หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป – บทที่ 83 บ่อยา

บทที่ 83 บ่อยา

บทที่ 83 บ่อยา

ดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากนั้นครู่นึงเขาก็พยักหน้า: “นังหนูเจ้าพูดได้มีเหตุผลมาก แต่จากทดสอบเมื่อครู่ข้าก็เข้าใจแล้ว”

เสียงของตาเฒ่าเย่นหยุดลงทันที นัยน์ตาสองข้างก็จ้องมายังนางแบบนี้ทำให้ใจนางเต้นแทบหลุด

นี่คือสายตาอะไรอีก?

คงไม่เข้าใจอะไรผิดอีกนะ?

แต่ก็เห็นแค่ตาเฒ่าเย่นยื่นมือออกมาลูบเคราขาวๆของตนเองแล้วพูดอย่างสุขุมว่า:

“อื้ม เจ้าไม่ได้ชอบเขา!”

เมื่อคำพูดเช่นนี้ออกมา หลานเยาเยาก็พ่นลมหายใจหนักๆออกมา

ในที่สุดก็เข้าใจความหมายของนาง!

ใครจะรู้!

ตอนที่นางกำลังยิ้มแล้วยกนิ้วโป้งให้เขา ตาเฒ่าเย่นก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง: “แต่ตกหลุมรักเขาอย่างช่วยอะไรไม่ได้”

“……”คุกเข่าได้ไหม?

อะไรคือช่วยอะไรไม่ได้ ทั้งบ้านท่านหน่ะสิช่วยอะไรไม่ได้

“แหะแหะแหะ! นังหนูข้าพูดถูกใช่ไหมดูเจ้าสิเขินจนก้มหัวมิดแล้ว”

หลานเยาเยาปล่อยขาเขายืนขึ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำจากนั้นก็ตรวจสอบสิ่งตกแต่งของห้องหิน

“นังหนู เจ้าพูดกับข้าเร็วๆว่าเจ้าตกหลุมรักเขาแล้วใช่ไหม?”

“เจ้าอย่าไม่พูดอะไรสิ!เจ้าแค่บอกว่าข้าเดาถูกไม่ถูกแค่นั้น”

“ข้ารู้ว่าเจ้ารำคาญแค่พยักหน้าข้าก็จะไม่เป็นเหมือนแมลงวันพันรอบตัวเจ้า ‘หวี่หวี่หวี่’”

……

แต่ว่า!

ตาเฒ่าเย่นที่ทำหน้าเหมือนกับพบทวีปใหม่นั้นจะปล่อยนางไป คอยอยู่ข้างๆนางแล้วเอาแต่ถามว่าเขาเดาถูกหรือไม่

หลานเยาเยาก็ทำเขาเป็นเหมือนลมข้างหูจนสุดท้ายก็ถูกถามจนรำคาญและมองตาเฒ่าเย่นอย่างเบื่อหน่าย:

“ถูกถูกถูก ท่านทายถูก ท่านว่ายังไงก็ว่าเช่นนั้น ตาเฒ่าเย่นของพวกเราฉลาดที่สุด”

แบบนี้ก็ได้แล้วใช่ไหม?

ถ้ายังไม่ตอบอีก หัวของนางคงจะใกล้ระเบิด

“นังหนู ทำไมเจ้าตอบไวเช่นนี้! ข้ายังสามารถถามเจ้าไปได้อีกสามวันสามคืน ที่แท้เจ้าก็ปิดความคิดจริงๆของเจ้าไว้ไม่ไหวจนต้องรีบบอกข้า”

“……”

มีเต้าหู้ไหม?

นางอยากจะชนกำแพงตาย

แต่เรื่องนี้ยังไม่ทันจบ ตาเฒ่าเย่นก็ลากหลานเยาเยามาทั้งดีใจทั้งเศร้ามาไว้ตรงหน้าเย่แจ๋หยิ่ง หลังจากที่มองเย่แจ๋หยิ่งอย่างดุๆ

ก็บังคับเย่แจ๋หยิ่งยกแขนขึ้นแล้วเอามือของหลานเยาเยาวางไว้บนมือเขาจากนั้นก็ให้พวกเขาจับกันไว้แน่น

ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่หลานเยาเยาอับอายมากที่สุดในทั้งโลกก่อนและปัจจุบัน!

การฝืนทำอะไรผลมันจะไม่ดีนะอีกอย่างอับอายจะตาย

นางไม่ได้เงยหน้าแล้วก็ไม่กล้ามองสีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งด้วย รู้สึกถึงแค่เพียงมือของเขาที่บีบนางไว้แน่น มือของเขาแข็งแกร่งและยังอบอุ่น

คำพูดน่าแปลกใจของตาเฒ่าเย่นดังมาจากข้างหู

“วันนี้ข้ายกนังหนูให้เจ้าถ้าเจ้ากล้าทำร้ายจิตใจนาง ข้าจะมาเอานางกลับไปแน่นอน แล้วให้นางหาสามีใหม่หาคนที่เหมาะสมกับนาง!”

พูดจบ!

ตาเฒ่าเย่นก็เดินไปที่ศูนย์กลางห้องหินอย่างรวดเร็วแล้วกดปุ่มเปิดปิดไว้

เห็นแบบนี้หลานเยาเยาก็รีบแกะมือของเย่แจ๋หยิ่งแต่ยังแกะไม่ออกเลยก็อดไม่ได้ที่จะมองตาเฒ่าเย่นแล้วถามว่า:

“ตาเฒ่าเย่น ท่านจะไปไหน?”

เมื่อได้ยินเสียงนางตาเฒ่าเย่นก็หันกลับมายิ้มให้นาง

“ของล้ำค่าที่ถูกฝังไว้ในราชวงศ์ก่อนถูกพบแล้ว ข้าไม่สามารถให้ของล้ำค่าพวกนี้ตกไปอยู่ในมือของราชวงศ์ปัจจุบันได้อีกหนึ่งชั่วโมงที่นี่จะถล่มลงมา ของล้ำค่าก็จะถูกฝังไปตลอดกาล. ตัวตนของข้าก็ถูกเปิดเผยไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อไป ปุ่มเปิดปิดหลักของเครื่องจักรก็ถูกเปิดแล้ว เครื่องจักรในเขาวงกตก็จะถูกปิดผนึก คนที่มีชีวิตเหลืออยู่ก็จะพบที่นี่ในไม่ช้า.ข้ามีแผนที่ของเขาวงกตอยู่หนึ่งใบมีสัญลักษณ์ตำแหน่งของสมบัติ พวกเจ้าเอาไปได้เท่าไหร่ก็เอาไป ถ้าเอาไปไม่ได้ก็อย่าอาลัยอาวรณ์

นังหนู รักษาตัวด้วย ข้าไปหล่ะ!”

พูดจบก็ไม่รอให้หลานเยาเยาบอกลา เปลี่ยนเป็นเงาขาวแล้วจากไปทิ้งไว้เพียงแผนที่เขาวงกต

“ตาเฒ่าเย่น!”

นางร้องตะโกน

เสียงก็ดังก้องอยู่ในห้องแต่ไม่ได้ยินเสียงอธิบายที่ตอบกลับมาอีกแล้ว

รวดเร็วมาก!

คนที่มาที่ห้องหินคนแรกก็คือจื่อเฟิง เขาเห็นว่าหลานเยาเยาไม่เป็นอะไรใจที่เป็นห่วงก็โล่ง

“ไปกันเถอะ!”

เย่แจ๋หยิ่งหยิบแผนที่ขึ้นมาแล้วลากนางออกจากห้องหิน จื่อเฟิงก็รีบคว้าจื่อซีที่เพิ่งตื่นขึ้นมาตามพวกเขาไป

ผ่านไปสักพัก

หลานเยาเยาก็เพิ่งได้สติกลับมาจากที่แยกกับตาเฒ่าเย่นก็พบว่าเย่แจ๋หยิ่งยังจับมือนางอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะกระแอมเบาๆจากนั้นก็คิดจะเอามือเขาออก

ครั้งนี้!

นางเอามือออกง่ายมากๆ

เย่แจ๋หยิ่งมองมาดวงตาก็ประกายความสงสัย

“เป็นอะไรไป?”

ครั้งนี้ หลานเยาเยาก็ยิ้มหวานให้เขาจากนั้นก็ชี้ไปอีกทางเดินหนึ่งถูๆมือแล้วพูดว่า:

“สมบัติอยู่ด้านนี้!”

ยังมีเวลาอีกประมาณชั่วโมง ตาเฒ่าเย่นบอกให้พวกเขาหยิบไปได้ตามใจ ถ้านางไม่หยิบไปสักหน่อยงั้นก็ต้องขอโทษเขาสิ!

“มือสองข้างของเจ้าจะหยิบไปได้เท่าไหร่? เงินทองเพชรพลอยในตำหนักข้าก็มี”

เอ่อ……

นั่นจะเหมือนกันได้อย่างไร?

อีกอย่าง นางมีระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ แม้ในระบบจะใส่ไปด้วยเครื่องใช้เวชภัณฑ์แต่ก็ยังมีที่ว่างอีกเยอะ

สามารถใส่เงินทองเพชรพลอยได้อีกมาก!

“ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการหาของหรือ?ตอนนี้ทำไมไม่หาล่ะ? บางทีสิ่งที่เจ้าหาอาจจะอยู่ในสมบัตินั้นก็ได้ ไปเถอะไปเถอะพวกเราไปเร็วเข้าเวลามีไม่มากแล้ว

ไม่เช่นนั้น ถ้ามีคนอื่นไปพบก่อนความพยายามหลายปีของเจ้าก็จะเสียแรงเปล่า?”

หลานเยาเยารู้ชัดเจน

ในเมื่อตาเฒ่าเย่นปกป้องเพื่อราชวงศ์ก่อน

ปกป้องที่นี่ ของที่สำคัญที่สุดต้องถูกเอาไปแล้วดังนั้นเขาถึงเลือกที่จะไป

แต่ว่า……

เงินทองเพชรพลอยเยอะขนาดนั้นได้มาง่ายๆ มันอยากได้มากๆ เกรงว่าคืนนี้จะนอนไม่หลับ ไปเอามาสักหน่อยเป็นการปลอบตัวเองก็ได้แล้ว!

ครั้งนี้จื่อซีที่ตามอยู่ด้านหลังพูด

“เจ้านาย ไปดูหน่อยเถอะ! ไม่แน่ของนั่นอาจจะอยู่ที่นั่น”

เย่แจ๋หยิ่งมองหลานเยาเยาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

ใช้เวลาสิบห้านาทีพวกเขาก็มาถึงที่เก็บคลังสมบัติ!

“ครืดด……”

ประตูหินถูกเปิดออก แสงสีทองก็พุ่งออกมาทำให้ห้องหินที่กว้างใหญ่เหลืองอร่าม

เงินทองเพชรพลอย หินหยกแล้วยังมีสมบัติหายากวางอยู่ในกล่อง ตรงกลางก็มีภูเขาเล็กๆทำจากทองคำแท่งซึ่งดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

“ว้าว……ราชวงศ์ก่อนก็ร่ำรวยไปแล้ว!”

เมื่อพูดเช่นนั้นออกมา เย่แจ๋หยิ่งก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองนาง นัยน์ตาเขาก็วูบไหว

หลานเยาเยาวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่กี่วิต่อมาบนแขนนาง คอนางหัวนางหรือในที่ที่สามารถแขวนของได้ก็แขวนเครื่องประดับล้ำค่าเอาไว้เต็มไปหมด

นางมองร่างกายของตนเองที่แขวนของไว้เต็มอย่างมีความสุขหลังจากนั้นก็เดินไปรอบๆ จนกระทั่งตอนที่พวกเขาจะออกไปนางถึงเอาเงินทองเพชรพลอยส่วนหนึ่งเก็บเข้าระบบ

ส่วนใหญ่ก็ตื่นตาไปกับเงินทองเพชรพลอย!

ทันใดนั้น!

“อ๊ะ……”

ใต้เท้าว่างเปล่าแล้วก็ล้มลงไปในบ่อที่จุได้สองสามคนทันที กลิ่นยาแรงๆก็โจมตีเข้าจมูก……

โชคดีที่บ่อยาไม่ลึก ไม่นานนางก็ลุกยืนได้

และในตอนนี้พวกเย่แจ๋หยิ่งก็มาถึงข้างบ่อ ตอนที่เห็นนางออกมาจากในนั้นก็ต้องตกตะลึง……

หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป

หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป

อ่านนิยาย เรื่อง หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป ฟรี ได้ที่ novel-fast 


บทนำ
โดยนำเนื้อเรื่องมาจากบางส่วนของ หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป
ได้ยินมาว่าท่านอ๋องเป็นคนโหดร้าย เขาไม่ชอบเข้าใกล้ผู้หญิง?ไม่ใช่เลย ตั้งแต่เขาแต่งงานกับคุณหนูหกของจวนแม่ทัพก็เปลี่ยนไปแล้ว “เยาเยาร่างกายอ่อนแอ ไม่ชอบพูดคุย ข้าไม่วางใจให้เขาไปคนเดียว”รู้สึกอับอายนัก!พระชายาใช้ไม้ตีรัชทายาท นังเสแสร้ง ปากนั้นสามารถทำให้คนตายกลับมามีชีวิตได้ ยังไม่วางใจอีกหรือ?“เยาเยา นางไม่มีความรู้ที่เกี่ยวกับสงคราม ฝีมือทางการแพทย์ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พวกเจ้าอย่ารังแกนาง”ทหารของฝ่ายศัตรูกระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก ตอนนี้ทหารสิบหมื่นที่ถูกพระชายาวางแผนมาเป็นเชลยศึกกำลังรอการถอนพิษอยู่ นี่ไม่ใช่กลยุทธ์ของพระชายาเย่ หรอ?“ เยาเยานางไร้เดียงสา ไม่เคยยุ่งกับคนอื่น” ทหารทั้งหลายเหลือบมองเจ้านายที่กำลังหลีกเลี่ยงเพื่อความรัก เจ้านาย จริยธรรมของท่านที่อยู่ไหน?

เรื่องย่อ

“อูว์……”

เสียงหมาป่าเห่าหอนยาวอย่างน่าสยดสยองข้างหู หลานเยาเยาที่ค่อยๆ ได้สติงงเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้

เสียงหมาป่าเหรอ?

มีองค์กรผู้ก่อการร้ายปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือลับในใจกลางเมือง รอบทิศเต็มไปด้วยตึกอาคารสูง

จะมีหมาป่าได้อย่างไร?

หลานเยาเยาต้องการลืมตาเพื่อสำรวจ แต่พบว่าเปลือกตาหนักราวกับพันกิโลเปิดยาก

ทั่วร่างกายเหมือนถูกแทงด้วยมีดร้อนนับหมื่นเล่ม เจ็บปวดเหมือนใจจะขาด

ทันใดนั้น!

“กรุ๊บๆ……”

ราวกับเสียงกระดูกที่ถูกเคี้ยวละเอียดทีละนิด ตามด้วยกลิ่นคาวเลือดคลุ้งแตะเข้าไปที่จมูก

หลายเยาเยารู้สึกไม่ดี……

เธอพยายามลืมตาทันที หลังจากที่เธอดิ้นรนนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดดวงตาของเธอก็เปิดออก

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่สายตาปรับแสงได้

ภาพที่เห็น ทำให้หลานเยาเยาเสียวสันหลังในทันที

หมาป่าผอมหนังติดกระดูกที่หิวโหยตัวหนึ่ง กำลังกัดกินศพหญิงในชุดโบราณอย่างบ้าคลั่ง

หลานเยาเยารีบพยุงร่างกายที่เจ็บปวดสุดจะทนถอยหลังอย่างช้าๆ ……

“ฉับ……”

หินแหลมคมแทงบาดแผลของเธอ ทำให้เธอคร่ำครวญอย่างช่วยไม่ได้

ทันใดนั้นหมาป่าผู้หิวโหยก็หันมามอง พบว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ขนบนร่างกายลุกซู่ทันที เขี้ยวเต็มไปด้วยเลือด

กระโจนเข้ามาทันที

เขี้ยวอันแหลมคมของหมาป่าผู้หิวโหยเล็งไปที่คอหลานเยาเยา ก่อนที่จะถูกหมาป่าผู้หิวโหยกระโจนเข้าใส่ หลานเยาเยาบิดตัว

หมาป่าผู้หิวโหยพลาดท่า เมื่อหันตัวกลับมาก็ถูกหลานเยาเยาใช้มือทั้งสองบีบคอมันอย่างดิ้นไม่หลุด

ไม่ว่าหมาป่าผู้หิวโหยจะดิ้นรนอย่างไร และแม้เล็บเท้าทั้งสี่ของมันจะฉีกเสื้อผ้าและเลือดเนื้อของเธออย่างไร

เธอก็ไม่ยอมปล่อย

ค่อยๆ ……

แรงดิ้นรนของหมาป่าผู้หิวโหยลดลงต่อเนื่อง กระทั่งสูญเสียแรงขัดขืน หยุดหายใจในที่สุด

“เฮ้อ……”

หลานเยาเยาถอนหายใจโล่งอก

ขณะนี้!

เธอเพิ่งพบว่าตนอยู่ใต้หน้าผาสูง ล้อมรอบด้วยหินเย็บเฉียบสีเทา มีซากกระดูกที่ยุ่งเหยิงและไม่สมบูรณ์หลายชิ้นบนหิน

ใบหน้าซีดเผือดของหลานเยาเยาค่อยๆ ขยับไปที่ข้างศพหญิงชุดโบราณนั้น พอเห็นใบหน้าของเธอ

เหมือนในหัวของหลานเยาเยาเปิดออก ความทรงจำประหลาดเป็นส่วนๆ เติมเต็มเข้ามาสมอง……

“โอ๊ย……”

ความรู้สึกปวดหัวทำให้เธอทนไม่ไหวและร้องออกมา!

ผ่านไปค่อนข้างนาน

หลานเยาเยาก็ได้สติหลังจากตกใจ ตะโกนด่าออกไปอย่างอดมิได้

“แม่เอ๊ย ข้ามภพซะแล้ว!”

ใบบัตรเครดิตมีวงเงินตั้งแปดหลักเชียวนะ!

คิดถึงจุดนี้ ในใจก็โศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

หลานเยาเยาขยับร่างกายราวกับร่างกายกำลังจะกระจุย ก็ดึงถูกบาดแผลที่เกิดจากตกลงมาจากหน้าผาในทันที

ทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้าเบาๆ เดินมา และยังเข้าใกล้เรื่อยๆ แรงอาฆาตที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ……

มีคนมาแล้ว!

สายตาของหลายเยาเยาคมชัดขึ้นในทันที ดึงหินแหลมคมก้อนนั้นออก

หัว แล้วหันหลังกลับทันที ทำให้องครักษ์ที่คนเป็นๆ ทั้งสองสัมผัสเงียบๆ จากด้านหลังเธอตกใจ

องครักษ์ผอมและอ้วนทั้งสองคือคนที่บังให้เจ้าของร่างและหญิงที่นอนอยู่กับพื้นกระโดดผา……

“นางยังไม่ตายหรือ?”

คนเลวอายุยืนจริง!

แต่ดูท่าคงใกล้ตายแล้ว องครักษ์อ้วนที่ใบหน้าดุดัน เห็นสายตาที่แหลมคมหลานเยาเยา ใจสั่นอย่างไร้เหตุผล

“จะตายอยู่แล้ว งั้นรีบส่งนางไปพบยมบาลล่วงหน้า กลับไปจะได้รายงานได้”

องครักษ์ผอมจ้องหลายเยาเยาที่ที่เหลือลมหายใจแผ่วเบา ความรู้สึกกลัวเล็กน้อยในตอนนั้นหายไปหมดแล้ว

หลายเยาเยาถูกบังคับให้กระโดดผาแล้ว คุณหนูสี่ไม่เห็นศพก็ไม่วางใจ

เลยสั่งให้พวกเขาไปยืนยันความเป็นความตายใต้หน้าผา

คาดไม่ถึงว่ากระโดดจากหน้าผาสูงขนาดนั้นแต่เธอไม่ตาย……

องครักษ์ผอมตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ดึงดาบแล้วฟันลงไปที่หลานเยาเยา

หลานเยาเยาหยีตาเล็กน้อย หลบดาบที่ฟันลงมาอย่างรวดเร็ว พลิกมือที่ถือหินทุบไปที่หน้าขององครักษ์ผอม

และมืออีกข้างก็คว้ามีดจากมือของเขา แทงตรงไปที่องครักษ์อ้วนที่ไม่มีการตอบสนองที่อยู่ข้างๆ

การกระทำทั้งหมดเสร็จสิ้นเพียงชั่วขณะเดียว รวดเร็ว แม่นยำ โหดเหี้ยม!

“โอ๊ย……”

“โอ๊ย……”

เสียงโอดครวญทั้งสองดังขึ้น องครักษ์อ้วนตายคาที่ องครักษ์ผอมถูกฟันเข้าที่หน้า เลือดท่วมเต็มหน้า ตาบอดไปอีกข้างหนึ่ง

ขณะนี้นอนร้องทุรนทุรายอยู่กับพื้น

เมื่อกี้เอาแรงที่มีทั้งหมดออกมาใช้ หลังฆ่าองครักษ์อ้วนตาย หลานเยาเยาก็เข่าอ่อนแทบล้มลง

เธอใช้มีดค้ำกับหิน พยุงร่างของตนเอง!

ในนามทหารแพทย์ที่มาจากกองกำลังพิเศษ เข้าใจสัจธรรมหนึ่งอย่างลึกซึ้ง ไม่จะไม่สามารถฆ่าศัตรูให้ตายได้ก็ตาม

อย่างน้อยก็ต้องทำให้เขาสูญเสียแรงต่อต้าน

ฮึๆ ……

ตอนนี้เธอไปไกลเกินมาตรฐานแล้ว!

ไม่เพียงฆ่าตายทันที ยังทำให้อีกคนสูญเสียแรงต่อต้าน

หลังจากหลานเยาเยาดีขึ้นบ้างแล้ว ค่อยๆ เดินเข้าใกล้องครักษ์ผอมพร้อมดาบ

เมื่อองครักษ์ผอมเห็นว่าองครักษ์อ้วนตายแล้ว เสียขวัญ ตอนแรกอยากลุกขึ้นและอาศัยจังหวะที่เธอเผลอฆ่าเธอให้ตาย

แต่เมื่อเขาเห็นตัวตนของหลานเยาเยา มีดก็จ่ออยู่ที่คอของเขาแล้ว……

เขาตกใจรีบร้องขอชีวิต:

“คุณหนูหกไว้ชีวิตข้าด้วย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ เป็นคำสั่งของคุณหนูสี่ ข้าเพียงแค่รับคำสั่ง……อ่า……”

เอ็นดูเขาเอ็นเราขาด!

จัดการกับองครักษ์ผอมเรียบร้อย หลานเยาเยาทิ้งดาบลง ล้มลงกับพื้นทันที เธออยากปิดตาแล้วหลับไป……

แต่เมื่อเห็นดวงอาทิตย์กำลังจะลับฟ้า เธอพยายามทนกับความเจ็บปวดแล้วลุกยืนขึ้น

มายืนข้างศพหญิงที่กระดูกทั้งร่างกายแทบละเอียด เธอคือเสี่ยวจู๋ หญิงรับใช้ส่วนตัวเพียงคนเดียวของเจ้าของร่าง

และเป็นเพราะตอนโดดลงผา มีเสี่ยวจู๋คอยปกป้อง เจ้าของร่างจึงไม่เป็นอะไรมาก

ลากร่างศพของเสี่ยวจู๋ขึ้นมา เดินไปยังป่าที่ไม่ลึก…….

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เธอต้องการฝังร่างศพเสี่ยวจู๋ก่อนที่ฟ้าจะมืด มิเช่นนั้น

ศพเธอจะถูกสัตว์ป่ากิน

ในที่สุดก็ขุดหลุมตื้นและฝังร่างศพของเสี่ยวจู่เสร็จ

“ติ๊ด……”

ทันใดนั้น เสียงหุ่นยนต์ก็ดังขึ้นในหัว

หลานเยาเยาแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ!

เสียงนี้เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยที่สุด นี่คือระบบทางการแพทย์ที่ฝังในร่างเธอในยุคปัจจุบัน

เทียบเคียงได้กับโรงพยาบาลที่มีอุปกรณ์ที่ทันสมัย สามารถเลือกเวชภัณฑ์ได้อย่างอิสระผ่านทางความคิด

คิดไม่ถึงว่าระบบการแพทย์ติดตามเธอไปด้วย……

แต่ระบบทางการแพทย์นี้จะต้องมีการอัพเกรดถึงจะสามารถเปิดใช้งานด้านเวชภัณฑ์ได้

และเธอก็เสียชีวิตหลังจากที่ปลูกฝังระบบไม่นาน ดังนั้น ในระบบสิ่งที่เปิดใช้งานได้จึงถูกจำกัด

แม้จะเป็นเช่นนั้น หลานเยาเยาก็แอบหัวเราะ……

ใช้ความคิดนำผ้าพันแผลผ้าก๊อซและยาแก้อักเสบแก้ปวดอย่างง่ายออกมาอย่างเร่งรีบ

หลังจากจัดการกับแผลบนร่างกายอย่างเรียบง่าย ก็ได้เอายาที่ขมสุดขีดทำเหมือนเป็นขนม “กรุ๊บๆ”

เคี้ยวละเอียดแล้วกลืนลงไป

ในขณะที่ตัดสินใจปีนไปหลับบนต้นไม้……

ทันใดนั้น!

“ตุ๊บ……”

วัตถุที่ไม่รู้จักตกลงมาจากต้นไม้ ทำให้ดอกไม้ป่าเหล่านั้นที่กำลังเบ่งบานบนดินตาย

“โอ้มายกอต!”

วัตถุชิ้นนั้นตกอยู่ข้างเท้าเธอ ทำให้หลานเยาเยาตกใจอดไม่ได้ที่จะตบลูบหน้าอก

ค่อยยังชั่ว!

เกือบจะหล่นใส่เธอแล้ว

กลิ่นคาวเลือดคลุ้งแตะเข้าที่จมูก……

เพ่งมองดู นั่นมันเป็นคน เป็นชายที่สวมชุดจีน เรือนร่างของเขาประกายด้วยท่าทางที่คนไม่ควรเข้าใกล้

ไม่รู้ว่าตายหรือยัง?

แค่เหลือบมองชายคนนั้นอย่างไม่ใส่ใจ หลานเยาเยาถึงกับเบิกตาสว่างอย่างช่วยไม่ได้ แม้ชายคนนั้นเส้นผมยุ่งเหยิง และใบหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษที่เปื้อนเลือด……


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท