สิ่งเหล่านี้คือนิ้วชี้และนิ้วกลางที่มือขวาของพระชายาหยวนกุ๋ยยังคงมีเลือดไหลออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของพระชายาหยวนกุ๋ย ทำให้ผู้ที่เฝ้าดูก้าวถอยหลัง บางคนตะโกนว่า “องค์ชายแปดบ้าไปแล้ว ! พระองค์บ้าไปแล้ว ! ”
และในเวลานี้พระสนมหลี่ซึ่งมาถึงดึกก็มาถึงหน้าห้องโถงใหญ่นางเห็นฉากที่น่ากลัวนี้ นางตัวสั่นและจิตใจของนางซึ่งไม่ปกติก็ดูเหมือนจะยิ่งอาการหนัก ความตื่นตระหนกบางอย่างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง และนางก็ทำการค้นหาท่ามกลางฝูงชนขององค์ชาย และวิสัยทัศน์ของนางก็เพ่งมองไปที่การหาบุตรชาย นางเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นนางก็ถามด้วยน้ำเสียงที่แปลกและบ้าคลั่ง “เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมถึงเรียกข้ามาที่นี่ตอนกลางดึก ? ทำไมบ่าวรับใช้ถึงพูดว่าข้าสาปแช่งฮ่องเต้ ข้าทำอันตรายต่อองค์ฮ่องเต้เมื่อไร ? เห็นได้ชัดว่าคนที่ข้าทำร้าย……”
“เสด็จแม่ระวังคำพูดด้วยพะยะค่ะ” ซวนเทียนเฟิงพูดตัดบทคำพูดของพระสนมหลี่ออกมาอย่างขมขื่น “เสด็จแม่ควรรู้ว่าคำพูดใดที่สามารถพูดได้และสิ่งที่พูดไม่ได้ ถ้าเสด็จแม่ต้องการให้บุตรชายของท่านยืนอยู่ที่นี่และอยู่รอดปลอดภัย จากนั้นมององค์ชายแปดและพระชายาหยวนกุ๋ย เสด็จแม่ไม่ต้องการให้บุตรชายเจริญรอยตามพวกเขาใช่หรือไม่ ? ”
พระสนมหลี่ตกตะลึงและเข้าใจในทันทีว่าซวนเทียนเฟิงหมายถึงอะไรนางจ้องมองที่ซวนเทียนหมิงในขณะที่รู้สึกผิด แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มองในทิศทางของนาง นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ อย่างไรก็ตามนางไม่กล้าพูดตามที่คิดอีกต่อไปและต้องการถามฮองเฮา แต่ตอนนี้ฮองเฮาจะหาเวลามาสร้างความบันเทิงให้นางได้ที่ไหน ? ความคิดของทุกคนมุ่งเน้นไปที่องค์ชายแปดและพระชายาหยวนกุ๋ย !
การกัดนิ้วสองนิ้วของพระชายาหยวนกุ๋ยไม่ได้ช่วยลดความรู้สึกเจ็บปวดขององค์ชายแปดเลยไม่เพียงแต่เขาจะเจ็บปวดเท่านั้น แต่เขาก็ยังรู้สึกเกลียดชังพระชายาหยวนกุ๋ย ถ้าเป็นอดีต องค์ชายแปดจะไม่เกลียดพระชายาหยวนกุ๋ย แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ประสบความสำเร็จ นั่นก็คือโชคชะตา เขาก็ยังรู้สึกผูกพันกับพระชายาหยวนกุ๋ย แต่เนื่องจากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นในร่างกายของเขา นับตั้งแต่พระชายาหยวนกุ๋ยไปที่ตำหนักเซียง เขาก็เข้าใจทันทีพระชายาผู้นี้มีความคิดที่จะละทิ้งเขาไป นางต้องการให้กำเนิดบุตรชายอีกคน ตราบใดที่นางมีบุตรชายอีกคน แม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อความสนใจของนาง นางยังสามารถประคองบุตรชายอีกคนขึ้นครองบัลลังก์ได้
มันเป็นความคิดเหล่านี้จากพระชายาหยวนกุ๋ยซึ่งทำให้องค์ชายแปดเกิดความรู้สึกเกลียดชังมารดาและบุตรชายที่มีความสัมพันธ์ที่เหินห่างภายใต้ความโกรธ และความรู้สึกแปลก ๆ ที่เขารู้สึก เขากัดนิ้วสองนิ้วของพระชายาหยวนกุ๋ย
ขณะนี้มารดาและบุตรชายที่ตกต่ำในลานหน้าห้องโถงจาวเหอแต่ละคนตะโกนดังกว่าครั้งสุดท้าย องค์ชายแปดคายนิ้วออกมาจากปากของเขา และในที่สุดก็จำสิ่งหนึ่งได้ เขาตะโกนเสียงดัง “จางหยวนอยู่ที่ไหน ? ทำไมเขายังไม่ออกมา ? เฟิงหยูเฮง ! เจ้าทำร้ายข้าด้วยยาปลอม ! เจ้าสมควรตาย ! ”
เมื่อเขาพูดคำเหล่านี้แส้บินออกมาด้วยพลังอันยิ่งใหญ่จากที่ใดสักแห่ง ทุบตีหลังอย่างแรง แรงกระแทกทำให้เขาเกือบจะไอเลือด
ซวนเทียนโมตกใจอย่างมากหันมามองเขาเห็นซวนเทียนหมิงกลิ้งแส้นุ่ม ๆ ค่อย ๆ ถามว่าเขาทำอย่างนั้น “ใครที่สมควรจะตาย ? เชื่อหรือไม่ถ้าเจ้าพูดอีกประโยคหนึ่ง องค์ชายผู้นี้จะพาเจ้าไปสู่ปรโลก ! ”
ความรู้สึกมืดมนทำร้ายพวกเขานี่คือองค์ชายเก้าที่ทุกคนคุ้นเคย นี่คือองค์ชายเก้าแห่งนรก ! ซวนเทียนหมิง เป็นเวลานาน เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในอารมณ์ของฮ่องเต้ เขาไม่เคยพูดเกินความจำเป็นในเรื่องการเมืองและไม่ได้ขัดแย้งโดยตรงกับองค์ชายแปดซึ่งกำลังเฟื่องฟูจนถึงจุดที่หลายคคิดว่าองค์ชายเก้าได้ถอยออกไป พวกเขาทั้งหมดคิดว่าองค์ชายเก้าได้สูญเสียสิทธิ์ที่จะครอบครองบัลลังก์และไม่ได้เป็นฮ่องเต้ แต่โดยไม่คาดคิดเขาเพิ่งจะจำศีล เมื่อมันเป็นช่วงเวลาที่สำคัญ จิตวิญญาณที่ครอบงำอยู่ยังคงอยู่ที่นั่น
ซวนเทียนโมไม่กล้าที่จะพูดถึงเฟิงหยูเฮงอีกครั้งเพราะเขารู้จักน้องเก้าผู้นี้เป็นอย่างดี เขารู้เมื่อซวนเทียนหมิงพูดคำพูดเช่นนี้ เมื่อมองในสายตาของซวนเทียนหมิง นั่นหมายความว่า เขามั่นใจว่าถ้าเขาพูดต่อไปอีกประโยคหนึ่ง ซวนเทียนหมิงก็จะทุบตีเขาจนตาย ถ้าในอดีตเขายังคงสามารถต้านทานต่อไปได้ แต่ด้วยสภาพร่างกายของเขาตอนนี้เขาไม่สามารถยืนได้และไม่มีความสามารถในการต่อต้าน
นอกจากนี้นอกจากซวนเทียนหมิงองค์ชายเจ็ด และองค์ชายหกก็มองดูเขาด้วยสายตาที่มีคำเตือนที่เข้มงวด ความหมายชัดเจน ถ้าเจ้ากล่าวหาเฟิงหยูเฮงเพิ่มเติม เราสองสามคนจะทำให้เกิดปัญหาสำหรับเจ้า
เขาต้องการที่จะหัวเราะเสียงดังอยากจะบอกว่าเฟิงหยูเฮงยุ่งกับผู้ชายหลายคน องค์ชายเก้าไม่กลัวว่าจะสวมหมวกสีเขียวในตอนท้าย ? แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปากของเขา เขาไม่สามารถพูดได้ เหตุผลแรกคือเขาไม่สามารถอดทนต่ออาการคันบนร่างกายของเขา เหตุผลที่สองคือเขาไม่กล้า แม้จะมีสถานการณ์ปัจจุบัน เขาก็ยังอยากมีชีวิตอยู่ !
ข้างนอกห้องโถงจาวเหอฮองเฮามองฉากนี้อย่างเย็นชา แต่ไม่ได้พูดอะไรเลย พระชายาหยวนกุ๋ยสูญเสียนิ้วมือและกลิ้งตัวลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่ แม้แต่หมอหลวงก็ไม่สนใจนาง หากไม่มีคำสั่งของฮองเฮา ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้และรักษานาง
พระชายาหยวนกุ๋ยมองไปที่ซวนเทียนโมไฟที่ลุกโชนในดวงตาของนาง นางตะโกนเสียงดัง “เจ้ามันเป็นสัตว์เดรัจฉาน ! สัตว์เดรัจฉาน ! ข้าเป็นมารดาของเจ้า และเจ้ากัดนิ้วข้าขาด เสียแรงที่ข้าเลี้ยงเจ้ามาหลายปี ทำไมเจ้าไม่ตาย ทำไมเจ้าไม่ตายไปซะ”
พระชายาหยวนกุ๋ยเยาะเย้ยทุกคนคู่มารดาและบุตรชายที่เคยมีความทะเยอทะยานมากได้หันมาแว้งกัดกันเอง นี่เป็นฉากที่ดีจริง ๆ ! อย่างไรก็ตามเมื่อผู้คนกังวลเกี่ยวกับฉากนี้ พวกนางยังคาดเดาเกี่ยวกับฮ่องเต้ที่ยังคงนอนหลับอยู่ในห้องโถงด้านข้าง มีคนพูดเบา ๆ “ข้าได้ยินมาว่าจิตใจของฮ่องเต้กลับคืนแล้วในตอนนี้ แต่เจ้าคิดอย่างไร ฝ่าบาทจะเป็นแบบนั้นอีกครั้งหลังจากหลับไปหรือไม่ ? มันไม่เหมือนกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ถ้าฝ่าบาทเปลี่ยนกลับไป เมื่อฝ่าบาทตื่นขึ้นมา เราจะไม่ถูกลงโทษด้วยหรือไม่ ? ด้วยนิสัยของพระชายาหยวนกุ๋ยและองค์ชายแปด พวกเขาจะแก้แค้นเราหรือไม่ ? ” ไอรีนโนเวล
บางคนส่ายหัวพูดว่า“มันจะไม่เกิดขึ้น ครั้งสุดท้ายหลังจากนอนหลับคืนหนึ่งนั่นเป็นเพราะฝ่าบาทไม่ได้มีเหยาเซียนและพระชายาหยูอยู่ข้าง ๆ ฝ่าบาท ตอนนี้ทั้งสองได้เข้ามาในพระราชวัง และอีกสองคนที่รักษาฝ่าบาทเป็นการส่วนตัว ฝ่าบาทจะมีโอกาสสับสนอีกครั้งได้อย่างไร ไม่ต้องกังวล ! เพียงแค่ได้เห็นสีหน้ามั่นใจขององค์ชายเก้า เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับพระชายาหยวนกุ๋ย”
ผู้คนยังคงคาดเดาในที่สุดจางหยวนกลับมาจากเฟิงหยูเฮง ถือยาอีกขวดหนึ่งอยู่ในมือ เขาหยุดต่อหน้าองค์ชายแปดโดยถือรอยยิ้ม และพูดว่า “องค์ชายแปด พระชายาหยูกล่าวเพราะนางต้องตรวจอาการป่วยของฮ่องเต้และยุ่งมาก เลยหยิบตลับยาให้ผิดพะยะค่ะ ตลับนั้นไม่ใช่ยาบรรเทาอาการคันแต่เป็นยาทำให้คัน แต่ตลับนี้เป็นยาบรรเทาอาการคันจริง ๆ พะยะค่ะ”
“บ้าเอ้ย”ซวนเทียนโมเกลียดที่เขาไม่สามารถวิ่งเข้าไปในห้องโถงด้านข้างและกัดเฟิงหยูเฮงให้ตายที่มอบยาผิดให้เขา ? นางจบมันอย่างง่ายดายด้วยประโยคเดียว ? เขาต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน ? เขาจ้องหน้าจางหยวนอย่างจงใจ
แต่จางหยวนมองดูเขาด้วยความสับสนและถามว่า“องค์ชายแปดไม่รับยาไปหรือและใช้มันอย่างรวดเร็ว แต่ทำไมมองบ่าวรับใช้เช่นนั้นพะยะค่ะ ? พระองค์ไม่ต้องการงั้นหรือ หากพระองค์ไม่ต้องการ ข้าจะเอากลับไปให้พระชายาหยู พระชายาหยูกล่าวว่ายาตลับนี้มีราคาแพงมาก ! ”
”ข้าต้องการมัน! ” ซวนเทียนโมคลานไปข้างหน้าและคว้ายาไว้ในมือของจางหยวน จากนั้นเขาก็ไม่ลังเลเลย เขาเอื้อมมือเข้าไปในกางเกงของเขาต่อหน้าทุกคน และผลก็คือทุกคนปิดปากและหัวเราะอย่างลับ ๆ
สิ่งที่ดีคือยาในครั้งนี้มีประสิทธิภาพมากเพียงไม่นานหลังจากใช้ยา อาการคันของเขาบรรเทาลง และหลังจากนั้นไม่นานมันก็หายไปจนหมด ซวนเทียนโมพยายามขยับและไม่มีอาการคันอีกต่อไป แต่เขาสามารถรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง นั่นเป็นเพราะเขาจดจ่อกับการเกาในอดีต และทำลายเนื้อหนังส่วนล่างของร่างกายเนื่องจากรอยขีดข่วน
แต่หลังจากอาการคันเป็นเวลานานความเจ็บปวดในระดับนี้ยังคงเป็นสิ่งที่เขาทนได้ ตอนนี้เขาเต็มใจตายจากความเจ็บปวดมากกว่าตายจากอาการคัน ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว และความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยรู้สึกมานานทำให้เขารู้สึกดีและสบาย เขาสูดหายใจลึก ๆ 2 ครั้ง และคิดว่ายาราคา 1,000 เหรียญเงินต่อกล่องไม่ได้ไร้ประโยชน์ มันมีประสิทธิภาพจริง ๆ และเขาไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไปและถูกคนอื่นหัวเราะ เขาเริ่มคำนวณเมื่อเขากลับมา แม้ว่าเขาจะต้องใช้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตำหนักเซียง เขาก็ต้องซื้อยาของเฟิงหยูเฮงทั้งหมดเพื่อเตรียมพร้อมเมื่อเขาต้องการ
ซวนเทียนโมถามจางหยวน“เจ้าส่งคนไปรับเงินเมื่อครีมถูกนำมาให้องค์ชายผู้นี้ได้หรือไม่ ? ”
จางหยวนกล่าวว่า“พระองค์ไม่ต้องกังวลใจ พระชายาหยูกล่าวว่าเมื่อฮ่องเต้ฟื้นแล้ว พระชายาจะออกจากพระราชวังและจะส่งยาไปยังตำหนักเซียงพะยะค่ะ” หลังจากพูดอย่างนี้แล้ว เขาก็ไม่ได้พูดอีกต่อไป แล้วค่อยกลับมาเงียบ ๆ เข้าห้องโถงอีกครั้ง ฮ่องเต้ยังคงนอนอยู่ที่นั่น ถึงแม้เฟิงหยูเฮงและเหยาเซียนอยู่ที่นั่น เขาก็ยังอยากเฝ้าดูเป็นการส่วนตัว โดยหวังว่าฮ่องเต้จะได้พบเขาหลังจากตื่นขึ้นมาและพูดคุยกับเขา
เมื่อซวนเทียนโมได้ยินว่าเขาสามารถรับยาเหล่านั้นได้หลังจากออกจากพระราชวังแล้วเขาก็วิตกกังวลเล็กน้อย หลังจากทั้งหมดนี้จะเพียง 1 ชั่วยามเท่านั้น หากเรื่องตำหนักในของฮ่องเต้ไม่ได้ถูกตัดสินภายใน 1 ชั่วยาม เขาจะไม่คันอีกหรือ ดังนั้นเขาจึงรีบพูดกับฮองเฮา “ไม่ว่าฮองเฮาต้องการอะไร โปรดทำมันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ไม่ใช่มีคนบอกว่าพระสนมหลี่ทำอันตรายต่อฮ่องเต้ด้วยทักษะกู่ เนื่องจากนางอยู่ที่นี่ ทำไมพระองค์ถึงไม่ซักถามนาง ? ”
