ตอนที่1,117 มีแต่เด็กที่ไม่เอาเปรียบเท่านั้น
ในขณะนี้ฮ่องเต้กำลังกอดลูกสุนัขตัวนั้นซึ่งอายุเพียง4 เดือนและเล่นกับมัน เมื่อเขาได้ยินข่าวนี้ มือของเขาก็สั่นและลูกสุนัขตกลงไปที่พื้น มันร้องออกมาอย่างไม่มีความสุข มันก็วิ่งหนีไปด้วยขาสั้น ๆ ของมัน
ฮ่องเต้กางนิ้วทั้งสิบออกและยื่นออกมาต่อหน้าเขาจ้องมองพวกมันอยู่พักหนึ่ง แล้วในที่สุดก็พูดว่า “นิ้วทั้งสิบนั้นเชื่อมต่อกับหัวใจ ! ” หลังจากพูดแบบนี้เขาถามจางหยวน “บอกว่าคนเราใจอ่อนลงเมื่อเราแก่ตัวใช่หรือไม่ ? องค์ชายแปดทำร้ายเราเช่นนี้ แต่หลังจากได้ยินว่าเขาตายแล้ว จิตใจของข้ายังรู้สึกเจ็บปวด”
จางหยวนนั่งตรงข้ามเขาพูดอย่างจริงจัง“นี่ไม่ใช่ความใจอ่อน นี่เป็นความรู้สึกปกติของมนุษย์ เช่นเดียวกับสิ่งที่ฝ่าบาทพูด นิ้วทั้งสิบนั้นเชื่อมต่อกับหัวใจ ! นั่นคือบุตรชายของฝ่าบาทเป็นสายเลือดของฝ่าบาท จิตใจของฝ่าบาทจะไม่รู้สึกเจ็บปวดได้อย่างไร ฝ่าบาทไม่ได้ออกจากพระราชวังของฮ่องเต้นานมาก และไม่รู้ว่าข้างนอกมันเป็นอย่างไร ข้าจะบอกฝ่าบาทว่าสำหรับพลเมืองผู้ยากไร้ที่อยู่ข้างนอก ไม่ว่าพวกเขาจะยากจนเพียงใด แม้ว่าจะมีอาหารเพียงพอให้คนเพียงคนเดียวได้กิน พวกเขาก็จะเก็บอาหารให้บุตร แม้ว่าพวกเขาจะแข็งตายหรืออดอาหารจนตาย พวกเขาจะทำให้แน่ใจว่าเด็ก ๆ จะมีชีวิตอยู่ นี่คือหนทางของโลก มีเด็กที่ไม่เชื่อฟังบิดามารดา แต่ไม่มีบิดามารดา และปู่ย่าตายายที่จะไม่เลี้ยงบุตรหรือหลาน เมื่อคิดถึงอย่างนี้ ฝ่าบาทจะรู้สึกโล่งใจกับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับองค์ชายแปดพะยะค่ะ”
“มันไม่เหมือนอย่างที่เจ้าพูด”ฮ่องเต้โต้แย้งเขาว่า “ดูสิ เฟิงจินหยวนในอดีต เขาเกลียดที่เขาไม่สามารถบีบคออาเฮงให้ตายได้ นั่นไม่ใช่บิดาที่ไม่ได้เลี้ยงดูบุตร ! ”
“แต่มีคนกล่าวว่าในช่วงสุดท้ายของเขาเขาก็ตระหนักถึงความผิดของเขาด้วย” จางหยวนได้ยินช่วงสุดท้ายของเฟิงจินหยวนในชายแดนภาคใต้ และบอกพวกเขาถึงฮ่องเต้ พวกเขาทั้งสองรู้สึกถึงอารมณ์
ฮ่องเต้กล่าวว่า“จริง ๆ แล้วเมื่อนึกถึงบางครั้งเฟิงจินหยวนก็โหดร้ายเกินไป เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตระกูลเฟิงโดยรวม เช่นเดียวกับตอนที่ข้ายังเด็ก ไม่จำเป็นที่จะต้องมีอายุน้อยกว่านั้น แม้แต่ 10 ปีก่อน หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับเราเมื่อ 10 ปีก่อนเราสามารถกางปีกปกป้องทั้งหมดเพื่อเห็นแก่หมิงเอ๋อ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นบุตรของข้า สำหรับหมิงเอ๋อ สำหรับเปี้ยนเปี้ยน เพื่ออำนาจของราชวงศ์ต้าชุน เราจะยินดีที่จะดำเนินการ แต่ในช่วงสองปีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกับเรา”
“นี่คือความสัมพันธ์ทางสายเลือดพะยะค่ะ”จางหยวนวิเคราะห์ให้เขาฟังว่า “นี่แสดงให้เห็นว่าฝ่าบาทมีความรู้สึกและอารมณ์ ไม่ใช่คนเลือดเย็น นี่ก็แสดงให้เห็นว่าพระชายาหยุนและองค์ชายเก้าเป็นคนที่มองภาพรวม ถ้าไม่เพียงแค่ขึ้นอยู่กับความโปรดปรานอันยิ่งใหญ่ที่มอบให้แก่พระชายาหยุน ถ้าหากนางไม่ได้เลือกที่จะอยู่ที่ตำหนักศศิเหมันต์คนเดียว และต้องการต่อสู้เพื่ออำนาจกับบรรดาพระสนมและท่านผู้หญิงทุกคนในตำหนักใน นางอาจนั่งอยู่ในตำแหน่งฮองเฮาในวันนี้ แต่นางไม่ได้ลงมือทำอะไรกับฮ่องเต้ องค์ชายเก้ามีนิสัยแปลก ๆ เมื่อตอนที่พระองค์ยังเด็ก พระองค์มักจะกระทบกระทั่งกับหาองค์ชายสามและองค์ชายแปด แต่พระองค์ยังคงปฏิบัติต่อองค์ชายคนอื่นอย่างดีพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้าชื่นชมผู้หญิงและบุตรชายอันเป็นที่รักของเขาเขาก็เต็มใจที่จะได้ยินคำพูดเช่นนั้น แต่หลังจากฟังสิ่งเหล่านี้ เขาไม่สามารถช่วยได้ แต่ขอข้อมูลเพิ่มเติม “เปี้ยนเปี้ยนยังอยู่ในเมืองหลวงหรือไม่ ? ”
จางหยวนกล่าวว่า“นางยังอยู่ที่ตำหนักจุน ! องค์ชายเจ็ดเพิ่งบอกข้าพะยะค่ะ องค์ชายเจ็ดบอกว่าถ้าฝ่าบาทถามให้บอกเช่นนี้พะยะค่ะ ฝ่าบาทไม่ต้องกังวล นางอยู่ที่ตำหนักจุนพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้ตกตะลึง“ทำไมนางไม่ไปไหน ? ไม่ใช่ว่าเราอนุญาตให้นางออกไปหรือ ? ในอดีตนางต้องการที่จะออกจากสถานที่แห่งนี้มาก ตอนนี้ทำไมนางไม่ออกไป ? ”
จางหยวนถามกลับ“นางควรไปที่ไหนพะยะค่ะ”
“ไป……”ฮ่องเต้สูญเสียคำพูดไป ถูกต้อง ! ไปไหน ? หมู่บ้านบนภูเขาถูกทำลายไปนานแล้ว นางถูกขังอยู่ในพระราชวังของฮ่องเต้นานกว่า 20 ปี นอกจากตำหนักของบุตรชาย 2 คนของนางที่อยู่นอกพระราชวังของฮ่องเต้ ซึ่งจะเป็นบ้านของหยุนเปียนเปี้ยน แม้ว่านางจะได้รับอิสรภาพ นางจะไปไหนดี ?
เมื่อเขาคิดถึงจุดนี้จมูกของฮ่องเต้แสบร้อน เขาก็เกลียดตัวเองเล็กน้อย “เราจะต้องโทษตัวเรา ! เราทำความผิดเมื่อ 20 ปีก่อนและตอนนี้ก็ยังเป็นความผิดของเรา ! ในตอนแรกนั้นเราปกปิดตัวตนของเราและหลอกนาง และหลังจากที่นางเข้าไปในพระราชวัง คิดว่าจะป้องกันไม่ให้นางจากไป เสี่ยวหยวนจื่อพูดมาสิว่าเป็นความผิดพลาดทั้งชีวิตนั้นเป็นของข้าหรือไม่ ? ในท้ายที่สุดเราไม่สามารถปกป้องบุตรชายที่รักของเรา และทำให้ผู้หญิงที่เรารักผิดหวังมากที่สุด เพื่อให้เราดำเนินชีวิตต่อไป วัตถุประสงค์ของการทำเช่นนั้นคืออะไร”
เมื่อเขาได้ยินว่าฮ่องเต้ไม่มีความคิดที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปจางหยวนก็กลอกตาของเขาและพูดว่า “พระชายาหยูเคยพูดว่า การตายคือการกระทำของคนขี้ขลาด เพื่อพูดอะไรที่หยาบคาย หลังจากนั้นจะสนใจอะไร แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่ล่ะ ? หากฝ่าบาทไม่คิดวิธีที่จะไถ่ถอนความผิดพลาดเหล่านั้นในขณะที่ฝ่าบาทยังมีชีวิตอยู่ และคิดเพียงวิธีที่จะใช้ความตายเป็นหนทางในการปลดปล่อย นั่นคือความเห็นแก่ตัวใช่หรือไม่ ? ”
ฮ่องเต้นั้นงุนงงอยู่พักหนึ่งแล้วก็พูดพึมพำ“อาเฮงพูดอย่างนี้หรือ ? ใช่ มีเพียงเด็กผู้หญิงคนนี้เท่านั้นที่สามารถพูดถ้อยคำเช่นนี้ได้ ! องค์ชายเก้าโชคดีจริง ๆ ลืมมันไปเถิด เพราะมันถูกพูดอย่างนี้แล้ว เราจะมีชีวิตอยู่เพื่อไถ่บาปของเรา เนื่องจากทุกคนมีช่วงเวลาที่ไม่ดี เราจะอยู่กับนางในช่วงเวลาที่เลวร้าย” หลังจากพูดอย่างนี้ เขาถอนหายใจอย่างลึกซึ้ง “เปี้ยนเปี้ยนไม่มีบ้าน และเราเคยมีบ้านอยู่หรือไม่ ? พระราชวังฮ่องเต้แห่งนี้ถือเป็นเพียงสถานที่ที่จะอยู่อาศัย จะถือว่าเป็นบ้านได้อย่างไร ? ความหมายของบ้านคือสามีและภรรยาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ในขณะที่อยู่ท่ามกลางเด็ก โชคไม่ดีที่ในพระราชวังของฮ่องเต้ วันนั้นจะไม่มีทางเกิดขึ้นในพระราชวังของฮ่องเต้”
ที่ตำหนักหยูเฟิงหยูเฮงนั่งอยู่ที่เรือนของนางและเล่นกับเสี่ยวเปา เด็กคนนั้นกลัวเมื่อเขาถูกขังโดยซงซุย แต่สภาพร่างกายของเขาถือว่ากินดีและดื่มเท่าที่ควร และเขาไม่ได้รับอันตรายทางร่างกายมากเกินไป แต่ตอนนี้กลับมาแล้ว เขารู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เมื่อเฟิงหยูเฮงยื่นอมยิ้มให้เขากิน เขาถามเฟิงหยูเฮงด้วยเสียงเด็กวัยหัดเดิน “ท่านพี่ของข้าอยู่ที่ไหน ? เมื่อไรที่เสี่ยงเปาจะได้กลับไปหาท่านพี่ ? ”
หวงซวนพูดจากด้านข้างโดยไม่ต้องรอเฟิงหยูเฮงพูด“พี่สาวของเจ้าดูแลเจ้าอย่างนี้ ทำไมเจ้าถึงอยากกลับไปหานาง ? ” ในปัจจุบันเสี่ยวเปาไม่ได้ดำเหมือนตอนที่เขายังเด็ก และเขาตัวอวบอ้วน ขาวมาก เขาน่ารักมาก ดูแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน แม้แต่หวงซวนที่ไม่ชอบเขาเมื่อก่อนก็สนใจเล่นกับเขาเป็นครั้งคราว Aileen-novel
เสี่ยวเปาเงยหน้าขึ้นและเม้มปากเล็กของเขาพูดเสียงดัง“เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพี่สาวปฏิบัติกับข้าอย่างเลวร้าย”
”แน่นอนข้ารู้! ” หวงซวนก้มลงบีบหน้าเสี่ยวเปา และถามว่า “นางตีเจ้าบ่อยหรือไม่ ? และยังดุเจ้าหรือไม่ ? ข้าเคยได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้ พี่สาวของเจ้าไม่ได้เป็นห่วงเจ้ามากเท่ากับองค์ชายห้า เจ้าหายไปหลายวัน คนที่ตามหาเจ้าข้างนอกมีเพียงองค์ชายห้า พี่สาวของเจ้าไม่ได้ทำอะไรเลย ! ”
เสี่ยวเปารู้สึกไม่พอใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้จริง ๆ แล้วเขายื่นแขนออกและผลักหวง ชวนอย่างแข็งขัน แน่นอนว่าเขาไม่สามารถผลักหวงซวนกลับมาได้ ไม่เพียงแต่เขาไม่สามารถผลักนางกลับไปได้ ผลกระทบครั้งนี้ทำให้เขาถอยหลังสองก้าว จากนั้นเขาก็นั่งลงบนพื้นพร้อมกับเสียงคร่ำครวญว่า “ฮื่อ ๆ ! เจ้าเป็นคนเลว เจ้าไม่สามารถพูดเกี่ยวกับพี่สาวของข้าแบบนี้ได้ เสี่ยวเปาชอบพี่สาว แม้ว่าเสี่ยวเปาจะโดนตี เสี่ยวเปาอยากจะอยู่กับพี่สาว ฮื่อ ๆ ! ”
เฟิงหยูเฮงทนดูไม่ได้และเข้าไปหาอย่างรวดเร็วอุ้มเด็กและดึงเขาเข้ามากอด เสี่ยวเปาสนิทกับเฟิงหยูเฮง เขาโอบแขนรอบคอของนางและไม่ยอมปล่อยไป แต่เขาพูดอย่างขะมักเขม้น “ช่วยข้าหาพี่สาวของข้า ! เสี่ยวเปาต้องการไปหาพี่สาวของข้า ! ”
เฟิงหยูเฮงกล่าวปิดปากเขาขณะที่หวงซวน“ทำไมเจ้าถึงพูดเรื่องนี้กับเด็ก เขาจะรู้อะไร”
หวงซวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ข้าเป็นห่วงว่าเด็กคนนี้จะถูกเลี้ยงมาไม่ดีโดยเฟิงเฟินได ! ด้วยอารมณ์ของเฟิงเฟินได ถ้าเด็กคนนี้เติบโตขึ้นมารอบตัวนาง ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอย่างไรในอนาคต เขาอาจจะกลายเป็นเหมือนเฟิงจื่อเฮาได้ ! ”
“นั่นคือชะตากรรมของเด็กคนนี้! ” เฟิงหยูเฮงกล่าวว่า “ถ้าเขากลายเป็นเหมือนเฟิงจื่อเฮา นั่นหมายความว่าสายเลือดของตระกูลเฟิงอยู่ในกระดูกของเขา มันจะเป็นแบบเดียวกัน ไม่ว่าใครจะเลี้ยงดูเขา” นางพูดขณะที่นางมองเสี่ยวเปาในอ้อมแขนของนาง และหลังจากมองไปครู่หนึ่ง นางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วถามหวงซวนอีกครั้ง “เจ้าไม่คิดว่าเด็กคนนี้ดูดีกว่าแต่ก่อนหรือไม่ เมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก ? ตอนนี้ผิวพรรณของเขาไม่เพียงแต่ขาวขึ้น ดูคิ้ว ดวงตา และรูปหน้าเท่านั้น”
หวงซวนพยักหน้า“ข้ารู้เจ้าค่ะ ! ข้าต้องการบอกคุณหนู เป็นไปได้หรือไม่ที่เฟิงเฟินไดสับเปลี่ยนเด็ก ? เขาใช่เสี่ยวเปาในอดีตหรือไม่ ? ”
“เขาไม่ได้เปลี่ยน”เฟิงหยูเฮงกล่าวว่า “ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน เค้าหน้ายังอยู่ที่นั่น ข้าจะไม่ทำผิดพลาดในการระบุตัวเขา ได้มีการกล่าวว่าลักษณะที่ปรากฏของเด็กสามารถเปลี่ยนแปลงได้ทุกวัน ท่านพ่อของเขาในอดีตคล้ำเล็กน้อย แต่พูดถึงหน้าตาของเขา เขาหน้าตาค่อนข้างดี ไม่เช่นนั้นเขาจะเป็นนักแสดงละครได้อย่างไร เจ้าเคยเห็นนักแสดงละครที่น่าเกลียดหรือไม่ ? ”
”นั่นเป็นความจริง”หวงซวนกล่าวว่า “เมื่อคุณหนูพูดอย่างนี้ ข้าก็จำได้ว่านักแสดงคนนี้หล่อมาก มันแค่ผิวของเขาที่คล้ำ และหลังจากเขาลบสีน้ำมันออก คนก็ไม่เต็มใจที่จะมองอีก เด็กคนนี้ดูดีขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเขามีอายุมากขึ้น เขาก็ดูแลนักแสดงคนนั้น สำหรับเขาที่เติบโตขึ้นอย่างยุติธรรม เขาอาจจะตามหาฮันชิหรือไม่เจ้าคะ ? ”
“อาจเป็นไปได้”เฟิงหยูเฮงส่งเสี่ยวเปาไปยายในลานเพื่อกล่อมให้เขานอนหลับ นางเอ่ยว่า “เมื่อวังซวนนำขนมไปให้เสี่ยวเปากินแล้ว ชวนเขาไปนอน แต่เขานอนไม่หลับ เขาจะตื่นจากความหิวอย่างรวดเร็ว” เมื่อเห็นยายพาเสี่ยวเปาออกไปนี่คือตอนที่นางบอกหวงซวน “ไปดูที่ลานด้านหน้า ! ถ้าการคาดเดาของข้าไม่ผิดพลาด เฟิงเฟินไดจะมาหาเขาในไม่ช้า”
“คุณหนูจะคืนเขาให้นางอย่างง่ายดายหรือเจ้าคะ? ” หวงซวนรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “นางเป็นผู้ร้ายที่ทำอันตรายต่อคุณหนูสาม ! ”
“ถ้าไม่ทำเช่นนั้นแล้วจะให้ทำอย่างไร? ” เฟิงหยูเฮงตอบคำถาม “แย่งชิงการเลี้ยงดูเด็กงั้นหรือ ? ถ้าเช่นนั้นเราจะเลี้ยงดูเขาเอง” นางส่ายหัวขณะพูด “เจ้าก็เห็นว่าเสี่ยวเปาสนิทกับใกล้เฟิงเฟินไดมากแค่ไหน แม้เฟิงเฟินไดจะตีเขา เขาก็ต้องการติดตามพี่สาวของเขาด้วย นั่นคือความเป็นสายเลือดและไม่สามารถถูกตัดได้ ไป ! ยินดีต้อนรับนางเข้ามา หากนางมาถึงเรื่องเฟิงเซียงหรู หนี้ที่ต้องชำระได้ถูกหักล้างกับหยูเฉียนหยินแล้ว สำหรับเฟิงเฟินไดนั้นไม่มีประเด็นที่จะนำมันกลับมาใช้อีก”
การคาดเดาของเฟิงหยูเฮงนั้นแม่นยำเมื่อหวงซวนออกไป เฟิงเฟินไดก็มาหลังจากนั้นครู่หนึ่ง หวงซวนยืนอยู่ข้างหลังเฟิงหยูเฮงด้วยท่าทางเย็นชา จ้องมองเฟิงเฟินไดเป็นเวลานาน เมื่อเฟิงหยูเฮงสั่งให้นางทำ อย่างไรก็ตามชาที่ถูกต้มนั้นมาในถ้วยร้อนและถ้วยเย็นหนึ่งใบ ถ้วยเย็นนั้นถูกมอบให้กับเฟิงเฟินไดอย่างเป็นธรรมชาติ และมันก็ถูกบังคับด้วยความหยาบคายในการแสดงความไม่พอใจของนาง
เฟิงเฟินไดไม่รู้สึกว่ามันแปลกนางคุ้นเคยกับทัศนคติจากด้านของเฟิงหยูเฮงแล้วไม่ต้องพูดถึงว่านางได้เตรียมใจล่วงหน้าเมื่อนางมา นางเตือนตัวเอง นางมาเพื่อพาเสี่ยวเปากลับไป ไม่ได้มาเพื่อทะเลาะกันและสร้างปัญหา ดังนั้นนางจึงยิ้มให้เฟิงหยูเฮงอย่างใจเย็นและเรียก “พี่รอง”
เฟิงหยูเฮงไม่ได้แสดงออกอะไรมากมายบนสีหน้าของนางและพูดเพียงประโยคนี้หลังจากได้ยินเฟิงเฟินไดเรียกนาง “นั่นมากเกินไปแล้ว” จากนั้นนางก็ถามเชิงรุก “คุณหนูสี่มาที่ตำหนักหยู เจ้ามีธุระอะไร ? ”
คำพูดนั้นอยู่ไกลจนเฟิงเฟินไดตกตะลึงแต่นางก็เข้าใจทันทีเฟิงหยูเฮงกำลังขีดเส้นแบ่งแยกกับนางอย่างชัดเจน ! นางไม่สมควรเป็นน้องสาวของพระชายาหยู ในสายตาของพี่รองนี้ นางมีน้องสาวเพียงคนเดียวเท่านั้นคือเฟิงเซียงหรู ไม่ใช่นาง
เฟิงเฟินไดยิ้มอย่างเย้ยหยันตัวเองนางเปลี่ยนน้ำเสียงของนางทันที “พระชายาหยูหยาบคายเกินไป”
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ – ตอนที่ 1117 มีแต่เด็กที่ไม่เอาเปรียบเท่านั้น
![The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/8446.png?resize=150,150)
The Divine doctor : ชายาข้าคือแพทย์เทวะ
นายทหารนาวิกโยธินระดับสูง ที่เป็นแพทย์อจฉริยะผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์สมัยใหม่ของโลกตะวันตกและแพทย์แผนโบราณของจีน ถูกโชคชะตาเล่นตลก นางเสียชีวิตจากการระเบิดของเฮลิคอปเตอร์ นางฟื้นคืนชีพอีกครั้งในอีกโลกที่แตกต่าง ในจักรวรรดิต้าชุน บิดาของนางคือเสนาบดีฝ่ายซ้าย เพราะชาติตระกูลที่ตกอับของมารดา ตัวนาง มารดาและน้องชายจึงไม่เป็นที่รักของท่านย่า พวกนางถูกใส่ร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นจึงถูกตระกูลเนรเทศออกไปอยู่ยังหมู่บ้านทุรกันดาร ญาติฝ่ายบิดาและคนในตระกูลล้วนเกลียดชังพวกนาง
การเกิดใหม่ในครั้งนี้ นางจะต้องตอบแทนพวกมันอย่างสาสม เข็มเล่มหนึ่ง มีดผ่าตัดเล่มหนึ่ง ชีวิตของพวกเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของข้า ข้าจะไม่กลัวแผนสกปรกของพวกเจ้าอีกต่อไป ข้าสามารถทำให้พวกเจ้าพิการ สามารถสังหารพวกเจ้าได้อย่างไร้ร่องรอย
สำนักแพทย์เทวะจะถือกำเนิด ชื่อเสียงความมั่งคั่งจะเข้ามา นางจะเป็นที่ยอมรับของฮ่องเต้แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องทั้งหมดนั่นยกไว้เถอะ แล้วข้าจะต้องแต่งงานกับองค์ชายบ้าผู้นี้นะเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน….!