ตอนที่ 687 วุ่นวายและอพยพ
”ราชาอสูร?”
การล้อเล่นของหญิงสาวได้ผล คนเหล่านี้ตกใจ ถังยู่หรานหัวเราะเบา ๆ แต่เธอทำท่าจริงจัง เธอพูดความจริงเหรอ?
พวกเขาแทบจะไม่เชื่อ “ราชาอสูร? เธอล้อเล่นหรือเปล่า … ? ” “จริงหรอ?” ถ้าเป็นปกติพวกเขาจะหน้าตึงเมื่อคนอื่นมาล้อเล่นกับพวกเขา
อย่างไรก็ตามผู้หญิงคนนี้อยู่ในระดับกิตติมศักดิ์ … พวกเขาไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับเธอ เช่นนี้พวกเขาจึงกลัวที่จะมีปัญหากับเธอ ท้ายที่สุดพวกเขาเพิ่งย้ายมาที่หลงเจียง พวกเขาไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน “แน่นอนฉันบอกความจริงกับคุณ ร้านค้าของเราไม่โกหก “ถังยู่หรานกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ” แต่คุณจะสามารถซื้อได้ไหมนั่นขึ้นอยู่กับว่าคุณมีพลังมากพอหรือเปล่า ”
”อะไร?”
พวกเขามองหน้ากันแต่ไม่มีการพูดใดๆ
ถังยู่หรานไม่ได้ลงรายละเอียดต่อไป เธอพาพวกเขาไปเห็นห้องโชว์ด้วยรอยยิ้มลึกลับ และพูดว่า “คุณสามารถเลือกราชาอสูรร้ายได้ที่นี่”
ห้องโชว์ค่อนข้างกว้างขวางและแสงเพิ่มความรู้สึกล้ำสมัยบางอย่าง ร่างอวตาร 3 มิติขนาดใหญ่จำนวนมากถูกแสดงอยู่กลางห้อง
”นี้…”
พวกเขาไม่เคยเห็นรูปแบบของการตกแต่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจมาก่อน จากนั้นถังยู่หรานสอนวิธีการใช้พลังดาวเพื่อดูข้อมูลของราชาอสูรแต่ละตัว
ตามคำแนะนำของเธอพวกเขาเดินไปที่ร่างอวตารของราชาอสูร และใส่พลังดวงดาวลงไป
ข้อมูลโผล่ออกมาหลังจากนั้นทั้งสี่คนก็มึนไปเลย
ราชาอสูร? สภาวะว่างเปล่าระยะหลัง! เนื่องจากวิกฤตการณ์นักรบอสูรในตำนานจะย้ายไปสู่สาธารณะ นักรบอสูรหลายคนได้เรียนรู้เกี่ยวกับสภาวะต่าง ๆ ของระดับตำนาน
”ถังอย่างซน” ซูผิงกล่าวไม่พอใจ
ถังยู่หรานยิ้มเขิน “อสูรที่มีในขณะนี้คือสภาวะว่างเปล่า คุณต้องอยู่ในระดับตำนานถ้าคุณต้องการจะซื้อ หากคุณต้องการการฝึกอบรมอสูรโปรดมาทางนี้ … “ทั้งสี่หยุดใส่พลังดวงดาวและข้อมูลหายไปต่อ พวกเขามองกันและกันและพวกเขาก็เริ่มเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ราชาอสูรทั้งหมดอยู่ที่สภาวะว่างเปล่า พวกเขาสามารถซื้อได้ แต่พวกเขาจะไม่สามารถทำสัญญาได้ ดังนั้นผู้หญิงคนนี้ … กำลังเล่นสนุกกับพวกเขา
พวกเขาโมโห
พวกเขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้และความสามารถของเธอ แต่พวกเขาจะไม่ยอมให้ตัวเองถูกล้อเล่นแบบนั้น
”ฉันรู้ว่าพวกเขาไม่มีทางมีราชาอสูรมาขายหรอก นี่เป็นเพียงการฉายภาพ ไร้สาระมาก! ”
”ฉันไม่สนหรอกว่าพวกเขามีอุปกรณ์แฟนซีอะไร แต่ฉันไม่อยากจะเชื่อว่านี่เป็นร้านขายอสูรที่ดีที่สุดในเมืองฐานหลงเจียง เธอใช้สิ่งเหล่านั้นเพื่อหลอกเราเท่านั้น! ” “อืมเรามาที่นี่เพื่อซื้ออาหารอสูร ฉันไม่รู้ว่าร้านของเธอเป็นแบบนี้ อย่าคิดว่าเธอสามารถกลั่นแกล้งเราได้เพียงเพราะเราไม่ใช่คนในท้องที่! ” “ไปกันเถอะ นี่สินะคือเมืองฐาหลงเจียง… น่าผิดหวัง! ” เมื่อโกรธแล้วลูกค้าเหล่านั้นก็ลดความสุภาพลง พวกเขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะซื้ออะไรที่นี่อีกต่อไป
ถังยู่หรานหงอยไปเลย เพราะที่ร้านมีอสูรสภาวะว่างเปล่ามากมาย เธอตื่นเต้นมากที่จะได้อวด เธอไม่รู้ว่าเธอจะสร้างปัญหา เธอเริ่มตื่นตระหนก จากนั้นเธอก็หันไปมองซูผิงกลัวว่าเขาจะตำหนิเธอ
เขาไม่ว่าเธอ เขาเพียงแค่กลอกตาใส่เธอ
”เอ่อ พวกคุณ … ฉันไม่ได้ตั้งใจ เรามีอาหารอสูรคุณภาพสูงที่ดีที่สุดที่คุณสามารถซื้อได้ คุณจะไม่ผิดหวังแน่นอน “ถังยู่หรานพยายามที่จะรักษาลูกค้า ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่างานของเธอไม่ใช่เรื่องง่าย
เมื่อก่อนลูกค้าจะขอให้ซูผิงฝึกฝนอสูรให้ ดังนั้นทุกคนจึงพยายามทำดีกับเธอ อย่างไรก็ตามนักรบอสูรกิตติมศักดิ์ทั้งสี่ไม่เคยมาที่นี่มาก่อน มันไม่น่าเป็นไปได้ที่ทั้งสี่จะยอมแพ้ต่อความสวยของเธอง่ายๆ
”อืมนี่คือรูปแบบการตลาดของคุณหรอ?”
”คุณมีผู้หญิงระดับกิตติมศักดิ์มาทักทายลูกค้า และทำเป็นลึกลับ จากนั้นคุณแนะนำของไร้ประโยชน์ให้กับเรา เหอะ … “นักรบสองในสี่ดูถูกร้านค้า พวกเขาเชื่อว่าพวกเขามองวิธีเรียกลูกค้าของร้านค้าออก
พวกเขาคุ้นเคยกับการหลอกลวงลูกค้าด้วยของแฟนซี ทั้งสี่ได้ทำธุรกิจของตระกูลมา และพวกเขารู้เกี่ยวกับเรื่องนี้
ถังยู่หรานตื่นตระหนก “นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก อสูรเป็นของจริงและกำลังขายอยู่จริงๆ เพียงแค่คุณไม่ได้อยู่ในระดับสูงพอที่จะทำสัญญา ของของเราเป็นของจริง! ”
”ฮื้ม มาดูกันว่าเธอจะแกล้งทำไปได้นานแค่ไหน ทุกคนสามารถดูภาพฉายเหล่านั้นได้ ทำไมเธอไม่เขียนสภาวะชะตากรรมไว้ข้างล่างเลยล่ะ? ” ชายวัยกลางคนสั้นพ่นหายใจ
”ลืมมันซะ ไปกันเถอะ.” ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำของทั้งสี่นิ่งกว่าคนอื่น เขาไม่ได้โต้เถียงกับถังยู่หราน เขาเชื่อว่าดีที่สุดที่พวกเขาที่จะออกจากร้าน ร้านค้านี้มีหญิงสาวระดับกิตติมศักดิ์เป็นพนักงานต้อนรับ และเป็นที่รู้จักในฐานะร้านขายอสูรที่ดีที่สุดในเมืองฐาน ร้านค้าต้องมีความลับบางอย่าง อาจเป็นว่าเงินทุนมาจากห้าตระกูลใหญ่
เนื่องจากพวกเขาเพิ่งย้ายเข้ามา มันจะไม่เป็นประโยชน์อย่างมากหากพวกเขาขัดแย้งกับห้าตระกูลใหญ่
อีกสามคนรู้ว่าหัวหน้าของพวกเขาคิดอะไรอยู่ พวกเขาหยุดเถียง
ไม่ใช่ว่าร้านค้าปล้นพวกเขาไปดื้อๆ
”คุณ…”
ถังยู่หรานกังวลเพราะพวกเขากำลังจะจากไป เธออยากจะขอให้พวกเขาอยู่แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง ฉันควรจะขอร้อง? แต่เธอไม่สามารถบังคับตัวเองให้ทำอย่างนั้นได้ เธออยู่ในระดับกิตติมศักดิ์ และเป็นผู้นำตระกูลถัง เธอรู้สึกอับอายที่ต้องเอาใจพวกเขา
”กรุณารอสักครู่”
ซูผิงก้าวมาข้างหน้า
เขาขมวดคิ้วใส่ถังยู่หรานที่ยังลังเลอยู่ เขาไม่ได้ดุเธอ เขาจะจัดการกับเธอทีหลัง
“ผมเป็นเจ้าของร้าน ผมขอโทษถ้าพนักงานของผมทำให้คุณขุ่นเคือง ผมอยากขอโทษแทนเธอ” ซูผิงยืนขวางทาง และขอโทษอย่างจริงใจ และโค้งให้พวกเขา
ถังยู่หรานตะลึงงัน เธอคงไม่มีวันเชื่อสิ่งนี้
เธอคิดเสมอว่าซูผิงเป็นคนที่ภูมิใจในตัวเอง เขาไม่เคยปฏิบัติต่อใครด้วยความแตกต่าง แม้แต่กับลูกค้าประจำของเขาด้วยซ้ำ แต่ถึงกระนั้น เขาขอโทษต่อเหล่านักรบอสูรกิตติมศักดิ์
เพียงสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ซูผิงได้เลื่อนระดับคนสองคนไปสู่ระดับตำนาน! “ฮะ?”
หัวหน้าวัยกลางคนขมวดคิ้ว คำขอโทษของซูผิงทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย “คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ เรามีสิ่งอื่นที่ต้องทำ เราจะไม่ทำให้คุณต้องเสียเวลา”
เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่พวกเขาถูกล้อเลียน มันไม่จำเป็น
ซูผิงส่ายหัว “พนักงานของผมทำให้คุณไม่พอใจ แต่เธอไม่ได้ตั้งใจ นอกจากนี้ สินค้าทั้งหมดที่คุณเห็นวางขายในร้านสามารถซื้อได้ตราบใดที่คุณมีคุณสมบัติพอที่จะซื้อ เช่นเดียวกับอสูรที่คุณเห็น มีเพียงนักรบอสูรในตำนานเท่านั้นที่สามารถซื้อพวกมันได้ แต่คุณสามารถเพลิดเพลินกับอาหารอสูรและบริการฝึกอสูรได้”
อีกแล้ว? พอคือพอ!
