นึกถึงหลินจวินในอดีตที่บางครั้งสิบโมงกว่าถึงจะไปทำงาน เฉินเฉียวก็ตกลงให้เขาไปส่งที่บริษัท
เพราะเส้นทางค่อนข้างไกล มีเวลาพอสมควร เฉินเฉียวนั่งในรถ หยิบตลับแป้งขนาดกะทัดรัดออกมาจากกระเป๋าพก
มีกระจกกลมเล็กๆ ในตลับแป้งกะทัดรัด เฉินเฉียวจ้องมองตัวเองที่แต่งหน้าในกระจกอย่างระมัดระวัง ถึงแม้จะแต่งเบาๆ แต่เฉินเฉียวพบว่าอาจจะเป็นเพราะความเร่งรีบในเช้านี้ บนแก้มยังมีแป้งที่เกลี่ยไม่เท่ากัน
ใช้นิ้วถูเบาๆ
เกลี่ยจนเท่ากันแล้วก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ
ซังหลินจวินที่มองผ่านกระจกมองหลังเห็นทั้งหมดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะขำเล็กน้อย จงใจพูดแหย่ “แต่ก่อนตอนที่ไปหยวนเซิ่ง เธอไม่เคยแต่งหน้าเลย ทำไมพอมาอยู่ที่ C&J ถึงแต่งหน้าขึ้นมาล่ะ ฉันจำได้ว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทพวกเธอเป็นพนักงานหญิงนี่หน่า”
เฉินเฉียวปิดตลับแป้ง สีหน้าหนักอึ้งเล็กน้อย พูดขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจ “คุณรู้ดีเกี่ยวกับพนักงานของ C&J พูดมานะ คุณคิดจะวางแผนอะไรกับพนักงานเราใช่ไหม”
ซังหลินจวินพยักหน้า ไม่คิดว่าจะยอมรับ “ใช่ คนที่ฉันจะวางแผนด้วยมากที่สุดในบริษัทพวกเธอก็คือคนที่นอนเตียงฉันเมื่อคืน เฉียวเฉียว เธอว่าควรทำไงดี”
เฉินเฉียวที่โดนแกล้งกลับก็อายทันที เดิมทีอารมณ์ปั่นป่วนก็กลายเป็นว่างเปล่า แต่ไม่นานเธอก็ปรับอารมณ์แล้วพูดขึ้น “เห็นว่าสถานการณ์คุณเลวร้ายเกินไป ต้องเข้าไปทบทวนใหม่ในห้องว่าง”
ซังหลินจวินหัวเราะพรวด ถูกเฉินเฉียวหยอกล้อสนุกสนาน
ใครบอกความจำเสื่อมเป็นเรื่องเลวร้าย เฉียวเฉียวในอดีตจะไม่ล้อเล่นกับเขาแน่นอน และไม่เผยท่าทางขี้เล่นแบบนี้ออกมา
เธอที่รักษาความไร้เดียงสาเอาไว้ ถึงจะมีความสุขมากที่สุด
เมื่อซังหลินจวินส่งเธอไปที่ชั้นล่างบริษัท C&J เห็นว่าคนในรถแอบยิ้ม เฉินเฉียวก็ทำเสียงฮึดฮัดใส่เขา เดินไปที่ประตูใหญ่ทันที เดินไปอย่างว่องไวทันที
ซังหลินจวินที่พลาดจูบฝันดีทำได้แค่ยิ้มเล็กน้อยอย่างหมดหนทาง หลังจากส่งเธอเดินไปแล้ว ก็ยกเกียร์ขับรถกลับบริษัท
ขณะที่ซังหลินจวินกำลังจะออกไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของเฉินเฉียว คิดว่าหูฝาด แต่ก็ไม่วางใจ จึงรีบลงรถไป
เมื่อซังหลินจวินลงรถแล้วเห็นเฉินเฉียวล้มตรงประตูทางเข้า ใบหน้าก็มีความกังวล รีบวิ่งเข้าไป
“ทำไมจู่ๆ ล้มล่ะ” น้ำเสียงซังหลินจวินกังวล หลังจากเห็นสภาพเฉินเฉียวชัดๆ แล้ว ก็ละสายตาออกมาด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
แต่ความกังวลก็ยังมีมาก มือข้างหนึ่งโอบเฉินเฉียวไว้ในอ้อมแขน ขณะที่ตรวจสอบบาดแผลบนร่างกายเธอ
แม้ว่าจะปลอดภัย แต่ปากเฉินเฉียวก็ยังร้องเจ็บไม่หยุด
เมื่อครู่นี้ตอนที่เฉินเฉียวเดินเข้าประตูใหญ่ไป ไม่ได้สังเกตพื้น ดังนั้นจึงอยู่ห่างจากประตูใหญ่แค่ไม่กี่เมตร
จู่ๆ ก็ตกลงไปในท่อน้ำทิ้ง
หลุมที่ใหญ่กว่าร่างกายเธอนั้นทั้งลึกและดำ
โชคดีที่เฉินเฉียวล้มลงไป เธอยึดพื้นไว้แน่น ทำให้เธอไม่ตกลงไปเต็มๆ
แต่ท่าทางนั้นทนมองตรงๆ ไม่ค่อยได้
เฉินเฉียวเดิมทีเจ็บมากเพราะแผลถลอก หลังจากได้ยินคำถามซังหลินจวิน ก็ยิ่งน้อยใจ มือข้างหนึ่งทุบหน้าอกเขาทันที กลั้นน้ำตาที่จะร่วงหล่นอย่างยากลำบาก แสบจมูกพูดขึ้น “ต้องโทษคุณ ถ้าวันนี้คุณไม่หัวเราะเยาะฉันบ่อยๆ ฉันคงไม่เหม่อลอยแล้วก็ตกลงหลุมหรอก ฮือๆๆ ตอนนี้ยังมาถามฉันอีก”
เฉินเฉียวที่ยิ่งพูดยิ่งน้อยใจน้ำตาก็ไหลทันที
ถึงซังหลินจวินจะรู้สึกว่าเหตุผลนี้ของเฉียวเฉียวใส่ร้ายเขาเกินไป แต่เห็นน้ำตาเธอไหลไม่หยุด ในใจก็กระวนกระวายทันที
“โอเคๆๆ ความผิดฉันเอง เดี๋ยวฉันพาเธอไปโรงพยาบาล” ยังไงแล้วไม่ว่าเหตุผลที่เฉียวเฉียวพูดจะถูกต้องหรือไม่ ทำให้เธอร้องไห้มันก็เป็นความผิดของเขา
เฉินเฉียวรู้สึกไม่สบายใจที่เขายอมรับดีๆ ผ่านไปสักพักก็หยุดร้องไห้ ดวงตาส่องประกายมองไปที่เขา แล้วพูดขึ้นอย่างลังเลเล็กน้อย “แล้วบริษัทจะทำยังไงดี? ”
เห็นเฉียวเฉียวในตอนนี้ยังใส่ใจบริษัท ซังหลินจวินก็เอาเธอเข้าไปในรถ ขณะที่พูดขึ้น “ตอนนี้อย่าไปสนใจบริษัทว่าจะทำยังไง ร่างกายเธอสำคัญที่สุด เดี๋ยวฉันจะโทรบอกเรื่องนี้กับบริษัทพวกเธอให้ ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลก่อน”
สำหรับหยวนเซิ่ง ตอนนี้ซังหลินจวินวางใจอย่างมาก
ยังไงแล้วผู้ช่วยที่มีความสามารถอย่างอวี้เฟยก็อยู่บริษัท ควรทำอะไร เขารู้ดี ไม่จำเป็นต้องให้เขาควบคุมตลอด
บางครั้งการฝึกคนที่มีความสามารถให้ตัวเองไว้ใจได้ และจัดการธุระที่เกี่ยวข้องกับบริษัทได้ก็เป็นเรื่องสำคัญมาก
เพราะการบาดเจ็บของเฉินเฉียวรุนแรงมาก จึงเอาแต่ร้องไห้ตลอดทาง
ซังหลินจวินรู้สึกว่าเฉินเฉียวร้องไห้น้ำตาทั้งชีวิตเธอไปหมดแล้ว
เมื่อก่อนไม่เคยเห็นเธอร้องไห้แบบนี้มาก่อน
ได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ ในใจซังหลินจวินก็ยิ่งเป็นห่วง ดวงตาดำสนิทมีความร้อนใจ แต่เฉินเฉียวที่อยู่เบาะหลังมองไม่เห็น
จนกระทั่งถึงโรงพยาบาลในที่สุด
อุ้มเฉินเฉียวในท่าเจ้าสาวเข้าไปในโรงพยาบาลละแวกนั้น
นอนบนเตียงโรงพยาบาล ขาเฉินเฉียวก็ถูกพันเอาไว้
เหมือนมัมมี่
เพราะตกลงไปกะทันหัน ปูนซีเมนในท่อน้ำแหลมคมมาก ตั้งแต่เอวถึงน่องมีรอยขีดข่วนทั้งหมด
ก่อนจะทำความสะอาดบาดแผล ฝุ่นและสิ่งปฏิกูลสกปรกก็ชุ่มแผล แต่เลือดที่ไหลออกมาอย่างต่อเนื่องก็ยังคงไม่ถูกปิด
เมื่อทำความสะอาดบาดแผล เพราะแผลเป็นวงกว้างมาก ขาและเข่าสองข้างได้รับบาดเจ็บบริเวณกว้าง บริเวณหัวเข่าเจ็บมากที่สุด เนื้อบาดแผลเปิดออก
ดังนั้นตอนใช้ยาน้ำเช็ดทำความสะอาด เฉินเฉียวก็กรีดร้องอย่างควบคุมไม่ได้
ซังหลินจวินเห็นแล้วก็อยากจะเป็นคนโดนแทน
หมอที่ช่วยทำความสะอาดมองเฉินเฉียวหน้าตาสวยด้วยความเห็นใจ พูดขึ้น “คุณคะ ต่อไปเดินก็ระวังด้วย อย่าเดินเล่นโทรศัพท์มือถือเด็ดขาด”
เฉินเฉียวที่นอนบนเตียงก็เบ้ปาก พูดขึ้นด้วยตาบวมแดง “ฉันเปล่านะคะ”
น้ำเสียงโศกเศร้า เหมือนมะเขือเปราะ ดังเปาะแปะ
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้มองทาง ไม่ได้ถือโทรศัพท์ตกลงไปด้วย ถึงแม้ว่ามันจะไม่ต่างกัน
เห็นได้ชัดว่าหมอไม่เชื่อ แววตาสงสัยเหลือบมองบาดแผล แล้วถอนหายใจพูดขึ้น “ผู้หญิงสมัยนี้ไม่จริงใจเลย อธิบายสาเหตุให้หมอฟังชัดๆ มันไม่ดีตรงไหน”
ซังหลินจวินยืนข้างๆ ฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น
แค่รู้สึกว่าหมอคนนี้พูดมากเกินไป พูดขึ้นอย่างรำคาญมาก “ล้างเสร็จหรือยังครับ? ถ้าล้างเสร็จแล้วก็รีบทายาเถอะ”
มือหมอชราชะงักแล้วปิดปาก ในใจก็นึกหงุดหงิด ทำไมควบคุมปากนี้ไม่ได้นะ
ตอนที่ล้างแผลด้วยยาถึงแม้มันจะเจ็บมาก แต่ก็ไม่เจ็บเท่าล้างฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์แน่นอน เฉินเฉียวตอนโดนแอลกอฮอล์ทาแผล ก็น้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง ร้องไห้ออกมา