ฮองเฮาเหลือบมองมาที่เขาสีหน้าของนางเริ่มเย็นชาและเตือนเขาว่า “องค์ชายแปดพูดกับข้าแบบนี้หรือ ? ข้าไม่ใช่มารดาของเจ้า แต่ในฐานะฮองเฮา ข้าเป็นมารดาของเจ้า ข้าสามารถมองข้ามความจริงที่ว่าเจ้าไม่ได้พูดถึงข้าในฐานะเสด็จแม่ แต่ตอนนี้เจ้ากำลังตั้งคำถามกับข้า และแม้แต่สั่งข้างั้นหรือ ? ”
ซวนเทียนโมโกรธมากเขาชี้ไปที่ฮองเฮาและพูดเสียงดัง “เจ้าเป็นเพียงของตกแต่ง เสด็จพ่อให้เจ้านั่งที่นั่นเพราะราชวงศ์ต้าชุนต้องการฮองเฮาเพื่อแสดงต่อผู้อื่น อย่าคิดว่าเจ้ามีอำนาจที่แท้จริง”
“เป็นอย่างนั้นหรือ? ” ฮองเฮาเหลือบมองมาที่เขาแล้วพยักหน้าโดยกล่าวว่า “ถูกต้องแล้ว นอกจากนี้อำนาจของข้าไม่เท่าองค์ชายแปด อย่างน้อยที่สุดอำนาจในพระราชวังก็ยังอยู่ในมือของเจ้า หากเจ้ามีความตั้งใจใด ๆ พระราชวังแห่งนี้จะล้มลงตามที่เห็นสมควร ! ” หลังจากพูดอย่างนี้นางจ้ององค์ชายแปด จากนั้นมองไปที่องค์ชายหกและพูดอีกครั้งว่า “ข้าจำได้ว่าทหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 30,000 นายถูกส่งมอบให้องค์ชายแปด แต่เขาก็เป็นเพียงผู้พิทักษ์ชั่วคราวเท่านั้น หากจะพูดถึงการยอมรับอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับสิทธิทางทหาร นับว่าสิทธิ์ทางทหารยังอยู่ในมือขององค์ชายหก เป็นเช่นนั้นหรือไม่ ? ”
ซวนเทียนเฟิงเดินหน้าไปอีกก้าวหนึ่งก้าวคำนับแล้วกล่าวอย่างสุภาพว่า “เสด็จแม่พูดถูกต้อง ทหารจากกองทัพภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 30,000 นายอยู่ในมือของบุตรชายผู้นี้พะยะค่ะ” ขณะที่เขาพูด เขาหยิบป้ายพยัคฆ์ออกมาจากอกเสื้อของเขาจากนั้นพูดว่า “บุตรชายผู้นี้จะส่งกองทัพภาคตะวันออกเฉียงเหนือไปปกป้องห้องโถงจาวเหอ เสด็จแม่ไม่ต้องกังวลพะยะค่ะ”
ซวนเทียนเฟิงแสดงให้เห็นถึงป้ายพยัคฆ์ที่ใช้ออกคำสั่งทางทหารและทำให้ซวนเทียนโมโกรธมากจนเขาอยากจะกระอักเลือด เขาใกล้จะได้รับทหาร ถ้าเขาไม่ได้ป่วยในคืนงานเลี้ยงของฮ่องเต้ ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็อยากจะมอบทหารให้เขาอย่างแน่นอน น่าเสียดายเมื่อเขาป่วย เขาก็หมกมุ่นอยู่กับการหาแพทย์และยารักษาโรคเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา และลืมเรื่องนี้ไป เป็นผลให้เขาถูกขัดขวางโดยฮองเฮาผู้นี้และองค์ชายหก และมันก็สายเกินไปที่จะเสียใจ
มีทหารหลายคนที่เป็นของกองทัพภาคตะวันออกเฉียงเหนือในพระราชวังเหล่านั้นถูกย้ายเข้ามาในพระราชวังโดยซวนเทียนโม เพื่อรักษากลุ่มของตัวเองในพระราชวัง เขาไม่คิดว่าคนเหล่านี้จะถูกนำกลับไปหนึ่งวัน และเขาสูญเสียวันนี้ เมื่อเขาเห็นซวนเทียนเฟิงนำทัพกลุ่มกองทัพภาคตะวันออกเฉียงเหนือล้อมห้องโถงจาวเหอ เขารู้สึกว่าวาสนาของเขาหมดแล้ว
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 1070 ทายาผิด
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!