ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน – ตอนที่ 1448

ตอนที่ 1448

เมื่อเขาหารองเท้าสีแดงของกู้ชิวอี๋เจอ ก็ช่วยเธอสวมรองเท้าด้วยตัวเอง ภาพตัดไปที่งานแต่งงานทันที

งานแต่งงานในฝัน ยิ่งใหญ่อลังการมาก

พ่อแม่ของเย่เฉินก็อยู่กันพร้อมหน้า สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสและมีความสุขตลอดเวลา

เมื่อเพลงงานแต่งงานดังขึ้น กู้เย้นจงได้จับมือกู้ชิวอี๋ ค่อยๆ เดินเข้าไปอยู่ตรงหน้าเขา ยื่นมือของกู้ชิวอี๋ให้เขาด้วยรอยยิ้ม

จากนั้น ทั้งสองก็กล่าวคำสาบานแต่งงาน แลกเปลี่ยนแหวนแต่งงาน แล้วจุมพิตซึ่งกันและกัน

จากนั้นพิธีกรได้ขอให้กู้ชิวอี๋หันหลังโยนดอกไม้ให้เพื่อนเจ้าสาว

แต่ทว่า คนที่แย่งดอกไม้ไปได้ คือเซียวชูหรัน!

แต่เมื่อเซียวชูหรันที่แย่งดอกไม้มาไว้ในมือ กลับไม่ได้ดูมีความสุขเลย ตรงกันข้าม สีหน้าของเธอยังดูขมขื่นมาก…

เมื่อเย่เฉินสบสายตากับเธอ ก็อดสะดุ้งตกใจไม่ได้ ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้น และพบว่ามันเป็นแค่ความฝัน

เขาตกใจกับความเหลวไหลในความฝัน นิ่งไปหลายนาทีก่อนจะค่อยๆ รู้สึกตัว

ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างเริ่มสว่างขึ้น เขาถอนหายใจ ลุกขึ้นจากเตียงไปล้างหน้าบ้วนปาก แล้วเดินออกจากห้องไป

ชั้นล่าง หลินหว่านชิวกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่กับคนรับใช้

กู้เย้นจงตื่นแต่เช้า เขานั่งดื่มกาแฟอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างกระปรี้กระเปร่า อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดของเช้าวันนี้

สมัยนี้คนที่ยังชอบอ่านหนังสือพิมพ์อยู่นั้นมีไม่มากแล้ว

กู้เย้นจงเป็นหนึ่งในนั้น

พอเห็นเย่เฉินลงไปข้างล่าง เขาก็โบกมือยิ้มให้ทันที แล้วพูดว่า “เฉินเอ๋อ มานี่สิ!”

“ครับลุงกู้” เย่เฉินรับคำ แล้วค่อยๆ เดินเข้าไป

บนโซฟา เย่เฉินนั่งลงข้างๆ กู้เย้นจง

กู้เย้นจงส่งหนังสือพิมพ์ให้เขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณอ่านพาดหัวข่าวสิ”

เย่เฉินรับหนังสือพิมพ์มา แล้วมองไปที่พาดหัวข่าวที่เขียนตัวใหญ่เด่นชัดไว้ว่า “ประธานกู้ซื่อกรุ๊ปป่วยหนัก เกรงว่าว่ากลุ่มล้านล้านจะไร้ผู้นำ”

เย่เฉินขมวดคิ้วพูดว่า “หนังสือพิมพ์สำนักนี้เขียนอะไรไม่มีความรับผิดชอบเลยนะ?”

กู้เย้นจงยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ต้องเป็นน้องชายสองคนนั้นของผมแน่ที่ทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้ ตอนแรกพวกเขากระจายข่าวว่าฉันป่วยหนัก แล้วทำให้ผู้ถือหุ้นและตลาดสูญเสียความมั่นใจในกู้ซื่อกรุ๊ป ให้หน่วยงานหลักทรัพย์ปรับลดราคาหุ้นและความคาดหวังความสำเร็จของกู้ซื่อกรุ๊ปลง เมื่อเป็นเช่นนี้ ราคาหุ้นของกู้ซื่อกรุ๊ปจะตกลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

ว่าแล้วกู้เย้นจงก็มองดูนาฬิกาข้อมือ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงครึ่ง ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนเปิดตลาดหุ้น พอถึงตอนนั้นราคาหุ้นของบริษัทจดทะเบียนทั้งหมดที่อยู่ภายใต้การควบคุมของกู้ซื่อกรุ๊ปจะดิ่งลงจนถึงขีดจำกัด”

เย่เฉินอดขมวดคิ้วไม่ได้ “ลุงกู้ พวกเขายังเป็นผู้ถือหุ้นของกู้ซื่อกรุ๊ป ทำแบบนี้ จะไม่สูญเสียผลประโยชน์ส่วนตัวเหรอ?”

กู้เย้นจงส่ายหน้ายิ้มๆ “สำหรับผู้ถือหุ้นรายใหญ่แล้ว ราคาหุ้นตกเพียงเล็กน้อย ความจริงแล้วมันไม่สำคัญเลย”

ว่าแล้วกู้เย้นจงก็อธิบายต่อ “คุณดูสิ ถ้าราคาหุ้นของบริษัทตกเพราะข่าวผมป่วยหนัก คนที่กังวลมากที่สุดคือนักลงทุนรายย่อยและผู้ถือหุ้นรายย่อย พวกเขาจะแสดงความไม่พอใจผ่านทุกช่องทางอย่างแน่นอน เมื่อเห็นว่าเงินในมือลดลง”

“แล้วราคาหุ้นก็ร่วงลงเพราะผมป่วยหนัก หายนะนี้ผมก็ต้องแบกรับ พอถึงตอนนั้น พวกเขาก็จะสามารถปลุกระดมผู้ถือหุ้นรายอื่นๆ ให้มาบังคับให้ผมสละตำแหน่งได้มากขึ้น เพราะตอนนี้ตลาดไม่ไว้วางใจผม ต้องให้ผมสละตำแหน่งเท่านั้น พวกเขาถึงจะรู้สึกโล่งใจ”

“ทันทีที่พวกเขาบรรลุเป้าหมาย เตะผมออกจากคณะกรรมการได้แล้ว ราคาหุ้นก็จะสูงขึ้น ดังนั้นสำหรับพวกเขาแล้ว ไม่มีการสูญเสียที่แท้จริง กลยุทธ์นี้ เรียกว่าการยืมดาบฆ่าคน”

ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน

ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน

Status: Ongoing

เย่เฉินเป็นเขยแต่งเข้าบ้านหญิงที่ใครๆก็ดูถูกเหยียดหยาม แต่ไม่มีใครรู้ว่าฐานะแท้จริงของเขาเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลอันดับต้นๆ พวกที่เคยดูถูกเขาสุดท้ายก็ต้องคุกเข่าต่อหน้าเขาและเรียกเขาด้วยความเกรงกลัวว่าท่านชาย!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท