ตอนที่1,096 ไม่สามารถกำจัดความหลงใหล, มันจะหลอกหลอนเจ้า
เช่นเดียวกับสิ่งที่เฟิงหยูเฮงบอกกับเจียนเอ๋อเมื่อก่อนนางไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหลู่ปิง หลู่ปิงช่วยนาง นางก็ช่วยหลู่ปิง พวกนางไม่ได้ติดหนี้อะไรเลย แต่ไม่มากก็น้อย นางก็เข้าใจบุคลิกของหลู่ปิง ด้วยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเหรินซีเฟิงในตอนนี้ นางยินดีที่จะพูดคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ของหลู่ปิงกับตระกูลเหรินอย่างเป็นกลาง
เรื่องราวของหลู่ปิงเริ่มต้นจากตอนที่นางช่วยท่านฮูหยินใหญ่ตระกูลเหยาในระหว่างงานเลี้ยงกลางฤดูใบไม้ร่วงจนกระทั่งบ่าวรับใช้เจียนเอ๋อมาที่ตำหนักหยูเพื่อขอความช่วยเหลือเมื่อสองสามวันก่อนตระกูลเหรินฟังอย่างจริงจังและก็แปลกใจเช่นกัน เมื่อเฟิงหยูเฮงพูดจบ นางได้ยินฮูหยินของท่านแม่ทัพกล่าวว่า“ข้าไม่คิดว่าตระกูลหลู่จะให้กำเนิดบุตรสาวแบบนั้น”
เหรินซีเฟิงไม่เคยมีความประทับใจที่ดีกับหลู่ปิงแต่เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงหยูเฮงในวันนี้ ตามความเชื่อมั่นของนางที่มีต่อเฟิงหยูเฮง นางเปลี่ยนความคิดเห็นของนางต่อหลู่ปิง นางยังแสดงความคิดเห็นของนางจากอีกมุมมองหนึ่ง นางพูดว่า “มันคล้ายกับตระกูลเฟิงในอดีต ! ด้วยตระกูลเฟิง พวกเขายังคงสามารถให้กำเนิดบุตรสาวที่ดีเช่นอาเฮงและเซียงหรูได้”
แม่ทัพเหรินฟังคำพูดของภรรยาและบุตรสาวของเขาและด้วยคำอธิบายจากเฟิงหยูเฮง สักครู่ต่อมาเขาพูดว่า “หากเป็นเช่นนี้ บุตรชายของข้าไม่ได้ตัดสินใจผิด”
เขาถามเฟิงหยูเฮงนางตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่รู้ว่าเขาตัดสินใจถูกต้องหรือไม่ ข้าแค่บอกท่านใต้เท้าเกี่ยวกับหลู่ปิงเท่าที่ข้ารู้ นี่ไม่ถือว่าเป็นการกล่าวคำที่ดีสำหรับหลู่ปิง แต่ข้าไม่พูดเรื่องอาการบาดเจ็บ สำหรับสิ่งที่ท่านพี่เหรินกำลังคิด ท่านพี่ต้องคิดด้วยตัวเองหลังจากฟื้นขึ้นมา สำหรับตระกูลหลู่… ข้าจะยังคงมีความคิดเห็นเช่นเดิมเหมือนก่อนหน้านี้ หลู่ปิงไม่ใช่ปัญหา แต่ตระกูลหลู่มีปัญหาอย่างแน่นอน หากไม่มีตระกูลหลู่ที่อยู่เบื้องหลังหลู่ปิงก็จะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น”
นี่เป็นคำแนะนำของเฟิงหยูเฮงและแม่ทัพเหรินเข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านี้ หากเหรินซีเต๋ายืนยันว่าจะแต่งงานกับหลู่ปิง ไม่ใช่ว่าไม่สามารถทำได้ แต่จะต้องไม่มีตระกูลหลู่อยู่ข้างหลังหลู่ปิง เขาตัดสินใจทันที เขาจะไปพบฮ่องเต้และองค์ชายหกในวันพรุ่งนี้ เขาไม่สามารถให้หลู่ซ่งดำรงตำแหน่งต่อไปได้
แต่พลังของเขาเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอสำหรับแม่ทัพที่เกษียณจากสนามรบและราชสำนักต้องการที่จะฟ้องร้องเสนาบดีไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นเขาต้องขอความช่วยเหลือจากเฟิงหยูเฮง และมันก็เหมือนกับการขอความช่วยเหลือจากองค์ชายเก้าในเวลาเดียวกัน เฉพาะในกรณีนี้โอกาสที่หลู่ซ่งจะถูกถอดออกจากตำแหน่งเพิ่มขึ้น
เฟิงหยูเฮงไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้นางยังบอกกับแม่ทัพเหรินอย่างชัดเจนว่า “บัลลังก์จะถูกแทนที่ด้วยคนรุ่นใหม่ในวันหนึ่ง ก่อนที่คนรุ่นเก่าจะจากไป คนรุ่นใหม่มาแทน”
พวกเขาคิดเกี่ยวกับบ่อน้ำนี้ลงโทษหลู่ซ่งทำให้หลู่ซ่งเสียตำแหน่งเสนาบดี ทำให้ตระกูลหลู่กลายเป็นสามัญชน เมื่อหลู่ปิงอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ตระกูลเหรินจะกล้ายอมแต่งงานกับนางเท่านั้น
อย่างไรก็ตามในวันถัดไปแม่ทัพเหรินยังไม่ได้เข้าไปในพระราชวัง ! แต่ในตอนเช้าเขาได้ยินว่ามีข่าวลือแพร่สะพัดไปตามถนน บุตรชายของเขาได้ลวนลามคุณหนูใหญ่ตระกูลหลู่ บางคนถึงกับอธิบายอย่างชัดเจน เสนาบดีหลู่พาบุตรสาวของเขาซึ่งได้รับผลประโยชน์จากคฤหาสน์ของแม่ทัพด้วยสีหน้าเศร้าโศกบนใบหน้าของเขา คุณหนูใหญ่สวมเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิง และผมของนางหลุดลุ่ย มันช่างน่าสมเพชและน่าสงสารจริง ๆ แม่ทัพเหรินไม่เข้าใจว่ามันกลายเป็นเหรินซีเต๋าทำอะไรหลู่ปิงได้อย่างไรเหรินซีเต๋าเป็นผู้ช่วยชีวิตของนางไว้อย่างชัดเจน ! เขาเรียกเหรินซีเฟิงไปถามถึงสิ่งนี้ แต่ใครจะรู้ว่าเหรินซีเฟิงจะพูดว่า “เมื่อเราไปถึงถ้ำ หลู่ปิงและท่านพี่นอนกอดกัน และท่านพี่ไม่สวมเสื้อเจ้าค่ะ”
”อะไรนะ? ” แม่ทัพเหรินรู้สึกว่าเป็นทุกข์ “เจ้ากำลังบอกว่าข่าวลือข้างนอกนั้นเป็นเรื่องจริงหรือ ? ”
”ไม่จำเป็น”เหรินซีเฟิงกล่าวว่า “ท่านพี่ได้รับบาดเจ็บสาหัสบนร่างกาย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สวมเสื้อเพราะต้องทายา ทำไมท่านพ่อถึงไม่ถามท่านพี่ด้วยตัวเองว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่เจ้าคะ ไม่เป็นไรถ้าเป็นเรื่องโกหก หากเป็นจริงถ้าตระกูลหลู่ต้องการบีบบังคับเราจากสิ่งนี้ มันอาจจะไม่ดีสำหรับท่านพ่อที่จะพูดถึงการฟ้องร้อง ท้ายที่สุดมันก็เป็นท่านพี่ที่เป็นคนทำผิดตั้งแต่แรก ถ้าเราดื้อรั้นดึงหลู่ซ่งลง เขาอาจจะเพิ่มการป้องกันและแว้งกัดเราแทน ทำให้มันยากสำหรับท่านพี่จะทำอะไรเจ้าค่ะ”
การวิเคราะห์ของเหรินซีเฟิงนั้นสมเหตุสมผลแม่ทัพเหรินสะบัดแขนเสื้อของเขาด้วยความโกรธ และหันกลับไปที่เหรินซีเต๋าซึ่งเป็นต้นตอของเรื่อง
เหรินซีเต๋าฟื้นขึ้นในเย็นวันนี้แต่เขาก็ยังอ่อนแอมาก ในเวลานี้เขาได้ยินว่าบิดาของเขามาถามเรื่องนี้และอดไม่ได้ที่จนะรู้สึกงุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เหรินซีเฟิงเป็นคนที่เตือนเขาว่า “ตอนนี้ ข้างนอกมีเรื่องกล่าวว่าท่านพี่มีอะไรกับหลู่ปิง ท่านพี่ บอกข้าเร็ว ไม่กี่วันที่พวกเจ้าทั้งคู่อยู่ในถ้ำ พวกเจ้าทำอะไรที่ข้ามเส้นหรือไม่ ? ”
เหรินซีเต๋าเขินอายและไม่สามารถช่วยได้แต่เย้ยหยันน้องสาวของเขา “เจ้าเป็นผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน เจ้าจะถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อย่างไร ? เจ้ายังไม่รู้ว่าพี่ชายของเจ้าเป็นคนแบบไหนหรือ ? คุณหนูใหญ่ตระกูลหลู่เป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าจะรังแกนางได้อย่างไรนอกจากนี้การกระโดดลงจากหน้าผาพร้อมกับอาการบาดเจ็บของข้า ข้าจะยังมีแรงได้อย่างไร……”
เมื่อแม่ทัพเหรินได้ยินสิ่งนี้เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นอีกครั้งพร้อมสะบัดแขน เขาต้องเข้าไปในพระราชวังของฮ่องเต้เพื่อพบฮ่องเต้ในครั้งนี้ แม้ว่าเขาจะต้องก่อกวนและเรียกร้องอย่างไร้เหตุผล เขาก็ต้องลากหลู่ซ่งลงจากตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายซ้าย
แน่นอนเฟิงหยูเฮงไม่อนุญาตให้เขาทำการทรมานด้วยตัวเอง ในตอนเช้านางมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของแม่ทัพตามนัดเพื่อตรวจเหรินซีเต๋า และซวนเทียนหมิงได้เข้าพระราชวังแล้วเพื่อโน้มน้าวองค์ชายหก พวกเขาทั้งสองนัดกันเพื่อไปพบกันที่พระราชวังเพื่อพบกับฮ่องเต้ด้วยกัน สำหรับบางเรื่อง เมื่อมีความคิดก็จำเป็นต้องดำเนินการทันทีโดยไม่ล่าช้า หลู่ซ่งเหมือนกับเฟิงจินหยวนในอดีต เขาเป็นคนโลภ และไม่พอใจกับสิ่งที่เขามี หากคนประเภทนี้ยังคงอยู่ในราชสำนัก เขาจะเป็นอุปสรรคเมื่อองค์ชายหกขึ้นสู่อำนาจในอนาคต
เฟิงหยูเฮงเข้าพระราชวังตอนเที่ยงพร้อมกับซวนเทียนหมิงพร้อมด้วยฮ่องเต้เพื่อทานอาหารกลางวันในเวลาเดียวกันที่ตำหนักจุน เฟิงเซียงหรูได้รับจดหมายที่ส่งมาจากมณฑลจี่อัน องค์ชายสี่เป็นโรคร้ายแรง และร้านห้องโถงสมุนไพรท้องถิ่นไม่สามารถช่วยเขาได้ ชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย พวกเขาขอให้คุณหนูสามตระกูลเฟิงกลับไปมณฑลจี่อันเพื่อดูใจองค์ชายสี่เป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อเฟิงเซียงหรูเห็นจดหมายปฏิกิริยาแรกของนางคือ : ซวนเทียนยี่โกหกนาง ! การที่เขาติดโรคร้ายแรงนั้นแท้จริงเขาพยายามหลอกล่อให้นางไปที่มณฑลจี่อัน หลังจากเวลาผ่านไปนานมาก นางคิดว่าคนผู้นั้นยอมแพ้แล้ว แต่ไม่คิดว่าเขาจะยังไม่ปล่อยวาง ไอรีนโนเวล
นางเป็นเด็กจิตใจดีและจะไม่วิจารณ์ซวนเทียนยี่ด้วยเหตุนี้นางแค่รู้สึกกดดันตัวเองมากขึ้นและรู้สึกผิดต่อซวนเทียนยี่มากขึ้น แต่ในท้ายที่สุดนางยังคงคิดว่าข้อมูลนี้เป็นเรื่องโกหกและพร้อมที่จะบอกคนที่ส่งจดหมายเพื่อกลับไปบอกซวนเทียนยี่ว่า นางไม่สามารถกลับไปที่มณฑลจี่อันได้ในเวลานี้ และแม้ว่านางจะกลับไปอีก ในอนาคตความสัมพันธ์ระหว่างนางกับซวนเทียนยี่นั้นเป็นเพียงเรื่องของอาจารย์และลูกศิษย์เท่านั้น นั่นคือทั้งหมด แต่โดยไม่พูดคำเช่นนี้นางเห็นคนคุกเข่าบนพื้น คุกเข่าให้กับนาง และชายหนุ่มผู้มีอายุไม่ถึงยี่สิบปีร้องไห้และขอร้องนาง “คุณหนูสามได้โปรดเมตตาด้วยขอรับ ข้าไม่สนใจสิ่งที่คุณหนูคิด และไม่สนใจว่าคุณหนูจะกลับไปดูองค์ชายหรือไม่ ข้าจะขอคุณหนูเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น คุณหนูและพระชายาหยูเป็นพี่น้องกัน คุณหนูช่วยถามพระชายาหยูได้หรือไม่ขอรับ ว่าพระชายาสามารถไปตรวจองค์ชายได้หรือไม่ ข้าไม่รู้ว่ามันคืออาการป่วยอะไร หมอจากห้องโถงสมุนไพรไม่สามารถรักษามันได้ พวกเขากล่าวว่าในโลกนี้มีเพียงพระชายาหยูเท่านั้นที่จะสามารถช่วยชีวิตพระองค์ได้ ขอให้ขอความกรุณาจากคุณหนูสามได้โปรดช่วยเรา และขอความเมตตาจากพระชายาหยูด้วยขอรับ ! แม้ว่าพระชายาไม่ไป หรือจะให้ยาข้ากลับไปก็ได้ขอรับ ข้าจะออกเดินทางในคืนนี้”
ในขณะที่เขาพูดสิ่งนี้เฟิงเซียงหรูรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินมัน และไม่สามารถช่วยได้ แต่ถาม “พระองค์ป่วยจริง ๆ หรือ ? ”
คนผู้นั้นตกตะลึงโดยถามว่าตอบแทน“เป็นไปได้หรือไม่ที่คุณหนูคิดว่าข้าโกหก ? โอ้ ข้าโกหกว่าพระองค์ป่วยได้หรือขอรับ ! พระองค์ป่วยมาหลายวันแล้ว เมื่อข้าเดินทางมายังเมืองหลวงมันใช้เวลาเกินครึ่งเดือนแล้ว พระองค์มีผื่นที่ร่างกายและร่างกายของพระองค์จะอุณหภูมิเพิ่มขึ้นในเวลากลางคืน ถึงแม้ว่ามันจะดีขึ้นในแต่ละวัน แต่ผื่นเหล่านั้นจะทำให้เกิดอาการคันและเจ็บเป็นครั้งคราว แต่มันก็เป็นความทรมานอย่างมาก เราขอหมอจากห้องโถงสมุนไพร และใช้วิธีการทุกรูปแบบพยายามรักษาสองสามครั้งกับยารักษาโรคต่าง ๆ แต่การรักษาก็ไม่ได้ผลขอรับ”
“จะเป็นไปได้อย่างไร? ” เฟิงเซียงหรูรู้สึกกังวลและยืนขึ้น เดินไปมาในห้องโถงใหญ่ ความคิดที่นางมีเกี่ยวกับซวนเทียนยี่ที่หลอกนางหายไปแล้ว นางแค่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงและเริ่มวิเคราะห์อาการป่วยของซวนเทียนยี่ ขณะที่นางวิเคราะห์ นางไม่คืบหน้าและรู้สึกหมดหนทาง นางสามารถบอกคนที่ส่งจดหมายว่า “อย่ากังวลเลยข้าได้ยินมาว่าพระชายาหยูเข้าไปในพระราชวังของฮ่องเต้ในวันนี้ และจะกลับไปที่พระราชวัง วันนี้ข้าจะไปที่ตำหนักหยูในตอนกลางคืน และฟังสิ่งที่พี่รองของข้าพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้”
เฟิงเซียงหรูรู้สึกกังวลอย่างมากและไม่สามารถนั่งนิ่งๆ ได้ทั้งบ่าย ไม่มีสมาธิแม้แต่ตอนที่นางคุยกับพระชายาหยุน ตอนค่ำนางขึ้นรถม้าแล้วรีบไปที่ตำหนักหยูโดยไม่กินอาหารค่ำ
เมื่อองค์ชายเจ็ดกลับมาพระชายาหยุนบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เขาพูดเพียงประโยคเดียวว่า “ปล่อยให้ธรรมชาติใช้เส้นทางของมัน นั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุด” จากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไปเพียงแค่จ้องมองไปที่ท้องฟ้านอกพระราชวัง รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของเขา
ที่ตำหนักหยูเฟิงเซียงหรูอธิบายอาการของซวนเทียนยี่ต่อเฟิงหยูเฮง หลังจากเฟิงหยูเฮงได้ยินแล้ว เครื่องหมายคำถามก็ผุดขึ้นมาในหัวใจของนาง แต่ไม่นานหลังจากที่เครื่องหมายคำถามนี้ปรากฏขึ้น มันก็จะกระจายไป และนางก็ยิ้มอย่างมีความสุข นางแค่คิดว่าซวนเทียนยี่ยังไม่ยอมแพ้ ! ความสามารถในการคิดหาเหตุผลนี้ และแม้กระทั่งการสอนบ่าวรับใช้ของตัวเองถึงวิธีการโกหกเฟิงเซียงหรูอย่างน่าเชื่อถือ เขาใช้ความพยายามอย่างมาก แต่นางไม่รู้ว่าแม้ว่าเขาจะหลอกเฟิงเซียงหรูให้กลับไปที่มณฑลจี่อัน เขาจะดึงใจของหญิงสาวนี้ออกห่างจากองค์ชายเจ็ดได้อย่างไร?
นางถามเฟิงเซียงหรู“เจ้าอยากพบพระองค์หรือไม่ ? ”
เฟิงเซียงหรูกล่าวว่า“ข้าไม่อยากพบพระองค์นอกจากจะช่วยเพระองค์ อาการป่วยที่ร้ายแรงเช่นนี้ ถ้าพระองค์ไม่รอด ถ้าพระองค์ตาย ข้าจะรู้สึกแย่มากและจะไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้”
”ทำไม? ” เฟิงหยูเฮงถามนางว่า “พระองค์ป่วยและสิ่งนี้ไม่ได้เกิดจากเจ้า ทุกคนมีความเป็นไปได้ที่จะเจ็บป่วย ทำไมเจ้าถึงโทษตัวเอง ? ”
เฟิงเซียงหรูส่ายหัวของนาง“พระองค์อยู่ในช่วงที่ดีที่สุดของพระองค์ พระองค์จะป่วยทันทีได้อย่างไรเจ้าคะ ? ข้าคิดเกี่ยวกับมัน และในที่สุดมันก็ยังเกี่ยวข้องกับข้า ข้าพูดกับพระองค์อย่างเกรี้ยวกราดเกินไปก่อนที่พระองค์จะจากเมืองหลวงไป พี่รองเคยพูดมาก่อน ถ้าใจคนไม่สงบหรือถ้าอารมณ์ไม่ดี มันง่ายสำหรับโรคร้ายแรงที่จะทำร้ายร่างกาย ในทางตรงกันข้าม ถ้าคนรักษาอารมณ์ โอกาสในการเจ็บป่วยจะลดลงมาก ดังนั้นข้าคิดว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะข้า ข้าหวังว่าพระองค์จะฟื้นตัวได้”
“หลังจากนั้นพระองค์ก็ฟื้นขึ้นมา? ” นางยังคงถามต่อไป “เจ้ารู้ความรู้สึกที่พระองค์มีต่อเจ้า ถ้าเจ้าปฏิเสธพระองค์อีกครั้ง เหตุการณ์เช่นนี้อาจเกิดขึ้นอีกครั้ง ช่วยพระองค์ครั้งเดียว เจ้าจะต้องช่วยพระองค์ตลอดไปได้งั้นหรือ ? ”
เฟิงเซียงหรูส่ายหัวนางเล็กน้อย“ข้าไม่สามารถจัดการได้ตลอดเวลาเพราะเขามีความหลงใหลและไม่สามารถกำจัดมันได้ พระองค์ถูกหลอกหลอน พี่รองเอายาให้ข้าหน่อย ! ข้าจะไปดูและจะกลับมาเมื่อพระองค์ฟื้น เรื่องเกี่ยวกับองค์ชายเจ็ด……”
“ข้าจะไปบอกพี่เจ็ดเอง”เฟิงหยูเฮงยิ้มและลูบหัวเฟิงเซียงหรู “เฟิงเซียงหรู เจ้ายังเป็นคนที่มีจิตใจดีงาม ทุกคนที่เห็นเจ้าต่างพากันชอบเจ้า เจ้ามีใครสักคนมาติดพันเป็นสิ่งที่ดี อย่างทำหน้าไม่พอใจ ข้าจะหายาให้เจ้าและขอให้บานซูเป็นผู้คุ้มกันเจ้า การเดินทางมันไกลมาก ดูแลตัวเองด้วย”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 1096 ไม่สามารถกำจัดความหลงใหล, มันจะหลอกหลอนเจ้า
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!