NO.1 คุณชายอันดับหนึ่ง – ตอนที่ 178

ตอนที่ 178

เป็นไปตามที่หลี่ฝางกับเหยนเสี่ยวน่าคาดการณ์ไว้ กลุ่มคนข้างหลังพวกเขา แปลกๆจริงด้วย

พอหลี่ฝางออกวิ่ง กลุ่มคนข้างหลังก็ออกวิ่งตาม

“แม่งเอ๊ย!”

หลี่ฝางหันกลับไปมอง พวกเขาสวมชุดทหาร หมายความว่า พวกเขาก็เป็นนักเรียนใหม่

ตัวเขาเองไปล่วงเกินคนพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

หรือว่าพวกเขามาเพราะเหยนเสี่ยวน่า

หลี่ฝางวิ่งพลางพูดกับเหยียนเสี่ยวน่า“เธอรู้จักพวกเขาเหรอ”

เหยนเสี่ยวน่าหันไปดู พยักหน้า“รู้จักคนหนึ่ง”

เขาลากเหยนเสี่ยวน่าไปตลอดทาง จนกระทั่งถึงห้องอาหาร จู่ๆด้านหน้ามีคนพุ่งออกมาสองคน ขวางทางพวกเขาเอาไว้

“เจ้าหนู วิ่งเก่งนี่”

คนที่อยู่ด้านหลังหยุดลง เหนื่อยจนหายใจหอบแฮกๆ

เหยนเสี่ยวน่าเองก็ไม่ไหวแล้ว ตัวชาไปหมด จึงทรุดลงนั่งกับพื้น

หากแต่หลี่ฝาง ร่างกายกำยำหน่อย เพียงแค่หายใจไม่สม่ำเสมอก็เท่านั้น

“เหยนเสี่ยวน่า ที่นี่ไม่มีธุระของเธอ ไปเสียเถอะ”ชายคิ้วเข้มคนหนึ่งเดินออกมา ชี้ไปที่เหยนเสี่ยวน่าที่กองอยู่บนพื้นกล่าวขึ้น

“หลิวเสี่ยวเทา นายคิดจะทำอะไร!”

เหยนเสี่ยวน่าสูดลมหายใจ ลุกขึ้นยืนจากพื้น“ฉันจะเตือนอะไรให้นะ หลี่ฝางเป็นเพื่อนฉัน”

“ถ้านายกล้าแตะต้องตัวเขา ฉันไม่ปล่อยนายแน่”เหยนเสี่ยวน่าขู่ชายคิ้วเข้มผู้นั้น

ชายคิ้วเข้มอดยิ้มขึ้นไม่ได้“เหยนเสี่ยวน่า กูใจดีปล่อยมึงไป มึงไม่ขอบคุณแล้วยังมีหน้ามาขู่อีก!”

“อย่าคิดว่าเงินเน่าๆบ้านแกจะมาขู่ฉันได้ ไสหัวไป”

“ถ้าไม่ไสหัวไป อย่าหาว่ากูไม่ปราณี”ชายคิ้วเข้มพูดเย็นชา

หลี่ฝางถึงได้เข้าใจ หลิวเสี่ยวเทาคนนี้ จงใจมาหาเรื่องตน

สิ่งที่บังเอิญ เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเหยนเสี่ยวน่า ดูท่า ก็เป็นคนในเมืองนี้เช่นกัน

ตรงข้ามหกคน กับอีกสองคนด้านหลัง รวมเป็นแปดคน

หลี่ฝางคนเดียว ประจันหน้ากับคนแปดคน

บอกไม่หวาดหวั่น คงจะเป็นการโกหก

แต่หลี่ฝางเป็นคนที่เคยเห็นการณ์ใหญ่มาก่อน เขายังคงนิ่งสงบได้ ไม่ตกใจจนเสียสติ

หลี่ฝางเดินขึ้นหน้าสองสามก้าว มองดูหลิวเสี่ยวเทา“นายชื่อหลิวเสี่ยวเทา งั้นจะเรียกว่าพี่เทาแล้วกัน พี่เทา หาผิดคนหรือเปล่า ดูเหมือนผมจะไม่รู้จักพี่”

