ชินจังที่กำลังอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล จริง ๆ แล้วก็ต้องการที่จะโทรหาเขานานแล้ว ตั้งแต่เช้าได้ยินหม่ามี๊บอกว่าเขาไม่สบาย เขาก็รู้สึกผิดและเป็นกังวลมาตลอด อยากจะโทรหาเพื่อถามอาการเขา
น่าเสียดาย ที่เขาไม่กล้ามาโดยตลอด กลัวว่าพี่น้องคนนี้จะไม่รับโทรศัพท์จากเขา
ยังดี ที่เขาได้เป็นฝ่ายโทรมาเอง
อิคคิวดีใจมาก: “ชินจัง ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้ว่าฉันไม่ให้หม่ามี้ไป จะทำให้นายไม่สบาย นายยังดีอยู่หรือเปล่า? ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ฉันเพียงแค่เห็นว่าแด๊ดดี้เน่านั่นรังแกหม่ามี๊อยู่บ่อย ๆ ฉันก็เลยรู้สึกสงสาร ไม่อยากมอบหม่ามี๊ให้กับผู้ชายแบบนี้อีก ชินจัง นายเข้าใจฉันหรือเปล่า?”
อิคคิวกล่าวขอโทษพี่น้องฝาแฝดของตัวเองผ่านทางโทรศัพท์
ชินจังฟังอย่างเงียบ ๆ จนจบ ผ่านไปสักพักถึงได้พยักหน้าอยู่ทางนี้: “อืม”
อิคคิว: “เย้ นายเข้าใจฉันแล้ว ดีจริง ๆ ชินจัง”
“แต่ว่า” ชินจังได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง: “ฉันก็ต้องการหม่ามี๊เหมือนกัน คิวคิว ให้โอกาสแด๊ดดี้อีกสักครั้งได้ไหม?”
เขาพูดออกมาหลายประโยคภายในชั่วพริบตา น้ำเสียงของเขาที่ผ่านออกมาทางโทรศัพท์ยังแฝงไปด้วยความน้อยใจที่หาได้ยาก และปะปนไปด้วยการวิงวอนอย่างระมัดระวัง
อิคคิวชะงักงัน……
ให้โอกาสแด๊ดดี้เน่าอีกครั้งเหรอ?
เขาเองก็อยากให้แด๊ดดี้กับหม่ามี๊สองคนอยู่ด้วยกัน เขาก็ต้องการพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง พวกเขาก็จะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ว่าแด๊ดดี๊แย่มากจริง ๆ เห็นท่าทางที่เขารังแกหม่ามี๊ในวันนั้น เขาโมโหจนแทบจะระเบิดจริง ๆ
อิคคิวครุ่นคิดอยู่ทางฝั่งนี้ของโทรศัพท์นานแสนนาน สุดท้าย เขาก็ได้พ่ายแพ้ให้กับความอดทนอย่างไม่ลดละไม่ยอมวางโทรศัพท์รอเขาของชินจัง และตอบตกลง
“ก็ได้ งั้นก็ให้โอกาสเขาอีกครั้ง แต่นายต้องจำไว้นะ อย่าให้หม่ามี๊ถูกเขารังแก อีกอย่างถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นายต้องรีบบอกกับฉันทันที โอเคไหม?”
“โอเค!” ชินจังรีบรับปากทันที
เขาวางสายไปอย่างดีอกดีใจ ครั้งนี้ บนใบหน้าเย็นชาของเขา มีรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
เส้นหมี่ไม่รู้ความลับระหว่างลูกชายทั้งสอง หลังจากที่ขึ้นมา เห็นภายในห้องน้ำยังเปิดไฟอุ่น ๆ อยู่ เธอก็รีบเก็บความรู้สึกของตัวเองและเข้ามาทันที
ในห้องน้ำ ประตูปิดอยู่ ข้างในเปิดไฟอุ่น ๆ ดูจากด้านนอกก็เห็นได้เพียงเงาร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ข้างใน
เขาทำอะไรอยู่? เป็นเพราะขาดความอบอุ่นอีกหรือเปล่า?
เมื่อเส้นหมี่เห็นแล้ว หัวใจก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นเธอจึงรีบไปที่โซฟาและหยิบเอาเสื้อผ้าที่เตรียมเอาไว้เปลี่ยนมา เธอเรียกเขาอยู่ที่ด้านนอก: “ชินชิน ชินชิน น้ามาแล้ว เข้าไปได้หรือเปล่า?”
“ไม่ได้!”
ชินจังที่ความจริงแล้วกำลังพยายามสวมกางเกงตัวเล็กด้วยตัวเองอยู่ เขารีบร้อนจนมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาบนใบหน้าเล็ก ๆ หน้าแดงเป็นลูกแอบเปิล
เขาไม่ใช่อิคคิว ที่เคยชินกับการทำอะไรด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เรื่องใส่เสื้อผ้าอะไรพวกนี้ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาใส่ใจเลยสักนิด เขาเป็นคุณชายเล็กของตระกูลร่ำรวย ถูกคนดูแลมาตั้งแต่เล็กจนโต จะทำเรื่องพวกนี้เป็นได้ยังไงกัน
ยังดี หลังจากที่เขาได้พยายามอยู่ระยะหนึ่ง ในที่สุดก็สวมกางเกงตัวเล็กได้สำเร็จ ไม่ต้องอายตอนอยู่ต่อหน้าหม่ามี๊แล้ว
จากนั้น เขาถึงได้พูดขึ้นมาที่ด้านใน: “โอเคแล้ว”
เส้นหมี่รออยู่ที่ด้านนอกอย่างใจจดใจจ่อ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ดูแลลูกชายคนโตใส่เสื้อผ้าเองกับมือ จริง ๆ แล้วเธอก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แล้วก็รู้สึกยินดีอีกด้วย
บวกกับ เธอกังวลว่าเขากำลังอยู่ข้างในอย่างหวาดกลัวหรือเปล่า?
เมื่อได้ยินว่าในที่สุดก็เข้าไปได้แล้ว ทันทีทันใด เธอก็ถือเสื้อผ้าอยู่ในมือแล้วเปิดประตู และพุ่งเข้าไปด้านในทันที
“ชินชิน? หนู——”
เกินความคาดหมายเล็กน้อย หลังจากที่เข้ามา กลับพบว่าร่างเล็ก ๆ ของลูกชายได้หลบอยู่ที่ด้านหลังม่านอาบน้ำ ปรากฏให้เห็นเพียงด้านหลังศีรษะเล็ก ๆ
เด็กคนนี้ กำลังทำอะไรอยู่?
ในดวงตาของเส้นหมี่เกิดความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย เธอรีบเข้ามา และยืนอยู่ที่ด้านหลังของเขาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “ชินชิน หนูเป็นอะไรไป? ทำไมถึงได้ไปซ่อนอยู่ตรงนั้นล่ะ?”
ชินจังหน้าแข็งทื่อ: “น้า……อย่าดูนะ”
เอ๊ะ?
อย่าดู?
ในที่สุดเส้นหมี่ก็เข้าใจ ทันใดนั้น เธอยืนอยู่ตรงนั้นและปัดเอาความหม่นหมองที่อยู่ภายในใจออกไปจนหมด และหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้: “ที่แท้ชินชินของพวกเราอายนี่เอง ไม่เป็นไรไม่เป็นไร หนูดูสินี่อะไร? น้าได้เอาผ้าขนหนูผืนใหญ่มาให้หนูด้วยล่ะ พวกเราห่อร่างกายเอาหมดไว้ก่อน จากนั้นค่อยเปลี่ยนดีไหม?”
เธอโบกผ้าขนหนูผืนใหญ่ในมือไปทางเขา
ชินจังที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านอาบน้ำ: “……”
ห่อไว้หมดงั้นเหรอ?
ในที่สุดเขาก็ยื่นศีรษะเล็ก ๆ ออกมาจากหลังม่าน เพราะอุณหภูมิของน้ำที่อยู่ในห้องน้ำ ทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ แดงเปล่งปลั่ง ดวงตาคู่สวยเหมือนกับแด๊ดดี้ของเขาคู่นั้น ดำสนิทและเปล่งประกาย เหมือนกับลูกแมวที่ระมัดระวังอย่างไรอย่างนั้น น่ารักสิ้นดี
“เอามา”
“อ้อ ๆ โอเค นี่จ้ะ!” เส้นหมี่รีบยื่นผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่อยู่ในมือให้ไป
นี่เป็นประสบการณ์ที่คนเป็นแม่เท่านั้นถึงจะมี ดูสิ ก่อนที่เธอจะเข้ามา เธอก็ได้นึกถึงจุดนี้
แล้ว
ด้วยเหตุนี้สุดท้ายแล้ว ในที่สุดชินจังก็ห่อผ้าผ้าขนหนูผืนใหญ่ออกมา ส่วนเส้นหมี่ ภายใต้การช่วยเหลือจากผ้าขนหนูผืนใหญ่ผืนนี้ ก็ได้สวมเสื้อผ้าให้กับลูกชายคนโตคนนี้ครั้งแรกได้สำเร็จ
แน่นอน เธอยังได้หาข้ออ้างที่ดีอย่างหนึ่ง เพื่อสวมกางเกงตัวเล็กที่เขาใส่อยู่ให้ถูกทางได้สำเร็จ
เมื่อใส่เสื้อผ้าจนเสร็จแล้ว สองแม่ลูกก็ออกมาจากห้องอาบน้ำ
“ชินชิน หนู……จะอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”
เส้นหมี่เห็นว่าได้อาบน้ำให้เขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เกิดความคิดที่จะจากไปอีกครั้ง สถานที่แห่งนี้ เธอไม่อยากอยู่ต่อไปอีกแม้แต่วินาทีเดียว
ยัยหมอวายร้ายที่รัก – บทที่ 59 ความอ่อนโยนสุดท้ายที่อยู่ภายในใจ
บทที่ 59 ความอ่อนโยนสุดท้ายที่อยู่ภายในใจ
Posted by ? Views, Released on กรกฎาคม 11, 2020
, ![ยัยหมอวายร้ายที่รัก ยัยหมอวายร้ายที่รัก](https://i3.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/137052.jpg?resize=150,150)
ยัยหมอวายร้ายที่รัก
None