เฟิงเซียงหรูรู้สึกไม่สบายตัวร้อนตลอดทั้งคืนเพราะโดนฝน นางมีไข้ในคืนนั้น นางนอนซมอยู่บนเตียงในวันรุ่งขึ้น ไม่สามารถลุกขึ้นได้
อันชิเชิญหมอจากร้านห้องโถงสมุนไพรเพื่อมาตรวจเฟิงเซียงหรูหมอบอกว่าอาการป่วยไม่ได้เป็นอะไรรุนแรง อันชิไม่กังวล
มันเป็นเพียงซวนเทียนยี่ที่เป็นกังวลมากขึ้นเมื่อได้ยินข่าวจากด้านนั้นเขารีบดิ่งไปที่เตียงของเฟิงเซียงหรู เมื่อเห็นหญิงสาวนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียวและขมวดคิ้วอย่างหนัก เขาเสียใจขึ้นมาทันที ความคิดที่ชาญฉลาดซึ่งเขาคิดขึ้นมา หากเขาไม่ได้อ้างว่าเขาป่วย เฟิงเซียงหรูจะไม่รีบเดินทางกลับมาอย่างรวดเร็วใช่หรือไม่ ? และนางจะไม่เปียกฝนด้วยใช่หรือไม่ เขาคิดแผนการขึ้นมาเอง และทำให้ผู้หญิงคนนี้ป่วยนี่ไม่ใช่การทำบาปหรือ ? เขาขอโทษต่ออันชิ“ท่านฮูหยิน มันเป็นความผิดของข้า ข้าขาดการพิจารณาในเรื่องนี้ และทำให้นางป่วย”
เนื่องจากเป็นแบบนี้ทำให้ซวนเทียนยี่ถูกมองว่าเป็นคนที่คุ้นเคยกับอันชิ แต่ไม่ว่าพวกเขาจะสนิทหรือคุ้นเคยกับบุคลิกของอันชิมากแค่ไหน เมื่อเผชิญหน้ากับการที่องค์ชายขอโทษนางอย่างจริงจัง นางยังรู้สึกอายเล็กน้อยและแม้กระทั่งคำนับตอบบ่อย ๆ พูดว่า “องค์ชายสี่ดูแลข้าและบุตรสาวของเราได้ดีจริง ๆ เราไม่สมควรได้รับสิ่งนี้”
แต่ซวนเทียนยี่ไม่คิดอย่างนั้นเขารู้สึกเจ็บปวดกับเฟิงเซียงหรู ตราบใดที่เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้ป่วยเพราะเขา เขาไม่สามารถหยุดความรู้สึกผิด เขาอยู่ข้างเตียงเฟิงเซียงหรูไม่เคยออกไปเที่ยวทั้งวัน ไม่กินอะไรเลยเพียงแค่ดื่มน้ำ 2 ครั้งภายใต้คำแนะนำของบ่าวรับใช้ จนกระทั่งตอนเย็นเมื่อเฟิงเซียงหรูอาการดีขึ้นเล็กน้อยและสามารถที่จะนั่ง และพูดได้ เขาจึงรู้สึกมั่นใจขึ้นมา เมื่อเผชิญหน้ากับซวนเทียนยี่ในตอนแรกรู้สึกโกรธมากและมีคำร้องเรียนและการบรรยาย นางยังนึกว่าพูดกับข้าในฐานะอาจารย์ แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่ข้าถึงสอนให้เจ้าโกหก ? แต่หลังจากอาการป่วย ความคิดเหล่านั้นก็หายไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางเห็นซวนเทียนยี่นั่งข้างเตียงของนาง และคอยเฝ้าดูนางด้วยการเพ่งมองอย่างกังวล นางก็คิดทันทีว่าถ้านางล้มป่วยในตำหนักจุน องค์ชายเจ็ดจะแสดงความเป็นห่วงนางหรือไม่ ?
ไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนี้เพราะนางไม่เคยป่วยต่อหน้าองค์ชายเจ็ด แต่นางตกลงไปในน้ำต่อหน้าคนผู้นั้นมาก่อน นางยังจำได้เมื่อนางได้รับการช่วยเหลือจากการจมน้ำ คนผู้นั้นประคองนางด้วยแขนของเขาและเอาเสื้อคลุมมาคลุมให้นาง ปัจจุบันเมื่อซวนเทียนยี่คอยดูแลนาง นางรู้สึกประทับใจ แต่เมื่อคิดว่าซวนเทียนฮั่วช่วยนางในอดีต นางรู้สึกเครียดและตื่นเต้นพร้อมกับความรู้สึกที่น่ายินดี
นี่คือความแตกต่างใช่หรือไม่! เฟิงเซียงหรูคิดแตกต่างเมื่อเผชิญหน้ากับคนที่นางชอบนางระวังทุกอย่างที่นางทำ โดยไตร่ตรองทุกประโยคที่นางพูดสองสามครั้งก่อนจะพูด กลัวว่าอีกฝ่ายจะหงุดหงิด ถ้านางพูดอะไรผิดไป และเมื่อเผชิญหน้ากับซวนเทียนยี่ราวกับว่าทั้งคู่คุ้นเคยกันมากจนกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน นางไม่จำเป็นต้องคิดอะไรพูดอะไรก็ตามที่นางคิด ทำในสิ่งที่นางต้องการ หัวเราะโดยไม่หยุดเมื่อนางรู้สึกมีความสุข กระทืบเท้าและดุเขาเมื่อนางไม่มีความสุข ด้วยสถานการณ์ที่แตกต่างกัน 2 สถานการณ์ นางไม่สามารถบอกได้ว่านางชอบฝ่ายไหนมากขึ้น
“เจ้ารู้สึกดีขึ้นหรือยัง? ” ซวนเทียนยี่เอื้อมมือไปสัมผัสหน้าผากของนาง และเฟิงเซียงหรูขยับตัวหลบ มือของเขาหยุดกลางอากาศและไม่ขยับลงไปอีก การหดมือของเขาด้วยท่าทางขมขื่น เขายิ้มอย่างขมขื่นโดยพูดว่า “ข้าไม่คิดว่ามันจะทำให้เจ้าป่วย ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว” นี่เป็นข้อดีเกี่ยวกับซวนเทียนยี่เขาจะยอมรับถ้าเขาทำผิดและเขาสามารถปล่อยวางตำแหน่งองค์ชาย จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้เป็นแบบนี้ในอดีต ในอดีตเขาเป็นคนที่มีภาระอย่างมาก มิฉะนั้นเขาคงไม่ได้หมั้นกับบุหนี่ชางของตระกูลบุ และจะไม่แสดงการสละสิทธิ์ในการครองบังลังก์ มันเป็นเพียงแค่ว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาเป็นเพียงชั่วคราวเป็นเมฆที่หายวับไป สำหรับเรื่องที่รู้สึกว่าพวกเขาจะไม่สามารถปล่อยวางได้ตลอดชีวิตของพวกเขาก็จะเปลี่ยนในทันที เขาวางภาระทั้งหมดไว้ที่เขา แต่เขาไม่รู้ว่าเขาจะปล่อยผู้หญิงคนนี้ที่เข้ามาในหัวใจของเขาได้หรือไม่
“เจ้าพักผ่อนเถิด! ” ซวนเทียนยี่ขืนหัวใจของเขาและพูดสิ่งนี้ แม้ว่าเขาจะลังเลมากเมื่อเขาเห็นผู้หญิงคนนี้ป่วยหนัก เขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมากที่ปล่อยให้นางกลับไป ไม่อยากให้นางอยู่อีกต่อไปและทนทุกข์ทรมานที่นี่
เฟิงเซียงหรูจ้องมองซวนเทียนยี่แต่ไม่พูดแต่นางก็เดาความคิดและความรู้สึกของคนส่วนใหญ่
นางเข้าใจซวนเทียนยี่เข้าใจเขาจนถึงจุดที่นางสามารถเดาความคิดของเขาได้ แต่ถ้านางเข้าใจล่ะ นางเลือกมาแล้วใช่หรือไม่ ? ปัจจุบันนางมีส่วนร่วมกับองค์ชายเจ็ด มาพบเขาทำหน้าที่ของนางให้สำเร็จ และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพวกเขาก็ไม่ติดค้างกันอีกต่อไป
นางก้มหัวลงรู้สึกไม่ดี แต่นางยังคงเปิดใจและบอกซวนเทียนยี่ว่า “ข้าไม่โทษพระองค์ที่หลอกข้า แต่อย่าหลอกข้าอีกในอนาคต ข้ามาหาพระองค์เพราะเราควรพูดในสิ่งที่เราควรพูด หลังจากพูดจบ… ข้าจะจากไป พระชายาหยุนตัดสินใจในการแต่งงานระหว่างข้ากับองค์ชายเจ็ด ประมาณครึ่งปีหลังนางจะมามณฑลจี่อันและส่งมอบของหมั้นให้กับท่านแม่ของข้า”
ซวนเทียนยี่ค่อนข้างประหลาดใจเรื่องในตำหนักจุนนั้นเป็นความลับเสมอและไม่มีข้อมูลรั่วไหลออกมา เขาไม่มีความสามารถในการส่งสายลับใด ๆ เข้าไปในตำหนักจุนหรือตำหนักหยู ดังนั้นสิ่งที่เฟิงเซียงหรูกล่าวสร้างความประหลาดใจอย่างยิ่ง เขาตกตะลึงและลำคอของเขาแห้งนิดหน่อย ครู่ต่อมาเขายังพูดอย่างหนักแน่น “ขอแสดงความยินดีด้วย ในที่สุด… ความฝันของเจ้าก็เป็นจริง”
เฟิงเซียงหรูพยักหน้า“ขอบคุณ มันเป็นความฝัน ข้าพบองค์ชายเจ็ดครั้งแรกเมื่อข้าอายุ 10 ขวบ และจิตใจของข้าก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงตั้งแต่นั้นมา ซวนเทียนยี่ พระองค์อาจไม่รู้และคนอื่นอาจไม่รู้เช่นกัน แต่ข้ารู้ว่าพระองค์เป็นคนที่ข้าชอบ นับตั้งแต่ที่ข้าพบพระองค์ครั้งแรก พระองค์เป็นคนแรกที่ข้าชอบในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นอะไร ข้าไม่สามารถปล่อยมันไปได้ เมื่อพระองค์และข้าพบกันครั้งแรก ตระกูลเฟิงได้เปลี่ยนแปลงไปมากมายภายใต้อิทธิพลของพี่รอง เวลานั้นข้าแตกต่างจากครั้งก่อนมาก ข้ามีความกล้าที่จะทำสิ่งต่าง ๆ ที่ข้าไม่กล้าทำในอดีต และกล้าที่จะจัดการกับองค์ชายอย่างพระองค์ แต่เมื่อข้าได้พบกับองค์ชายเจ็ดเป็นครั้งแรก ตระกูลเฟิงก็รุ่งเรือง สำหรับข้าและท่านแม่ของข้าในฐานะที่เป็นอนุและบุตรสาวของอนุ เราไม่ได้มีสถานะใด ๆ ท่านย่าของข้าเป็นคนเก็บกดโดยท่านพ่อของข้าและรังแกพี่สาวของข้า นั่นคือช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของข้า และในช่วงเวลานั้นองค์ชายเจ็ดช่วยข้าได้มาก พระองค์ช่วยข้าและเป็นแรงสนับสนุนทางจิตใจสำหรับข้า ดังนั้นสำหรับข้า พระองค์แตกต่างจากคนอื่น ๆ ” Aileen-novel
เฟิงเซียงหรูพูดประโยคเหล่านี้อย่างใจเย็นและนึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้นในอดีต โดยคิดว่าองค์ชายเจ็ดส่งเสื้อผ้าชั้นดีมาก่อน คิดว่าองค์ชายเจ็ดเอื้อมมือมาช่วยนางเมื่อนางตกลงไปในน้ำ คิดว่าหลังจากเหตุการณ์นี้ คฤหาสน์เฟิงปฏิบัติต่อนางอย่างไม่ยุติธรรม และเพราะย่ากำลังคิดถึงการดูแลขององค์ชายเจ็ด องค์ชายแสดงให้นางเห็นการกระทำเหล่านี้ถูกจำกัด จากนั้นนางก็นึกถึงคืนนั้นในปีที่นางเห็นฮันชิปรากฏตัวข้างทะเลสาบพร้อมกับเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ย หลังจากนั้นถ้าไม่ใช่ท่านแม่ของนางที่อ้างถึงองค์ชายเจ็ด ผู้คนจากคฤหาสน์ของตระกูลเฟิงตามหานางคิดว่านางตกลงไปในทะเลสาบแล้วจมน้ำตาย !
เมื่อนางคิดมาถึงจุดนี้นางอดไม่ได้ที่จะยิ้ม ทุกคนบอกว่าองค์ชายเจ็ดเป็นเทพเซียนผู้สืบเชื้อสายมาจากสวรรค์ และจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับโลกมนุษย์มากเกินไป แต่ระหว่างเขากับนางมีการโต้ตอบในอดีตมากมาย ระหว่างพวกเขาที่นางจำได้และคิดถึงพวกมันในตอนนี้ พวกมันทั้งหมดนี้สวยงาม
นางมองไปที่ซวนเทียนยี่อีกครั้งและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางนางเริ่มพูดถึงสิ่งเหล่านี้ออกมาไม่หยุดปาก เริ่มจากตอนที่องค์ชายเจ็ดและองค์ชายเก้าส่งพี่รองของนางกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเฟิง สำหรับทุก ๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นางพูดถึงพวกมันอย่างมีความสุข ทุกอย่างเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างนางกับองค์ชายเจ็ด นางยังพูดถึงปีที่นางรวบรวมความกล้าหาญเพื่อขอความช่วยเหลือจากตำหนักจุน และความรู้สึกของนางเกี่ยวกับการก้าวเข้าสู่ตำหนักจุนเป็นครั้งแรก
ซวนเทียนยี่ฟังเงียบๆ และเมื่อเขาฟังจนจบ ความสงสัยทั้งหมดของเขาก็หายไป
ในอดีตเขาไม่รู้ว่าทำไมเฟิงเซียงหรูถึงหลงรักน้องเจ็ดของเขาเขาคิดว่าเฟิงเซียงหรูเป็นเช่นเดียวกับผู้หญิงคนอื่น ๆ โค่นล้มเพราะกลิ่นอายเทพเซียนของซวนเทียนฮั่ว จนกระทั่งตอนนี้เขาเข้าใจแล้วมีเรื่องราวมากมายระหว่างคนทั้งสอง บางทีเรื่องราวเหล่านี้อาจไม่ได้รับการพิจารณามากนักเมื่อเทียบกับเรื่องอื่น ๆ หากพวกเขามีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกันและกัน พวกเขาควรมีปฏิสัมพันธ์มากกว่านี้ แต่เนื่องจากเขารู้จักหนึ่งในตัวหลักในเรื่องนี้คือซวนเทียนฮั่ว องค์ชายผู้นั้นที่ไม่เคยเกี่ยวข้องกับเรื่องของโลกนี้ ดังนั้นซวนเทียนยี่จึงคิดว่ามันเพียงพอแล้ว ด้วยการโต้ตอบที่ผ่านมามากมายสำหรับน้องเจ็ดของเขา มันก็เพียงพอแล้ว และในโลกนี้นอกจากเฟิงเซียงหรูแล้วก็คงไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะได้รับความห่วงใยและห่วงใยจากน้องเจ็ดของเขา ใช่หรือไม่ ?
เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้หัวใจของเขาก็เห็นแสงสว่าง และด้วยเสียงหัวเราะดัง เขาชี้ไปที่เฟิงเซียงหรูและพูดว่า “เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เจ้าโชคดีมาก เจ้ารู้หรือไม่ว่าจากเหตุการณ์เหล่านี้ที่เจ้าได้เล่ามา มันจะเพียงพอสำหรับผู้หญิงทุกคนในโลกที่จะอิจฉา พี่รองของเจ้าแต่งงานกับน้องเก้า และผู้หญิงส่วนหนึ่งก็หัวใจแตกสลายไปแล้ว ด้วยเหตุนี้ถ้าเจ้าแต่งงานกับน้องเจ็ด ผู้หญิงในโลกนี้จะยังมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร”
เฟิงเซียงหรูรู้สึกสนุกกับการหัวเราะด้วยคำพูดของเขาด้วย“ฮ่า ๆ ” นางหัวเราะจนตัวงอ นางบอกซวนเทียนยี่ “วันหนึ่งจะมีผู้หญิงที่ดีจะเดินเคียงข้างพระองค์”
ซวนเทียนยี่อยากจะบอกว่ามีใครบางคนเดินไปที่ด้านข้างของเขาแล้วแต่หลังจากเดินข้ามคนนั้นออกไปอีกครั้ง เขาพยายามที่จะกอบกู้มันและใช้วิธีการทุกอย่าง แต่เขาไม่สามารถรักษาคนนั้นไว้ได้ “ตราบใดที่เจ้ามีความสุขข้ายินดีด้วย” เขาบอกเฟิงเซียงหรู “ข้าจะไม่กลับไปที่เมืองหลวงอีกต่อไปและจะอยู่ในมณฑลจี่อัน ไม่ต้องกังวล ข้าจะดูแลท่านฮูหยินอัน แน่นอน ไม่มีใครอยู่ที่นี่และดูแลท่านฮูหยินอัน เวลาที่ยากลำบาก สถานที่นี้เป็นดินแดนของเจ้าในสถานที่แรก เจ้าควรอยู่กับน้องเจ็ดอย่างเหมาะสมและตั้งตารองานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ของเจ้า”
ซวนเทียนยี่รู้ว่าคราวนี้เขาแพ้จริงๆ และไม่มีทางที่จะกอบกู้อะไรได้เลย หากเขาไม่ฟังเรื่องราวที่เฟิงเซียงหรูเล่า เขาอาจต้องการต่อสู้เพื่อโอกาสอีกครั้ง แต่เมื่อเขาได้ยินเกี่ยวกับเหตุการณ์เหล่านี้ เขารู้ว่าหัวใจของผู้หญิงคนนี้เขาไม่สามารถเอามันกลับคืนมา ความรู้สึกเหล่านี้หยั่งรากลึก แม้ว่าเขาจะขุดทั้งวันทั้งคืน เขาก็จะไม่สามารถเอาพวกมันขึ้นมาได้หมด ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าถ้าจะไปพร้อมกับความรู้สึกของนาง ตราบใดที่นางมีความสุข นั่นจะเป็นการดีที่สุด เฟิงเซียหรูอยู่มณฑลจี่อันเป็นเวลา5 วันก่อนเดินทางกลับไปยังเมืองหลวง นางบอกอันชิว่านางจะกลับมาตอนฤดูใบไม้ร่วง และพระชายาหยุนก็จะมามอบของหมั้นเป็นการส่วนตัว
อันชิไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วบุตรสาวของนางโตขึ้นมาแล้วและสามารถตัดสินใจเรื่องของนางได้ สำหรับผลลัพธ์ของเรื่องนี้ นางไม่ควรคิดมากเกินไป ! ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี ทั้งหมดนี้เป็นทางเลือกของเฟิงเซียงหรู นางพึ่งตระกูลเฟิงในช่วงครึ่งแรกของชีวิตของนาง และในที่สุดเมื่อนางเป็นอิสระ นางก็เข้าใจความรู้สึกของเฟิงเซียงหรูที่ต้องการเป็นเหมือนพี่รองของนางในการตัดสินใจเรื่องส่วนตัวของนาง
เฟิงเซียงหรูใช้เวลา15 วันเพื่อกลับไปยังเมืองหลวง นางใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือนในการเดินทางไปกลับ นางไม่รู้ว่าในเมืองหลวงเสนาบดีฝ่ายซ้ายหลู่ซ่งตกจากตำแหน่งของเขา แม้ว่าเขาจะพยายามดิ้นรนสองสามรอบแต่เขาก็ไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองจากการตัดสินใจของฮ่องเต้ เนื่องจากการทำงานเป็นทีมระหว่างทั้งสามฝ่ายซึ่งประกอบด้วยแม่ทัพปิงหน่าน ซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเฮง นี่เป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้ได้เข้าร่วมในราชสำนักหลังจากถอนพิษกู่ นอกจากนี้เขายังได้ตัดสินใจอีกครั้งในเวลาเดียวกัน จากนี้ราชวงศ์ต้าชุนจะไม่มีตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายซ้ายอีกต่อไป !
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 1098 มันคืออดีต
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!