พลิกชีวิต ผมเป็นคนรวยแล้ว / แมงดา? ผมเป็นสายเปย์ต่างหาก – บทที่241 นายไม่รักฉันแล้ว

บทที่241 นายไม่รักฉันแล้ว

บทที่241 นายไม่รักฉันแล้ว

อำเภอนกฟ้า เป็นเขตที่อยู่ข้างเกียวโต ระยะห่างไม่ ถึง100 กิโลเมตร

เพราะอยู่ใกล้เกียวโต เมืองเขตนี้ถือว่าได้พัฒนารวดเร็ว มาก ถึงจะมีพื้นที่ไม่มากนัก แต่มีเขตเศรษฐกิจสมบูรณ์ สิ่ง อำนวยความสะดวกบางชนิดที่ไม่มีในเมืองชั้นกลาง แต่อยู่ตร นี้สามารถหาได้อย่างง่าย

เนื่องจากราคาบ้านในเกียวโตแพงเกิน คนที่มาทำงานที่ เกียวโตไม่สามารถซื้อบ้านในเกียวโตได้ จึงมักจะหันกลับมา ซื้อบ้านที่อำเภอนกฟ้า

เป็นเพราะเหตุผลนี้ อสังหาริมทรัพย์ในอำเภอนกฟ้ามี สถานการณ์ที่ดี ถึงจะเป็นแค่เขตตำบลเล็กๆแต่ราคาบ้านก็ เคยเกินระดับปกติ คือ สามหมื่น ใจกลางของอำเภอนกฟ้า มีคฤหาสน์ที่มีพื้นที่กว้างใหญ่

ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตรู้หมดว่าคฤหาสน์นี้เป็นของประดิ

พุทธิ์

ตอนนั้นเขาได้ถูกตระกูลลัดดาวัลย์ไล่ทำลาย ได้หนีมา ถึงอำเภอนกฟ้า ประดิพุทธิ์ได้ใช้ความสามารถที่แข็งแกร่ง ของเขา ไม่นานนักก็มีชื่อเสียงโด่งดังในพื้นที่มืดของอำเภอนก ฟ้า

ตอนนั้นเขาได้รวบรวมคนกลุ่มหนึ่ง ผู้ชายคนพวกนี้ พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในอำเภอนกฟ้า เขาจะไม่มีสมองใน การทำธุรกิจ แต่เขามีกำลังที่แข็งแกร่ง ถ้ามีกิจกรรมธุรกิจที่ ไม่สามารถพูดคุยเจรจากันได้ เขาก็มักจากใช้กำลังของเขา

เพราะนิสัยแบบนี้ ระยะเวลากี่ปีที่สั้นๆ เขาก็ได้ทำ อสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอนกฟ้า รวมทั้งพื้นที่มีดของอำเภอนกฟ้าก็ถูกเขาควบคุม

สามารถพูดได้ว่า ในอำเภอนกฟ้า ประดิพุทธิ์เป็นราชาใต้ ดินจริงๆ

เนื่องจากมังกรไม่สามารถสูงในพื้นที่ของงูตนเองได้ ดัง นั้นถึงจะมีตระกูลลัดดาวัลย์ได้มาหาเรื่องประดิพุทธิ์ เขาก็ได้ ใช้อำนาจในอำเภอนกฟ้าทำลายคนของตระกูลลัดดาวัลย์ได้ สะอาดหมดจด

ดังนั้นหลังจากประดิพุทธิ์ได้พารพีพงษ์หนีออกจากหอ การค้าสมุน แล้วแย่งรถคันนึง ไปจนถึงอำเภอนกฟ้า เพราะที่นี่ ถึงจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด

และตอนนี้ประดิพุทธิ์กำลังอยู่ในคฤหาสน์ที่หรูหรา ในอก กอดของรพีพงษ์มีผู้หญิงที่น่ารักเล็กผอมผู้หญิงไม่นอนอยู่ใน อ้อมกอดของรพีพงษ์ อีกมือได้กอดเขาไว้ เหมือนรู้สึกว่าตัว เองไม่ปลอดภัย

รพีพงษ์ตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง รู้สึกว่าตนหายใจไม่ออก จำ ได้ว่าสุดท้ายตัวเองกับกรฤทธ์ใช้หมัดแลกหมัด หลังจากที่สู้ ชนะกรฤทธ์แล้ว เขาก็สลบไป

หน้าอกของเขายังรู้สึกเจ็บ อาจจะเป็นกรฤทธิ์ที่ทำให้เขา บาดเจ็บ

ไม่นานนัก รพีพงษ์ก็รู้สึกว่าบนหน้าอกของตนเองมีกลิ่น หอมและยังมีความนุ่มและอุณหภูมิที่ทำให้เขารู้สึกแปลก ประหลาด เขากำลังไปมองหน้าอกของตัวเอง มีผู้หญิงคนนึง กำลังนอนอยู่ รพีพงษ์ตกใจมาก รีบลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่สน ความเจ็บปวดของตัวเอง

นี่เป็นอะไรกัน? ทำไมหน้าอกของฉันถึงมีผู้หญิงคนนึง นอนอยู่ ? ที่นี้คือที่ไหน ?
รพีพงษ์มีคำถามมากมาย

ผู้หญิงคนนั้นก็ได้ตื่นขึ้นมาเพราะการลุกขึ้นของรพีพงษ์ เธอลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆ พอเห็นเธอกำลังนอนอยู่บน ร่างกายของรพีพงษ์ เธอกรีดร้องขึ้นมา

” นายได้ทำอะไรไป !” ผู้หญิงรีบใช้มือปกปิดหน้าอกของ ตนด้วยสีหน้าตกใจ

” อย่าโวยวายเลย ผมก็ไม่รู้นี่เกิดอะไรขึ้น ผมตื่นขึ้นมาก็ กลายเป็นแบบนี้ เราต้องมีความเข้าใจผิดอะไรแน่นอน ” รพี พงษ์พูดอย่างอาย

ตอนนี้เขาแค่อย่างหาประดิพุทธิ์ออกมาแล้วถามว่านี่มัน เกิดอะไรขึ้น

” เข้าใจผิดอะไร! ชั่ว! ฉันไม่บริสุทธิ์แล้ว จากนี้ไปฉันจะ อยู่ยังไง ฉันเพิ่งจะอายุ 19เอง ก็ถูกผู้ชายอย่างนายมลทิน หลังจากนี้จะทำให้ฉันอยู่อาศัยยังไง” สีหน้าของหญิงสาว เศร้าใจมาก

รพีพงษ์เธอยังมีนงง ผู้หญิงคนนี้สวยมาก แม้กระทั่งตอน เวลาโกรธ ก็ยังสวยน่ารัก แต่วิธีการบ่นของเธอ เหมือนละคร น้ำเน่าในโทรทัศน์มาก

รพีพงษ์ยังสงสัยเลยว่าเธอกำลังถ่ายหนังอยู่หรือเปล่า

คือ คุณสามารถตรวจสอบสภาพของตัวเองก่อน ผมไม่ ได้ทำอะไรกับคุณจริงๆ ผมเพิ่งได้รับบาดเจ็บ ไม่มีพละกำลัง มาทำเรื่องแบบนี้ พวกเราเพียงแค่นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน เฉยๆ ” รพีพงษ์อธิบายไปคร่าวๆ

ฉันไม่ยอม ยังไงก็คือนายทำให้ฉันไม่บริสุทธิ์แล้ว ก็ นอนอยู่บนเตียงเดียวกันแล้วยังจะคิดทำอะไรอีก ไม่เห็นหรอ บนโทรทัศน์นั้น คนพวกนั้นแค่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันก็ท้องแล้ว ฉันคงจะท้องแน่นเลย ฉันจะมีลูกกับผู้ชายชั่วๆอย่างนาย แบบนี้ได้ยังไง พ่อแม่ฉันไม่ยอมแน่นอน ” หญิงสาวในบ่นโทษ อีกครั้ง

รพีพงษ์ถอนหายใจลึกๆ นี่เขาแน่ใจแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้ได้ ดูซีรีส์น้ำเน่าเยอะเกินไปจริงๆ สังเกตลักษณะของเธอแล้ว สภาพครอบครัวคงจะดีแน่นอน และถูกปกป้องไว้อย่างดี จึงมี ใจที่เด็กแบบนี้

เธอได้เชื่อว่าสองคนนอนอยู่บนยังเตียงเดียวกันก็จะท้อง นี่ทำให้รพีพงษ์รู้สึกเหมือนเปิดโลกในมุมมองใหม่

สาวน้อย คิดถึงฉันไม่ได้ทำอะไรกับคุณ คุณก็ไม่ท้อง แน่นอน นี่เป็นแค่การเข้าใจผิด…”

คนเลว ทั้งไปที่ได้นอนบนเตียงเดียวกันกับเค้าแล้วแท้ๆ ตอนนี้ยังไม่สารภาพอีก นายจะรู้ได้ยังไงว่าฉันจะไม่ท้อง นาย แค่ไม่อยากให้ลูกของเราเป็นที่ยอมรับ ฉันมันน่าเศร้าจริงๆ ” หญิงสาวร้องไห้และได้อยู่ในโลกของตัวเองโดยออกมาไม่ได้

รพีพงษ์ไม่รู้จะพูดยังไงล่ะ มองผู้หญิงหน้านี้รู้สึกแต่ปวด หัว คิดไม่ออกจริงๆว่าผู้หญิงคนนี้มาจากไหน ตอนนี้ประดิพัทธ์ได้เดินเข้ามาในห้อง เขาได้เห็นรพีพงษ์

และหญิงสาวตื่นขึ้นมาแล้ว รีบเดินมาพร้อมยิ้ม

* พี่รพี กว่าพี่จะตื่น ทำให้ผมกังวลจริงๆ พี่ไม่เป็นไรกั ดีแล้ว ผมได้เชิญหมอมาตรวจแล้ว หมอบอกว่าพี่แค่ได้รับการ บาดเจ็บนิดนึง ดูแลหยุดพักกี่วันก็พอแล้ว “ประดิพุทธ์พูด

รพีพงษ์จ้องหน้าประดิพัทธ์ แล้วพูดว่า ตอนนี้พวกเรา อยู่ที่ไหน ผู้หญิงคนนี้คือใคร ?”

ประดิพุทธิ์หัวเราะแล้วพูดว่า : พวกเราอยู่อำเภอนกฟ้า มี พื้นที่ของผม แต่อยู่ตรงนี้ ถึงจะเป็นคนของตระกูลสัตดาวัลย์และหอการค้าสมน ไม่สามารถมีโอกาสทำลายพวกเราได้ ดัง นั้นพี่ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย ”

“สำหรับผู้หญิงคนนี้ ตอนที่ผมพาพี่กลับมา เห็นหน้า โรงรถมีรถคันนึงจอดอยู่ ข้างบนมีกุญแจเสียบไว้ ผมรู้สึกว่า สถานการณ์เลวร้ายเกินไป จึงแย่งรถคันนี้มา พิผมขับกลับมา ถึงจะสังเกตเห็นว่าบนรถมีผู้หญิงคนนึง”

“ผมกลัวว่าถ้าปล่อยเธอไปแล้ว เธอหนีกลับไปปล่อย ข่าวสารของเราสองคน ดังนั้นจึงให้เธออยู่ที่นี่ ผมเห็นว่าผู้ หญิงคนนี้สวยดี เหมาะกับพี่มาก เลยพี่กับเธอนอนอยู่บนเตียง เดียวกัน ทีแรกผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ยอม ผมเลยให้เธอสลบไป ”

“เป็นไงบ้างที่ ยอดไหมล่ะ หน้าตาและรูปร่างแบบนี้ โลลิ นมโต ครั้งนี้ถือว่าไม่ขาดทุน ”

ประดิพุทธิ์ก็มีรอยยิ้มที่น่าขยะแขยง

รพีพงษ์ขว้างปาหมอนข้างๆมือไปให้ประดิพุทธิ์แล้วด่า ว่า ” นี่หาเหาใส่หัวจริงๆ กูมันแต่งงานแล้ว ดีที่ฉันไม่ได้เกิด ความผิดอะไร ไม่งั้นฉันจะหักขาของแกแน่นอน !”

ประดิพุทธิ์อึ้ง ไม่คิดว่ารพีพงษ์ ได้แต่งงานแล้ว หลังจากที่ รพีพงษ์ไปเมืองริเวอร์ ก็ไม่ได้สื่อสารกับประดิพุทธิ์ เขาก็ไม่รู้ ว่ารพีพงษ์แต่งงานกับตระกูลฉัตรมงคล ไปเป็นลูกเขยแต่งเข้า

” พี่…พี่รพี ผมไม่รู้ ผมคิดว่าพี่ยังโสดอยู่ ผมจะจัดการผู้ หญิงคนนี้ให้ ประดิพุทธิ์รีบพูด

“หาคนส่งเธอกลับไป เธอเพิ่งจะ 19 ปี ยังใสชื่อขนาดนี้ ถูกแกพากลับมาต้องกลัวมากแน่นอน ส่งเธอกลับไปต้อง ขอโทษเขาให้ดีๆ ” รพีพงษ์พุดน้ำเสียงไม่ค่อยดี

ครับ ที่รพี ผมจะขอโทษและชดใช้แน่นอน ” ประดิพุทธิ์ พูดเสร็จก็จะพาหญิงสาวออกไป
แต่สิ่งที่รพีพงษ์และประดิพัทธิ์คิดไม่ถึงคือ ตอนที่เธอ ได้ยินประดิพุทธิ์จะส่งเธอกลับ เธอรีบกอดรพีพงษ์พร้อมพูด ว่า :” ฉันไม่ไป นายต้องรับผิดชอบฉัน อย่าคิดว่านอนกับฉัน แล้วจะทิ้งฉันไปได้ พวกเรานอนอยู่บนเตียงเดียวกันแล้ว จาก นี้ไปก็ต้องอยู่ด้วยกัน นายอย่าใจร้าย ”

รพีพงษ์มองหญิงสาว แล้วพูดว่า : สาวน้อย คุณดูซีรีส์ เยอะเกินไปแล้ว นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ไม่ได้หมายถึงจะ ต้องอยู่ด้วยกัน อีกอย่างผมมีภรรยาแล้ว ”

“ฉันไม่สน ยังไงฉันก็ไม่กลับ นายอย่าคิดจะทิ้งฉันไว้คน เดียว %3D

ประดิพัทธิ์มองรพีพงษ์ด้วยสีหน้าแปลกๆ พูดว่า ” พี่…พี่ รพี ผมว่าสาวน้อยคนนี้มีอะไรกับพี่แน่นอน ไม่งั้น ให้หล่อนอยู่ ที่นี่ก่อน ยังไงก็ไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก”

รพีพงษ์มองประดิพุทธิ์เหมือนจะฆ่าเขา หมอนี้กำลังสร้าง ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดมาให้เขา

” ใช่ๆ ให้ฉันอยู่ที่นี่เลยนะ นายไปไหนฉันก็จะไปไหน ว่า แต่ นายชื่ออะไรหรอ ?” ผู้หญิงจ้องมองรพีพงษ์

รพีพงษ์ไม่รู้จะพูดไง ” รพีพงษ์”

เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้อาจจะไม่อยากกลับไป ถึงหล่อน จะใสซื่อขนาดไหน แต่ก็19แล้ว ไม่ถึงกระทั่งใสชื่อขนาดนี้ มี เพียงหนึ่งอย่างที่อธิบายได้ก็คือ หล่อนกำลังหาข้อหา

“ฉันชื่อจารุณี นายได้นอนบนเตียงเดียวกันกับฉันแล้ว ต้องรับผิดชอบฉัน ถ้าใครมารังแกฉัน นายต้องเป็นคนแรกที่ ต้องมาช่วยฉัน จารุณีพูดอย่างตั้งใจ

” เรื่องนี้ผมยอมได้ แต่คุณต้องลงไปจากตัวผมก่อน รฟั %3D พงษ์ถอดหายใจ ให้ยายนี้เงียบก่อน
หน้าของจารุณีแดงไปทันที รีบลุกจากบนตัวของรพีพงษ์

รพีพงษ์ถึงจะได้หยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมา ขอสาย ชาร์จจากประดิพุทธิ์ หลังจากชาร์จเสร็จรีบโทรหามุกตาภา จักรพันธ์เคยพูดว่าจะจัดการมุกตาภา เขากลัวว่ามุกตา ภาจะเกิดอะไรขึ้น จึงต้องโทรไปแน่ใจ

หลังจากมุกตาภาได้รับโทรศัพท์แล้ว รพีพงษ์ถึงจะถอด หายวจ เมื่อรู้ว่าจักรพันธ์ไม่ได้ไปเมืองริเวอร์

จากนั้นเขาก็โทรไปหารฤตญาณ ให้ธฤตญาณหาคน ปกป้องมุกตาภายี่สิบสี่ชั่วโมง

ตอนนี้รพีพงษ์ยังบาดเจ็บอยู่ ไม่สามารถรับกลับไปได้ จักรพันธ์ก็ไม่ไปหาปัญหากับมุกตาภาแน่นอน ตอนนี้ทำได้แค่ ให้ธฤตญาณดูแลความปลอดภัยของมุกตาภา

หลังวางสาย รพีพงษ์ถึงได้วางใจพร้อมถอดหายใจ

ครั้งนี้มาเกียวโต แต่เวลาสองวันสั้นๆ ก็เกิดเหตุการณ์ เยอะขนาดนี้ รพีพงษ์ยังได้รู้ความจริงที่วีธราทำไมถึงไล่เขา ออกจากตระกูลฉัตรมงคล รพีพงษ์ต้องใช้เวลาไม่น้อยในการ ย่อยข่าวสารพวกนี้

เขาไม่รีบร้อน ตอนนี้วีธราน่าจะยังนึกว่ารพีพงษ์ยังอยู่ใน คุกของหอการค้าสมน ดังนั้นเขาไม่กลัวว่าในระยะเวลานี้วีธรา ทำอะไรเขา

สำหรับเทือกเขากิสนาที่นนทภูได้พูดถึงในจดหมาย ยัง ต้องไปสำรวจ นนทภูหายไปนานขนาดนี้ เขาไม่เคยค้นพบร่อง รอยอะไรแม้แต่นิดนึง ก็สามารถเห็นความลึกลับของเทือกเขา กิสนาได้

แน่นอนสิ่งที่เตอนนี้ขาต้องทำที่สุดคือ พักให้หายเป็น ปกติก่อนจากนั้นรีบกลับไปเมืองริเวอร์ ถ้าจักรพันธ์กล้าไปเมืองริเวอร์ รพีพงษ์จะช่วยเขารู้จักว่าอะไรคือเสียใจทีหลัง

ภายใน 1 วัน จารุณีอยู่ข้างๆรพงษ์มาตลอด ถามนุ่น ถามนี่ เธอเหมือนจะรู้เรื่องทุกอย่างของรพีพงษ์มาก

พอตอนที่รพีพงษ์กลับถามเธอ จารุณีไม่พูดอะไรสัก อย่างนอกจากชื่อ

รพีพงษ์คิดอะไรมาก เขากับจารุณีไม่ได้มีความสัมพันธ์ อะไรกันมาก ในความคิดของเขา พอเขาหายเป็นปกติก็น่าจะ จากจารุณีไปแล้ว

คืนนั้น รพีพงษ์ให้ประดิพุทธิ์จัดห้องให้จารุณี แต่เธอไม่ ยอม นอนบนเตียงเดียวกันกับรพีพงษ์ รพีพงษ์กล่าวว่าตนเองมี แผล ถ้าจารุณีนอนกับเขาอาจจะหายช้า วันพรุ่งนี้อาจจะตาย ได้ จารุณีจะไปนอนห้องที่ประดิพุทร์จัดให้

วันถัดไป สุขภาพของรพีพงษ์หายไปบ้าง สามารถลง เตียงได้แล้ว นอกจากไม่สามารถเล่นกีฬาที่รุนแรง อย่างอื่น ไม่มีผลกระทบมากมายเท่าไหร่

จารุณีเห็นรพีพงษ์สามารถเคลื่อนที่ได้แล้ว กระโดดวิ่ง เต้นมาถึงหน้าของรพีพงษ์ : ถ้านายเคลื่อนไหวได้แล้ว งั้นก็พา ฉันไปออกไปเล่นสิ อยู่ตรงนี้ฉันน่าเบื่อเหลือเกิน ฉันได้ยินจสก ประดิพุทธิ์ว่านี้มีซุปเปอร์มาร์เก็ตที่ใหญ่มาก นายพาฉันไป เที่ยวดูสิ”

“ซุปเปอร์มาร์เก็ตมีอะไรน่าเที่ยว คุณนั่งแล้วอ่านหนังสือ ดีกว่า ” รพีพงษ์ดื่มน้ำ

” นายไม่รักฉันแล้ว จารุณีพูดอย่างเศร้า

ในปากของรพีพงษ์ได้พุ่งออกมา เขาไอไปพูดไปว่า :” ขอ แค่คุณต่อไปอย่าพูดแบบนี้ คุณอยากไปไหนผมพาคุณไป หมดแน่นอน”เมืองริเวอร์ รพีพงษ์จะช่วยเขารู้จักว่าอะไรคือเสียใจที่หลัง ภายใน 1 วัน จารุณีอยู่ข้างๆรพีพงษ์มาตลอด ถามนูน ถามนี่ เธอเหมือนจะรู้เรื่องทุกอย่างของรพีพงษ์มาก

พอตอนที่รพีพงษ์กลับกามเธอ จารุณีไม่พูดอะไรสัก อย่างนอกจากชื่อ

รพีพงษ์คิดอะไรมาก เขากับจารุณีไม่ได้มีความสัมพันธ์ อะไรกันมาก ในความคิดของเขา พอเขาหายเป็นปกติก็นาจะ จากจารุณีไปแล้ว

คืนนั้น รักงษ์ให้ประดิพุทธิ์จัดห้องให้จารุณี แต่เธอไม่ ยอม นอนบนเตียงเดียวกันกับรพีพงษ์ รพีพงษ์กล่าวว่าตนเองมี แผล ถ้าจารุณีนอนกับเขาอาจจะหายช้า วันพรุ่งนี้อาจจะตาย ได้ จารุณีจะไปนอนห้องที่ประดิพุทธิ์จัดให้

วันถัดไป สุขภาพของรพีพงษ์หายไปบ้าง สามารถลง เตียงได้แล้ว นอกจากไม่สามารถเล่นกีฬาที่รุนแรง อย่างอื่น ไม่มีผลกระทบมากมายเท่าไหร่

จารุณีเห็นรีพงษ์สามารถเคลื่อนที่ได้แล้ว กระโดดวิ่ง เต้นมาถึงหน้าของรพีพงษ์ : ถ้านายเคลื่อนไหวได้แล้วงั้นก็พา ฉันไปออกไปเล่นสิ อยู่ตรงนี้ฉันน่าเบื่อเหลือเกิน ฉันได้ยินจสก ประดิพุทธิ์ว่านี้มีซุปเปอร์มาร์เก็ตที่ใหญ่มากนายพาฉันไป เที่ยวดูส”

“ซุปเปอร์มาร์เก็ตมีอะไรนำเที่ยว คุณนั่งแล้วอ่านหนังสือ ดีกว่า รพีพงษ์ดื่มน้ำ

* นายไม่รักฉันแล้ว จารุณีพูดอย่างเศร้า

ในปากของรพีพงษ์ได้พุ่งออกมา เขาไอไปพูดไปว่า : ขอ แค่คุณต่อไปอย่าพูดแบบนี้ คุณอยากไปไหนผมพาคุณไป หมดแน่นอน”
และตอนนี้ ในห้างสรรพโกลเด้นฟาเวอร์ของอำเภอนกฟ้า

ชรินทร์ทิพย์กตแขนของชายที่หล่อเหลา เดินเล่นไปรอบๆ

ตอนนั้นครอบครัวของชรินทร์ทิพย์ขายเงินขายทองขาย ทุกอย่างเพื่อซื้อของเก่า 2 ชิ้นนั้นกลับมา ชรินทร์ทิพย์รู้สึก อับอายขายขี้หน้า ไม่มีหน้าที่จะอยู่ในเมืองริเวอร์ ซึ่งมาอำเภอ นกฟ้าเพื่อมาหาเพื่อน

ในความช่วยเหลือของเพื่อน เธอได้หางานที่นี่ และสิ่งที่ ทำให้เธอรู้สึกโชคดีมากๆก็คือ จะได้หาแฟนที่ดีมากในตรงนี้ สิปตา ผู้จัดการของอสังหาริมทรัพย์มหานภา เศรษฐี ระดับพันล้านที่หนุ่มที่สุดในอำเภอนกฟ้า เป็น 1 ใน 10 ของ

เยาวชนดีเด่นของอำเภอนกฟ้า

ชรินทร์ทิพ!คิดว่า รากฐานครอบครัวของลิปตา สามารถ เทียบเท่ากับตะกูลฉัตรมงคล ตอนนั้นเธอยังคิดว่าตัวเองต้อง ห่างไกลจากบ้านเกิดเพื่อของเก่ากี่ชิ้นนั้นเป็นสิ่งที่ลำบากมากๆ

ใครจะคิดได้ว่า เธอจะมีโชคชะตากรรมแบบนี้ ได้หาแฟน แบบลิปตาเจอ ทำให้หัวใจที่เหี่ยวห้อยของเธอได้สูงส่งอีกครั้ง เธอยังคิดว่าขอแค่มีลิปดาอยู่ ถึงอารียาจะมีบริษัทของ

ตระกูลฉัตรมงคล ก็ไม่สามารถเทียบเท่ากับเธอได้ เพราะ

อิทธิพลของลิปตาในอำเภอนกฟ้า สามารถเทียบเท่ากับบริษัท

ของตระกูลฉัตรมงคลในตระกูลฉัตรมงคล

แน่นอน เธอก็รู้ ลิปตาไม่ได้ถือว่าเป็นที่เก่งที่สุด เพราะว่า ด้านบนของลิปตา มีอีกคนนึงที่โด่งดัง นั่นก็คือประดิพุทธิ์ ประธานาธิบดีของอสังหาริมทรัพย์มหานภา

แต่ชรินทร์ทิพย์ไม่ได้สนใจ เธอไม่เคยกล้าคิดคนแบบ ประดิพัทธ์ แค่มีลิปตาคนเดียวก็พอแล้ว

ตอนนี้รพีพงษ์และอารียายังคงจะคิดว่าฉันคงอยู่อไม่เป็นสุขแล้วสิ ช่าๆๆ คอบดูครั้งหน้าที่ได้เจอกันใหม่ จะให้

พวกแกรู้ว่าใครเป็นลูกของฟ้า ลิปตานี่เป็นแค่เศรษฐีพันล้าน เขายังมีประดิพัทธ์เป็นคนคอยช่วย พวกแกไม่มีสิทธิ์มาเทียบ กับฉันแล้ว “ชรินทร์ทิพย์ยิ้มอย่างเย็นชา

พลิกชีวิต ผมเป็นคนรวยแล้ว / แมงดา? ผมเป็นสายเปย์ต่างหาก

พลิกชีวิต ผมเป็นคนรวยแล้ว / แมงดา? ผมเป็นสายเปย์ต่างหาก

อ่านนิยาย เรื่อง พลิกชีวิตผมเป็นคนรวยแล้ว ฟรี ได้ที่ novel-fast 


บทนำ
โดยนำเนื้อเรื่องมาจากบางส่วนของ พลิกชีวิตผมเป็นคนรวยแล้ว
ผมเป็นเป็นเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงมาสามปี ทุกคนต่างก็ คิดว่าสามารถเหยียบย่ำผมได้ ในวันนี้ เพื่อเธอ ผมจะต่อต้าน กับโลกนี้

เรื่องย่อ
“คุณชาย คุณจำเป็นจะต้องกลับไปเกียวโตกับ พวกเรา เพื่อสืบทอดกิจการของตระกูลลัดดาวัลย์

“คุณแม่ของคุณอยากจะขอโทษกับเรื่องที่ทำ ผิดพลาดในปีนั้น อีกทั้งยังหวังว่าคุณจะไม่คิดเล็ก คิดน้อยกับเรื่องบาดหมางครั้งก่อนเก่าและเห็นแก่ ส่วนรวม”

“ตระกูลลัดดาวัลย์ถือเป็นตระกูลชั้นนำของ ประเทศ จะขาดคนสานต่อไม่ได้ครับ” รพีพงษ์ มองไปยังชายชราตรงหน้าที่กำลังโค้ง

ตัวด้วยท่าทีนอบน้อม จากนั้นก็แสยะยิ้มออกมา

“ตอนแรกผู้หญิงใจดำอำมหิตคนนั้นต้องการจะ ควบคุมตระกูลลัดดาวัลย์ เธอขับไล่ฉันออกจากบ้าน อย่างไร้ความเมตตา แถมยังใส่ร้ายว่าฉันทรยศ เธอ กลัวว่าฉันจะแก้แค้นเลยบังคับให้ฉันมาอยู่ในเมือง เล็กๆ อย่างเมืองริเวอร์แถมยังโดนคนเยาะเย้ยว่าเป็น ลูกเขยที่ไม่มีปัญญาแต่งภรรยาเข้าบ้าน ต้องยอมไป เป็นเขยบ้านคนอื่น”

“ตอนนี้เธอป่วยหนัก พวกนายถึงจะคิดถึงฉัน ไม่ คิดว่าสายเกินไปหน่อยเหรอ”

“ฉันชินกับการเป็นลูกเขยที่ต้องมาอยู่ในตระกูล ฉัตรมงคล ชินแล้วกับการที่โดนคนพูดว่าเกาะผู้หญิง กิน ฉันไม่สามารถไปยุ่งกับเรื่องของตระกูลลัดดา วัลย์ได้อีก พวกนายกลับไปเถอะ”

พูดจบรพีพงษ์ ก็หมุนตัวโยนขยะถุงขยะในมือ ลงถัง แล้วเดินจากไป

ถึงแม้การที่ได้เป็นคนสืบทอดตระกูลลัดดาวัลย์ จะเป็นเรื่องช็อกโลก แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับ เรื่องนี้

ในปีนั้นเขาโดนคนในตระกูลลัดดาวัลย์ไล่ออก จากบ้าน เขาก็ไม่เหลือเยื่อใยอะไรกับตระกูลลัดดา วัลย์อีกแล้ว

ตอนนี้เขาเป็นลูกเขยที่ไม่เอาไหนในตระกูล ฉัตรมงคลตระกูลอันดับสองของเมืองริเวอร์อีกทั้ง เขายังเป็นไอ้สวะที่รู้จักกันในเมืองริเวอร์

ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยเป็นคุณชายของตระกูลลัด ดาวัลย์แห่งเกียวโต

แต่ทว่าเรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้เขา จะใช้ชีวิตอย่างอนาถ ทั้งตัวของเขามีเงินฝากไม่ถึงสี่หลัก แต่เขากลับไม่เสียใจ

รพีพงษ์ เดินถือผลไม้ในมือไป บ้านของตระกูล ฉัตรมงคล วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่ ญาติ สนิทของตระกูลฉัตรมงคลจะมารวมตัวกันที่นี่ แน่นอนว่างานนี้หลีกเลี่ยงการพูดเปรียบเทียบไม่ได้ อยู่แล้ว แต่ทว่ารพีพงษ์ กลับทำให้ครอบครัวของ อารียาเป็นเรื่องตลก

งานเลี้ยงเริ่มขึ้น ทุกคนในตระกูลฉัตรมงคลต่าง พากันนำของขวัญมามอบให้คุณปู่

“คุณปู่ ผมรู้ว่าคุณปู่ชอบของโบราณ รูปภาพนี้ คือ (ภาพฤาษีตกปลาในซีชาน) ของ ถางหูโป์เป็น รูปภาพจริงที่ผมตั้งใจหามาให้คุณปู่ นี่ครับคุณปู่” หลานคนโตธายุกร ยิ้ม แล้วมอบม้วนรูปภาพหนึ่งให้ ชายชรา

“คุณปู่ หยกชิ้นนี้เป็นของที่ผมขอร้องให้เพื่อนที่ อยู่ต่างประเทศซื้อให้ ราคาไม่เบาเลยค่ะ” หลานรัก คนเล็กอย่างชรินทร์ทิพย์ยื่นหยกให้ชายชรา

ต่างคนต่างก็แย่งกันมอบของขวัญ เพื่อที่จะเอา อกเอาใจคุณปู่

“คุณปู่ ปู่พอมีเงินให้ผมยืมสักห้าแสนไหมครับในปีนี้สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่ได้รับเงินบริจาค จากผู้ที่มีเมตตา มันใกล้จะไปต่อไม่ได้แล้วครับ ขีน เป็นแบบนี้ต่อไป เด็กๆ ในนั้นก็จะไร้ที่อยู..

ขณะนั้นเอง รพีพงษ์ที่นั่งอยู่ท้ายโต๊ะก็เอ่ยขึ้นมา เกิดความโกลาหลขึ้น

ศศินัดดาแม่ของภรรยาลุกขึ้นมาในทันที เธอชี้ หน้าของเขาแล้วต่อว่าทันที “นี่สมองแกมีปัญหาหรือ ไง รู้ไหมว่าแกกำลังพูดอะไรอยู่”

สาวงามแห่งเมืองริเวอร์อย่างอารียา ผู้เป็นซึ่ง เป็นภรรยาของรพีพงษ์ ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดแบบ นั้นออกมาเหมือนกัน เธอถึงกับต้องลุกขึ้นยืนแล้วพูด ว่า “คุณปู่ เขาคงจะไม่ค่อยมีสติ คุณปู่อย่าไปใส่ใจ กับคำพูดของเขาเลยค่ะ”

พูดจบเธอก็ยื่นมือออกไปบีบแขนของสามีอย่าง รุ่นแรง

สามปีก่อน ก่อนที่คุณย่าฉัตร จะจากไป เธอรีบ บังคับให้อารียา แต่งงานกับรพีพงษ์เทพธิดาผู้ซึ่งเปล่งประกายระยิบระยับใน สายตาของชาวโลก พลันต้องตกลงสู่พื้นดิน

สามปีมานี้ รพีพงษ์ไม่ทำการทำงานอะไรเลย วันๆ ทำแค่เพียงซักผ้า ทำกับข้าว ทิ้งขยะ ผู้คนใน เมืองริเวอร์ ขนานนามเขาว่าไอ้สวะ เดิมที่เคยภาค ภูมิใจว่าเป็นเทพธิดา ก็กลายเป็นคำเย้ยหยันไปโดย สิ้นเชิง

ตอนนี้ รพีพงษ์ก็มาสร้างความลำบากในงานวัน เกิดของคุณปู่อีก

“น่าตลกสิ้นดี นึ่งานวันเกิดของคุณปู่ ไม่มีของ ขวัญไม่พอ ยังกล้ามาขอเงินห้าแสนอีก รพีพงษ์ ไม่กี่ ปีมานี้นายทำให้ตระกูลฉัตรมงคลขายหน้าไม่พออีก เหรอ นายอุตส่าห์มายืมเงินในงานวันเกิด จะทำให้ คุณปู่โกรธหรือไง” คนที่พูดคือธายุกร ลูกหลานที่ ทำให้ท่านปู่นภทีป์ พึงพอใจมาตลอด

“ฉันว่าไอ้คนสมองพิการมันจงใจ อีกอย่างสถาน เลี้ยงเด็กกำพร้าก็แค่ข้ออ้าง มันต้องการเอาเงินของ คุณปู่ไปใช้เอง ดูจากสมองของมันแล้วคงจะคิด อะไรแบบนี้ไม่ได้หรอก คงจะเป็นอารียาที่สั่งมันมา สินะ”

หลานสาวที่คุณปู่รักที่สุดอย่างชรินทร์ทิพย์พูด เสริม พวกเธอไม่ลงรอยกันอยู่แล้ว เมื่อมีโอกาสก็พูด ใส่ร้าย อารียา

เมื่อมีคนพูดถึง อารียา รพีพงษ์ก็อธิบายขึ้นมา ทันที “ไม่ใช่ ผมแค่ต้องการยืมเงินคุณปู่ ช่วงนี้ผม หมุนเงินไม่ค่อยทัน ผมไม่มีปัญญาหาเงินเยอะขนาด นั้น ผมจะต้องหาเงินมาคืนคุณปู่แน่นอน”

“เลิกพูดไร้สาระสักที คนไร้ประโยชน์อย่างนาย ขนาดงานยังไม่มีให้ทำถ้าให้นายยืม นายจะเอา ปัญญาที่ไหนมาคืน” ธายุกรพูดเย้ยหยัน

“จริงค่ะ ไอ้สวะนี่มันมาจากสถานเลี้ยงเด็ก กำพร้า แกยืมเงินคุณปู่เพื่อไปเลี้ยงพวกสวะแบบแก เหรอ ฉันว่าทางที่ดีแกรีบปิดไอ้สถานเลี้ยงเด็ก กำพร้านั่นซะเถอะ” ชรินทร์ทิพย์พูดด้วยสีหน้า ประชดประชัน

รพีพงษ์มองคนที่กำลังต่อว่าเขาแล้วกัดฟัน กรอด ตอนที่เขากลายเป็นคนเร่ร่อน สถานเลี้ยงเด็ก กำพร้ามารับตัวเขาไว้ เขาถึงเติบโตเป็นผู้เป็นคนมา ถึงทุกวันนี้ ตอนนี้สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ากำลัง ลำบาก เขาจึงอยากช่วย แต่เรื่องมันกะทันหันเกินไป เขาไม่มีเงินมากขนาดนั้น เขาคิดได้เพียงการยืมเงิน เท่านั้น

ตอนแรกเขาคิดว่าทุกคนจะมีความเมตตาช่วย เหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้รับสายตาอันเย็นชาแบบนี้ ในใจของเขาคิดถึงวิกฤติ ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาถึงไม่แสดงท่าที เกรี้ยวกราดอะไรออกมา

ชายชราที่ป์ โกรธจนหน้าดำหน้าแดง เขา จ้องรพีพงษ์เขม็ง แล้วพูดเสียงดังออกไปว่า “เลิกทำ ตามอำเภอใจได้แล้ว นี่พวกแกมาอวยพรฉันหรือจะ มาเพิ่มความวุ่นวายกันแน่ รีบไสหัวไปซะ งานเลี้ยง ของฉันไม่ต้องการคนไร้ประโยชน์อย่างแก ต่อไป ถ้าบ้านเรามีงานเลี้ยงอะไร ฉันไม่อนุญาตให้แกเข้า ร่วมอีกต่อไป”

“คุณปู่ ตอนนี้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าลำบาก มากจริงๆ เด็กพวกนั้นต้องการความช่วยเหลือ” รพี พงษ์กัดฟันพูดอย่างไม่ยอมแพ้ สีหน้าของเขาเต็มไป ด้วยความซื่อสัตย์

อารียาเห็นท่าที่จริงจังของเขาแล้ว ก็ถอน หายใจออกมาอย่างจนปัญญา แล้วพูดกับนภทีป์ “คุณปู่คะ เขาต้องการช่วยสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จริงๆ ค่ะ เขาเติบโตมาจากที่นั่น เขาผูกพันกับที่นั่น มาก คุณปู่ช่วยเขาด้วยนะคะ”


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท