บทที่ 273 ตั้งความหวังสูงเกินไป
ลู่เฉินพาตู้เฟยขึ้นไป วิ่งไปทาง Maanshan
เมื่อฉันกลับมาถึงบ้าน ก่อนลงจากรถ ฉันเห็นหลินอี้จุนจับฉี่ฉี่ยืนอยู่นอกศาลา โดยมีรอยนิ้วมือสองสามนิ้วบนใบหน้าของเธอ ฉี่ฉี่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด
“ พ่อ พ่อ มีคนไม่ดีมาตีแม่!”
ลู่เฉินขอให้ตู้เฟยอยู่ในรถ ตัวเองออกจากรถ พอลงจากรถได้ยินฉี่ฉี่ตะโกน
ลู่เฉินในใจเริ่มอยากฆ่าคน ตีเมียของเขา ทำให้ลูกตกใจกลัว มันสมควรตาย!
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินมา หลินอี้จุนก็รู้สึกโล่ง ไม่ว่ายังไง ลู่เฉินก็คือคนของเธอ เป็นของเธอทุกอย่าง ในเวลานี้ ขอแค่ลู่เฉินอยู่ข้างๆ เธอก็รู้สึกปลอดภัย
“ฉีฉี ไม่ต้องพูด เดียวจะรบกวนพ่อนะ” หลินอี้จุนห้ามฉี่ฉี่
“อือ” ฉี่ฉี่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่เธอยังคงจ้องมองไปที่พ่อของเธอ
หวังเสี่ยวรู้สึกโล่งใจอย่างมาก แต่ก่อนหน้านี้เธอถูกตี เธอก็ยังไม่กล้าพูด
“ ตอนนั้นที่ฉันไม่ได้ฆ่าคุณ ฉันไม่คิดว่าคุณจะหนีห่างจากยวี่โจว คุณรู้จุดประสงค์ของฉันในการตามหาคุณในวันนี้หรือยัง?” เสี่ยวเบชิงมองไปที่ลู่เฉินและพูด
ทันใดนั้นลู่เฉินก็หันไปมองเสี่ยวเบชิง ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย
“ฮ่าฮ่า”เสี่ยวเบชิงหัวเราะและพูดติดตลก “คุณคิดว่าหลังจากเรียนศิลปะการต่อสู้กับ หยุนจองฉีมาหลายปี ก็คิดว่าเก่งแล้วหรอ?”
ลู่เฉินมองไปที่คนตัวใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเสี่ยววเบชิงและพูดว่า “พวกเขาคือขยะในสายตาของฉัน ส่วนคุณก็แก่แล้วด้วย”
ก่อนที่จะมาเจอเสี่ยวเบชิง ลู่เฉินในใจไม่ได้จะทำอะไรเลย แต่ในเวลานี้ เขารู้สึกโล่งใจอย่างมาก
อันที่จริงเขาไม่ควรประเมินเสี่ยวเบชิงมากเกินไป ครั้งที่แล้วเสี่ยวเบชิงส่งมู่จงมาจัดการกับเขา และมู่จงไม่สามารถเอาชนะตู้เฟยได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเสี่ยวเบชิงไม่มีฝีมืออะไรเลย
ส่วนเสี่ยวเบชิง …
ลู่เฉินมองเห็นได้ว่าเสี่ยวเบชิงก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้เช่นกัน แต่ความแข็งแกร่งของเขาน่าจะใกล้เคียงกับหยุนลาว
ก่อนที่เขาจะออกจากเมืองหลวง หยุนลาวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากหลายปีแห่งการฝึกฝน ความแข็งแกร่งของเขาพัฒนาขึ้นมาก แน่นอนว่าเขาไม่ให้เสี่ยวเบชิงอยู่ในสายตาของเขา
“ทำตัวหยิ่งเข้าไป ฉันไม่รู้ว่าใหญ่มาจากไหน เอามันล้มไปเลย!” ความโกรธวูบวาบในดวงตาของเสี่ยวเบชิงและเขาก็ตะโกนอย่างเย็นชา
ทันทีที่เธอพูดจบชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเขาก็พุ่งเข้าหาลู่เฉินเหมือนสิงโตที่กำลังมองหาอาหาร
ลู่เฉินส่งเสียงอย่างเย็นชา ด้วยสายตาเหยียดหยามของคนเหล่านี้ไม่ดีเท่าของตู้เฟย แน่นอนว่าเขาจะไม่จริงจังกับมันอยู่แล้ว
เมื่อคนไม่กี่คนกำลังจะเข้าใกล้ลู่เฉินก็ขยับเขาขึ้นคร่อมเท้าซ้ายและแทนที่จะถอยกลับเขาบุกเข้าไปในวงล้อมของคนสองสามคนด้วยความเร็วดุจสายฟ้า
เสี่ยวเบชิงเห็นสิ่งนี้ด้วยสายตาที่เหยาะเย้ย เขารู้ว่าความแข็งแกร่งของลู่เฉิยอยู่ในระดับปานกลาง
แต่ในวินาทีต่อมาดวงตาทั้งคู่ของเธอแทบจะหลุดออกมา
เห็นลู่เฉินบุกเข้าไปในวงล้อมของคนของเธอ หลายคนต่อยซ้ำหลายครั้ง ทำให้คนของเธอล้มลงในไม่กี่วินาที
“อ่อนว่ะ” ลู่เฉินปรบมือและมองไปที่เสี่ยวเบชิงอย่างติดตลก
ใบหน้าของเสี่ยวเบชิงดูไม่ดี และตอนนี้เธอเพิ่งคิดได้ว่า เธอคำนวณความแข็งแกร่งของลู่เฉินผิดมาโดยตลอด
“ไม่คิดว่านายจะเก่งขนาดนี้!” เสี่ยวเบชิงกล่าวด้วยสีหน้าดูไม่ดี
“คุณบังคับเองไม่ใช่เหรอ? ถ้าคุณไม่บังคับให้พ่อของฉันต้องยุบตระกูลลู่ฉันก็คงไม่ประเมินคุณสูงเกินไป แต่ตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องประเมินคุณสูงเกินไป และตอนนี้มันชัดเจนทุกอย่างแล้ว
เหตุผลที่พ่อของเขาต้องยอมรับเสี่ยวเบชิง และไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเธอก็เพราะเขาเป็นหนี้เสี่ยวเบชิง ไม่ใช่เพราะเขากลัวเสี่ยวเบชิง แต่เป็นเพราะเขารู้สึกผิด
ลู่เฉินไม่รู้เรื่องมาก และเข้าใจผิดกับคำพูดของหยุนเหลา นั่นเป็นเหตุผลที่เขารู้สึกว่าเสี่ยวเบชิงแข็งแกร่งมาก และที่เขาอดทน เพราะไม่กล้าแสดงตัวตนที่แท้จริงของเขา
เมื่อนึกถึงตอนนี้ เขาเองก็รู้สึกตลก
ถ้าเขาไม่ระมัดระวังตั้งแต่แรกเขาก็จะไม่ทำให้สมาชิกในครอบครัวเป็นห่วง
“ฮึ่ม คุณคิดว่าคุณชนะแล้วหรอ?” เสี่ยวเบชิงพูดอย่างเย็นชา
“ ฉันบอกว่าคุณแล้ว คุณแก่แล้ว คุณไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของฉันได้” ลู่เฉินพูดอย่างมั่นใจ
“มั่นใจเข้าไป คนแก่คนนี้จะทำให้นายรู้เองว่าการต่อสู้ที่แท้จริงคืออะไร!” เสี่ยวเบชิงพูดพร้อมกับเตะด้วยเท้าขวา
เสื้อผ้าบนร่างกายของเธอไร้ซึ่งสายลมโดยไม่คาดคิดและดวงตาของเธอก็คมเหมือนดาบ
“คุณไม่รู้จักตระกูลที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่เลย ตระกูลที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่ไม่ว่าจะเป็นความมั่งคั่ง มันไม่ใช่สิ่งที่คุณกำลังคิดอยู่ คุณรู้จัก คุณควรคืนทรัพย์สินที่ลู่เที่ยนซิงมอบให้คุณมา คุณไม่สามารถควบคุมความมั่งคั่งได้ มิฉะนั้นวันนี้จะเป็นวันตายของคุณ “เสี่ยวเบชิงพูดด้วยสายตาที่แหลมคม
“วันตายของฉันเหรอ? คุณมั่นใจเกินไปแล้ว เมื่อคุณก้าวเข้ามาในดินแดนยวี่โจว ฉันได้ตัดสินที่จะประหารชีวิตคุณแล้ว”
ลู่เฉินพูดติดตลกพลางหันไปมองหลินอี้จุนและหวังเสวี่ย: “คุณเข้าไปในบ้าน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามมองออกมา”
เขามีสิทธิ์ที่จะฆ่า แต่ไม่ต้องการให้หลินอี้จุนและคนอื่น ๆ เห็นเขา
ย้อนกลับไปตอนนั้นเสี่ยวเบชิงฆ่าแม่ของเขา วันนี้เสี่ยวเบชิงฆ่าคนในบ้านของเขา เป็นโอกาสที่ดีสำหรับเขาที่จะแก้แค้นแน่นอนเขาจะไม่ปล่อยให้เสี่ยวเบชิงหลุดไป
หลินอี้จุนและวังเสวี่ยต่างพยักหน้า จากนั้นก็นำฉี่ฉี่เข้าไป
หลังจากที่ลู่เฉินเอาชนะพวกนี้ได้แล้ วพวกเขาก็ไม่กลัวอีกต่อไป
พวกเขาไม่คิดว่าเสี่ยวเบชิงจะมีพลังมากขนาดนี้
“มาเถอะ ให้ฉันเรียนรู้เกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ของคุณ” หลังจากหลินอี้จุนและหวังเสวี่ยเข้าไปในห้อง ลู่เฉินก็มองไปที่เสี่ยวเบชิงอีกครั้ง
“ฮึ่ม คุณอยากตายจนาดนั้น ฉันจะส่งคุณไปพบแม่ของคุณเอง” เสี่ยวเบชิงตะคอกอย่างเย็นชา
เธอเห็นร่างของเธอคล้ายกับผี และก็รีบวิ่งเข้ากว่าสิบเมตรก่อนที่จะมาถึงตรงหน้าของลู่เฉิน
การเคลื่อนไหวของเสี่ยวเบชิงก็พุ่งเข้าหาลู่เฉินราวกับสายลม และใบหน้าของลู่เฉินก็เจ็บปวด
นี่คือกลิ่นอายของพลังภายในที่แข็งแกร่ง ถ้าลู่เฉินเป็นคนธรรมดาโดนคนนี้คนเดียวเขาจะตายภายใต้เงื้อมมือของเสี่ยวเบชิง
“ ดูเหมือนว่ากำลังภายในของคุณจะไม่มีอะไรมาก ไหนลองตบฉัยดูสิ”
ลู่เฉินก้าวไปข้างหน้าขณะที่เขาพูดและตบหน้าอกของเสี่ยวเบชิงด้วยฝ่ามือที่รุนแรง
เสี่ยวเบชิงอยู่ในระดับสูง แต่การแสดงออกของเธอเปลี่ยนไปอย่างมากในช่วงเวลาถัดไป
ลู่เฉินมองไม่เห็นความแข็งแกร่งของฝ่ามือนี้มากนัก แต่เมื่อฝ่ามือของเธอสัมผัสมันก็เหมือนกับถูกภูเขาทุบและเธอไม่สามารถต้านทานมันได้
เมื่อเห็นร่างของเสี่ยวเบชิงถอยกลับครั้งแล้วครั้งเล่า ลู่เฉินไม่ให้โอกาสเธอเลยและใช้ฝ่ามือมากกว่ายี่สิบฝ่ามือติดต่อกัน
กรอก!
ในที่สุดครั้งที่ยี่สิบห้า กระดูกข้อมือขวาของเสี่ยวเบชิงก็แตกด้วยพลังฝ่ามือที่รุนแรง
กรอก!
ครั้งที่ยี่สิบหกของลู่เฉินหยุดลงบนหน้าอกของเสี่ยวเบชิงและได้ยินเสียงกระดูกหน้าอกหัก