บทที่ 660 การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลก
ขอให้เธอกับเฉินเฟิงหย่ากันแล้ว เธอก็ยังเป็น
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อฟ้ายังไม่สว่าง เฉินเฟิงตื่นขึ้นมาจากความฝัน ลืมตาทั้งคู่มาเห็นภายในห้องมืดมิด เงียบสงบมาก จนทำให้ได้ยินเสียงหายใจของเสี้ยเมิ่งเหยา ที่นอนอยู่ด้านข้าง
ใช่
เสี้ยเมิ่งเหยานอนอยู่ด้านข้างเขา หันด้านข้างให้กับเขา มือทั้งคู่กอดเขาไว้ นอนอยู่อย่างสบาย
ถึงแม้เมื่อคืนเสี้ยเมิ่งเหยา จะบอกว่าให้เขานอนโซฟา แต่สุดท้ายก็ยังคงใจอ่อน ให้เขาได้ขึ้นมานอนบนเตียง แต่ไม่ให้เขาทำอะไร ยิ่งไม่ให้ขยับมือเท้า ยังแบ่งเขตนอนคนละครึ่งอย่างชัดเจน
เฉินเฟิงละอายใจต่อความผิดของตน กลับความรู้สึกผิดในใจที่มีต่อเสี้ยเมิ่งเหยา จึงทำตัวว่าง่าย เรียบร้อย จนเมื่อเสี้ยเมิ่งเหยานอนหลับไปแล้ว เขาก็ไม่ไปแตะต้องเสี้ยเมิ่งเหยา
เขาขยับตัวเบาๆ ไม่ให้รบกวนถึงการนอนหลับของเสี้ยเมิ่งเหยา แล้วจูบบนหน้าผากของเสี้ยเมิ่งเหยาเบาๆ
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็ลงจากเตียง ไปอาบน้ำล้างหน้าแปลงฟันในห้องน้ำ
“ทำไมคุณตื่นแล้ว?” หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จ เฉินเฟิงเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็เห็นว่าเสี้ยเมิ่งเหยาตื่นแล้ว
“ฉันก็ตื่นตรงเวลาเป็นประจำ ทำไมจะตื่นไม่ได้” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดว่า “อีกอย่าง ฉันนอนหลับตื้นมาก คุณเสียงดังขนาดนี้ จะไม่ตื่นได้หรือ”
“ผมผิดไปแล้วครับ”
เฉินเฟิงยิ้มอย่างรู้สึกผิด แล้วก็พูดขึ้นว่า “ท่านประมุขก่วน ให้ผมไปหาหลังจากตื่นนอนแล้ว ผมตั้งใจจะวิ่งไปเกสต์เฮาส์ซีหู ถือว่าออกกำลังกาย คุณนอนต่อไปก่อน รอเมื่อผมจัดการเรื่องทางนั้นเสร็จแล้ว ผมจะกลับมาหาคุณ”
“อืม ตอนเที่ยงฉันไปทานข้าวกับคุณ หลังจากนั้นก็กลับจงไห่” เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหัว
“รีบขนาดนี้เลยหรือ?” เฉินเฟิงค่อนข้างแปลกใจ
“ทางนั้นมีโครงการหนึ่งเดิมต้องตกลง เซ็นสัญญากัน ฉันเลื่อนไปแล้วสองวัน จะเลื่อนอีกไม่ได้แล้ว เพราะโครงการนั้นคู่ต่อสู้เยอะมาก หากเลื่อนอีก ก็จะตกอยู่ในมือคนอื่นแล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอธิบาย
ได้ยินคำพูดของเสี้ยเมิ่งเหยา ในใจเฉินเฟิงรู้สึกซาบซึ้งมาก เดินไปข้างเตียงอย่างไม่รู้ตัว โน้มตัวลง แล้วก็จูบหน้าผากเสี้ยเมิ่งเหยาอีกครั้ง
ครั้งนี้ เบามาก แต่กลับลึกซึ้งมาก
ทันใดนั้น เมื่อเฉินเฟิงกำลังจะลุกขึ้น กลับถูกแขนทั้งคู่ของเสี้ยเมิ่งเหยาโอบคอไว้ หลังจากนั้นก็จูบปากของเขา
เสี้ยเมิ่งเหยา เห็นเฉินเฟิงมีท่าทีแบบนี้ เธอเอียงอายเป็นอันดับแรก แล้วก็ทำเป็นเชิดหน้า พูดขึ้นว่า “อย่าแม้แต่จะคิด”
เมื่อพูดเสร็จ เสี้ยเมิ่งเหยาก็หันตัวกลับไปอีกครั้ง หันหลังให้กับเฉินเฟิง เหมือนกำลังทิ้งขว้างเฉินเฟิง แต่ที่จริงคือกำลังปิดบังความเอียงอายของตนเอง คิดถึงเมื่อกี้ที่ตนเองหวั่นไหว เธออยากที่จะหารูมุดเข้าไป ไม่ต้องออกมาตลอดไป
“ผมรู้อยู่แล้ว” เฉินเฟิงบ่นพึมพำ หลังจากนั้นก็ไปสวมเสื้อผ้าอย่างหงุดหงิด
“ฮ่าๆ…” เมื่อได้ยินเสียงของเฉินเฟิง เสี้ยเมิ่งเหยาหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ความเอียงอายนั้นก็จางหายไป
ตอนเจ็ดโมงเช้า เฉินเฟิงวิ่งมาถึงเกสต์เฮาส์ซีหู ก่วนหนานเทียนรออยู่ที่นั่นนานแล้ว
“เห็นที อาการบาดเจ็บของคุณไม่ได้หนักเลย” ก่วนหนานเทียนเดินมาหา พร้อมยิ้มพูด
“ครับ บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ไม่ได้เป็นอะไรมากครับ” เฉินเฟิงพยักหัว
“งั้นคุณแกล้งได้เหมือนมาก รู้ไหมตอนนั้น รวมทั้งผมกับทุกคน ต่างก็คิดว่าคุณถูกจิ่งเถิงทำร้ายบาดเจ็บ สถานการณ์ไม่ดีต่อคุณเลย คิดไม่ถึงว่าคุณตั้งใจแกล้งทำเป็นได้รับบาดเจ็บ แล้วก็ลงมือกะทันหัน ต่อสู้กับจิ่งเถิงอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว กระบวนท่าเดียวก็ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บหนัก จนการต่อสู้สิ้นสุด” ก่วนหนานเทียนยิ้มพูดอย่างขมขื่น
“การแข่งขันการต่อสู้ก็เหมือนการทำศึก สถานการณ์มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว จึงต้องเลือกทางเลือกที่เป็นประโยชน์กับตนเองมากที่สุด” เฉินเฟิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อืม น่าเสียดาย ไม่ว่าจะเป็นในสนามรบ หรือว่าเวทีการต่อสู้ คนที่รู้หลักการนี้มีไม่มาก”
ก่วนหนานเทียนเดินไปด้วย คุยกับเฉินเฟิงไปด้วย และพยักหัวพูดว่า “นี่ก็สามารถพูดในทางอ้อมได้ว่า วงการศิลปะการต่อสู้หวาเซี่ยในรุ่นเยาว์นี้ ยังไม่ต้องพูดถึงความสามารถ พูดถึงเพียงประสบการณ์ในการต่อสู้ คุณเป็นอันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย…เมื่อเทียบกับคุณแล้ว พวกนักสู้คนอื่นๆพวกนั้นเหมือนดอกไม้ในแจกันประดับห้องมากกว่า ยอมรับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้”
“คุณชมเกินไปแล้ว” เฉินเฟิงพูดขึ้นอย่างถ่อมตน
“ไม่ได้ชมเกินไป เป็นความจริง”
ก่วนหนานเทียนพูดพร้อมกับหันมามองดูเฉินเฟิง แล้วก็เปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นว่า “คุณน่าจะเดารู้แล้วว่าวันนี้ผมจะพูดเรื่องอะไรกับคุณ”
“ครับ เกี่ยวกับเรื่องการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลก”
เฉินเฟิงพยักหัว คนอื่นยังเดารู้ว่าเป็นเรื่องนี้ เขาเองก็รู้ดีแก่ใจ
“คุณเข้าใจการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้ มากน้อยแค่ไหน?” ก่วนหนานเทียน ไม่ได้รีบร้อนที่จะขอคำตอบจากเฉินเฟิง แต่ถามขึ้นเช่นนี้ก่อน
“ตามที่ผมรู้ การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้ นักสู้ผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในระดับสูงสุดพวกนั้นแทบจะไม่ลงแข่งขัน ทำให้การแข่งขันระดับมหาปรมาจารย์ไร้สีสัน แต่ตระกูลจิ่งตระกูลศิลปะการต่อสู้ที่ ไม่ยุ่งกับภายนอก สำนักกับทายาทที่แข็งแกร่งที่สุดจะลงแข่งขัน ให้เยาวชนรุ่นใหม่ของการแข่งขันศิลปะการต่อสู้นี้เต็มไปด้วยเงินทอง อาจกล่าวได้ว่าเป็นโอกาสที่หายากในรอบหลายทศวรรษ” เฉินเฟิงพูดในสิ่งที่ตนเองรับรู้ออกมา
“เห็นที่คุณก็เข้าใจแล้วอย่างลึกซึ้ง” ก่วนหนานเทียนพูดขึ้น แต่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจ ยังไงเฉินเฟิงก็มีช่องทางแหล่งข่าวที่เป็นของตัวเอง อยากสืบรู้เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยาก
“งั้นคุณคิดยังไง? ตัดสินใจแล้วหรือยัง? จะเข้าร่วมแข่งขันหรือไม่?” ก่วนหนานเทียน ถามติดต่อกันสามคำถาม แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงแค่คำถามเดียว
เมื่อพูดเสร็จ เขาหยุดฝีเท้าลง มองดูเฉินเฟิงอย่างรอคอยคำตอบ
“ตอนนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจ” เฉินเฟิงพูดขึ้น
“ตอนนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจ?”
ได้ยินคำพูดของเฉินเฟิง ก่วนหนานเทียนค่อนข้างอึ้ง เดิมเขาคิดว่า เฉินเฟิงจะต้องเข้าร่วม การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้ เป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะได้สร้างชื่อเสียงกึกก้อง
“ท่านประมุขก่วน อยากให้ผมเข้าร่วมแข่งขัน?”
เฉินเฟิงมองดูสีหน้าของก่วนหนานเทียน แล้วถามขึ้นในทันใด
“ใช่” ก่วนหนานเทียนพยักหัว ยอมรับตรงๆ “ผมอยากให้คุณเข้าร่วมการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้”