“งั้นฉันถามแก แกชื่อหลี่ฝางหรือเปล่า มาจากตงไห่ใช่ไหม”หลิวเสี่ยวเทาขมุ่นคิ้วถาม

หลี่ฝางใจขมวดแน่น ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้หาผิดคน มาหาตนเองนั่นแหละถูกแล้ว

เพียงแต่ว่า ตัวเองเพิ่งมาที่เมืองนี้ไม่นาน ไม่ได้รู้จักคนที่ชื่อหลิวเสี่ยวเทาคนนี้แม้แต่น้อย เหตุใดเขา ต้องไล่ล่าตนเองด้วย

หลี่ฝางไม่ได้ปฏิเสธ หากพยักหน้า“ฉันชื่อหลี่ฝาง แค่ไม่รู้ว่า พี่เทา ผมไปล่วงเกินอะไรพี่”

หลิวเสี่ยวเทายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“แกไม่ได้ล่วงเกินฉัน”

“ไม่ได้ล่วงเกิน แล้วตามผมมาทำไม”หลี่ฝางไล่ถาม

“กูแค่เห็นมึงแล้วไม่สบอารมณ์ ได้ป่ะ”หลิวเสี่ยวเทาสีหน้าอึมครึมขึ้นทันที

หลี่ฝางหันหน้ากลับ มองดูเหยนเสี่ยวน่า ถามเสียงค่อย“เหยนเสี่ยวน่า หลิวเสี่ยวเทาชอบเธอเหรอ”

เหยนเสี่ยวน่าส่ายหน้า“หลิวเสี่ยวเทามีแฟนแล้ว จะมาชอบฉันได้ไงล่ะ”

หลี่ฝางยิ่งขมวดคิ้วแน่น เห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามจงใจมาหาเรื่องตน

ถ้าหากว่าหลิวเสี่ยวเทาชอบเหยนเสี่ยวน่า หลี่ฝางก็เข้าใจได้ว่าหลิวเสี่ยวเทาเห็นตนเองเป็นศัตรูหัวใจ จึงได้มาหาเรื่อง

ในเมื่อไม่ได้ชอบเหยนเสี่ยวน่า งั้นก็หมายความว่า……

เบื้องหลังหลิวเสี่ยวเทา จะต้องมีคนบงการ

หลี่ฝางถามสีหน้าเคร่งขรึม“พี่เทา ให้ผมตายอย่างชัดเจนหน่อยได้ไหม ใครบงการพี่มา”

“ก็บอกมึงแล้วไง กูเห็นมึงแล้วไม่สบอารมณ์ อยากซ้อมมึง”หลิวเสี่ยวเทาหัวเราะแหะๆ

“ถ้ามึงไม่อยากโดนซ้อม ก็มาคำนับกูสามที เรียกกูว่าพ่อ กูไม่เพียงแต่จะไม่ซ้อม แต่ต่อไปจะคุ้มครองมึงด้วย เป็นไง”

หลิวเสี่ยวเทาพูดจบ ทุกคนก็หัวเราะครืน

“พี่เทา ถ้ามันเรียกพี่ว่าพ่อ แล้วจะเรียกพวกเราว่าอะไรอ่ะ”

“ก็เรียกอาสิวะ”หลิวเสี่ยวเทาคิวกระตุก

ในเวลานี้ นักเรียนใหม่แห่กันมาไม่น้อย หนึ่งในนั้นมีหวางเสี่ยวโก๋

หวางเสี่ยวโก๋วิ่งหน้าตื่นมา หยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ฝาง“หลี่ฝาง เกิดอะไรขึ้น นายไปแหย่อะไรหลิวเสี่ยวเทาเข้า”

“เขามีที่มาที่ไปยังไง”หลี่ฝางถามขึ้นคำหนึ่ง

“เมื่อก่อนพวกเราต่างเป็นเพื่อนร่วมชั้น คุณอาเขา เป็นพวกมาเฟียขึ้นชื่อ นายก็ลองไปสอบถามนอกโรงเรียนดู คนส่วนใหญ่ต่างรู้จัก”

หวางเสี่ยวโก๋สีหน้าหนักอึ้ง“ล่วงเกินเขา ยุ่งเลยนะทีนี้”

หลี่ฝางคิดในใจ ในเวลานี้ ถ้าโทรหาหวางเห้า หวางเห้าก็คงมาไม่ทันแน่ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือมหาวิทยาลัย ถ้าหวางเห้าเข้ามาวิวาท คงจะไม่เหมาะสมแน่นอน

“หวางเสี่ยวโก๋ มาเสือกไรด้วย ไสหัวไปอีกทางนึง”หลิวเสี่ยวเทาชี้นิ้วไปที่หวางเสี่ยวโก๋ พูดเสียงเย็นชา

หวางเสี่ยวโก๋ลังเลชั่วครู่ วิ่งไปอยู่ตรงหน้าหลิวเสี่ยวเทา ควักกล่องบุหรี่ออกมา“พี่เทา สูบสักมวนมั้ย ถ้าหลี่ฝางล่วงเกินอะไรพี่ไป พี่บอกผม ผมสั่งสอนมันเอง”

“เราต่างเป็นเพื่อนร่วมชั้น ถือว่าผมขอ”หวางเสี่ยวโก๋ยิ้มอ่อน

“บ้าเอ๊ย มึงคิดว่าตัวเองเป็นใคร สำหรับกู มึงมีสิทธิ์มาขอไรด้วยเหรอ”หลิวเสี่ยวเทายกขาขึ้น แล้วถีบหวางเสี่ยวโก๋กระเด็น

สีหน้าหวางเสี่ยวโก๋ กระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด

อย่างไรเสียมีเพื่อนอยู่ตรงนี้ด้วยมากมายหลายคน และเขาเองก็เคยโม้กับหลี่ฝาง ว่าตอนอยู่มัธยม ปลายตนเองเป็นหัวโจกของโรงเรียน

แต่ในสายตาของหลิวเสี่ยวเทา กลับไม่เห็นเขาเป็นอะไรเลย

หลี่ฝางเข้ามาดึงหลิวเสี่ยวเทาลุกขึ้น พูดว่า“เสี่ยวโก๋ ที่นี่ไม่มีธุระของนาย นายไปก่อนเถอะนะ”

ฝ่ายตรงข้ามมีแปดคน ต่อให้หวางเสี่ยวโก๋ หลี่ส้วยส้วย มากันหมด ก็สู้ไม่ไหวหรอก

หลี่ฝางผลักหวางเสี่ยวโก๋ออก ผลักเข้าไปด้านหลังฝูงชน พอหันหลังกลับ ก็มีขาถีบเข้าไปตรงเป้า หว่างขาของหลิวเสี่ยวเทา

หลิวเสี่ยวเทาแทบไม่ได้ป้องกันอะไรเลย เขาเองก็แทบไม่อยากเชื่อ หลี่ฝางกล้าลงมือกับเขา

อย่างไรเสีย ฝั่งเขามีคนมากกว่ามาก!

หลิวเสี่ยวเทาคุกเข่าลงบนพื้น หลี่ฝางจิกผมหลิวเสี่ยวเทาขึ้นมา แล้วกระชากอย่างแรง

“ พี่เทาโดนซ้อม พวกเราลุยยยย!”

กลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังหลิวเสี่ยวเทา เห็นฉากนี้ ต่างก็กรูกันขึ้นมา พุ่งกระโจนไปที่หลี่ฝาง

หลี่ฝางกัดฟันกรอด พุ่งหมัดเข้าไปที่ใบหน้าของหลิวเสี่ยวเทา

ส่วนคนเหล่านั้น ต่างก็เข้าไปรุมกระทืบหลี่ฝาง หลี่ฝางอดกลั้นต่อความเจ็บปวด ยังคงจิกผมหลิวเสี่ยวเทาไว้ไม่ปล่อย แล้วมะรุมมะตุ้มกันต่อไป

หลิวเสี่ยวเทาดิ้นกระเสือกกระสนด้วยความเจ็บปวด ชี้ไปที่หลี่ฝางพลางด่าทอ“ไอ้บ้าเอ๊ย!”

“ผมกู!”ผมของหลิวเสี่ยวเทา โดนหลี่ฝางกระชากออกมาเป็นกระจุกๆ

“เย็ดแม่งเอ๊ย เอามันให้ตาย!”หลิวเสี่ยวเทาโกธรขึ้นมา สีหน้าบิดเบี้ยว ชี้ไปที่หลี่ฝางพลางพูด

หวางเสี่ยวโก๋พุ่งเข้ามา คิดจะช่วยหลี่ฝางออกไป

“แม่งเอ๊ย!”

หลิวเสี่ยวเทาพุ่งขึ้นหน้า ถีบหวางเสี่ยวโก๋กระเด็น“หวางเสี่ยวโก๋ มึงอยากตายมากใช่ไหม”

“กล้าต่อกรกับกูเหรอ มึงคงไม่อยากมีชีวิตแล้วสินะ!”หลิวเสี่ยวเทาพุ่งไปที่ท้องหวางเสี่ยวโก๋ กระหน่ำถีบ

หลี่ฝางโดนคนกลุ่มหนึ่งล้อมเอาไว้ จึงไม่สามารถช่วยเขาได้

เหยนเสี่ยวน่าวิ่งหน้าตื่นมา ดึงแขนหลิวเสี่ยวเทา“หลิวเสี่ยวเทา หยุดนะ”

“เหยนเสี่ยวน่า เธอรู้ว่าฉันไม่ซ้อมผู้หญิง”หลิวเสี่ยวเทาชี้ไปที่เหยนเสี่ยวน่า“ไสหัวไปอีกข้าง ได้ยินไหม”

“หลิวเสี่ยวเทา ที่นายรังแกคนต่างเมืองอย่างหลี่ฝาง ก็แค่ต้องการค่าคุ้มครองไม่ใช่เหรอ”

เหยนเสี่ยวน่าพูดพลาง ควักกระเป๋าสตางค์ออกมา จากนั้นก็ควักธนบัตรออกมา วางไว้ในมือหลิวเสี่ยวเทา“พอไหม”

“เหยนเสี่ยวน่า เธอใจคอกว้างขวางแบบนี้เมื่อไหร่จ๊ะ”

หลิวเสี่ยวน่าหัวเราะแหะๆ“ว่าไง เขาเป็นแฟนเธอเหรอ”

“ไม่เกี่ยวกับนาย เอาเป็นว่า ค่าคุ้มครองฉันจ่ายให้นายแล้ว รีบบอกให้คนของนายหยุดมือ หยุดซ้อมได้แล้ว”เหยนเสี่ยวน่าพูดน้ำเสียงเย็นชา

“แหมเงินแค่นี้คิดจะไล่ คิดว่าฉันเป็นขอทานหรือไง”หลิวเสี่ยวเทาโยนเงินใส่หน้าเหยนเสี่ยวน่า

เหยนเสี่ยวน่าตกตะลึง“แค่นี้ไม่พอเหรอ”

เหยนเสี่ยวน่าสะบัดเงินออกไป มีประมาณสองสามพัน

เงินมากขนาดนี้ ถ้าแค่ค่าคุ้มครอง ก็น่าจะพออยู่หรอก

เพียงแต่ หลิวเสี่ยวเทาต้องการหาเรื่องหลี่ฝาง ไม่ได้แค่ต้องการค่าคุ้มครอง

“ซ้อมมันต่อไป!”น้ำเสียงหลิวเสี่ยวเทาเย็นชา ตะคอกใส่ลูกน้อง

ในเวลานี้ ด้านนอกมีเสียงคุ้นเคยลอดเข้ามา

“แม่งเอ๊ย!”

“เถ้าแก่!”

ในมือของส้าวส้วยถือแฮมเบอร์เกอร์ เดิมทีแค่อยากจะมามุงดู แต่คิดไม่ถึงว่า คนที่โดนซ้อมจะเป็นหลี่ฝาง…

NO.1 คุณชายอันดับหนึ่ง

NO.1 คุณชายอันดับหนึ่ง

ยามค่ำคืนดึกๆ ในหอพักแห่งหนึ่งที่ตงไห่

“หลี่ฝาง รีบเอาน้ำล้างเท้ามาให้ฉันเร็วๆ ”

ได้ยินเสียงตะโกนเรียก หลี่ฝางไม่รีรอเลยสักนิด รีบไปยกน้ำล้างเท้าของเจ้าอ้วนมาให้

“รอเดี๋ยว ถุงเท้าก็ช่วยซักด้วยเลย ไม่ซักมาหลายวันแล้ว เหม็นตายห่า” หลี่ฝางยกกะละมังล้างเท้าขึ้นมา เจ้าอ้วนก็พูดขึ้นมาอีกทันที

หยิบถุงเท้าที่เหม็นเน่าของเจ้าอ้วนแล้ว หลี่ฝางก็เดินเข้าไปในห้องน้ำของหอพัก จากนั้นเริ่มยุ่งๆ

เขาไม่เพียงแค่ซักถุงเท้าของเจ้าอ้วน ยังต้องซักเสื้อนักเรียนของเพื่อนร่วมห้องคนอื่นอีกด้วย รองเท้า กางเกงใน……

“เกาเสิ้ง ช่วงนี้นายยิ่งอยู่ยิ่งเกินไปแล้วนะ นายเห็นหลี่ฝางเป็นอะไร เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องของนาย ไม่ใช่คนใช้นะ”

หัวหน้าห้องโจวหยางทนดูต่อไปไม่ไหว จึงว่าเจ้าอ้วนสองสามคำ

“หัวหน้า ผมกำลังช่วยเขา เขาขาดเงินไม่ใช่เหรอ? ผมจ่ายเงินให้เขาอยู่” เจ้าอ้วนยิ้มๆ ไม่สนใจ

“ใช่ไหม หลี่ฝาง? ” เจ้าอ้วนตะโกนถามหลี่ฝางไปทางห้องน้ำ

“ใช่ ขอบใจนายที่ช่วยอุดหนุนธุรกิจของผม เกาเสิ้ง” หลี่ฝางหันหน้ามายิ้ม ตอบหนึ่งคำด้วยความทราบซึ้งน้ำใจ

เห็นเป็นเช่นนี้ โจวหยางได้แต่ส่ายหัวและถอนหายใจ

หลังจากที่พ่อแม่หายตัวไป หลี่ฝางได้แค่พึ่งการซักเสื้อผ้าให้คนอื่น ทำการบ้าน ช่วยวิ่งซื้อของเป็นต้น เพื่อหารายได้มาเป็นค่าใช้จ่ายและจ่ายค่าเทอม

ไม่นาน โจวหยางเดินเข้าไปในห้องน้ำ: “หลี่ฝาง ถ้านายไม่มีเงินจริงๆ ผมยืมให้นายได้”

“ไม่ต้องหรอกครับ ขอบคุณนะ” หลี่ฝางไม่อยากใช้ชีวิตด้วยการพึ่งพาความช่วยเหลือจากคนอื่น อีกอย่าง เงินที่ยืมมา สุดท้ายก็ต้องคืนอยู่ดีไม่ใช่หรือ?

โจวหยางมองความคิดของหลี่ฝางออก: “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรียคืนครับ รอให้นายเรียนจบก่อนค่อยคืนก็ได้ครับ”

หลี่ฝางหัวเราะขมขื่น: “หัวหน้า อีกนานกว่าจะเรียนจบเลยนะ”

โจวหยางส่ายหัวอีกครั้ง แล้วกลับไปบนที่นอนของตนเอง

“ผมว่านะ หัวหน้าอย่ากังวลไปเลย ไม่ใช่ไม่รู้ว่าหลี่ฝางตอนนี้มีสถานการณ์อย่างไร นายช่วยไหวเหรอ? ” จางเสี่ยวเฟิงคนที่อายุโตกว่าทุกคนในห้องยิ้มและพูด

“ใช่ ถ้าไม่มีพวกเรา เรื่องกินของเขายังมีปัญหาเลย” เกาเสิ้งพูดด้วยความภูมิใจ

พอหลี่ฝางทำงานเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว กำลังเตรียมจะเข้านอน จางเสี่ยวเฟิงก็พูดขึ้นมา: “หลี่ฝาง อาการอยากสูบบุหรี่กำเริบอีกแล้ว นายไปซื้อให้ฉันซองหนึ่งสิ เหมือนเดิม”

สีหน้าของหลี่ฝางรู้สึกลำบากใจ: “ตอนนี้ก็ห้าทุ่มแล้วนะ ประตูมหาวิทยาลัยก็ปิดแล้ว”

“อย่าพูดมาก กูเพิ่มเงินให้นายสิบหยวน ไปไม่ไป? ” จางเสี่ยวเฟิงโยนเงินลงบนพื้น พูดด้วยความโมโห

“งั้นผมปีนกำแพงออกไปซื้อให้”

หลี่ฝางเก็บเงินบนพื้นขึ้นมา แล้วเดินออกจากหอ

“หลี่ฝางคนนี้นี่ ขอแค่ให้เงินเท่านั้น แม้แต่ขี้ก็ยอมกิน” เพิ่งเดินออกจากห้อง หลี่ฝางก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของเกาเสิ้ง

“ก็นั่นสิ? ถ้าผมเป็นเขา ไปตายเสียดีกว่า จะอยู่ให้อายคนอีกทำไม” จางเสี่ยวเฟิงก็พูดเห็นด้วย

หลี่ฝางได้ยินแล้วกำมือแน่นๆ ด้วยความโมโหอย่างมาก

แต่หลังจากนั้นสักพัก หลี่ฝางก็ค่อยๆ ปล่อยวาง คนอื่นเค้าก็พูดไม่ผิดอะไรนี่ ตนเองก็เป็นแค่คนจนๆ ที่ไม่มีศักดิ์ศรีอยู่แล้ว

ปีนกำแพงไปถึงซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งที่เปิดตลอด24ชั่วโมง หลี่ฝางซื้อบุหรี่เสร็จและเตรียมตัวจะกลับหอ มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ต

หญิงคนนี้เหลือบไปมองหน้าหลี่ฝางหนึ่งครั้ง สายตาเหมือนมีอะไรบางอย่าง ลำคอของเธอขยับ จากนั้นก็หันหน้าไปอีกข้าง แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นหลี่ฝางอย่างนั้น

ผู้หญิงคนนี้ชื่อเซี่ยลู่ เป็นเพื่อนบ้านของหลี่ฝาง ยังเป็นหนึ่งในดาวในโรงเรียนอีกด้วย

เมื่อก่อนสถานะทางบ้านของหลี่ฝางรวยมาก การเรียนก็ดี ตอนนั้นเซี่ยลู่วันๆ คอยตามหลังของเขาอยู่ทุกวัน ทั้งสองตระกูลเป็นมิตรที่ดีต่อกัน ยังมีการสัญญาหมั้นให้ทั้งสองคนตั้งแต่เด็กอีกด้วย

ส่วนชายที่อยู่ข้างๆ เซี่ยลู่ คือเพื่อนนักเรียนในห้องของหลี่ฝาง ชื่อตู้เฟย เป็นลูกเศรษฐี หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ตมีรถBMWจอดอยู่ นั่นก็คือรถของเขา

“เถ้าแก่ เอาถุงยางให้ผมหนึ่งกล่อง” ตู้เฟยตะโกนบอก

เซี่ยลู่หน้าแดงขึ้นมาทันที ต่อหน้าหลี่ฝางมีความรู้สึกอาย: “พี่เฟย ท้องของฉันไม่ค่อยสบายหน่อย เราเอาไว้วันหลังละกันนะ”

“วันหลังห่าอะไร เป็นเพราะนายคนนี้ใช่ไหม? ” ตู้เฟยหันหน้าไปชี้หลี่ฝางแล้วถาม

“อย่าคิดว่าผมไม่รู้เรื่องระหว่างเธอสองคนนะ แต่นั่นมันเป็นอดีตไปแล้ว” ตู้เฟยสีหน้าเข้มขรึม ซักถามเซี่ยลู่ตรงๆ : “ทำไม คุณยังไม่ลืมเขาเหรอ? ”

เซี่ยลู่ส่ายหัวและรีบปฏิเสธ: “หนุ่มจนๆ แบบนี้ ฉันจะลืมเขาไม่ลงได้ไง? ”

“ฉันไม่สบายท้องจริงๆ ”

“พูดแล้วก็น่าแปลกใจ เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่ คงจะเป็นเพราะเจอใครบางคน ท้องถึงได้สะอิดสะเอียน” เพื่อที่จะเอาใจตู้เฟย เซี่ยลู่พูดอย่างโหดร้าย

“ฮาฮา ผมเห็นเขาแล้วก็รู้สึกอยากอ้วกเหมือนกัน”

ตู้เฟยหัวเราะดังๆ ยื่นมือไปตบหน้าหลี่ฝางหนึ่งที: “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก ไม่ได้ยินเหรอ? ว่าแฟนฉันเห็นแกแล้วรู้สึกสะอิดสะเอียน? ”

หลี่ฝางกัดฟันแน่นๆ จ้องหน้าตู้เฟยอย่างเย็นชา

สีหน้าของตู้เฟยตะลึงสักพัก จากนั้นก็ถีบที่ท้องของหลี่ฝางอีกครั้ง: “ยังกล้าจ้องฉันอีกเหรอ? แกไม่พอใจอะไร? ”

“พี่เฟย อย่าตีอีกเลย” เซี่ยลู่เข้าไปห้าม

“ทำไม? เห็นอกเห็นใจมัน? ”

“ไม่หรอก? ฉันแค่รู้สึกว่าเราไม่ควรไปถือสาและยุ่งเกี่ยวกับคนจนๆ แบบนี้หรอก” เซี่ยลู่รีบส่ายหัว

ตู้เฟยทำเสียงฮึ่ม แล้วยื่นมือไปรับกล่องถุงยางจากเถ้าแก่ร้าน และพูดว่า: “เซี่ยลู่ คืนนี้ฉันไม่สนว่าเธอจะประจำเดือนมาหรือว่าปวดท้อง แต่ว่าเธอปลุกไฟราคะของฉัน อย่าคิดหนีนะ? ”

“หลี่ฝาง แกจำไว้ หลังจากวันนี้อยู่ห่างๆ เซี่ยลู่ไว้ ไม่อย่างนั้นเห็นนายครั้งหนึ่ง เตะครั้งหนึ่ง” ก่อนจะไป ตู้เฟยเตือนหลี่ฝางด้วยถ้อยคำที่โหดเหี้ยม

เช็ดๆ รอยเท้าบนเสื้อ หลี่ฝางปีนกำแพงกลับไปถึงหอพัก

หลี่ฝางกลับมาดึกเกิน ยังถูกจางเสี่ยวเฟิงด่าอีกชุดใหญ่

หลี่ฝางทนไม่ไหว กัดฟันและแอบร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่มทั้งคืน

เช้าวันถัดมาตื่นมา หมอนของหลี่ฝางยังเปียกชื้นอยู่เลย ขณะนั้น เขาสังเกตเห็นในมือถือมีสายที่ไม่ได้รับสามสิบกว่าสาย

“ทำไมเป็นสายจากต่างประเทศทั้งหมดเลย? ”

หลี่ฝางเปิดดูสักพัก สงสัยว่าเป็นพวกนักต้มตุ๋นมืออาชีพโทรมา

“ยังมีข้อความ เลขที่บัญชีลงท้ายด้วย 911มีเงินโอนเข้าจำนวน 1,000,000.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือ 1,000,325.00 หยวน” หลี่ฝางอ่านหนึ่งรอบ คิดว่าต้องเจอพวกนักต้มตุ๋นแน่ๆ

ในตอนนี้ หลี่ฝางรีบถอนเงินในวีแชทที่ได้ออกมา

มือถือดังขึ้นตึ้ดหนึ่งเสียง หลี่ฝางรู้สึกมึนงง

“ธนาคารABC วันที่ 12 เดือน 11 ปี x เวลา 07:14 น. เลขที่บัญชีลงท้ายด้วย 911มีเงินโอนเข้าจำนวน 300.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือ 1,000,625.00 หยวน”

ข้อความที่มีเงินโอนเข้าหนึ่งล้าน กับข้อความที่มีเงินโอนเข้าสามร้อย เลขเหมือนกัน?

ถ้าเป็นนักต้มตุ๋น เขาจะรู้ยอดเงินคงเหลือของหลี่ฝางได้ไง

นั่นก็คือ เงินหนึ่งล้านที่โอนเข้ามานี้เป็นเรื่องจริง

นึกถึงตรงนี้แล้ว หลี่ฝางรีบลุกขึ้นมาเหมือนคนบ้าและวิ่งออกจากโรงเรียน

ไปถึงตู้เอทีเอ็มของธนาคารแห่งหนึ่ง หลี่ฝางใส่บัตรเอทีเอ็มของตนเองเข้าไป นิ้วมือกดรหัสเอทีเอ็ม

“ผมกำลังฝันไปแน่ๆ ” เห็นมียอดเงินในบัญชีหนึ่งล้านกว่า หลี่ฝางส่ายหัว เขาไม่กล้าเชื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

เบอร์โทรแปลกๆ นั่นโทรมาอีกครั้ง ครั้งนี้หลี่ฝางไม่ลังเลเลยสักนิด รีบรับสายโทรศัพท์นั้น

“เสี่ยวฝาง……” ในสายโทรศัพท์ทางโน้นเป็นเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมา

“พ่อ? ใช่พ่อ…..ใช่พ่อไหม? ” สองมือของหลี่ฝางสั่นแรงขึ้น

“ใช่ พ่อเอง ฉันกับแม่แกไม่อยู่ หลายปีมานี้แกสบายดีไหม? ต้องลำบากมากแน่ๆ ใช่ไหม? เมื่อกี้พ่อโอนเงินหนึ่งล้านเข้าบัญชีให้แล้ว ใช้ไปก่อนนะ ถ้าไม่พอพ่อจะโอนให้อีก ใช่สิ ไม่ได้เจอกันมาหลายปี แกคงคิดถึงพวกเรามากใช่ไหม? ” พ่อของหลี่ฝางถามไถ่ติดกันหลายประโยค

หลี่ฝางแน่ใจว่าเขาคือพ่อตนเองแล้ว น้ำตาก็ไหลและนั่งร้องไห้ลงกับพื้นทันที เขาพิงตู้เอทีเอ็มไว้ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ มืออีกข้างก็เช็ดน้ำตาไปด้วย

“ผม……คิดถึง…..พวกท่านจะตายอยู่แล้ว”

“ดี ดีแล้วลูก หลายปีมานี้ลำบากแกมากพอแล้ว แต่ว่าอย่าเกลียดพ่อนะ ถ้าจะเกลียด ก็ไปเกลียดปู่ของแกโน่น เขาเป็นคนวางแผน……”

หลี่ฝางพูดแทรกขึ้นมา: “เดี๋ยว ปู่ของผมตายไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอครับ? ”

“ตายที่ไหน ตาเฒ่านั่น พ่อก็อยากให้ตายตั้งนานแล้ว พ่อแค่หลอกแกมาสามปี ตาเฒ่านั่นหลอกพ่อมานานสิบกว่าปี……สามปีก่อนตาเฒ่ามารับพ่อกลับบ้าน แล้วมาบอกพ่อว่าเขายังไม่ตาย ยังบอกกับพ่อว่าเขาเป็นมหาเศรษฐีที่รวยที่สุด แกว่าตาเฒ่าบ้านี่ยังมีคุณธรรมอยู่รึเปล่า หลอกว่าตัวเองตายแบบนี้ยังทำออกมาได้”

“มหาเศรษฐีที่รวยที่สุด? ”

“ไอ้ลูกอกตัญญู ว่าใครตาเฒ่า เดี๋ยวตีให้ตายเลย” ในโทรศัพท์ทางนั้นมีเสียงสั่นตะโกนมา แต่เสียงในนั้น หลี่ฝางได้ยินพ่อตนเองพูดคุยอยู่: หลี่เจียเฉิน ถ้าท่านยังกล้าตีผมอีก ผมจะตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับท่าน

หลี่เจียเฉิน? เขาเป็นมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในภูมิภาคเอเชียไม่ใช่เหรอ?

เดี๋ยว! ปู่ของผมเป็นมหาเศรษฐีที่รวยที่สุด

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท