ตอนที่ 377 : ข้าบอกเจ้า …
เมื่อเห็นฉาวซวนออกมาจากห้องด้านหลัง เป็นการยากที่จะแสดงรอยยิ้มบนใบหน้าที่ เคร่งขรึมของแม่มด ดูมันทั้งหมดไหม?
ใช่ ข้าได้ดูแล้ว ฉาวซวนเดินไปหาแม่มดและนั่งบนแผ่นหนังสัตว์บนพื้น มันไม่ดีสํา หรับแม่มดที่จะเงยหน้ามองเขา เขาเกรงว่าหญิงชราจะมีอาการปวดคอ
บรรพบุรุษหวังที่จะกลับไปที่สถานที่เก่าเสมอ ทุกปีเราส่งคนไปที่ทะเลเพื่อดูว่ามีโอกาสที่จะผ่านไปหรือไม่ แต่ทุกปีเราได้รับผลลัพธ์ที่น่าผิดหวัง ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบเจ้า แม่มด กล่าว
ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้ข้าสามารถผ่านไปได้อย่างปลอดภัยหรือไม่ ในเวลานั้นข้าถูกบังคับ ให้อยู่รอด ข้ารอดชีวิตมาได้ แต่ข้าไม่รู้ว่าจะผ่านมันไปได้อีกครั้งไหม ทําไมข้าไม่ไปดูอีกครั้งหละ? ฉาวซวนถาม
ไม่ได้ แม่มดห้ามอย่างรวดเร็ว เธอไม่ต้องการให้ฉาวซวนเสี่ยง และเป็นเรื่องยากที่ จะพบใครสักคนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น? เมื่อเธออยากร้องให้ก็คงร้องไม่ออก
ฉาวซวนเล่าประสบการณ์ของบรรพบุรุษที่บันทึกไว้ในหนังสัตว์ และคิดถึงสิ่งที่พวก เขาพบเขาพูดว่า เมื่อข้ามาจากก้นทะเลมีเพียงสาหร่ายแห้งบางชนิดตามทางเท่านั้น ไม่มีอะไรอื่น ข้าไม่เห็นดอกไม้สีแดงและสีน้ําเงินที่บรรพบุรุษบันทึกไว้
ดังนั้นเจ้ายังไม่ควรเสี่ยง โอกาสสามารถรอได้ แต่ถ้าคนหายไปก็ไม่มีทาง แม่มดแนะนําให้รอ ขณะที่จะพูดอะไรบางอย่างเพื่อห้ามปราม คิดอะไรบางอย่าง เธอตกใจมองไปที่ฉาวซวนด้วยสายตาที่ไม่น่าเชื่อ เจ้าเจ้าเจ้าสามารถมองเห็นชุดบันทึกของแม่มดหมอผีได้?
ในบันทึกที่เขียนอย่างธรรมดา เธอไม่ได้เขียนบอกว่ามีดอกไม้สีแดงและสีน้ํา เงินบนทางเดิน มีเพียงในชุดบันทึกแม่มดหมอผีเท่านั้นที่อธิบาย ผู้ที่ไม่ได้เป็นแม่มดหมอผีไม่สามารถรู้เรื่องนี้ได้ ต้องไม่ใช่ส่วนหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือของเธอ และมักจะมองผ่านคําต่างๆ แม้ว่าเธอจะจําไม่ได้อย่างชัดเจน
ใช่. ฉาวซวนก็คิดว่าหลังจากที่ผู้คนที่นี่นําเปลวไฟเข้าไปในร่างกายจะมีการเปลี่ยน แปลงอื่น ๆ และบางที่พวกเขาก็สามารถอ่านชุดบันทึกแม่มดได้
คนอื่นมองไม่เห็น? ฉาวซวนถาม
ทุกคนที่อยู่อีกฝั่งของเจ้าเห็นมันได้หรือไม่? แม่มดตกใจมากยิ่งขึ้น
ฉาวซวนส่ายหัวของเขา: ฝั่งเรา นอกจากหมอผีแล้ว มีข้าเท่านั้นที่เข้าใจได้
เจ้าคือคนที่หมอผีเลือกหรือ?! แม่มดถามด้วยความประหลาดใจ
ไม่ ข้าเป็นผู้อาวุโส เรามีหมอผีอยู่ฝั่งของเรา และมีอายุใกล้เคียงกับท่าน อย่างไรก็ ตาม ชายชราของเราได้ปลูกฝังผู้สืบทอดที่ดี
ทําไมไม่ให้เจ้าเป็น! ในขณะนี้ สมองของหญิงชราเต็มไปด้วยความคิดของเจ้าของ ทาสมากมายที่ต่อสู้เพื่อแย่งชิงอํานาจ และผลประโยชน์ต่าง ๆ มากมาย
เปลวไฟของเผ่าที่นั้นไม่ได้รวมเข้ากับผู้คน คนที่สามารถเห็นภาพวาดของแม่มดน้อย กว่ามาก ตามที่บรรพบุรุษบอกไว้ เกือบทุกคนที่สามารถเข้าใจได้ ต่อมาพวกเขากลายเป็นแม่มด หมอผีของเผ่า เช่นเดียวกับเปลวไฟเป็นเวลานับพันปี ดังนั้นหญิงชราจึงคิดว่าเผ่ามีความสามารถที่เปรียบได้กับยุคก่อน และแม่มดหมอผีของเผ่าควรสั่งสอนปลูกฝังฉาวซวน!
หากเธอมีโอกาสพบชายชรา เธอต้องพูดคุยกับชายชรา! แม่มดคิดในใจ
ไม่ ข้ายังพูดกับชายชราหลายครั้งด้วยว่า ข้าปฏิเสธ ฉาวซวนอธิบาย หม้อดําใบนี้ ไม่สามารถให้ชายชราผู้นั้นแบกได้
ทําไมไม่ต้องการเป็น? หญิงชราแปลกใจ และตอนนี้เผ่านี้ไม่พบผู้สืบทอดที่เห มาะสมที่สุด แม้ว่าจะมีคนไม่กี่คนที่สามารถเห็นบางสิ่งในชุดบันทึกแม่มดหมอผี พวกเขาไม่สามารถเข้าใจพวกมันได้จริงๆ และพวกเขาต้องฝึกอบรมเป็นระยะเวลานาน ยังห่างไกลจากฉาวซวน
ข้าไม่เหมาะสม ฉาวซวนกล่าว เขาไม่สามารถบอกหญิงชราได้ว่าเขาไม่ได้เกิดที่นี้ วิ่งไปรอบ ๆ และมักจะก่อปัญหา บุคคลที่ทําหน้าที่เป็นเช่นแม่มดหมอผี และเขาไม่รู้ว่าพวกเขาจะนําเผ่าไปสู่ทิศทางที่แปลกหรือไม่และ ในสภาพแวดล้อมขนาดใหญ่เช่นนี้ ฉาวซวนไม่คิดว่าภูมิปัญญาการอยู่รอดของเขาสามารถเปรียบเทียบคนเหล่านี้ได้
เดิมที่เธอต้องการเกลี้ยกล่อมฉาวซวนเพื่อรับตําแหน่งของเธอ และเมื่อได้ยินแบบนี้ แม่มดกลืนมันกลับไป และต้องการเปิดปากของเธอดุด่าฉาวซวนอย่างเปิดเผย แต่เธอก็ลังเล กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก ด้วยการเปลี่ยนแปลงที่ซับซ้อนทางอารมณ์ เธอก็มีความต้องการที่จะตบหนึ่งในบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้วเพื่อระบายอารมณ์ของเธอเช่นสัตว์ร้าย
หลังจากคุยกับแม่มดแล้ว ฉาวซวนก็ออกมาจากข้างใน
เมื่อฉาวซวนเพิ่งออกมา เขาถูกปิดกั้นจากหัวหน้าเผ่าเจิ้งเหอที่นําเขาขึ้นไปด้านบน ของภูเขา แต่เดิมเป็นพื้นที่เปิดโล่ง ตอนนี้ยุ่งเหยิงเพราะชิ้นส่วนของหินที่ถูกสร้างขึ้นและไม้หนา ถูกลากส่งเสียงดังของการหักโค่นไม่มีที่สิ้นสุด
บ้านถูกสร้างขึ้นที่นี่ และเป็นหัวหน้าเผ่าที่คัดเลือกให้ฉาวซวน
อาจจะยังสร้างไม่ได้อย่างเต็มที่ คืนนี้เจ้าไปที่สถานที่ของข้าเพื่อนอนหลับ และเจ้า จะสามารถสร้างมันได้ในวันพรุ่งนี้ และเจ้าจะมีหนังสัตว์และเครื่องปั้นดินเผา ฯลฯ เจ้าไม่ต้องกังวลกับสิ่งใด เจิ้งเหอชี้ไปที่อีกด้านหนึ่ง และเผชิญหน้ากับคนที่อยากรู้อยากเห็นที่ด้านข้างเป็นครั้งคราว : ให้ความสนใจกับสิ่งที่อยู่ในมือ อย่ามองไปรอบ ๆ! นั้นใคร ยังจะมองดู! เจ้าเกือบทุบมือของตัวเจ้าเอง!
บุคคลที่ถูกหัวหน้าเผ่าจัดการรีบถอนสายตาของเขากลับมาอย่างรวดเร็ว แม้ว่าหัว ใจของเขาจะอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับใบหน้าของฉาวซวน หัวหน้าเผ่าก็มาอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่กล้าทําอะไรไร้มารยาท
หลังจากเจิ้งเหอได้พาฉาวซวนมาเห็นบ้านที่ถูกสร้างขึ้น เขาก็พาฉาวซวนขึ้นไปบนภู เขา และแนะนําสถานที่พิเศษในเผ่าไปตามทาง เช่นหลุมไฟทําพิธีกรรม,คลังสินค้าที่มุ่งเน้นไปที่สิ่งของต่าง ๆ
ฉาวซวนรู้สึกเหมือนเป็นลิงที่เข้ามาในฝูงชน ล้อมรอบไปด้วยสถานที่ที่น่าสนใจ เช่น สิ่งที่หายาก เขาไม่ใส่ใจเพียงแค่ถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คน และถูกเจิ้งเหอทุบตีฝูงชนแตกกระจายออกไป หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้คนหน้าใหม่ก็มารวมตัวกันอีกครั้ง หัวหน้าเผ่าก็ทุบอีกครั้ง ฝูงชนก็แตกกระจายอีกครั้ง และเกิดขึ้นแบบนี้ซ้ําแล้วซ้ําอีก
อย่าตําหนิพวกเขาสําหรับความสงสัยใคร่รู้ ก่อนที่โตทั้งจะส่งเสียงเตือน ฝูงชนก็กลัวได้จับมีดและหอก ในที่สุด ก็จบลงด้วยหัวหน้าเผ่าและคนอื่น ๆ อย่างเงียบ ๆ สาเหตุของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะใบหน้าที่ยังเยาว์วัย ใบหน้ายังคงเป็นเขาเพลิงของพวกเขา! !
มันเป็นสายเลือดของเผ่าหรือไม่?
