ชินจังเห็น บนใบหน้าเล็กๆที่เหมือนกัน คิ้วเล็กๆนั้นขมวดเล็กน้อย
“ทำไมนายต้องรับพวกนี้ด้วยล่ะ?แด๊ดดี้มีนะ!”
“รู้ๆ ฉันแค่ล้อเล่นกับพวกเขา นายรอดู เดี๋ยวฉันจะเอาทั้งหมดให้คุณปู่ วางใจเถอะ”
คิวคิวตบไหล่พี่ชายตัวเอง สื่อว่าเขาทำแบบนี้ ก็แค่เล่นสนุกเป็นครั้งคราว เขาไม่ได้อยากเอาเงินของพวกเขาเลย
ชินจังได้ยิน จึงมีความสุข
แต่ว่า ที่สองคนนี้คิดไม่ถึงคือ ตอนที่พวกเขาไม่ได้คิดจะรับซองแดงไว้ ลูกพี่ลูกน้องของคุณท่านแห่งตระกูลหิรัญชาคนหนึ่ง จู่ๆกลับถือกล่องใบหนึ่งยื่นมาให้
“พี่ใหญ่ ผมไม่คิดเลยจริงๆว่า ตระกูลหิรัญชาของพวกเราจะมีทายาท งั้นตอนนั้นที่พี่เอาแผ่นทองนี้ให้ผม ผมคืนให้หลานชายพวกเราดีกว่า”
จากนั้นเขาพูดไป ก็เอากล่องในมือยื่นให้คิวคิวอย่างเต็มไปด้วยน้ำตา
คิวคิว:“……”
นี่มันอะไรกัน?
อยู่ดีๆ ทำไมจู่ๆก็คืนของแบบนี้ให้เขา?
ชินจังพยักหน้า:“ฉันก็มี”
คิวคิวนิ่งไป
แบบนี้เหรอ?
คิวคิวไม่รู้ว่า ในตระกูลหิรัญชา เนื่องจากเป็นตระกูลใหญ่ธุรกิจใหญ่ ตั้งแต่บรรพบุรุษสร้างธุรกิจมา ก็ให้ความสำคัญอย่างมากกับต้นกำเนิด ผู้สืบทอดของมัน จะเป็นสายเลือดโดยตรงเท่านั้นถึงจะรับช่วงต่อได้
โดยทางอ้อมนั้นไม่มีสิทธิ์ใดๆ
สายเลือดของคุณท่านนี้ ซึ่งก็คือสายเลือดทางตรง สุดท้ายแล้วแสนรักจึงกลายเป็นทายาทของหิรัญชากรุ๊ป
แต่น่าเสียดายเล็กน้อย หลายปีมานี้ ถึงแม้แสนรักจะมีชินจังลูกชายคนนี้ แต่ร่างกายของชินจังไม่ค่อยดีมาตลอด และหลายปีมานี้แสนรักก็ไม่ได้แต่งงานอีก
ดังนั้น สุดท้ายแล้วคุณท่านจึงเอาแผ่นทองนั้นที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ เอาไปให้น้องชายคนนี้อันหนึ่ง
แต่ตอนนี้ ในเมื่อคิวคิวกลับมาแล้ว……
คุณท่านพยักหน้า
:“คิวคิว ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นหลานก็เก็บไว้เถอะ อันนี้เดิมทีเป็นของหลานอยู่แล้ว”
จากนั้น เขาก็ให้คิวคิวรับของขวัญชิ้นนี้ที่ตอนนั้นเป็นคนให้ไปกับมืออย่างไม่ลังเล
คิวคิวเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง แน่นอนว่าไม่คิดถึงของที่ซับซ้อนขนาดนี้หรอก
ในเมื่อคุณปู่ให้รับไว้ งั้นเขาก็จะรับไว้
ดังนั้น เขาจึงสวมแผ่นทองเล็กๆนี้อย่างดีใจ จากนั้นแป๊บเดียว สองคนพี่น้องก็ถูกคุณปู่พาเข้าไปข้างในห้องของบ้าน เพื่อจะกินข้าว
แล้วน้องชายปู่คนนี้ล่ะ?
ตอนที่ผู้คนอยู่ตรงนี้ เขามีรอยยิ้มทั่วใบหน้า แต่พอคนไป รอบๆเงียบลง รอยยิ้มที่ใบหน้าเขาก็หายไป
ที่แลกมานั้น เป็นสายตาร้ายกาจและชั่วร้ายมาก
หัวรั้นเสียจริง
ยังมีคนแข็งแรงโผล่มาอีกคน!
——
ตอนที่แสนรักรีบไปถึงที่คฤหาสน์หลังเก่า ในห้องที่คึกคัก ได้เริ่มทานข้าวแล้ว
ทั้งห้องมีแต่คนไปหมด และไม่รู้ว่าชายชราคนนี้จงใจหรือไม่?ถึงได้เชิญคนในตระกูลหิรัญชากรุ๊ป และยังมีเพื่อนสนิทด้วย ทำอย่างกับเป็นงานเลี้ยง
“พ่อ……”
แสนรักเข้ามา มองเห็นเด็กชายทั้งสองคนที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยข้างคุณปู่แล้ว เขาก็ทักทายชายชราที่นั่งตรงกลาง
คุณท่านเงยหน้าขึ้น และก็เป็นอย่างที่แสนรักคิดไว้ เขาไม่ดีใจเลยสักนิด สำหรับลูกชายคนนี้ที่ในที่สุดก็มาเสียที
“ในที่สุดก็มาแล้ว?งั้นก็กินด้วยกันสิ”
“……”
แสนรักก็ไม่อยากทะเลาะกับเขาในสถานการณ์เช่นนี้ จึงพยักหน้า เข้ามานั่งลงตรงข้างลูกชายทั้งสองคน
“แด๊ดดี้ แด๊ดดี้มานี่สิ หม่ามี๊ไม่ได้ตามแด๊ดดี้มาด้วยเหรอ?”
กลับเป็นคิวคิวพอเห็นแด๊ดดี้แล้ว ก็ดีใจมาก
แต่ พอดีใจเสร็จ เขาก็มองรอบๆเขา พบว่าหม่ามี๊ไม่ได้ตามมาด้วย ใบหน้าเล็กๆที่มีรอยยิ้มนั้นก็หุบลงทันที
แสนรักเห็น ก็เม้มริมฝีปาก สักพัก จึงค่อยๆอธิบายไปว่า:“หม่ามี๊ลูกทำงานอยู่ ถ้าลาจะโดนหักเงิน”
“อ้อ”
คิวคิวเลยไม่ถามอีก
นี่เป็นปัญหาที่จริงจัง ตอนนี้หม่ามี๊เลี้ยงเขากับน้องสาวคนเดียว ถ้าตัดเงินเดือนก็คงไม่ดี
เด็กชายทั้งสองคนก้มหน้ากินข้าวต่อไป
สิบกว่านาทีถัดมา น่าจะเป็นเพราะแสนรักมาด้วย บรรยากาศในงานเลี้ยงเริ่มดูระวังมากขึ้น ไม่นาน คนพวกนี้ก็กินไปคำสองคำ แล้วรีบออกไปทันที
ในบ้านหลังนี้ แสนรักยังดูน่าเกรงขาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาเข้ามามีอำนาจ
พอเห็นทุกคนไปแล้ว แสนรักก็มองนาฬิกาบนข้อมือ อยากจะพาลูกทั้งสองคนกลับไป:“พ่อ ในเมื่อเจอพวกญาติๆเพื่อนๆในบ้านไปแล้ว งั้นผมพาพวกเขาสองคนกลับไปก่อนนะ”
“รีบไปไหน?แม่พวกเขายังไม่ถึงเลย”
ทันใดนั้น ชายชราคนนี้ก็นั่งตรงนั้นแล้วพูดประโยคหนึ่งออกมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
รูม่านตาแสนรักหดลงทันที
หมายความว่าไง?เขายังไม่แจ้งผู้หญิงคนนั้น?
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป แป๊บหนึ่ง พอใบหน้ามีความไม่พอใจแวบเข้ามา น้ำเสียงของเขาก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป:“พ่อ พ่อจะทำอะไร?ตอนนี้ทำอะไรก็ทำตามอำเภอใจไม่สนความคิดคนอื่นแล้วเหรอ?ไม่ต้องปรึกษาผมเลย?”
“ตลก ฉันแก่แล้ว ทำอะไรต้องปรึกษาแกด้วย?”
ชายชราก็ไม่ยอมเลยสักนิด
แสนรักก็โมโห:“พ่อคิดว่าไงล่ะ?ตอนนี้ผมเป็นหัวหน้าครอบครัวตระกูลหิรัญชาต่างหาก ผมมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจกับทุกเรื่อง พ่อดูสิ่งที่พ่อทำตอนนี้สิ พ่อได้คำนึงถึงผลที่ตามมาไหม?”
“แล้วแกนึกถึงผลที่ตามมา?ฉันต้องคำนึงถึงผลที่ตามมาด้วยเหรอ?แสนรัก หรือว่าหลายปีมานี้ หลายอย่างที่ฉันทำนี้ ไม่ใช่ว่ากำลังช่วยตามเก็บให้แกเหรอ?”
“พ่อหมายความว่าไง?”
“ฉันหมายความว่าไงแกไม่เข้าใจ?ถ้าแกไม่อยากให้แม่พวกเขามีทะเบียนบ้านหลังเดียวกับแกอีก แกก็หย่ากับเธอไปอย่างซื่อตรงสิ จะเล่นแง่แบบนั้นทำไม?แกยังเป็นผู้ชายไหม?”
ชายชราให้คนพาเด็กสองคนออกไป แล้วในที่สุดก็จ้องลูกชายคนนี้และพูดอย่างโกรธจัด!
ยัยหมอวายร้ายที่รัก – บทที่ 159 แสนรัก คุณกล้าหย่าไหม?
บทที่ 159 แสนรัก คุณกล้าหย่าไหม?
Posted by ? Views, Released on ตุลาคม 19, 2020
, ![ยัยหมอวายร้ายที่รัก ยัยหมอวายร้ายที่รัก](https://i3.wp.com/novel-fast.net/wp-content/uploads/2023/02/137052.jpg?resize=150,150)
ยัยหมอวายร้ายที่รัก
None