ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส! – บทที่ 100

ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!

ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส! บทที่ 100

เจย์รู้สึกเหมือนเขาจะเป็นบ้า เขาไม่มีเหตุผลเลยที่จะต้องยอมปล่อยเด็กน่ารักอย่างร็อบบี้น้อยไป ‘ไม่ ฉันต้องหาทางฉกตัวร็อบบี้น้อยมาวันพรุ่งนี้’

เช้าวันต่อมา เจย์เดินไปที่ห้องครัวเตรียมอาหารเช้า เขาทำมันให้พอกับคนสามคน เจนสันดูจานที่เพิ่มเข้ามาก่อนจะตวัดสายตาไปที่ขอบดำ ๆ ใต้ดวงตากลมโตเหมือนลูกพีชอันน่าดึงดูดของพ่อเขา เขาถอนหายใจออกมา

“ลูกถอนหายใจทำไม?” เจย์หั่นสเต็กอยู่ข้างหน้าเขา เขาถามโดยไม่ได้เงยหน้าไปมอง

เจนสันกล่าวอย่างเศร้าเสียใจ “คุณพ่อ เมื่อไหร่กันที่คุณพ่อทำตัวเหมือนคุณแม่ โดยการทำอาหารเช้ามากกว่าปกติ? มันเปลืองนะ”

เจย์ตะลึง ‘โรสมีนิสัยแบบนี้เหรอ? นี่เธอก็ทรมานเพราะสูญเสียใครไป?’

‘ไม่ มันไม่เหมือนกัน’

‘ฉันแค่ทำมันแค่วันเดียว ในขณะที่เธอประสบกับมันมาห้าปีแล้ว’

ในตอนนั้นเอง หัวใจองเจย์ก็เกิดรอยกระเพื่อมเล็ก ๆ ขึ้นมา

“เจนส์ บอกคุณพ่อ ลูกชอบร็อบบี้น้อยไหม?” เจย์มองไปที่จานอาหารที่เพิ่มเข้ามาแล้วถาม

เจนสันพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นท่ามกลางท่าทางอันเย็นชาของเขา “ชอบ”

“ลูกคิดว่าเขาเป็นยังไง?” เจย์สงสัย ตั้งแต่ที่เจนสันเกิด เจนสันมักจะทำตัวเหมือนเขาแข็งแกร่งที่สุดในโลกเสมอ เขาไร้ซึ่งอารมณ์ เขาไม่สนใจอะไรเลยในโลกนี้

เจนสันคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมาอย่างจริงจัง “ผมไม่รู้ แต่ผมไม่มีเหตุผลที่จะไม่ชอบเขา ไม่ใช่ว่าการไม่ชอบเขาเท่ากับไม่ชอบตัวเองเหรอ?”

เจย์ตะลึง

สไตล์การตอบแบบนี้นั้นสมกับเป็นเจนสันมาก แต่บางคำเองก็ดูไม่ค่อยสมกับเป็นเจนสันเช่นกัน

เจย์รับรู้ถึงการเปลี่ยนไปของเจนสัน และเขาก็รู้สึกยินดีกับมัน เขารู้สึกว่าบางทีร็อบบี้น้อยอาจจะเป็นเหตุผลในการเปลี่ยนไปของเจนสัน ด้วยการตัดสินแบบเอาแต่ใจ เจย์ค่อนข้างมั่นใจว่าเขาจะเอาตัวร็อบบี้น้อยมาไว้ข้างกาย

“กินมื้อเช้าให้เรียบร้อย คุณพ่อจะส่งลูกที่โรงเรียนหลังจากนี้” เจย์กล่าว

เจนสันกะพริบตาที่เปล่งประกายของเขา ดูเหมือนเขาอยากจะพูดแต่ไม่รู้จะพูดออกมายังไง หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็รวบรวมความกล้าได้ เขากล่าว “คุณพ่อ ผมอยากเปลี่ยนโรงเรียนอนุบาล”

เจย์นึกไปถึงความไม่ยุติธรรมที่เจนสันพบในโรงเรียนอนุบาล ตอนแรกเขาโกรธมากที่เขาไม่รู้ถึงเรื่องน่ารังเกียจที่เกิดขึ้น แล้วไม่ได้นำเจนสันออกมาจากสภาพแวดล้อมอันเป็นพิษแบบนั้น ในเมื่อเจนสันพูดขึ้นมา เจย์ก็ตัดสินใจทำตาม

“โอเค บอกเงื่อนไขของโรงเรียนใหม่ลูกกับคุณพ่อมาได้เลย คุณพ่อจะหาที่ที่ลูกจะต้องพอใจมาให้” เจย์กล่าว

ขณะนั้น เจนสันไม่ได้ลังเลเลย เขาโพล่งออกไป “โรงเรียนอะไรก็ได้ ตราบใดที่เป็นโรงเรียนเดียวกับร็อบบี้น้อยและเซ็ตตี้”

เจย์ตะลึง

‘ฉันมีอำนาจในการตัดสินใจในการเลือกให้เจนส์และร็อบบี้น้อยเรียนในโรงเรียนอนุบาลชั้นสูงแบบไหนก็ได้ แต่ฉันไม่มีอำนาจในการบอกให้เซ็ตตี้ไปเรียนที่ไหน’

‘จากสถานะทางการเงินของโรส ฉันไม่คิดว่าเธอจะมีปัญญาจ่ายแค่มาตรฐานการศึกษาที่เจนส์กับร็อบบี้น้อยจะได้รับด้วยซ้ำ… ยกเว้นแต่ฉันช่วยเธอ?

‘แต่ฉันจะไปช่วยเด็กที่ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือดทำไม? สิ่งที่สำคัญที่สุด เธอเป็นลูกของโรส ลอยล์!

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อไหร่ที่เจย์คิดถึงเซ็ตตี้ เขาก็ปวดหัวและคิ้วของเขาก็จะขมวดแน่นเป็นปมทันที

‘เจ้าตัวร้ายนั่นไม่ใช่แค่ดูเหมือนโรส แต่ความสามารถในการยั่วโมโหคนอื่นอย่างไม่สิ้นสุดยังแข็งแกร่งเหมือนแม่ไม่มีผิด’

“เจนส์ คุณพ่อจะปรึกษาเรื่องนี้กับโรสนะ” เพื่อประโยชน์ของเด็ก ๆ ของเขา เขารู้สึกว่าเขาจำต้องคุยเรื่องนี้กับโรสที่น่าโมโหคนนั้น

ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!

ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!

Status: Ongoing
แม้จะผ่านไปสองชั่วอายุ โรสยังคงไม่สามารถละลายหัวใจอันเย็นชาของเจย์ อาเรสได้ ด้วยความเศร้าโศก เธอตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตภายใต้หน้ากากของคนโง่ ลวงเขาและหนีไปพร้อมกับลูกทั้งสอง สร้างความโกรธเกรี้ยวที่ไม่รู้จบแก่เซอร์อาเรส ทุกๆคนรอบตัวพวกเขามั่นใจว่านี่จะนำพาความตายอันร้ายแรงมาสู่โรส ทว่า ในวันต่อมา เซอร์อาเรสผู้ยิ่งใหญ่กลับคุกเข่าข้างหนึ่งลงกลางถนน พยายามเกลี้ยกล่อมเด็กเหลือขอคนหนึ่ง “ได้โปรดทำตัวดีๆแล้วมากับฉัน!”“ฉันจะไป แต่นายต้องยอมรับเงื่อนไขของฉันซะก่อน!”“ว่ามา!”“นายไม่สามารถรังแกฉัน โกหกฉัน และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ห้ามทำหน้าไม่พอใจใส่ฉัน นายต้องคิดเสมอว่าฉันคือคนที่สวยที่สุด และนายต้องยิ้มทุกครั้งที่คิดถึงฉัน…”“ก็ได้!”เหล่าไทยมุงถึงกับตกตะลึง! นี่มันเทพนิยายที่สวนทุกตำราหรือไง? เซอร์อาเรสดูเหมือนจะจนปัญญา จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่เขาสร้างขึ้นมาเล่นเขาซะอยู่หมัด ในเมื่อเขาไม่สามารถปฏิเสธเธอ เขาก็จะทำให้เธอเสื่อมเสียชื่อเสียงจนหมดสิ้นแทน!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท