ผู้หญิงคนนั้นที่ถูกทิ้งไว้ในตำหนักเซียงโดยไม่ได้รับความโปรดปรานใดๆ เพิ่มเติมจากองค์ชายแปด หลังจากคืนนั้น ราวกับว่าเขาได้ลืมนาง หลังจากใช้งานอย่างหนัก นางอยู่ในเรือนเล็ก ๆ ที่แห้งแล้งเพียงลำพัง หันหน้าไปทางกำแพงทั้งสี่ตลอดทั้งวัน นางเหงาและขมขื่น
แต่นางก็ไม่สนว่าจะเหงาต่อไปและไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าองค์ชายแปดจะ“ใช้” นางหรือไม่ นางยังปรารถนาที่องค์ชายแปดจะไม่ปรากฏอีกเลย เนื่องจากความผิดปกติเกิดขึ้นในร่างกายของนาง บริเวณของลับของนางมีอาการคันมากและถูกปกคลุมด้วยตุ่มสีเหลือง และเมื่อนางมองกระจก นางตกใจจนเกือบเป็นลม เห็นได้ชัดว่าเป็นสัญญาณของโรคผู้หญิง แต่ทำไมนางถึงเป็นโรคนี้ ?
นางคืนหนึ่งนางอยู่กับองค์ชายแปดที่มีร่างกายที่บริสุทธิ์มันเป็นเวลานั้นได้ไหม?โรคนี้ได้รับจากองค์ชายแปด ?
คำถามนี้อยู่ในใจนางมาหลายวันแล้วและนางได้รับข้อมูลอย่างลับ ๆ ในช่วงเวลานั้น แต่ค้นพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติกับซวนเทียนโม เหตุผลคือถ้าช่วงล่างของนางกลายเป็นแบบนี้ ถ้าซวนเทียนโมเป็นคนแพร่โรคให้นาง สภาพของเขาน่าจะรุนแรงขึ้น
จากนั้นนางจำได้ว่ามีอนุอุ่นเตียงของซวนเทียนโมอยู่ในคฤหาสน์นี้เมื่อนางค้นพบว่านางป่วยหนัก นางก็นึกถึงอนุอุ่นเตียงเหล่านั้นทันที ถ้าซวนเทียนโมเป็นโรคนั้น ผู้คนเหล่านั้นก็ควรจะติดโรคนี้ นางไม่สามารถพบซวนเทียนโมได้ แต่นางก็ได้พบกับผู้หญิงไม่กี่คน แต่หลังจากพบพวกนาง นางค้นพบว่าคนเหล่านั้นไม่มีอาการป่วยและฟังอย่างละเอียด หลังจากที่นางสนุกกับซวนเทียนโม เขาไม่เคยเข้าไปในห้องของอนุเหล่านี้เลย
ผู้หญิงคนนี้มีปัญหาอย่างรุนแรงในเวลานั้นสิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร นี่หมายความว่านางเป็นโรคนี้ก่อนและไม่เกี่ยวข้องกับองค์ชายแปด แต่เมื่อนางร่วมเตียงกับองค์ชายแปด ก่อนหน้านั้นนางก็ยังบริสุทธิ์อยู่ ! นางไม่เคยเข้าใกล้ชายอื่นนอกจากเขา
ขณะที่นางกำลังคิดอาการคันจากบริเวณตอนล่างของนางก็กำเริบขึ้นอีกครั้งนางพยายามอดทนแต่ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เนื่องจากเป็นตอนกลางคืนและไม่มีใครอยู่ในเรือน นางจึงเอื้อมมือไปที่กางเกงและเกา นางไม่สนใจว่านางจะทำลายแผลพุพองเหล่านั้นหรือไม่ นางต้องการบรรเทาอาการคันของนาง แต่ในขณะนี้นางได้ยินประตูที่บ้านถูกเตะ “ปัง” และหลังจากนั้นซวนเทียนโมก็รีบเดินมาอย่างรวดเร็ว และเมื่อเขายืนอยู่ตรงหน้านาง ผู้หญิงคนนั้นไม่สามารถเอามือออกมาได้ทันเวลา
เมื่อเห็นการกระทำที่คุ้นเคยของนางซวนเทียนโมก็นึกถึงความอึดอัดใจที่เขาพบในพระราชวังทันทีและเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาแสดงท่าทางต่อผู้ดูแลถัดจากเขา และโดยไม่พูดอะไรอีก แล้วก้าวไปข้างหน้าแล้วดึงกางเกงของนางออก
ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องด้วยความกลัวและต้องการใช้มือของนางปกปิดของลับของนาง แต่พวกเขาต้องการเห็นบริเวณนั้น ความแข็งแกร่งในการจับของผู้ดูแลนั้นเป็นเหมือนตัวหนีบ และแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะได้รับการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ มันก็แตกต่างกันมากเกินไปเมื่อเทียบกับผู้ชายคนหนึ่ง และนางก็ถูกควบคุมโดยอีกฝ่ายโดยไม่มีการต่อต้าน ขาของนางถูกดึงออกจากกันและบริเวณที่มีบาดแผลก็เปิดเผยให้ซวนเทียนโมเห็นอย่างชัดเจน
เขาสูดหายใจเข้าอย่างรวดเร็วแล้วตะโกนด้วยความโกรธ“มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ! ” จากนั้นยื่นมือไปบีบคอของผู้หญิงคนนั้น “เจ้าจิ้งจอก ! เจ้าคือคนที่ทำให้ข้าป่วยหนัก ข้าจะบีบคอเจ้าให้ตายในวันนี้ ! ”
เขาทำสิ่งที่เขาพูดใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นบิดเบี้ยวขึ้นเรื่อย ๆ หน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงและหลังจากหายใจไม่กี่ครั้ง นางก็ไม่ขยับอีกต่อไป แต่ซวนเทียนโมยังระบายความโกรธของเขาไม่หมด มือของเขาที่จับคอของนางยังไม่คลายมือและกำแน่นขึ้น เมื่อคอนั้นเปลี่ยนรูปร่าง เลือดและเนื้อผสมเข้าด้วยกัน เขาก็ปล่อย เมื่อเห็นร่างกายส่วนล่างของผู้หญิงคนนั้น นอกจากความโกรธแค้น เขาก็กลัว
อาการของผู้หญิงคนนี้รุนแรงมากมันจะร้ายแรงขนาดนั้นได้อย่างไร ? เขาหายใจอย่างหนัก ครุ่นคิดเมื่อของลับเน่า เป็นเพราะการล่าช้าในการรักษา หรือเป็นเพราะอาการป่วยนี้ไม่สามารถรักษาได้เลย ? ในขณะที่เขาคิดถึงสิ่งนี้ ผลของยาต้านอาการคันด้านล่างหมดไปแล้ว ด้วยอาการคันนี้ ผลของยาไม่ได้มีประโยชน์และสามารถบรรเทาความรู้สึกเท่านั้น ไม่ได้กำจัดมันโดยสิ้นเชิง เขาเริ่มคันอีกครั้งและมือข้างหนึ่งของเขาไม่สามารถหยุดเกาได้ ผู้ดูแลไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเตือนเขาว่า “พระองค์ไม่สามารถเกาได้พะยะค่ะ ดูนางเป็นตัวอย่างพะยะค่ะ” เขาชี้ไปที่หญิงสาว “สิ่งนี้ชัดเจนมาก เป็นรอยขีดข่วนทั้งหมด”
“องค์ชายผู้นี้ควรทำอะไรถ้าไม่เกา? จะให้ข้าคันจนตายหรือ ? ” ซวนเทียนโมพูดขณะที่กัดฟัน “อาการป่วยคืออะไร ? ใครสามารถรักษาได้บ้าง ? ”
ผู้ดูแลนั้นอยู่ที่ด้านข้างขององค์ชายแปดตั้งแต่เขาเข้ามาในพระราชวังและรู้สภาพของซวนเทียนโมเป็นอย่างดี ด้วยการขยับตาของเขา เขาได้เสนอความคิด “พระองค์ ในความคิดเห็นของข้า สำหรับอาการป่วยนี้มีสถานที่ที่สามารถขอความช่วยเหลือได้พะยะค่ะ”
“ที่ไหน? ”
“หอนางโลม”
การขอความช่วยเหลือจากหอนางโลมสำหรับโรคผู้หญิงนี่เป็นความคิดที่ดี ซวนเทียนโมคิดว่าคนเหล่านั้นที่ถูกขังอยู่บนถนนและตรอกซอกของย่านโคมแดงเป็นเวลาหลายปี จะเห็นและรู้เกี่ยวกับสภาพเช่นนี้เป็นอย่างมาก หมอหลวงในพระราชวังจะตรวจสอบอาการป่วยของพระสนมและท่านผู้หญิง แต่สตรีในพระราชวังนั้นสะอาด ทำให้พวกนางไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับอาการแบบนี้ได้ ดูเหมือนว่าเขากำลังขอความช่วยเหลือจากคนผิด
“ดี”ซวนเทียนโมพยักหน้า และใบหน้าของเขาผ่อนคลายเล็กน้อย “ข้าจะให้เจ้าจัดการเรื่องนี้ ทำอย่างดีที่สุดเพื่อหาคนที่มีประสบการณ์ แน่นอนหลังจากนั้นพวกเขาทั้งหมดจะต้องถูกกำจัดอย่างไร้ร่องรอย สำหรับเรื่องนี้…” เขามองผู้หญิงที่ถูกบีบคอตายและรู้สึกเสียใจเล็กน้อยในทันใด ทำไมเขาบีบคอคนจนตายด้วยความโกรธ หากเขาไม่ฆ่านางตาย เขาก็สามารถใช้นางเป็นหนูลองยาได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องเสี่ยงตัวเองทันที แต่นางตายไปแล้ว และมันไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรอีก เขาโบกมือของเขา “โยนนางออกไปรวมกับทุกคนในบ้านนี้ โยนพวกเขาออกไปทั้งหมด”.ไอรีนโนเวล.
หลังจากพูดแบบนี้เขาก็ออกจากห้องไปด้วยบันไดขนาดใหญ่ และกลับไปที่ห้องนอนของเขาเองโดยตรง นี่คือตอนที่เขาถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว และนำยาต้านอาการคันที่หมอหลวงให้ไว้ออกมา
ที่จริงแล้วนอกจากคนในย่านโคมแดงแล้วเขาก็นึกถึงสถานที่อื่นซึ่งอาจจะสามารถรักษาเขาได้ นั่นจะเป็นร้านห้องโถงสมุนไพรของหยูเฮง แต่เขาและร้านห้องโถงสมุนไพรเป็นศัตรูกัน เฟิงหยูเฮงคงมีความสุขมากที่จะเห็นเขาต้องทนทุกข์ นอกจากนี้ซวนเทียนโมยังคงมีข้อสงสัยที่คลุมเครือว่าอาการของเขาอาจเกี่ยวข้องกับเด็กผู้หญิงที่ถูกสาป
ค่ำคืนที่หอนางโลมที่มีชีวิตชีวาและวันขึ้นปีใหม่ก็ไม่มีข้อยกเว้น ในเวลากว่าครึ่งชั่วยามผู้ดูแลของซวนเทียนโมลักพาคนในหอนางโลม 5 คนมา และให้พวกเขาตรวจอาการเจ้านายของเขาข้ามคืน
น่าเสียดายสำหรับคนห้าคนทุกคนตกใจเมื่อเห็นอาการของเขาา ทุกคนพากันส่ายหัวและถอนหายใจ “นี่เป็นโรคผู้หญิงอย่างแน่นอน แต่เราไม่เคยเห็นมาก่อน เนื่องจากเราไม่เคยเห็นมาก่อน เราจึงไม่รู้วิธีการรักษาพะยะค่ะ”
คนหนึ่งพูดว่า“มันไม่เหมือนที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน มีบางคนที่แสดงอาการคล้ายกัน แต่มันรุนแรงกว่านี้มาก และแผลเหล่านั้นก็ไม่ใหญ่มากนัก น่าเสียดายที่แม้ว่ามันจะรุนแรงและใช้สมุนไพรที่มีค่ามากมาย แต่ชีวิตก็ไม่ได้รับการช่วยให้รอด การมีอาการป่วยนี้ แน่นอนจะนำไปสุ่ความตาย และเป็น…ความตายจากการเน่าเปื่อย”
