บทที่ 669 จียุ่นเหิมเกริม
“สวัสดีครับปรมาจารย์ฟางเจิ้ง” ก่วนหนานเทียน อู่จื่อโจวเอ่ยตอบรับโดยไม่ได้นัดหมาย ส่วนเย่หนานเทียนหรี่ตามองศีลสามแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยพร้อมถอนหายใจ “ฟางเจิ้ง นายหาทายาทได้ดีนี่”
“ผู้อาวุโสเย่ เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี เพิ่งเจอกันคุณอย่าเพิ่งพูดประชดผมเลย” ปรมาจารย์ฟางเจิ้งเอ่ยอย่างกลุ้มใจ เขาคิดว่าเย่หนานเทียนกำลังพูดถึงเรื่องเมื่อสักครู่ ทว่ากลับไม่รู้ว่าเย่หนานเทียนมองเห็นพรสวรรค์ในตัวศีลสาม
“พระสงฆ์ผู้ยิ่งใหญ่ นายไม่คิดว่าผู้อาวุโสเย่หนานเทียนกำลังพูดประชดฉันหรือ? นายเป็นศิษย์พี่ฉันจริงหรือเปล่า?”
ศีลสามเบะปากก่อนจะเอ่ยทักทายคนอื่นๆ “สวัสดีครับท่านประมุขก่วน หัวหน้าอู่ ผู้อาวุโสเย่”
เมื่อเอ่ยจบศีลสามก็เบนสายตาไปจับจ้องเฉินเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลังของเย่หนานเทียน ราวกับได้เจอโลกใบใหม่ “นายคือเฉินเฟิงที่ฆ่าจิ่งเถิงในตำนานใช่ไหม? เป็นอย่างที่เขาเลื่องลือจริงๆ ดีใจที่ได้รู้จักนาย ฉันมีนามว่าศีลสาม หลังจบการคัดเลือก พาฉันไปเที่ยวชมยันเจียงที!” ถึงแม้ศีลสามจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้พระสงฆ์วัยกลางคนแทบกระอักเลือด ทว่ากับเฉินเฟิงกลับพนมมือ เพราะนี่เป็นมารยาทของพระพุทธศาสนา
“สวัสดีศีลสาม” เฉินเฟิงยิ้มตอบพลางยกมือคารวะ เขารู้สึกว่าพระสงฆ์เยาวชนคนตรงหน้ามีสีสันดี
ในขณะเดียวกัน หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชายสวมเสื้อคลุมยาวสองคนกำลังมุ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว
ด้านก่วนหนานเทียน อู่จื่อโจว เย่หนานเทียนรวมถึงฟางเจิ้งและศีลสามก็หันไปจับจ้องคนมาใหม่
ชั่วอึดใจคนมาใหม่ก็ลดความเร็วลงแล้วเดินมุ่งมาทางที่ทุกคนยืนอยู่ ทั้งสองคนสวมเสื้อคลุมยาวเหมือนกัน คนหนึ่งเป็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมยาวสีเทา ส่วนอีกคนเป็นเยาวชนสวมเสื้อคลุมยาวสีขาว
“ได้ข่าวว่าศาสนาพุทธภาคตะวันตกฝึกฝนทายาทสุดแปลกคนหนึ่ง วันนี้ได้มาเห็นกับตาเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ!” เดินๆอยู่เยาวชนเสื้อคลุมขาวก็กวาดสายตามองทีละคนก่อนที่สายตาจะหยุดอยู่ที่ศีลสาม
“นายเป็นใคร?” ถึงแม้ศีลสามจะเป็นคนเฮฮา ไม่ชอบการตีรันฟันแทง ทว่าเมื่อโดนดูถูกก็มีน้ำโหอยู่บ้าง เขาขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยถาม
อย่างไรก็ตาม
เยาวชนเสื้อคลุมขาวกลับไม่เห็นศีลสามอยู่ในสายตา ทว่าหันไปจับจ้องเฉินเฟิงด้วยสายตาเย็นชาก่อนเอ่ยอย่างเน้นย้ำ “ตระกูลจีของเราเป็นศัตรูกับตระกูลจิ่งมาช้านาน ความจริงแล้วจิ่งเถิงคือคู่ต่อสู้ที่ฉันเล็งไว้แต่แกกลับชิงตัดหน้าไปก่อน แค้นนี้เราต้องมาชำระกันหน่อย!”
“คุณจะชำระยังไง?”