แต่ถึงแม้ว่าผู้คนที่ออกไปด้านนอกจะกลับมา พวกเขาจะไม่ได้พบกับหัวหน้าเผ่าเป็น การส่วนตัว เมื่อไม่กี่ปีก่อนคนที่หายตัวไปเป็นเวลานานได้กลับมาอีกครั้ง พวกเขายังมีภรรยาและลูก ๆ พวกเขาไม่เห็นแม่มดและหัวหน้าเผ่าปฏิบัติต่อพวกเขาเช่นนี้ พวกเขาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหัวหน้าเผ่าเป็นครั้งแรกและยังคงหัวเราะอย่างสนิทสนม เฮ้ ได้เห็นเช่นนี้แล้วล้วนทําให้ขนลุก
สิ่งที่เกิดขึ้นที่เชิงเขาและสีหน้าท่าทางที่แปลกประหลาดของหัวหน้าเผ่าและผู้เฒ่าผู้แก่ และพิธีต้อนรับที่ได้รับการบอกเล่าในอีกสองวันต่อมา ทําให้ความอยากรู้อยากเห็นของชนเผ่าเหมือนฟองสบู่ในน้ําเดือด เสียงพูดคุยดังกระหม ดังก้องกระจายออกไป
โตหลี่ ลูกชายของโตคงกําลังรวมตัวกับเต่าเจิ้งและคนอื่น ๆ เพื่อทําการซุบซิบ พวก เขาเพิ่งได้รับการคัดเลือกจากหัวหน้าเผ่า และในขณะที่ย่างเนื้อพวกเขาพูดถึงฉาวซวน
ในขณะที่เขาพูด เต่าเจิ้งตีโตหลี่ด้วยข้อศอกและกระแทกหัวเข่าของเขา สะกิด ไปในทิศทางเดียวกัน
โตหลี่มองไป เห็นว่าเขากําลังใช้ความคิดที่ลึกล้ํา เขาไม่สามารถห้ามปาก และโตหลี่วิ่งไปที่นั่นในขณะที่งับขาสัตว์ย่าง
พ่อ คือพ่อคือ…
ข้าไม่ได้กลับไปที่หลุมไฟ เจ้าเห่าหอนอะไร?! โตทั้งตําหนิอย่างไม่ชอบใจ คนในเผ่าจะถูกเผาศพในหลุมไฟหลังความตาย โดยคิดว่าวิญญาณของผู้ตายจะกลับมาสู่หลุมไฟ พร้อมกับบรรพบุรุษและลูกหลาน
นี้ไม่ตกใจกลัวหรือที่ท่านวิ่งไป? โตหลี่สนทนาด้วยดีและส่งขาสัตว์อย่างมีความสุขให้เขา
โตคังมองดูน่องสัตว์ร้ายด้วยความรังเกียจ และไม่สนใจ เขาวางแผนที่จะออกเดินทาง
เฮ้ พ่ออย่าไป คุยเรื่องฉาวซวนก่อน โตหลี่เร่งรีบเอ่ยบอก
เต่าเจิ้ง ผู้ซึ่งนั่งถัดจากกองไฟและคนอื่น ๆ แคะหูของพวกเขาเพราะกลัวว่าจะพลาด คําบางคําตกหล่นไป
ถ้าเป็นแต่ก่อน โตคังจะค้นหาคนที่กําลังดักฟังอยู่อย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เขาเต็มไป ด้วยความคิดและไม่สนใจคนอื่นๆ
โตคังมองไปที่ดวงตาที่อยากรู้อยากเห็นของลูกชายของเขา และคิดว่าจะพูดอย่างไร คิดเกี่ยวกับวิธีอธิบายเผ่าสองเผ่าที่มีรากเหง้าและสายเลือดเดียวกัน
เงียบไปพักหนึ่ง โตคังพูดว่า: ถ้าข้าบอกเจ้า …
อืม? บอกอะไรข้า?! โตหลี่รอคอยด้วยความคาดหวัง
เต่าเจิ้งและคนอื่น ๆ มีหูที่ขยายกว้างขึ้น และพวกเขาแทบรอไม่ไหวที่จะยึดหูของเขา ในเวลานี้เพื่อที่จะได้ยินเสียงพวกเขาอย่างชัดเจน
ถ้า ข้าบอกเจ้าว่า เจ้ามีพี่ชาย …
โตหลี่ได้ยินคําพูด มือของเขาข้างหนึ่งที่จับน่องสัตว์เกือบสั่น
พี่น้อง … พี่น้องเหรอ? พี่ชายอะไร? พูดติดอ่าง สับสนเกินไปที่จะสนใจน่องขาสัตว์ ที่ตกลงบนพื้นได้
โตคังไตร่ตรองคําพูด และพูดต่อ: พ่อเดียวกัน แม่เดียวกัน แล้วเกิดมาพร้อมกับเจ้าพี่ชาย!
ถ่มน้ําลาย! ขาสัตว์ร้ายในมือของโตหลี่หายไป