ตอนที่ 385 : หัวหน้า นั้นเขา!
ทุก ๆ ปีเมื่อฤดูหนาวใกล้จะมาถึง เผ่าจะออกล่าสัตว์บ่อยขึ้นหากไม่ใช่เพราะกําลังคนที่จํากัดก็จะไม่สามารถนําสิ่งต่าง ๆ มาเพิ่มเติมได้พวกเขาจะล่าสัตว์เป็นเวลานานแน่นอน
เพราะทุก ๆ ปีใกล้ถึงฤดูหนาว เผ่าจะเตรียมหนังสัตว์ จากนั้นคนนําไปให้เจ้าของทาสและขายมัน จากนั้นซื้อสิ่งอื่น ๆ กลับมา เมื่อสภาพอากาศหนาวเย็น เจ้าของทาสที่อาศัยอยู่ไกลจากภูเขาลึกและป่าทึบจะเพิ่มความต้องการหนังสัตว์มากขึ้น ทาสภายใต้กํามือของพวกเขาจะไม่สามารถจัดเตรียมสิ่งของที่ดีได้มากนักพวกเขายังคงต้องได้รับจากเผ่า
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หนังที่มีขนหนาหนังที่คุณภาพดี จะขายได้ราคามากกว่าสองเท่า
ธัญพืช, โลหะสัมฤทธิ์และอื่น ๆ ซึ่งบางเผ่าไม่สามารถทําได้ด้วยตัวเองจะถูกแลกเปลี่ยนในลักษณะนี้ถ้ามีการไหว้วานจากที่บ้านยังจะซื้อของบางอย่างที่ทางพวกนายทาสหายากนํากลับมา
ทั้งหมดนี้ ต้องออกล่าเหยื่อเพื่อการสนับสนุน
ก่อนเข้านอนเมื่อวานนี้ ฉาวซวนได้ยินคนมากมายในทีมคุยกันถึงวิธีการใช้ขนสัตว์เพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งต่าง ๆพวกเขายังถามฉาวซวนด้วย ฉาวซวนไม่เคยไปที่ดินแดนทาสแห่งนี้เขาไม่สามารถบอกได้ แต่เขาสามารถดูได้ในภายหลัง
ในวันที่สองของการล่าสัตว์ ทีมได้ออกเดินทางแล้วก่อนที่ดวงอาทิตย์ฉายแสงเผยตัวออกมา
ติดตามทีมของเต่าเจิ้น ฉาวซวนเดินผ่านภูเขาและป่าไม้อย่างรวดเร็ว บางครั้งเมื่อเกิดการหยุดชั่วครู่เต่าเพิ่งจะแนะนําภูมิทัศน์โดยรอบกับฉาวซวน นี่คือเส้นทางที่ทีมของพวกเขาออกล่าบ่อยครั้ง สถานที่อันตรา ยอะไรที่อาจอยู่ใกล้ ๆ สัตว์ร้ายอยู่ที่ไหน พืชที่อันตรายหรือสมุนไพรเป็นอย่างไรเป็นต้น ฉาวซวนจะค่อยๆ ทะ ยอยจดจํา
หลังจากแม่น้ําแห้งเหือด รอยฝ่าเท้าของฉาวซวนก็เผยให้เห็นชัด และมองไปที่นั่น
ฉาวซวนมองและหยุด และคนอื่นๆ ทั้งหมดก็หยุด หลังจากการล่าสัตว์เมื่อวานนี้ ผู้คนในทีมจะไม่ประเป็นฉาวซวนต่ําไป แข็งแกร่งมาก แม้ว่าจะเป็นการตบหน้าพวกเขา ต้องยอมรับว่าฉาวซวนแข็งแกร่งกว่าพวกเขาเล็กน้อย
“มีอะไร?” เต่าเพิ่งถาม ดูท้องน้ําที่แห้งเหือดที่นั่น และไม่พบสิ่งแปลก ๆ พวกเขาเดินทางหลายครั้งที่นี่คุ้นเคยกับมัน
ฉาวซวนจองที่นั่น “ท่านรออยู่ที่นี่ ข้าจะไปดู” จากนั้นเขาก็เดินไปที่นั่น
ที่นี่ไม่มีสัตว์ป่าอันตราย และเต่าเจ๋งก็เดินไป ถามว่า : “พบอะไร?”
ฉาวซวนไม่พูดอะไร เขายังไม่แน่ใจ
ท้องน้ําที่นี่กว้างยี่สิบหรือสามสิบเมตร และดูเหมือนว่าจะยาวมากขึ้น แต่ก็ไม่ลึกเกินไป
“จะมีแม่น้ําหลายสายไหลมากขึ้นในช่วงฤดูฝน แต่เมื่อถึงปลายปี แม่น้ําจะลดลง และแห้งเหือดไป”เต่าเพิ่งบอกกับฉาวซวน “ส่วนใหญ่ที่นี่มีน้ําตลอดทั้งปี ถึงสิ้นปีถึงได้แห้งแล้งอย่างนี้ แต่เมื่อน้ําขึ้นเราจะไม่อยู่ใกล้ที่นี่เพราะมีปลาที่อันตรายมากอยู่”
ฉาวซวนเดินไปด้านข้างไม่ได้ลงไปดูที่ท้องน้ําที่แห้งเหือดและพื้นดินแตกระแหง แต่ถ้าเจ้าเหยียบมันมันจะจมลงด้านล่างในทันที เป็นโคลนทั้งหมด มีเพียงโคลนด้านบนเท่านั้นที่ถูกทําให้แห้งและแตกร้าวและมีหญ้าป่าจํานวนมากที่งอกเงยออกมาจากโคลนที่แตกร้าว
อย่างไรก็ตาม ฉาวซวนไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เป้าหมายของเขาคือหินที่นอนอยู่ในท้องน้ํา
“ท่านมีหอกหรือเปล่า? ขอยืมมัน “ฉาวซวนหันไปหาคนที่จะขอยืมเครื่องมือ
“ใช้ของข้าสิ!” โตหลี่รีบส่งหอกมาให้เขาอย่างรวดเร็ว
“ขอบคุณ”
ฉาวซวนรับหอกมา และหยิบหินก้อนหนึ่งมาจากกันแม่น้ําที่อยู่ใกล้ที่สุด
หินที่ยื่นออกมาจากแม่น้ํานั้นถูกหอกดันขึ้นแล้วพุ่งไปที่ฉาวซวนหลังจากจับหินแล้ว ฉาวซวนก็เช็ดโคลนแห้งบางส่วนบนพื้นผิวของหิน และมองดูหินอย่างสํารวจ นิ้วลูบบนหิน และรู้สึก
“ความแตกต่างระหว่างหินเหล่านี้คืออะไร?” เต่าเพิ่งถาม ในความเห็นของเขา หินเหล่านี้ไม่แตกต่างจากหินก้อนอื่น ไม่ใหญ่เกินไป แม้ว่าเจ้าจะใช้เครื่องมือหิน เจ้าก็ไม่สามารถทําได้
ฉาวซวนส่ายหัวของเขา: “เพียงแค่คาดเดา”
เขายังหยิบหินสองก้อน ฉาวซวนวางหินขนาดเท่ากําปั้นสามก้อนลงในกระเป๋าหนังสัตว์ จากนั้นมองไปตามแม่น้ํา และมองออกไปไกล
“ปลาที่น่ากลัวชนิดหนึ่งที่ท่านพูด มีเกล็ดที่แข็ง ปากใหญ่โตและฟันแหลมคม หางยาว สี่กรงเล็บสามารถแหวกว่ายในน้ําและเดินบนชายฝั่งได้หรือไม่? “ฉาวซวนถาม
เต่าเพิ่งยังไม่ได้ตอบ แต่โตหลี่และคนอื่นพยักหน้าอีกครั้ง: “ใช่ใช่ นั่นคือสิ่งที่พูดถึง ฉาวซวนได้เคย เห็นหรือ?”
พวกเขาต้องการล่าสัตว์บางชนิดในตอนแรก แต่ต่อมาพบว่าปลานั้นอันตรายเกินไป และมีจํานวนมากเกินไป ดังนั้นเมื่ออากาศอบอุ่นและเวลาที่แม่น้ําเพิ่มสูงขึ้น พวกเขาจะหลบเลี่ยงสถานที่นี้และรอให้แม่น้ําแห้งในตอนท้ายของปี พวกมันจะออกไป และพวกเขาจะมาที่นี่
ฉาวซวนสัมผัสกระเป๋าหนังสัตว์พร้อมกับหิน พร้อมเอ่ยถามว่า”แม่น้ําสายนี้นําไปสู่ที่ไหน?”
ปัญหานี้ คนอื่นไม่รู้ แต่เต่าเพิ่งรู้เพียงเล็กน้อย เขาได้ยินนักล่าชราที่เคยมาที่นี่มาก่อน
“มีคนกล่าวว่ามีแม่น้ําที่กว้างกว่าที่ทางข้างหน้า แม่น้ําสามารถไหลผ่านป่าทั้งหมด หากเจ้าเดินไปตามแม่น้ําเจ้าอาจเห็นทะเล” แต่มันไกลเกินไป ไม่มีใครเคยเห็นเผ่า แค่ฟังเผ่าบางเผ่าจากที่นั่น”
ลงทะเลเหรอ? ฉาวซวนกําลังคิดใคร่ครวญ
เหตุผลที่ฉาวซวนหยุดลง เพราะเขารู้สึกว่าหินในท้องน้ําที่แห้งเหือดเป็นที่คุ้นเคยมาก ดูที่ก้อนหินพื้นผิวสัมผัสยังคุ้นเคย ในเวลานั้น เขาข้ามแม่น้ําจากเผ่า เมื่อเขาออกจากเผ่ากลอง จระเข้ส่งหินให้เขาได้มีการกล่าวว่าหินวารีจันทราของเผ่ากลอง มันมาจากหินก้อนนี้
เผ่ากลองไม่ได้ข้ามมาถึงฝั่งนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่จระเข้นั้นแตกต่างกันบางที่จระเข้ของเผ่าจะไม่มาที่นี่ แต่ถ้าเป็นจระเข้อื่น ๆ หละ? มีจระเข้จากเผ่าเดียวกันบ้างไหมที่จะงับก้อนหินจากทะเลและคายหินลงไปในแม่น้ําหรือไม่?
นี้ยังคงไม่แน่ใจ
“ไปกันเถอะ.”ฉาวซวนกล่าว ทีมยังคงต้องล่าสัตว์ต่อไป และมันไม่สามารถล่าช้ได้ด้วยเหตุนี้
โตหลี่มองไปที่ทีม และมองก้อนหินที่โผล่ออกมาจากห้องน้ํา เขาวิ่งไปหาและใช้หอกยาวหยิบหินขึ้น มาหลังจากเห็นหินฉาวซวนก็หยิบมัน โตหลี่ชื่นชมอย่างมากสําหรับผู้อาวุโสที่ตัวไม่ใหญ่กว่าตัวเขามากนักนอกจากนี้เขายังเชื่อในความแข็งแกร่งของฉาวซวน เนื่องจากฉาวซวนคิดว่าหินเหล่านั้นแปลกนอกจากนี้เขายังนําไปศึกษาด้วยตัวเองบางทีเขาสามารถหาบางอย่างได้?
คนอื่นเห็นพฤติกรรมของโตหลี่ อันที่จริงพวกเขาก็คิดด้วยว่าพวกเขาจะนําบางส่วนมาพร้อมกับตัวเอง หรือไม่ แต่ทีมได้เดินทางต่อไปแล้ว และมันก็ไม่ดีที่จะกลับไป ลืมมันไปเถอะ กลับมาคราวหน้า อย่างไรก็ต้องมี การออกล่าอีกครั้งก่อนหน้าหนาว
นอกจากวิธีการพิเศษในการล่าสัตว์กระดูกหินของฉาวซวนในวันแรก ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าวิธีการล่าสัตว์ก่อนหน้านี้ได้รับการฟื้นฟูคนเขาเพลิงสนับสนุนความสามารถส่วนบุคคลแต่ยังให้คุณค่ากับการทํางานเป็นทีมฉาวซวนและเต่าเจ๋งและคนอื่นๆ ล่าเหยื่อจํานวนมากนอกจากนี้ฉาวซวนยังทอตาข่ายด้วยเถาวัลย์ตาข่ายสองสามชุด
สมเสร็จที่จับได้นั้นเป็นสัตว์ที่มีขนาดค่อนข้างเล็ก และเป็นสัตว์ธรรมดาที่สามารถกินได้ความกล้าหาญของพวกมันช่างน้อยนิดมีการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย พวกมันจะหนีไปซ่อนตัวในที่ซ่อนเร้นที่มีกิ่งไม้และต้นไม้รอจนกระทั่งวิกฤตได้ผ่านพ้นไปพวกมันมีลวดลายต่าง ๆบนผิวหนัง ดูเหมือนว่าพวกมันสวมเครื่องแบบลายพรางเมื่อซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ยากที่จะมองเห็นได้
สมเสร็จเหล่านี้มีความกล้าหาญน้อยมาก ดังนั้นพวกมันจะไม่อยากรู้อยากเห็นเหมือนกับลูกของสัตว์อื่นๆแต่พวกมันจะติดตามแม่และจะไม่ออกไปไหมตัวเดียว วิธีการเอาชีวิตรอดแบบนี้ทําให้ประชากรที่ไม่ก้าวร้าวดูเหมือนจะยังคงอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้
เต่าเจ๋งไม่เคยเห็นเหยื่อเช่นนี้ แต่ฉาวซวนจับได้ มันเป็นรังของแม่สมเสร็จที่มีลูก เมื่อพวกมันถูกค้นพบพวกมันจะถูกไล่ล่าจากนักล่าถูกจัดการในทันทีด้วยตาข่ายของฉาวซวน ถูกจับด้วยฝีมือฉาวซวน
สัตว์ร้ายธรรมดานี้ ฉาวซวนไม่ได้จะกินมัน จับพวกมันเพื่อเป็นของขวัญให้คนอื่นๆ
เมื่อเวลาผ่านไปการล่าเหยื่อของแต่ละกลุ่มก็เกือบจะเหมือนกัน และเป็นเวลาสําหรับกลับไปที่เผ่า
ฝูงชนรวมตัวกันในส่วนที่เหลือ และจัดการเหยื่อของทีมที่เกี่ยวข้องเพื่อนําพวกมันกลับไป
จากสถานที่พักไปยังเส้นทางของชนเผ่า มีช่วงหนึ่งที่เส้นทางไปสอดคล้องกับเส้นทางของเผ่าไท่ซี่แม้ว่าที่ตั้งของเผ่าทั้งสองจะแตกต่างกัน และพื้นที่ล่าสัตว์ต่างกัน แต่ส่วนนี้ก็ใช้ร่วมกันเพราะมันเป็นพื้นที่ราบดีพอที่จะเดินทางเหมาะสําหรับทีมที่มีเหยื่อ
ถนนเผยตัวออกมา ทีมล่าสัตว์ของเผ่าทั้งสองมักเหยียบมันไปมา ต้นไม้และวัชพืชที่ขวางทางถนนถูกตัดออกไปนานแล้ว
อาจเป็นเพราะการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ และการล่าสัตว์ที่ราบรื่น อารมณ์ของโตคังนั้นดีและเปิดปากร้องเพลงออกมาคนอื่น ๆ ก็ร้องตามไปด้วย
หลายคนร้องเพลงด้วยกัน และการประสานเสียงจะส่งผลกระทบต่อสัตว์ใกล้เคียง และแน่นอนจะไม่มีสัตว์เข้ามาใกล้ เมื่อพวกเขาเข้าไปในป่าลึก พวกเขาจะไม่ทําแบบนี้ เพราะพวกเขาไม่ต้องการขับไล่เหยื่อแต่เมื่อพวกเขากลับมาพวกเขาไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้
ที่จุดตัดของรูปตัว “y” ผู้คนของเผ่าไท่สี่กําลังแบกเหยื่อจากการล่าสัตว์ไปยังถนนที่ใช้ร่วมกัน เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงร้องเพลงของเขาเพลิงผู้นําทีมล่าสัตว์ไม่ชอบรู้สึกแย่ “ทําไมถึงต้องมาพบกับพวกเขาอีก?!”
อารมณ์ดีถูกทําลาย!
“หัว … พวกเขาเขาเพลิง …”
“ไม่ต้องกังวล!”หัวหน้าทีมมีหน้าตาแข็งที่อ “ไปข้างหน้า เมื่อพวกเขาไป!”
อย่างไรก็ตาม ผู้คนเขาเพลิงรู้สึกแข็งแรงเกินไป และรู้สึกถูกมองข้าม
ผู้คนเขาเพลิงมาจากทางลาดอื่นไปยังทางเดินทั่วไปและทั้งสองทีมพบกัน
ดวงตาของโตคังจ้องมองไปที่เหยื่อที่อยู่ด้านข้างของทีมเผ่าไท่ซี่ ยิ้มและทําเสียง ฮีฮี
ผู้นําของทีมเผ่าไทสี่เผยสีหน้าที่เย็นชาทันที: “มองแบบนี้ ดูถูกรี?”
“เฮ้ สวัสดี มองอะไร ไม่ได้ดูถูก ไม่เลยจริง ๆ ” โตดังกล่าว หันกลับไปด้านหลังแล้วตะโกนออกไป : “โตหลี่ นําเหยื่อของเจ้ามาและรีบเร่ง! ณ ตอนนี้ การแบกเหยื่อยังคงช้าไป!”
คนที่อยู่ด้านหลังไม่ได้พูดอะไรเลย ดูเหมือนจะก่อให้เกิดความเข้าใจโดยปริยาย เมื่อโตคงพูดแบบนี้ฉาวซวนค้นพบว่าวิญญาณของผู้คนในทีมนั้นตกตะลึง จากนั้นเขาเห็นโตหลี่และคนอื่น ๆ จ้องมองไปที่สัตว์ร้ายกระดูกหินก้าวไปข้างหน้าและเดินไปที่ด้านหน้าของทีม
เมื่อเห็นสัตว์ร้ายกระดูกหินขนาดใหญ่ ผู้คนในเผ่าไท่ซี่ก็เป็นอใบ้ ใบหน้าของผู้นําก็สูบฉีดสองสามครั้ง และก็เปลี่ยนไปเป็นสีเขียว
ฉาวซวนยังมีความสุขเช่นกัน จับเหยื่อและรีบตามให้ทัน
ที่นั่น หัวหน้าทีมล่าสัตว์ของเผ่าไทยี่กําลังวางแผนที่จะตอบโต้สักสองสามคํา และทันใดนั้นก็ได้ยิน “อา”ข้างหลังเขา ทําให้เขาลืมสิ่งที่เขาต้องการจะพูด
“เจ้าเป็นอะไร?!” ผู้นําหันมาและตะโกน
นักรบหนุ่มกระโดดออกมา ไม่สนใจใบหน้าที่น่าเกลียดของผู้นํา และชี้ไปที่ฉาวซวน: “หัวหน้า!นั้นเขา!