คนห้าคนนี้ไม่เข้าใจว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนและไม่รู้ตัวตนของคนที่พวกเขาเผชิญอยู่ พวกเขาถูกมัดไว้ในความมืดและดวงตาของพวกเขาถูกปิดตาตลอดเวลา หากพวกเขารู้ว่าคนที่ป่วยเป็นองค์ชายแปดที่ฮ่องเต้โปรดปรานมากที่สุดในปัจจุบัน พวกเขาอาจไม่พูดถึงความตาย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะพ่ายแพ้ต่อความตาย ในความเป็นจริงพวกเขาอาจทำตัวเหมือนหมอสามคนที่เก่งและมีความปลอดภัย
ซวนเทียนโมไม่ยอมแพ้และยืนยันซ้ำๆ กับพวกเขา หากอาการของเขาไม่มีวิธีรักษาอย่างแท้จริง และเมื่อเขาได้รับคำตอบที่ชัดเจน เขาก็ให้ผู้ดูแลของเขาจัดการเชือกคอของเขา ในทันใดนั้นเงาของดาบก็พุ่งเข้ามา และคอของคนทั้งห้าก็ถูกตัดในพริบตา
ผู้ดูแลโยนศพออกจากบ้านและเร็วมากองครักษ์เงาออกมาเพื่อจัดการศพของพวกเขา แม้แต่คราบเลือดในห้องก็ยังถูกชะล้างโดยบ่าวรับใช้ที่เข้ามาทันที และปัจจุบันซวนเทียนโมรู้สึกว่าเขาถูกส่งไปยังหลักประหาร ในความเป็นจริง เขารู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเมื่อเทียบกับเมื่อเขาถูกส่งไปยังลานประหารครั้งแรก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาจำพูดที่แมงดาพูดว่า “ความตายด้วยการเน่าเปื่อย” เขาตัวสั่น เขาไม่อยากตาย และไม่ต้องการตายด้วยวิธีนี้ สำหรับอาการป่วยนี้ เขาจำเป็นต้องใช้วิธีการทั้งหมดเพื่อรักษามัน !
คืนนั้นพระราชวังไม่เงียบฮ่องเต้อยู่ที่ตำหนักชุนชาน ในช่วงเวลานี้เกินกว่ายี่สิบปีหลังจากที่เขาเริ่มที่จะชอบนางสนมอีกครั้ง มันเป็นครั้งแรกที่เขาอยู่ในตำหนักของพระชายาเพื่อนอนหลับ
พระชายาหยวนกุ๋ยทำให้ฮ่องเต้สนุกก่อนและฮ่องเต้ก็หลับสนิท เนื่องจากฮ่องเต้ดื่มไวน์จำนวนมากในงานเลี้ยงของฮ่องเต้ และใช้ความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขาในช่วงเวลานี้ เขานอนหลับสนิทในครั้งนี้
พระชายาหยวนกุ๋ยตื่นขึ้นมาหลังจากที่เขาหลับและแอบเข้าไปในห้องน้ำนั้นห้องน้ำยังคงถูกห่อหุ้มด้วยหมอก และมีมือใหญ่คู่หนึ่งพุ่งเข้ามาสัมผัสร่างกายส่วนล่างของนางโดยตรง จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงที่มีความปรารถนา “ฮ่องเต้ยังคงมีประโยนช์ ! ”
“เขาอ่อนแอมากเมื่อเทียบกับเจ้า! ” พระชายาหยวนกุ๋ยพูดอย่างงุ่มง่ามแล้วโน้มตัวเข้าสู่อ้อมกอดของคนผู้นั้น เมื่อคนผู้นั้นถอดเสื้อผ้าของนางแล้วลากนางลงไปในสระ และนางมองชายคนนั้นช่วยทำความสะอาดร่างกายของนาง เนื่องจากเหตุผลที่จะเอาเปรียบนาง นางถามว่า “โมเอ๋อป่วยเป็นโรคที่แปลกมาก ที่ของลับของเขามีอาการคันอย่างประหลาด และสรุปได้ว่าเป็นโรคผู้หญิง แต่ไม่มีใครสามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนว่ามันคืออะไรและไม่มีใครสามารถรักษาได้ บอกว่าเกิดอะไรขึ้น สำหรับอาการป่วย เจ้าสามารถรักษาได้หรือไม่ ? ”
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นจากหน้าอกของนางและพูดว่า “ข้าเป็นอาจารย์กู่ แต่ข้าไม่ใช่หมอ ถ้าเจ้าบอกว่ามีใครบางคนติดเชื้อกู่ ข้าจะกำจัดมันได้ แต่ถ้าพวกเขาป่วย ข้าทำอะไรไม่ได้” หลังจากพูดอย่างนี้ เขาต้องการที่จะกระโจนเข้าใส่ร่างของนาง แต่พระชายาหยวนกุ๋ยก็ผลักเขาออกไป
“เจ้าวางแผนที่จะไม่สนใจข้าหลังจากพูดว่าเจ้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย? นั่นคือบุตรชายของข้า ! ข้ายังคงหวังว่าเขาจะครองบัลลังก์และทำให้ข้ามีความสุขในช่วงครึ่งหลังของชีวิตของข้า ! เจ้าไม่เคยพูดมาก่อนตราบใดที่โมเอ๋อนั่งอยู่บนบัลลังก์ เราไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อย่างนี้หรือ ? มันเป็นจุดที่เปิดเผยได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่จำเป็นต้องถูกขังในห้องน้ำขนาดเล็กนี้ใช่หรือไม่ ? ทำไมถึงแม้ว่าโมเอ๋อกำลังมีปัญหาอยู่ตอนนี้ เจ้าไม่รู้สึกกังวลเลยหรือ ? ชายชราอยู่ข้างนอก ตอนนี้ข้าไม่ได้มาสนุกกับเจ้า และแค่อยากจะถามว่าเจ้ามีทางออกหรือไม่ ข้าไม่สามารถทนดูโมเอ๋อป่วยเช่นนี้ต่อไป หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเขา ความพยายามทั้งหมดของเราจะต้องไร้ประโยนช์”
”ข้ารู้”เมื่อเห็นว่านางสนมของจักรรพรดิหยวนกุ๋ยโกรธจริงๆ เขาก็กลายเป็นคนจริงจังพูดว่า “สิ่งที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้คือความจริงแม้ว่าอาจารย์กู่จะเป็นหมอครึ่งหนึ่ง เราไม่มีวิธีพิเศษสำหรับรักษาอาการป่วย สิ่งที่เจ้าพูดเกี่ยวกับองค์ชายแปด ถ้าเขาป่วยหนักเช่นนั้น ให้ถามหมอหลวงหรือไปที่ย่านโคมแดง และหาคนที่มีความเชี่ยวชาญในเรื่องแบบนั้น พวกเขาน่าจะมีวิธีจัดการกับมัน นอกจากนี้เจ้าต้องถามว่าเขาไปที่หอนางโลมหรือไม่ และเขาป่วยเป็นโรคนี้ได้อย่างไร”
“เขาไม่ได้ไปหอนางโลม”พระชายาหยวนกุ๋ยมั่นใจในเรื่องนี้ “โมเอ๋อไม่เคยไปที่นั่น เขาบอกว่าผู้หญิงในสถานที่นั้นสกปรกเกินไป”
“แล้วมีคนยุ่งกับพระองค์หรือไม่! ” ชายคนนั้นฟังดูมั่นใจมากเมื่อเขาพูดอย่างนี้
และด้วยประโยคนี้พระชายาหยวนกุ๋ยก็คิดว่าเป็นไปได้…
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 1052 ความตายจากการเน่าเปื่อย
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!