เฉินเฟิงคิ้วกระตุกครั้งหนึ่ง จากคำพูดของเยาวชนเสื้อคลุมขาวเขาสามารถเดาได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เพียงแต่เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายบ้าคลั่งเกินไปไม่เพียงแต่ไม่มีมารยาท แถมยังท้าทายกันตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรก คงอยากถูกจัดการจริงๆ
“เมื่อการคัดเลือกเริ่มต้นขึ้น ฉันจะส่งแกกลับบ้านเป็นคนแรก!” จียุ่นชะงักฝีเท้า เชิดหน้าขึ้นแล้วมองเหยียดเฉินเฟิง ความรู้สึกนั้นเหมือนเฉินเฟิงคือแมลงวันที่เขาสามารถฆ่าได้ทุกเมื่อ
“ยุ่นเอ๋อ อย่าเสียมารยาท”
ครั้งนี้ไม่ต้องรอให้เฉินเฟิงเอ่ยปาก ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างจียุ่นก็เอ่ยปากขึ้นก่อน
เขาคือจีอู๋ฉางบิดาของจียุ่น เป็นทายาทรุ่นก่อนของตระกูลจี เคยเอาชนะเย่หนานเทียนได้
ไม่มีใครรู้จักลูกดีกว่าคนเป็นพ่อแล้ว
ในฐานะบิดาของจียุ่น เขารู้จักนิสัยของลูกชายตัวเองดี
พรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของจียุ่นนั้นแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป เขาถูกฝึกฝนในฐานะทายาทตระกูลจีมาตั้งแต่เด็ก บวกกับเป็นคนไม่ยอมแพ้จึงประสบความสำเร็จในด้านศิลปะการต่อสู้ไม่น้อย
ทั้งหมดนี้ส่งผลให้จียุ่นมีนิสัยก้าวร้าว นอกจากผู้อาวุโสในตระกูลแล้วเขาก็แทบไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา
และในตอนนี้จียุ่นที่เพิ่งปรากฏตัวก็หาเรื่องศีลสามทายาทของศาสนาพุทธตะวันตกและเฉินเฟิงเสียแล้ว ซึ่งไม่ใช่เรื่องดีสำหรับจียุ่นแน่นอน
เนื่องจากจนถึงตอนนี้ทางสหพันธ์บูโดยังไม่ได้ประกาศกฎเกณฑ์ในการคัดเลือก หากผู้สมัครทั้งสี่คนต้องแข่งขันกันเองล่ะก็ การสร้างศัตรูของจียุ่นในตอนนี้เป็นเรื่องที่โง่เขลามาก!
ถึงแม้จียุ่นจะสามารถเอาชนะศีลสามและเฉินเฟิงได้แต่ก็คงต้องมีบาดแผลบ้าง แล้วเขาจะไปแข่งกับคนอื่นได้อย่างไร? จะเฉิดฉายในการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกได้อย่างไร? แล้วนอกเหนือจากเรื่องนี้ที่ต้องกังวลแล้ว ตัวจีอู๋ฉางเองก็ชื่นชมเย่หนานเทียนมาก
ในตอนที่เย่หนานเทียนต่อสู้กับเขา อีกฝ่ายก็แพ้อย่างสูสี อีกทั้งยังจบไม่สวยจึงทำให้เขาเสียดายอยู่บ้าง เขาไม่อยากให้ฮีโร่คนนี้ต้องมีสีหน้าย่ำแย่ในช่วงบั้นปลาย
เมื่อได้ยินคำกล่าวเตือนของจีอู๋ฉาง จียุ่นจึงจำเป็นต้องเก็บท่าทีเสียมารยาทโดยไม่พูดไม่จา ทว่าสายตาที่จับจ้องเฉินเฟิงก็ยังคงไว้ซึ่งการเหยียดหยาม
“จียุ่น ถึงแม้ฉันจะไม่ชอบการต่อยตี แต่นายมาท้าทายฉันแบบนี้ไม่ได้ ฉันจะบอกอะไรให้นะเสี่ยวจียุ่น วันหลังฉันจะต่อยนายจนต้องร้องไห้ฟูมฟายแน่นอน!”
ศีลสามกลับเป็นฝ่ายไม่พอใจ เขาเป็นคนไม่เอาไหน ไม่สนใจการแย่งชิงด้านศิลปะการต่อสู้ ทว่าภายในกลับเป็นคนไม่ยอมคน ถ้าเกิดฟิวส์ขาดขึ้นมาเอาวัวสิบตัวมาลากก็ไม่อยู่
“แก……” จียุ่นที่เก็บอาการแล้วเมื่อได้ยินคำพูดของศีลสาม ฉับพลันก็เกิดมีน้ำโหขึ้นมา
“ยุ่นเอ๋อ!”
“ศีลสาม หุบปาก!”
ครั้งนี้ไม่ต้องรอให้จียุ่นได้ตอบโต้ จีอู๋ฉางและปรมาจารย์ฟางเจิ้งก็เอ่ยปากห้ามพร้อมกัน เห็นได้ว่าพวกเรารู้ดีว่าการปล่อยให้พวกเด็กๆประชันฝีปากกันนั้นไม่เกิดประโยชน์ใดๆ กลับกันจะเป็นการขายขี้หน้าสำนักของตัวเองเสียเปล่า
“ท่านประมุขก่วน ผู้อาวุโสอู่ เย่หนานเทียน ปรมาจารย์ฟางเจิ้ง ผมสั่งสอนลูกได้ไม่ดีเอง หากก้าวล่วงตรงไหนก็ขออภัยด้วย”
จีอู๋ฉางพาจียุ่นก้าวไปข้างหน้า ยกมือคารวะขอโทษพวกก่วนหนานเทียน จากนั้นก็หันไปถลึงตาใส่จียุ่น “ยังไม่รีบทักทายปรมาจารย์ทุกท่านดีๆอีก?”
“ท่านประมุขก่วน ผู้อาวุโสอู่ ปรมาจารย์ฟางเจิ้ง สวัสดีครับ”
จียุ่นค้อมตัวทักทายทว่าเขาไม่เอ่ยถึงเย่หนานเทียน เพราะว่าในสายตาเขาตอนนี้เย่หนานเทียนเป็นเพียงคนพิการเท่านั้น ไม่คู่ควรกับคำว่าปรมาจารย์ และยิ่งไม่คู่ควรให้เขาต้องค้อมตัวเคารพ
“ท่านนี้คือปรมาจารย์เย่”
จีอู๋ฉางสบถด่าจียุ่นว่าไม่รู้ความอยู่ในใจ ทว่าเขาก็ไม่ได้บังคับจียุ่นให้ทักทายเย่หนานเทียนต่อ เพราะนั่นจะยิ่งทำให้เย่หนานเทียนอึดอัด เขาจึงจำเป็นต้องเป็นฝ่ายเอ่ยแนะนำเองทำราวกับว่าจียุ่นไม่รู้จักเย่หนานเทียน
จียุ่นได้ยินดังนั้นก็ทำทียกมือคารวะถือเป็นการทักทาย
สำหรับเรื่องนี้เย่หนานเทียนมีมีหน้าเรียบนิ่งดุจสายน้ำ ทว่าเฉินเฟิงกลับหรี่ตาเล็กน้อย
เขาอนุญาตให้จียุ่นทำตัวไร้มารยาทกับตัวเอง ทว่าไม่อนุญาตให้จียุ่นทำตัวไม่ให้เกียรติศิษย์พี่ของเขา!
หลังจากที่เขามาถึงที่นี่ เห็นแววตาความเห็นอกเห็นใจและเสียดายที่มีต่อเย่หนานเทียนในสายตาของทุกคน
ทั้งหมดนี้เป็นเหมือนการดูหมิ่นเกียรติของฮีโร่ซึ่งทำให้เขารู้สึกแย่ ราวกับมีอะไรจุกอยู่ที่อก!
และการที่จียุ่นไม่ให้เกียรติเย่หนานเทียนก็ทำให้เขาโมโหมาก เขาจึงตัดสินใจกับตัวเองว่าหากต้องปะทะกับจียุ่นตอนแข่งคัดเลือก เขาจะต้องให้บทเรียนแก่จียุ่นให้ได้!
ในขณะที่เฉินเฟิงตัดสินใจกับตัวเองก็มีรถสองคันขับตรงมาทางนี้
รถสองคันนั้นเหมือนกับรถที่ปรมาจารย์ฟางเจิ้งและศีลสามโดยสารมา ล้วนแขวนป้ายทะเบียนของสหพันธ์สงครามหวาเซี่ย
การคัดเลือกตัวแทนเข้าร่วมการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้ถึงแม้จะจัดขึ้นและดูแลโดยสหพันธ์บูโด ทว่าสหพันธ์สงครามก็ให้ความร่วมมือด้วยซึ่งรวมถึงที่พักและยานพาหนะของผู้เข้าแข่งขัน