ซวนเทียนฮั่วต้องไม่ทำให้บรรยากาศในช่วงปีใหม่กร่อย
ซวนเทียนฮั่วไม่ให้ทุกคนรู้สึกอึดอัดใจเกินไปเขาจ้องมองเฟิงเซียงหรูชั่วครู่หนึ่งแล้วก็พบรอยยิ้มโดยกล่าวว่า “น้องสะใภ้นั้นพูดถูกต้อง”
เฟิงเซียงหรูบิดชายกระโปรงของนางด้วยมือทั้งสองเมื่อได้ยินคำตอบแบบนี้นางโล่งอก แต่นางก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน นางกลัวการถูกปฏิเสธโดยตรงจากปากของซวนเทียนฮั่ว แต่นางก็ยังคงตอบคำถามฉับพลันของพระชายาหยุน เพราะนอกจากพระชายาหยุน ไม่ควรมีใครที่เต็มใจจะถามคำถามเดียวกันใช่หรือไม่ ? นางน่าจะเก็บเรื่องในใจของนางไว้ในใจตลอดชีวิตที่เหลือของนางอย่างเงียบ ๆ ไม่กล้าพูดกับเขาโดยตรงและไม่เคยได้รับคำตอบจากเขา นางอาจจะค่อย ๆ ผ่านชีวิตนี้ด้วยความลังเลเช่นนี้ โชคดีที่ไม่มีตระกูลเฟิงอยู่ในขณะนี้ ดังนั้นนางจึงไม่มีแรงกดดันหรือการบีบบังคับให้แต่งงานอีกต่อไป
คำตอบของซวนเทียนฮั่วถือได้ว่าคลุมเครือมากแต่เขาก็สามารถลบล้างมันได้ ซวนเทียนหมิงยังแนะนำให้พระชายาหยุนดื่ม และตอนนี้ก็ถือว่าผ่านไปแล้ว มันเป็นเพียงแค่ว่าพระชายาหยุนมองเฟิงเซียงหรูด้วยอารมณ์และพูดว่า “ข้าช่วยเจ้าได้จริง ๆ แต่เจ้าก็ต้องใช้ความคิดเริ่มเช่นกัน ! ดูซิพี่รองของเจ้าและหมิงเอ๋อนั่งกันใกล้ชิด ทำไมเจ้าถึงอยู่ห่างจากฮั่วเอ๋อ เจ้ากลัวว่าเขาจะกินเจ้าหรือ ? ”
เฟิงเซียงหรูเขินอายและตอบกลับอย่างรวดเร็ว“องค์ชายเจ็ดกำลังเล่นพิณเจ้าค่ะ”
และในเวลานี้เสียงเครื่องดนตรีหยุดซวนเทียนฮั่วก็กลับไปที่ที่นั่งและนั่งลง และมีพื้นที่ว่างด้านข้าง เขาใช้ความคิดริเริ่มที่จะเรียกเฟิงเซียงหรู “มานั่งเถิด ! ”
หัวใจของเฟิงเซียงหรูรู้สึกถึงความตื่นเต้นและนางก็เดินไปด้วยความอาย ด้วยความช่วยเหลือของไวน์ที่นำความกล้าหาญมาให้ นางนั่งโดยไม่ลังเลและแม้กระทั่งขยับเก้าอี้ของนางไปทางด้านข้างของซวนเทียนฮั่ว ทำตัวเหมือนนางมีสิทธิ์ที่จะอยู่ที่นั่นทำให้พระชายาหยุนหยอกล้อ
คืนวันส่งท้ายปีเก่าทุกคนเลือกที่จะไม่พูดถึงฮ่องเต้โดยปริยาย เพื่อหลีกเลี่ยงความโศกเศร้าของพระชายาหยุนในช่วงปีใหม่นี้ แต่หลังจากดื่มแล้ว พระชายาหยุนก็หยิบหัวข้อขึ้นมาเองนางพูดว่า “ตอนนี้ตาแก่คนนั้นกำลังทำอะไรอยู่ ? ”
ภายในพระราชวังของฮ่องเต้มีการจัดงานฉลองวันส่งท้ายปีเก่าขึ้นที่โถงด้านนอกของห้องโถงจาวเหอมีเจ้านายเพียง 3 คนเท่านั้นที่มีที่นั่ง ฮ่องเต้ พระสนมหยวนชู และองค์ชายแปด, ซวนเทียนโมตามลำดับ คนเหล่านี้นั่งรอบโต๊ะและทานอาหารด้วยกันเป็นประจำ เมื่อฮ่องเต้ทานหมดจาน พระสนมหยวนชูก็จะเลือกช่วงเวลาที่เหมาะสมในการหยิบผ้าเช็ดหน้าของนางออกเพื่อเช็ดหยดไวน์ที่มุมปากของเขา ในสายตาของคนที่ไม่ได้รู้อะไร พวกเขาจะแสดงความคิดเห็นด้วยอารมณ์ว่านี่เป็นครอบครัวที่สวยงามและกลมกลืนกันสามคน ! แต่สำหรับผู้ที่รู้รวมถึงบ่าวรับใช้ในพระราชวังและนอกห้องโถง พวกเขาไม่ได้พูดออกมาดัง แต่ส่วนใหญ่รู้สึกถึงอารมณ์ พวกเขารู้แค่ว่าในวันส่งท้ายปีเก่านี้
มันไม่ใช่แค่บ่าวรับใช้ในพระราชวังที่รู้สึกว่ามันแตกต่างกันมากแม้แต่ฮ่องเต้เองก็รู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย ในขณะที่เขาดื่มสุรา เขาก็พูดว่า “นี่เป็นปีใหม่ที่มีความสุขที่สุดที่เราเฉลิมฉลองกับภรรยาและบุตรชายของข้าที่ทำให้ข้าเป็นเพื่อนกัน มันเหมือนความปรารถนาอันยาวนานที่เรายึดถือมานานหลายปีแล้ว” เขาโอบดอกพระสนมหยวนชูเบา ๆ ขณะที่เขาพูดสิ่งนี้ และสัญญาณของเขาที่ระลึกถึงความทรงจำในอดีตปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาหยุดพูดราวกับว่ากำลังไตร่ตรองบางสิ่งด้วยตัวเอง หลังจากเอาชนะไปครึ่งหนึ่งเขาก็ถามว่า “เราเคยใช้เวลาช่วงปีใหม่ในอดีตอย่างไร? ทำไมถึงไม่ว่าเราจะคิดถึงมันมากแค่ไหน เราก็จำไม่ได้”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 1031 วันส่งท้ายปีเก่า
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!