แม้แต่เหยี่ยวที่เร็วและสุขภาพดีก็ยังต้องบินเป็นเวลาถึง18 วันเพื่อเดินทางจากเมืองหลวงของราชวงศ์ต้าชุนไปยังพระราชวังแห่งราชวงศ์กูซู
และในวันที่18 สถานการณ์ในเมืองหลวงมีเสถียรภาพ และเนื่องจากเป็นช่วงปีใหม่ ฮ่องเต้จึงไม่ได้ออกว่าราชการในตอนเช้า ดังนั้นวันหยุดนี้จึงถูกลากยาวขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงวันที่ 16 ของเดือนหนึ่ง ดังนั้นในช่วงเวลานี้ทุกคนจึงมีเวลาว่างมากขึ้น และไม่มีใครเข้ามาในพระราชวัง ความมีชีวิตชีวาในพระราชวังก็เงียบลงเช่นกัน
พระชายาหยวนกุ๋ยและฮ่องเต้ต่างก็รักใคร่และใช้เวลาร่วมกันเดินเล่นในพระราชวังเป็นครั้งคราวและไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย สำหรับองค์ชายแปด เขาใช้เหตุผลในการพักฟื้นอยู่ในตำหนักเซียงตลอดทั้งวัน และบอกกับโลกข้างนอกว่าเขาแพ้หลังจากกินอะไรบางอย่าง และไม่สามารถต้อนรับผู้มาเยือนได้ในเวลานั้น
ด้วยความเคารพต่อสภาพขององค์ชายแปดผู้คนต่างก็มีความสงสัย ทุกคนจำได้ถึงการปรากฏตัวขององค์ชายแปดเมื่ออาการป่วยของเขาปะทุขึ้นอย่างกะทันหันในระหว่างงานเลี้ยงของฮ่องเต้ในวันขึ้นปีใหม่ บางคนถึงกับจำได้ว่าขาของเขาถูกบีบแน่น และดูเหมือนว่าเขาจะไม่หยุด ดูเหมือนว่าเขาจะเจ็บปวดอย่างที่สุด แต่ไม่มีใครรู้ว่าอาการป่วยคือโรคภูมิแพ้อะไร และบางคนก็ถามหมออย่างลับ ๆ หมอยังกล่าวอีกว่าอาการของโรคภูมิแพ้สามารถปรากฏในพื้นที่ แค่ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้สัมผัสกับสิ่งที่พวกเขาแพ้ พวกมันจะหายหลังจากผ่านช่วงระยะเวลาหนึ่ง ตอนนั้นเองที่ผู้คนจากฝ่ายองค์ชายแปดเริ่มผ่อนคลาย
เฟิงหยูเฮงไม่ได้เข้ามาในพระราชวังเพื่อช่วยบำรุงร่างกายของพระชายาหยวนกุ๋ยและพระชายาหยวนกุ๋ยก็เห็นหมอหลวงทั้งหมดของสำนักหมอหลวง และทุกคนก็ให้ใบสั่งยาตามนาง กำลังดื่มยาหม้อรสขมและยารักษาโรคทุกวัน และการดื่มพวกมันก็ยากลำบาก
ฮ่องเต้แนะนำนาง“ทำไมไม่ให้ชายาของเจ้าเก้าเข้ามาในพระราชวัง และช่วยเจ้าบำรุงร่างกาย ? ทักษะการแพทย์ของนางดีมากและคนชราที่สำนักหมอหลวงไม่สามารถเทียบกับนางได้ เห็นเจ้าดื่มสิ่งเหล่านี้ทุกวันแม้แต่ข้ายังรู้สึกขมแทนเจ้า ข้าได้ยินมาว่าชายาของเจ้าเก้ามียารักษาแบบเม็ดอยู่ในความครอบครองของนาง พวกมันไม่ได้ขม และการกินพวกมันไม่ใช่บาป”
แต่พระชายาหยวนกุ๋ยจะกล้าให้เฟิงหยูเฮงเข้ามาในพระราชวังได้อย่างไรตั้งแต่เฟิงหยูเฮงออกไปเมื่อครั้งที่แล้ว จิตใจของนางก็ตกอยู่ในความหวาดกลัวพร้อมกับอาการป่วยขององค์ชายแปด นางวางถ้วยชา เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้นำหัวข้อนี้ขึ้นมาอีกครั้ง นางก็เผยความคิดของนางโดยตรง “ฝ่าบาท พระชายาหยูเป็นคนที่อยู่เคียงข้างขององค์ชายเก้า และฝ่าบาทก็รู้ด้วยเช่นกัน ขอให้นางเข้ามาในพระราชวังเพื่อบำรุงร่างกายของชายาผู้นี้ไม่สมเหตุสมผลเลยเพคะ”
“เจ้าเก้ายังหมายตาบัลลังก์อยู่อีกหรือ? ” ฮ่องเต้ขมวดคิ้วและเย้ยหยันอย่างเยือกเย็น “มันไร้ประโยชน์ ใครก็ตามที่หมายตามัน เราได้ตัดสินใจแล้วว่าจะมอบบัลลังก์ให้โมเอ๋อ ความคิดของเขาจะไม่มีวันเป็นจริง” เมื่อพูดอย่างนี้เขาถอนหายใจอีกครั้ง และพูดว่า “เป็นเวลาหลายวันแล้วตั้งแต่โมเอ๋อเข้าไปในตำหนักเซียง ข้าไม่รู้ว่าอาการแพ้ของเขาดีขึ้นหรือไม่”
พระชายาหยวนกุ๋ยถอนหายใจด้วยและพูดโดยตรงว่า “ข้าเป็นห่วงเขาตลอดทั้งวัน และไม่สามารถนอนหลับสนิทตลอดทั้งคืนเพคะ”
“เราสามารถบอกได้”เขาใช้มือที่มีขนาดใหญ่ของเขาเพื่อกอดรัดนาง “เมื่อเห็นเจ้า เจ้ากลายเป็นคนอ่อนแอ ในวันนี้เราก็ปวดใจเช่นกัน ดังนั้นเราจึงตัดสินใจ ! เราจะอนุญาตให้เจ้าออกจากพระราชวังของฮ่องเต้ ไปที่ตำหนักเซียงเพื่อเยี่ยมโมเอ๋อเป็นการส่วนตัว โดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ นอกจากนี้ข้ายังต้องการรู้อาการของโมเอ๋อ หลังจากที่เจ้าตรวจสอบแล้ว เจ้าสามารถบอกกับเราได้อย่างถูกต้อง”
“ฝ่าบาทอนุญาตให้ข้าออกจากพระราชวังเพื่อไปเยี่ยมบุตรชายหรือเพคะ”พระชายาหยวนกุ๋ยมีความสุขมาก พระสนมและท่านผู้หญิงไม่สามารถออกจากพระราชวังได้ เว้นแต่พวกนางจะได้รับอนุญาตพิเศษจากฮ่องเต้ แต่ภายใต้สถานการณ์ปกติ การอนุญาตพิเศษแบบนี้หายากเกินไป พระชายาหยวนกุ๋ยอยากพบซวนเทียนโมและถามเขาเกี่ยวกับอาการป่วยของเขา แต่นางไม่สามารถออกไปได้ และซวนเทียนโมไม่ได้มา ทำให้นางต้องกังวลมากในสองสามวันนี้ วันนี้ฮ่องเต้ให้ความเมตตาเช่นนี้และนางก็มีความสุขมาก นางคุกเข่าลงอย่างช้า ๆ เพื่อคำนับฮ่องเต้ 3 ครั้ง
ฮ่องเต้ช่วยประคองนางขึ้นมาและวางเสื้อคลุมด้านนอกไว้รอบไหล่ของนางและปล่อยให้หวู่หยิง ขันทีส่วนตัวของเขาไปกับนาง จากนั้นเมื่อเขามองพระชายาหยวนกุ๋ยออกไปจากห้องโถงสมุนไพร เขาก็กล่าวว่า “เสี่ยวหยวนจื่อ ไปเดินเล่นกับข้า”
เมื่อพูดอย่างนี้เขารออยู่ครู่หนึ่งและไม่มีใครตอบ เขาตกตะลึงเล็กน้อยและสงสัยว่าทำไมเขาถึงพูดประโยคดังกล่าวออกมา ใครคือเสี่ยวหยวนจื่อ ? ในขณะที่ใจของเขาสับสนเล็กน้อย
ขันทีที่ยืนอยู่ในห้องโถงเข้าหาและยืนที่ด้านข้างของฮ่องเต้เขายืนรอคำสั่ง ในเวลาต่อมาในที่สุดฮ่องเต้ก็พูดว่า “ไปกับข้า ข้าอยากออกไปเดินเล่นข้างนอก ถ่านในห้องโถงนี้แรงเกินไป มันร้อนจนข้าปวดหัว”
ฮ่องเต้บอกว่าเขาต้องการที่จะออกไปเดินเล่นข้างนอกจากนั้นผู้คนที่ติดตามเขาจะมีจำนวนไม่น้อย ในช่วงเวลาสั้น ๆ เจ้าหน้าที่ของพระราชวังในห้องโถงจาวเหอตามมาตั้งอยู่ใกล้ ๆ และมองจากที่ไกล ๆ ดูยิ่งใหญ่มาก
ฮ่องเต้ไม่ได้หยุดพวกเขาและเดินไปข้างหน้าด้วยมือของเขาไพล่อยู่ข้างหลังเขา เขาเดินลงบันไดขนาดใหญ่โดยไม่สนใจพวกเขาทั้งหมด
เขาเดินไปโดยไม่มีจุดหมายแต่อยู่ในพระราชวังแน่นอน จากห้องโถงจาวเหอไปยังตำหนักในของฮ่องเต้ จากนั้นตำหนักในไปถึงอุทยาน จากนั้นเดินรอบ ๆ อุทยาน และออกไป เขาเดินไปรอบ ๆ ทะเลสาบที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ด้วยการเดินนี้ เขาเดินเกือบ 1 ชั่วยาม จนบ่าวรับใช้ในพระราชวังที่ติดตามได้แต่เตือนเขาว่า “ฝ่าบาท อากาศข้างนอกนั้นหนาวมาก เราควรกลับได้แล้วพะยะค่ะ ! ”
ฮ่องเต้ไม่ได้พูดและเดินต่อไปเดินบนเส้นทางด้านข้างโดยที่หัวของเขาก้มลง ในความเป็นจริง เขากำลังคิดและคิดว่าอะไรที่เป็นความรู้สึกขุ่นมัวที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ ? หากไม่มีพระชายาหยวนกุ๋ยอยู่ข้างกาย เขาก็สังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง แต่เมื่อพระชายาหยวนกุ๋ยไม่อยู่ข้างเขา จิตใจของเขาก็จะหลงทางได้อย่างง่ายดาย คิดเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ในพระราชวังของฮ่องเต้ ? ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนเขาลืมหลายสิ่งหลายอย่าง ? นอกจากนี้เขายังคิดถึงสิ่งที่พระชายาหยวนกุ๋ยพูดก่อนหน้านี้ องค์ชายเก้าก็กำลังหมายปองบัลลังก์เช่นกัน ความคิดที่ไม่เป็นระเบียบเหล่านี้จะเกิดขึ้นหลังจากที่พระชายาหยวนกุ๋ยออกไป และตราบใดที่พระชายาหยวนกุ๋ยกลับมาอยู่ข้างเขา ความรู้สึกเป็นสุขจะมาถึง ไอลีนโนเวล
ฮ่องเต้รู้สึกว่าเขาป่วยมันเป็นอาการป่วยที่เขาไม่สามารถอยู่ห่างจากพระชายาหยวนกุ๋ย เขาโชคดีที่เขายังมีพระชายาผู้นี้อยู่เคียงข้างเขา ! ถ้าไม่มีจะไม่มีใครสามารถรักษาอาการป่วยของเขาได้ และเขาจะเป็นเช่นนี้ไปจนถึงวันสิ้นลม เดินไปรอบ ๆ เหมือนไก่หัวขาด รู้สึกอยู่เสมอว่าเขาไม่มีรากฐานที่แข็งแกร่ง ในการแต่งบทกวี เขาเป็นเหมือนจอกแหนที่ไร้รากและไม่รู้ว่าจะไปทางไหน
เมื่อเดินไปรอบๆ ด้านหน้าของสวนเล็ก ๆ ฮ่องเต้ก็หยุด และเห็นหิมะหนาในสวน เขาก็พูดพึมพำกับตัวเองว่า “พวกเราแก่แล้ว หรือไม่ที่เราไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ? สิ่งนี้ควรเรียกว่าอะไรบางอย่าง เช่น สมองเสื่อมใช่หรือไม่ ? ” หลังจากพูดอย่างนี้แล้ว เขาก็ตกตะลึงอีกครั้ง สมองเสื่อม ? เขาเรียนรู้คำศัพท์นี้มาจากที่ไหน ในความทรงจำของเขาดูเหมือนจะมีบางสิ่งที่พูดคำนี้กับเขา แต่เขาจำไม่ได้ว่ามีคนบอกเขาเรื่องนี้
ขันทีที่อยู่ข้างๆ เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด และถามอย่างรวดเร็ว “ฝ่าบาทเป็นอะไรพะยะค่ะ ? ”
ฮ่องเต้โบกมือและต้องการบอกว่าไม่มีอะไรผิดปกติแต่ในเวลานี้ เขาเห็นคนเดินมาจากอีกฟากหนึ่งของเส้นทางเล็ก ๆ เขาอยู่ในชุดขันทีและก้มหัวลง เมื่อเขาเข้ามาใกล้ คนผู้นั้นค้นพบว่ามีคนอยู่ข้างหน้า และเมื่อคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองและเห็นเขา เขาก็ตกตะลึงจากนั้นก็มองลงมา และเข้าหาด้วยความเคารพคุกเข่าลงพูดว่า “บ่าวรับใช้ผู้นี้คารวะฝ่าบาท ! ไม่รู้ว่าฝ่าบาทอยู่ที่นี่ ข้าน้อยรบกวนฝ่าบาท ฝ่าบาทได้โปรดให้อภัยข้าน้อยด้วยพะยะค่ะ”
เมื่อมองไปที่คนผู้นั้นฮ่องเต้ก็ตะโกนออกมาด้วยความประหลาดใจ “จางหยวน ? ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่ ? ” จากนั้นเพิ่มลงบนภาพสะท้อน “พื้นเย็นมาก ! ทำไมเจ้าถึงคุกเข่า ? ” แต่หลังจากพูดออกมา เขาก็รู้ทันทีว่าบ่าวรับใช้ควรคุกเข่าเมื่อพบเขาไม่ใช่หรือ ? ผู้คนจำนวนมากเคยคุกเข่ามาก่อนแล้ว สำหรับขันทีคนนี้ ทำไมเขาถึงกังวลเกี่ยวกับการที่ขันทีผู้นี้จะไม่สบาย ? เขาต้องการที่จะต้องการเปลี่ยนน้ำเสียงของเขา แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกว่าขันทีนี้ไม่ต้องคุกเข่าเมื่อพบเขา ความคิดนี้มาจากที่ไหน มันเลยทำให้เขารู้สึกแปลก
คนคุกเข่าได้ฟังคำพูดเหล่านี้และก็รู้สึกปวดใจแต่ถึงแม้จะเจ็บปวด แต่จางหยวนก็กลัว เขาไม่กล้าทำอีกต่อไป แต่เขาปรารถนาที่จะอยู่เคียงข้างฮ่องเต้ เขารู้ว่าฮ่องเต้คนปัจจุบันไม่ได้เป็นคนที่เขารับใช้มาตั้งแต่เด็ก แม้ว่ารูปร่างหน้าตาจะเหมือนกัน แต่อวัยวะภายในก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาอาจถูกส่งไปยังฝ่ายบ่าวรับใช้ที่มีความผิดอีกครั้ง และเขาไม่เต็มใจที่จะไปที่นั่นอีกครั้งในชีวิตของเขา เรื่องนั้นอาจเป็นความทรงจำที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของเขา
“บ่าวรับใช้ผู้นี้ไม่กลัวความเย็นข้าน้อยจะคุกเข่าต่อไปพะยะค่ะ” เขาพูดด้วยความเคารพและระมัดระวัง เขาไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย การใช้คำที่ไม่คุ้นเคยมีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากจางหยวนในอดีต ฮ่องเต้มองขันทีผู้นี้และเริ่มรู้สึกงุนงงอีกครั้ง รู้สึกอีกครั้งว่าเขาลืมสิ่งสำคัญมากมาย
เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ ระหว่างพวกเขาสองคนที่คุกเข่าและยืนอยู่ และหลังจากนั้นไม่นานฮ่องเต้ถอนหายใจอย่างหนักและพูดอย่างซึมเศร้า “ข้าแก่แล้วและจำไม่ได้หลายอย่าง ข้ารู้สึกว่าเจ้าเป็นคนที่คุ้นเคยกับข้า แต่ข้าจำไม่ได้ว่าทำไมข้าถึงรู้สึกแบบนี้ ข้าลืมทุกอย่างในอดีต ! ” เขาพูดเมื่อเขายื่นมือออกไปข้างหน้าต่อหน้าจางหยวน ทำเหมือนเขากำลังช่วยประคองจางหยวน และพูดว่า “เจ้าลุกขึ้นได้แล้ว ! ไปทำในสิ่งที่เจ้าต้องการ ข้าอยากที่จะอยู่กับความคิดของข้าเอง”
จางหยวนคารวะฮ่องเต้อย่างเคารพและระมัดระวังและกล่าวว่า “บ่าวรับใช้ผู้นี้ขอตัวก่อนพะยะค่ะ” จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนคำนับ จากนั้นก็หันหลังให้
ฮ่องเต้ตะโกนด้วยเสียงสะท้อน“เสี่ยวหยวนจื่อ ! ” เมื่อเสียงนี้ออกมาจากปากของเขา เขาจำได้ทันที เขาเคยพูดกับจางหยวนว่าเป็นเสี่ยวหยวนจื่อ ! ในที่สุดเขาก็จำได้ว่าใครคือเสี่ยวหยวนจื่อ แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นถ้าเขาจำได้ นอกจากท่าทางแบบนี้ ที่เขาจำได้มากที่สุดคือจางหยวนอยู่ดูแลเขามาระยะหนึ่งแล้ว ยิ่งกว่านั้นเขาก็ไม่ประทับใจ ดูเหมือนจะมีเศษผ้าอยู่ในหัวของเขา หลังจากจำได้เพียงเล็กน้อย ใครบางคนจะขยับผ้าแล้วเช็ดออกเล็กน้อย ทำให้เขาลืมสิ่งที่เขาจำได้
แต่คนที่ขยับผ้านั่นคือใคร
เขาขัดแย้งอย่างมากแต่จางหยวนหยุดเดินเมื่อเขาได้ยินเสียงเรียกของเสี่ยวหยวนจื่อ และในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมาพบกับการจ้องมองของฮ่องเต้ แต่ด้วยการมองเช่นนี้น้ำตาของเขาหลั่งไหลออกมาอย่างมาก และเขาไม่สามารถควบคุมพวกมันได้อีก
เมื่อฮ่องเต้เห็นมันเขาสับสนมากขึ้น เขาถามด้วยความงุนงงว่า “เจ้าร้องไห้ทำไม ? ทำไมเจ้าร้องไห้หลังจากที่พบข้า เจ้ากลัวข้าหรือ ? ”
จางหยวนส่ายหน้าและก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเท่านั้นแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เมื่อเห็นเขาถอยหลังฮ่องเต้ก็ก้าวไปข้างหน้า 1 ก้าว เขามีความต้องการที่จะปลอบโยนให้ขันทีผู้นี้หยุดร้องไห้ เพราะเขารู้สึกแย่เมื่อเห็นขันทีผู้นี้ร้องไห้ หัวใจของเขาเจ็บปวดเล็กน้อย มันเหมือนกับว่าบุตรของเขาร้องไห้ต่อหน้า ทำให้เขาต้องการเข้าไปปลอบอีกฝ่าย แต่ฮ่องเต้ปลอบขันที มันไม่แปลกหรือ ?
ในขณะนี้ด้านหลังฮ่องเต้ได้ยินเสียงของฮองเฮาในทันใด“จางหยวนเป็นบ่าวรับใช้ของข้า ฝ่าบาท เนื่องจากฝ่าบาทลืมทุกอย่างในอดีต จากนั้น… ปล่อยเขาไปเพคะ ! ”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 1058 ปล่อยเขาไป
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!