ชายวัยกลางคนเริ่มหมดความอดทน แต่เขาควบคุมตัวเองได้ “ผมเข้าใจ เราดู แต่ไม่พบสิ่งใดที่ต้องการจะซื้อ”
เขามองไปที่ซูผิงและพูดว่า ‘นายไม่สามารถบังคับให้ฉันซื้ออะไรได้’
ซูผิงรู้ว่าทั้งสี่กำลังคิดอะไรอยู่ ช่างหนักใจอะไรอย่างนี้ “เพื่อแสดงให้คุณเห็นว่าผมเสียใจแค่ไหน พวกคุณแต่ละคนเลือกของฟรีได้ แต่ต้องไม่เกินสิบล้านเหรียญดวงดาว”
สิบล้าน?
ทั้งสี่คนประหลาดใจ ร้านขายอสูรสามารถให้บริการได้หลากหลาย และไม่มีบริการใดที่จะมีราคาแพงขนาดนั้น
สิบล้าน… มันจะเป็นเหมือนบัตรซุปเปอร์ประจำปีที่อนุญาตให้พวกเขาเพลิดเพลินกับบริการทั้งหมดได้ฟรีจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต
“ผมขอโทษ แต่เราไม่ต้องการอะไร” ชายวัยกลางคนส่ายหัว
เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะตัดสัมพันธ์กับร้านนี้
ของฟรีไม่ใช่มาง่ายๆ ร้านค้าสามารถตามล่าพวกเขาและสร้างปัญหาให้กับพวกเขาได้! การอยู่ห่างจากร้านเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด ตราบใดที่เจ้าของร้านไม่บ้า เขาจะไม่รังแกเราเหมือนสุนัขบ้า นั่นคือสิ่งที่ชายวัยกลางคนคิด
ซูผิงเดาได้ทันทีว่าชายวัยกลางคนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาถอนหายใจในใจและพูดกับพวกเขาว่า “ผมรู้ว่าคุณไม่ไว้วางใจร้านของผม ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้พวกมันออกมาและพบกับลูกค้า”
ทั้งสี่ตั้งระวังด้วยความโกรธเกรี้ยว
ผู้ชายคนนี้จะใช้ความรุนแรงหรอ?
ช่างเป็นร้านที่อันธพาล! เขาพยายามจะใช้ความรุนแรงตอนกลางวันแสกๆ… เอาล่ะ กลางคืน… แต่ก็ยังทำ!
เขากล้าดียังไงมาบังคับพวกเรา!
พวกเขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้และจ้องไปที่ประตู พวกเขาจะปลอดภัยตราบเท่าที่พวกเขาสามารถออกจากประตูได้ พวกเขาเชื่อว่าเมืองฐานหลงเจียงยังคงมุ่งมั่นที่จะรักษากฎหมายและความสงบเรียบร้อย!
ความขัดแย้งภายในของมนุษย์มักจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาวิกฤติ!
อย่างไรก็ตามในวินาทีต่อมาทั้งสี่รู้สึกหนาวสั่นที่กระดูกสันหลัง
มีบางสิ่งที่น่ากลัว น่าสะพรึงกลัว ชั่วร้าย และมัน… อยู่ข้างหลังพวกเขา
พวกเขาเรียกความกล้าที่จะหันหัวไปมองพียงเพื่อเห็นบางสิ่งที่ทำให้พวกเขากลัวจนสติหลุด
มันเป็นอสูรร้ายที่คลานอยู่บนพื้นตัวยาวกว่าสิบเมตร อสูรร้ายหันหัวที่ปกคลุมไปด้วยกระดูกสันหลังและเกล็ดสีดำมาทางพวกเขา พวกเขาได้กลิ่นเหม็นออกมาจากปากมัน
สยอง! นี่คืออสูรร้ายที่พวกเขาเห็นในฉายภาพ!
แต่นั่นไม่ใช่แค่ภาพฉาย มันเป็นเรื่องจริง!
“อสูรร้ายตัวนี้หดตัวเมื่ออยู่ในร้าน หากคุณยังสงสัยในตัวผม ผมสามารถปล่อยให้อสูรร้ายนี่ออกจากร้าน และคุณจะเห็นร่างที่แท้จริงของมัน” ซูผิงกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ “เราไม่เคยปล่อยให้มีการฉ้อโกงในร้าน ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะเชื่อใจผมได้”
พวกเขากลัวจนขาสั่น
อสูรร้ายอยู่ใกล้พวกเขามากเกินไป พวกเขาได้กลิ่นเหม็นฉุนและสัมผัสได้ถึงความร้อน แน่นอนว่าพวกเขาเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง!
ร้านนี่มันอะไรกัน!
เมื่อเห็นว่าทั้งสี่หน้าซีดด้วยความตกใจ ซูผิงจึงพูดกับอสูรร้ายว่า “กลับไป”
ในความพร่ามัว อสูรร้ายกลับไปเป็นร่างอวตาร แรงกดดันหายไป แต่การปรากฏตัวของอสูรร้ายได้ทิ้งร่องรอยไว้ในใจของทั้งสี่แล้ว
”ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณกลัว” ซูผิงกล่าวด้วยใจบริสุทธิ์
นักรบผู้กิตติมศักดิ์ทั้งสี่กลับมามีสติสัมปชัญญะ พวกเขาพยายามหันกลับมามองซูผิง แต่กลับพบว่าคอของพวกเขาแข็งทื่อจากการตกใจ ในที่สุดพวกเขาก็ได้หันกลับมาได้ สีหน้าจริงใจของซูผิงทำให้พวกเขารู้สึกอุ่นใจ หัวใจของพวกเขาเริ่มกลับมาปกติอีกครั้ง
“นั่นคือ…?”
”จริงหรอ?”
สองในสี่เริ่มพูด แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะสูญเสียความสามารถในการพูด
”ใช่ของจริง” ซูผิงอดทน “มันเป็นความผิดของพนักงานผมเอง เธอทำให้ทุกคนเข้าใจผิดโดยไม่รู้ตัว แต่ทุกอย่างในร้านเป็นของจริง ผมสามารถสัญญากับคุณได้”
ทั้งสี่มองหน้ากัน พวกเขาต้องเชื่อหลังจากเห็นอสูรร้ายตัวนั้น
แต่… อสูรร้ายนั้นอยู่ที่สภาวะว่างเปล่า ขายได้จริงหรอ?
ทั้งสี่ไม่กล้าถามคำถามอื่นภายใต้การมองของซูผิงอีกต่อไป พวกเขากลัวว่าเขาจะเอาอสูรร้ายนั้นออกมาอีกครั้งเพื่อที่พวกเขาจะได้ “ไว้ใจ” อีกครั้ง
“อืม เราเข้าใจ” หัวหน้าทีมวัยกลางคนยังคงหน้าซีด เขามีจิตใจที่เข้มแข็ง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังอยู่ในระดับที่ต่ำกว่าราชาอสูรร้ายสภาวะว่างเปล่า อสูรร้ายตัวนั้นรุนแรงกว่าราชาอสูรร้ายอื่น ๆ ที่พวกเขาเคยเห็น
“ผมได้ยินมาว่าคุณกำลังมองหาอาหารอสูร ผมสงสัยว่าคุณต้องการอะไร บางทีผมอาจจะมีมัน” ซูผิงถาม แต่เขาจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ระบบเพิ่งพูด
ภารกิจกอบกู้ชื่อเสียงร้านเสร็จเรียบร้อย!
รางวัลคือ… กฎพื้นฐานลม!
นั่นเป็นรางวัลที่ยิ่งใหญ่!
ตอนนั้นเองที่คนพวกนั้นกำลังจะออกไป—ระบบก็โกรธและมอบภารกิจนั้นให้เขา แน่นอนว่าเขายินดีรับภารกิจ
เขาไม่เคยได้รับภารกิจเสริมแบบนี้เลยตั้งแต่ร้านของเขามีชื่อเสียง
นานมาแล้ว เขาสังเกตเห็นว่าระบบจะโกรธและให้ภารกิจบางอย่างแก่เขาทุกครั้งที่มีคนถามถึงความน่าเชื่อถือของร้านค้า หรือทักษะการฝึกฝนของเขา
อย่างไรก็ตามต่อมาชื่อเสียงของเขาก็ดีมากจนลูกค้าทุกคนกลายเป็นขาประจำ ไม่มีใครมีคำถามกับถามเขาอีกเลย
เขาไม่สามารถไปขอคนอื่นมาท้าทายเขาได้ ระบบจะอ่านใจเขาตลอดเวลา และการดูถูกที่เขาขอนั้นไม่นับ
แต่ที่จริงแม้ไม่มีระบบให้ภารกิจแก่เขา เขาจะไม่ยอมให้ทั้งสี่คนออกไปแบบนั้น เขาเป็นห่วงชื่อเสียงที่เขาทำงานอย่างหนักเพื่อสร้างมา
ก่อนจะหมดวัน เขาต้องฝึกอบรมพนักงาน ซูผิงชำเลืองมองถังยู่หรานที่แอบมองเขาอยู่ เธอมองออกไปทันทีที่สังเกตเห็นว่าเขากำลังมองเธออยู่ เธอประสานนิ้วอย่างประหม่า เธอกำลังเตรียมพร้อมสำหรับการถูกตำหนิ “ก็…” นักรบอสูรกิตติมศักดิ์ทั้งสี่มองหน้ากัน พวกเขาต้องคิดสองครั้งก่อนที่จะพูดอะไร พวกเขายังคงตื่นตระหนกเพราะอสูรร้ายตัวนั้น
ตอนที่ 688 กลายพันธุ์
ถูกกดดันจากสายตาของซูผิง ทั้งสี่คนต้องพูดสิ่งที่พวกเขาตามหา มีเพียงสองชนิดเท่านั้นที่สามารถพบเห็นได้ในร้าน
เขาสุ่มเก็บอาหารอสูรในสนามบ่มเพาะ ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ปริมาณหรือความหลากหลาย ร้านขายอสูรอื่นๆ จะปลูกหรือจัดหาอาหารสำหรับอสูรทุกตระกูลและอสูรทุกระดับ นั่นเป็นพื้นฐานสำหรับร้านขายอสูร
ทั้งสี่คนประหลาดใจหลังจากเห็นว่าซูผิงสามารถค้นหาสิ่งที่พวกเขากำลังมองหาได้เพียงสองอย่างเท่านั้น ถึงกระนั้น พวกเขาระงับความอยากที่จะถามคำถามไปหลังจากความหวาดกลัวที่เพิ่งจะเจอมา
พวกเขาเป็นลูกค้า… และซูผิงก็สุภาพ… แต่อย่างใดก็ตาม พวกเขารู้สึกว่ามีดจี้อยู่ที่คอของพวกเขา “นี่คือหญ้ามังกรเพชรซึ่งเหมาะสำหรับอสูรของคุณ มังกรไฟสามกรงเล็บระดับเก้า ราคาต่อต้นอยู่ที่ 1.85 ล้านเหรียญดวงดาว” ซูผิงมอบหญ้าให้เขา
“คุณพูดว่า 1.85 ล้านเหรียญดวงดาวหรอ?”
ทั้งสี่คนเบิกตากว้าง อาหารที่อสูรกัดเพียงคำเดียวมีราคาแพงขนาดนี้เลยหรอ?
พวกเขาจะต้องใช้เงินมากกว่าสิบล้านหากมังกรต้องการกัดสักถึงสองสามคำ!
พวกเขาอยู่ในระดับกิตติมศักดิ์และค่อนข้างฐานะดี ถึงกระนั้นการใช้จ่ายเงินเกือบสองล้านในครั้งเดียวก็ค่อนข้างต้องคิดหนัก แค่คำเดียว! บ้ามาก!
หัวหน้าทีมวัยกลางคนถามว่า “คุณรับชำระด้วยบัตรไหม?”
“คุณไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น” ซูผิงกล่าว “ผมบอกคุณแล้ว คุณสามารถรับสิ่งของต่ำกว่าสิบล้านได้ฟรี”
ชายวัยกลางคนตอบว่า “ผมทำแบบนั้นไม่ได้… ผมต้องจ่าย ผมขอยืนยัน”
”ถ้าคุณพูดแบบนั้นก็ตามใจคุณ” ซูผิงพยักหน้า เขาไม่ได้ทำให้ชายคนนั้นผิดหวัง
ชายวัยกลางคน: “…”
ฉันแค่สุภาพเพราะฉันกลัวว่าคุณจะพุ่งเป้ามาที่ฉัน!
ทำไมคุณถึงตกลงอย่างนั้น? ชายวัยกลางคนยิ้มแทนที่จะเปิดเผยความคับข้องใจของเขา เขารูดบัตรในขณะที่สาปแช่งภายใน
เขาหยิบขวดโหลที่ซูผิงมอบให้ ชายคนนั้นพบว่าโหลร้อนและความร้อนก็แผ่ออกมาจากใบหญ้าสีแดงรูปเพชรที่อยู่ในโหล
หญ้าเพียงใบเดียวสามารถให้ความร้อนขนาดนี้ได้ยังไง? ความสนใจของเขาที่มีต่อหญ้าเพิ่มมากขึ้น
“นี่คือผลไม้แก่นสายฟ้า เหมาะสำหรับอสูรของตระกูลสายฟ้า เหลือ 2ลูกครับ ขายลูกละ 1.5 ล้าน คุณสามารถรับไปทั้งสองอย่างถ้าคุณต้องการ” ซูผิงหยิบโหลอีกใบจากด้านหลังเคาน์เตอร์ ผลสีม่วงสองผลมีขนาดเท่ากับลูกเชอรี่ และเส้นเลือดบนพื้นผิวบิดเป็นเกลียวเหมือนมังกร
”เอ่อ….”
ชายชราที่คุยกับซูผิงรู้สึกว่ากรามของเขาค้าง สองผลสามล้าน?
ผู้ชายคนนี้กำลังปล้นเรา!
เนื่องจากชายวัยกลางคนคนนั้นได้ทำการซื้อไปก่อน ชายชราจึงตัดสินใจซื้อผลไม้หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง… เขาคิดว่าใช้เงินไปเพื่อปัดเป่าความชั่วร้าย
“คุณต้องการอะไรอีกไหม?” ซูผิงถาม
ทั้งสี่คนส่ายหัวพร้อมกัน
การตอบรับเป็นเรื่องที่น่ากลัวในตอนนี้ ไม่ได้ล้อเล่น แม้แต่อาหารอสูรก็ราคาแพงมากขนาดนี้ พวกเขานึกไม่ออกเลยว่าของที่เหลือจะแพงขนาดไหน!
พวกเขาเก็บของ บอกลา และออกจากร้าน
ในที่สุดทั้งสี่คนก็รู้สึกว่าพวกเขาสามารถหายใจได้อีกครั้งหลังจากมาออกจากประตู ร้านขายอสูรหลักในเมืองฐานหลงเจียงคือ… กับดัก! พวกเขารีบหนีไปและในไม่ช้าก็เริ่มบิน พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังบริเวณตอนบนของตัวเมืองที่เพิ่งย้ายมาอยู่
“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันต้องจ่ายสามล้านสำหรับผลไม้สองผลนี่ เชี่ยเอ้ย! เมื่อก่อนฉันคิดว่าเราทำเงินได้เร็ว นี่คือการใช้เงินที่รวดเร็วจริงๆ นี่คือสิ่งที่เป็นในหลงเจียง…”
“ช่างเป็นเมืองฐานที่สกปรก!”
“ฉันเห็นด้วย…” หัวใจของทั้งสี่ยังคงสั่นสะท้านด้วยความกลัว
“อย่างไรก็ตาม ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอสูรนั้นมีจริง ราชาอสูรสภาวะว่างเปล่า! นายนึกภาพออกไหม?”
“ฉันสงสัยว่าเราเจอทักษะมายาหรือเปล่า ฉันยังไม่สามารถเชื่อได้ มันอยู่เหนือเหตุผลที่ร้านค้าเช่นนั้นสามารถขายอสูรสภาวะว่างเปล่าได้ หรือนายคิดว่าเจ้าของที่แท้จริงคือนักรบอสูรในตำนาน?”
“ฉันได้ยินมาว่าสมาชิกจากตระกูลฉินไปถึงระดับตำนานแล้ว ร้านค้าเป็นหนึ่งในธุรกิจของตระกูลฉินหรือเปล่า?”
“ฉันแค่ดีใจที่เราไม่ได้ทำอะไรที่เป็นการไปกระตุ้น ฉันแน่ใจว่าเราจะต้องตายอย่างน่าสังเวชถ้าเราต้องต่อสู้กับนักรบอสูรในตำนาน!”
พวกเขามองหน้ากันและยังคงตื่นตระหนก พวกเขาเพิ่งออกไปหาอาหารให้อสูรของพวกเขา แต่พวกเขาเกือบจะกลายเป็นอาหารของคนอื่น!
ร้านค้านั้นถูกบริหารโดยกลุ่มโจรอย่างแน่นอน!
ซูผิงหันความสนใจไปที่ถังยู่หราน หลังจากที่ลูกค้าทั้งสี่คนออกจากร้านไป
“ฮี่ ฮี่… ฉันขอโทษ…”ถังยู่หรานหัวเราะแบบกลวงๆ และขอโทษอย่างจริงใจ
“ขอโทษเรื่องอะไร?” ซูผิงกล่าวอย่างใจเย็น
“ขอโทษที่ฉันล้อเลียนพวกเขา ฉันไม่ควรอวดเลย…” ถังยู่หรานพูดอย่างเร็ว และแอบมองซูผิง
ซูผิงไม่สามารถโกรธเมื่อเธอมองแบบนั้น เขาแค่พูดเพื่อแสดงทัศนคติของเขา “ฉันดีใจที่เธอรู้ว่าทำอะไรลงไป ฉันไม่สนหรอกนะที่เธอเป็นผู้นำตระกูลถัง จำไว้ว่า: เธอเป็นพนักงานของฉันในขณะที่เธออยู่ที่นี่ และหน้าที่ของเธอคือรับลูกค้า ถ้าพวกเขาไม่ทำให้เธอขุ่นเคือง เธอก็ไม่สามารถทำให้พวกเขาขุ่นเคืองได้ เข้าใจไหม?”
”ใช่ฉันเข้าใจ เข้าใจแล้ว…”
ถังยู่หรานพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
ซูผิงกล่าวเสริมว่า “อย่าทำตัวดีนักเลยตอนนี้ เธอเกือบจะทำลายชื่อเสียงของร้าน บอกฉันมา ฉันควรทำยังไงกับเธอ”
“นายสามารถทำทุกอย่างที่นายต้องการ…”ถังยู่หรานหน้าแดงทันที “เธอจะต้องทำความสะอาดห้องน้ำเป็นเวลาหนึ่งเดือน” ซูผิงกล่าว
ถังยู่หรานตกตะลึง เงยหน้าขึ้น และมองที่ซูผิงด้วยดวงตาที่เปียกปอน “นั่นจะทำให้ทักษะของฉันสูญเปล่าอย่างมหันต์ ฉันสามารถจัดเตียงของนายหรือหาเครื่องดื่มให้นายแทนได้ ดีไหม?”
“การหาเครื่องดื่มเป็นส่วนหนึ่งของงานของเธอ” ซูผิงกล่าว “และฉันก็ยุ่งเกินกว่าจะนอนบนเตียง”
“ถ้าเธอไม่มีอะไรจะคัดค้าน นี่จะเป็นการจบบทสนทนา”
“ไม่ ฉันขอคัดค้าน เป็นอย่างอื่นไม่ได้เหรอ?”
“เราจะเริ่มตั้งแต่วันนี้ ฉันจะฝากงานในห้องน้ำให้เธอจัดการหนึ่งเดือน” ในระหว่างนี้ซูผิงบอกระบบว่าไม่ต้องดูแลห้องน้ำในร้าน
ระบบตอบรับด้วยความยินดี “ครับท่าน!”
”นาย…”
ถังยู่หรานตะลึงงัน ซูผิงจากไปโดยไม่ลังเล ถังยู่หรานโกรธมากจนเธออยากจะบดขยี้อะไรบางอย่าง แต่สิ่งเดียวที่อยู่ในมือของเธอคืออากาศ
ในระหว่างนี้นักรบอสูรกิตติมศักดิ์ทั้งสี่ได้กลับไปยังบ้านของพวกเขาแล้ว หนึ่งในนั้นล้อเลียนสองคนที่ซื้ออาหารอสูรว่า “นายอยากรู้ผลอาหารอสูรมูลค่านับล้านไหมล่ะ?”
หัวหน้าทีมวัยกลางคนและชายชรามองหน้ากัน ชายชราพ่นลมหายใจและเปิดวังวน เปกาซัสเขาสายฟ้า ระดับเก้าก้าวออกมา
”กินนี่”
ชายชราเปิดโหลและโยนผลไม้ทั้งสองไปที่ เปกาซัสเขาสายฟ้าซึ่งดูเหมือนจะสนใจผลไม้มาก มันอ้าปากและกลืนผลไม้เข้าไปจนหมด
ผลไม้ขนาดเท่าลูกเชอร์รี่สองผลไม่เพียงพอที่จะทำให้รู้สึกอิ่ม
อย่างไรก็ตาม เปกาซัสเขาสายฟ้าดูเหมือนจะมีความสุข มันเหยียบพื้นดินด้วยกีบ ครู่ต่อมาสายฟ้ารุนแรงพุ่งออกมาจากอสูร
”ฮะ?”
บรรดานักรบอสูรกิตติมศักดิ์ต่างประหลาดใจ พวกเขาสามคนถอยหลังไป เผื่อาจะได้ไม่บาดเจ็บ
ชายชรายืนอยู่ตรงนั้น สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาเห็นว่าสายฟ้ารอบๆ เปกาซัสเขาสายฟ้ากำลังขยายจนกระทั่ง เปกาซัสเขาสายฟ้าจมอยู่ในสายฟ้า ไม่กี่นาทีต่อมา สายฟ้าก็เริ่มหดตัว มาบรรจบกันที่เขาของอสูร เขาเริ่มหนาขึ้นและหนาขึ้น!
“มันโตขึ้นหรอ?” ชายชราเบิกตากว้าง
เปกาซัสเขาสายฟ้าของเขามีสายเลือดอยู่ที่ระดับเก้าขั้นสูง แต่อสูรเพิ่งจะถึงระดับเก้า อย่างไรก็ตามมันทะลวงผ่านไปเพราะ ผลไม้สายฟ้า เขาของมันเพิ่มขึ้นจากสามเป็นหก!
เปกาซัสเขาสายฟ้าค่อยๆสงบลง แต่ก็มีความสุขอย่างเห็นได้ชัด มันเอาหัวไปถูกับคอของชายชรา ในขณะที่ชายชราก็ทำตัวไม่ถูก อีกสามคนก็พูดไม่ออกเช่นกัน
ผลไม้สองลูก และอสูรเติบโต แปลกมาก!
ไม่นาน ชายวัยกลางคนก็มองไปที่ หญ้ามังกรเพชรและเขาก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง อสูรของเขาจะ …
ในไม่ช้าเขาก็เรียก มังกรไฟสามกรงเล็บของเขา อสูรร้ายมีสายเลือดอยู่ที่ระดับเก้าขั้นสูงสุด แต่มังกรตัวนี้ไม่ได้แข็งแกร่งนักเมื่อเทียบกับมังกรตัวอื่น แค่ยืนอยู่ตรงหน้ามังกรเพลิงนรกสามารถครอบงำ มังกรไฟสามกรงเล็บได้
ถึงอย่างนั้น มังกรตัวนี่ก็ยังเป็นอสูรที่ดี “อ่ะนี่”
ชายวัยกลางคนเปิดขวดโหล และความร้อนที่พุ่งออกมาทำให้เขาตื่นเต้น
เขาใช้พลังดวงดาวหยิบหญ้าและป้อนให้ มังกรไฟสามกรงเล็บ
ตอนแรกอสูรมีสายตาเกียจคร้าน แต่ไม่นานก็เปลี่ยนไปเมื่อเห็นใบหญ้า จากนั้นอสูรร้ายก็จดจ่ออยู่กับใบหญ้า มังกรใช้ลิ้นดูดและกินใบหญ้านั้นก่อนที่หญ้าจะถึงปากของมัน
ใบหญ้าสีแดงดูเล็กเมื่อเทียบกับปากของมังกร
ชายวัยกลางคนสามารถบอกได้ว่าอสูรของเขามีความสุขและตื่นเต้น เขาเองยังรู้สึกตื่นเต้น อสูรมังกรของเขามาถึงระดับเก้าขั้นกลางแล้ว มังกรจะปลอดภัยอย่างสมบูรณ์หลังจากสามารถไปถึงขั้นสูงได้ มันจะปลอดภัยอย่างสมบูรณ์เว้นแต่จะต้องเจอกับราชาอสูรร้าย!
ไม่กี่นาทีต่อมา มังกรไฟสามกรงเล็บคำรามเสียงดังจนคนอื่นๆ ในละแวกนั้นได้ยิน เกล็ดของ มังกรไฟสามกรงเล็บสั่นสะท้านและมันก็กระพือปีก ดูเหมือนมังกรจะเจ็บปวดมากจนจะล้มได้ทุกเมื่อ
ชายวัยกลางคนสัมผัสได้ว่ามังกรกำลังเจ็บปวดและรู้สึกแสบร้อน อาหารนี้เป็นอันตรายต่อมังกรหรือเปล่า? ชายวัยกลางคนถามตัวเอง
เขากังวลแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากแบ่งปันพลังดวงดาวให้มังกร
แต่ มังกรไฟสามกรงเล็บดูเหมือนจะเจ็บปวดกว่าเดิม เสียงร้องของมันช่างน่าสังเวช
เกล็ดมังกรเริ่มแตกและปีกก็เริ่มแตกเช่นกัน เกล็ดมังกรที่แตกร่วงหล่นลงพื้น ราวกับเศษหนังที่ถูกไฟไหม้ มังกรล้มลงกับพื้นและกระดูกของมันก็ส่งเสียงดัง
“บัดซบ ทำไมว่ะ!”
ชายวัยกลางคนจ้องไปที่อสูรของเขาด้วยความเจ็บปวด เขากำลังเสียสติ เขาส่งอสูรของตัวเองไปตายหรือเปล่า?
โฮกก!
วินาทีถัดมา เขาได้ยินเสียงคำรามของมังกรเป็นอีกแบบหนึ่ง
มันคล้ายกับเสียงคำรามของมังกรครั้งก่อน และยังแตกต่างกันในเวลาเดียวกัน เสียงคำรามครั้งใหม่รุนแรงขึ้น!
และมันคือเสียงคำรามของมังกรไฟสามกรงเล็บ!
ในขณะที่ชายวัยกลางคนจ้องมองด้วยความประหลาดใจ ปีกของอสูรมังกรก็แยกออก ปีกใหม่งอกออกมา จากบาดแผล มันใหญ่กว่าและมีหนามแหลมคมอยู่ เกล็ดมังกรใหม่ก็งอกขึ้นมาเช่นกัน เกล็ดมังกรใหม่เป็นสีแดงเลือด
“คือ คือว่า…”
“ฉันคิดว่ามังกรเพิ่งจะกลายพันธุ์…” นักรบอสูรอีกสองคนตะลึงงัน
มังกรไฟสามกรงเล็บน่ากลัวกว่าเมื่อก่อนมาก
เสียงร้องแห่งความทุกข์หายไป มังกรไฟสามกรงเล็บลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่คราวนี้ดูเหมือนว่ามังกรจะกลายเป็นราชาแห่งไฟ
“ฉันไม่เคยเห็นมังกรแบบนี้มาก่อนในหนังสือภาพประกอบ ฉันคิดว่านี่เป็นการกลายพันธุ์…”
“น่ากลัวมาก ฉันรู้สึกได้ถึงพลังแบบที่มังกรสิบอันดับแรกเท่านั้นถึงมี”
“ทั้งหมดเป็นเพราะอาหารอสูรเหรอ?” ชายชราเดินเข้ามาหาคนอื่นๆ ด้วยใบหน้าหมองคล้ำ
เขายังคงคิดว่าเขาโชคดีมากที่อาหารทำให้เปกาซัสเขาสายฟ้าเติบโต อย่างไรก็ตามมังกรของชายวัยกลางคนกลายพันธุ์ทันที!
ชายวัยกลางคนกลับมามีสติอีกครั้ง สายสัมพันธ์แห่งสัญญายืนยันว่ามังกรที่คุ้นเคยแต่แปลกประหลาดนี้คือ มังกรไฟสามกรงเล็บของเขา
”นั่นคืออะไร?”
”การต่อสู้เหรอ?”
จากระยะไกลมีนักรบกิตติมศักดิ์มากมายที่อาศัยอยู่ใกล้ ๆ
จากนั้นชายวัยกลางคนก็ส่งมังกรไฟสามกรงเล็บของเขากลับไปยังพื้นที่สัญญา
ครั้งแรกอาจเป็นเรื่องบังเอิญแต่ไม่ใช่สำหรับสองครั้ง
มันเกินความเข้าใจสำหรับอาหารอสูรที่จะมีผลเช่นนี้!
ไม่น่าแปลกใจเลยที่นั่นเป็นร้านอสูรที่ดีที่สุดในหลงเจียง!
พวกเขาจำได้ว่าซูผิงยังมีอาหารอสูรอยู่ที่ร้านอีกมาก ชายวัยกลางคนหันหลังกลับ เขาต้องไปที่นั่นให้ได้
“เฮ้ ว่าไง”
มีคนมาหยุดพวกเขา
ชายชราผมหงอกและใส่ต่างหูมรกตคู่หนึ่งปรากฏตัว เขายิ้มอย่างมีเลศนัย “โอ้ นายเอง บอกฉันสิ นั่นเสียงอะไร?”
ชายวัยกลางคนดูเหมือนจะกลัวชายชรา เขาเล่าเรื่องของพวกเขาให้ชายชราฟังหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ร้านขายอสูรดวงดาว Astral Pet Store – ตอนที่ 687-688
ตอนที่ 687-688
Posted by ? Views, Released on มีนาคม 25, 2022
, ![ร้านขายอสูรดวงดาว Astral Pet Store ร้านขายอสูรดวงดาว Astral Pet Store](https://i2.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/38100.jpg?resize=150,150)
ร้านขายอสูรดวงดาว Astral Pet Store
Status: Ongoing
AstralPetStore SliceOfLife กู่ซี ต่อสู้ ต่างโลก นิยายจีน นิยายแปล นิยายแปลต่างโลก ผจญภัย ฝึกอสูร ระบบ ร้านอสูรดวงดาว อสูร แฟนตาซี ไซไฟ
ฉันถูกส่งไปยังโลกแห่งอสูร มีสิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบ ทุกขนาด พวกมันสามารถเป็นสหายน่ากอด ผู้ช่วยในชีวิตประจำวัน หรือนักสู้ ไม่เลวเลยใช่ไหมละ? ฉันมีครอบครัว แต่ความจริงกลับถูกบดบังโดยน้องสาวฉัน เธอเกลียดฉันมาก และก็คอยรังแกฉันทุกวัน ฉันบอกหรือยังว่าเธอมีพรสวรรค์สูงมาก ส่วนฉันเป็นคนไร้พรสวรรค์?ก็แค่หล่อสุดๆ ฉันมีอิสระในการดำเนินธุรกิจของครอบครัวเอง ร้านอสูรเล็กๆ มันควรจะดีหากไม่ใช่ความจริงที่เจ้าของร่างเดิมนี้เกิดมามีความสัมพันธ์เป็นศูนย์กับการควบคุมอสูรดวงดาว… คงไม่คิดว่ามันเป็นการข้ามโลกโดยไร้ระบบหรือกลไกอะไรที่จะปูถนนให้ฉันหรอกนะ?ฉันมี แต่ฉันไม่รู้ว่าไม่มีมันจะดีกว่าไหม…