เผยลับจับใจ ซุปเปอร์สาวบ้านนอก บทที่ 97 น้ำไกลไม่อาจดับไฟใกล้ได้
แชมป์จูงมือขวัญข้าว ส่งสัญญาณบางอย่างให้กับเธอ
การแต่งตัวของคุณยายค่อนข้างพิเศษ ห่อตัวเองซะมิดชิดทำให้คนรู้สึกถึงความห่างเหิน
ขวัญข้าวเห็นคุณยายคลุมผ้าคลุมครึ่งหน้าก็รู้สึกกลัวโดยอัตโนมัติ แต่ยังไงเธอก็เป็นคุณยายเป็นญาติของเธอ จำเป็นต้องอ้อนคุณยายให้มีความสุข
ผ้าไหมพยุงคุณนายนิตย์ไปที่โซฟา
เด็กทั้งสองจูงมือกันแน่น กะพริบตาปริบปริบ
แสงจันทร์สาดส่องลงมา หน้าตาของพวกเขาที่เหมือนหยกไม่ต้องให้พูดว่าดูวิจิตรงดงามแค่ไหน คะนึงนิตย์เดินเข้าไปมองพวกเขาใกล้ๆ เด็กทั้งสองช่างคล้ายกับภีมพล
เด็กแบบนี้ทำให้คนรู้สึกเกลียดไม่ลง ไม่ได้ซุกซนเหมือนกับเด็กบ้านนอก แต่กลับรู้สึกถึงความนอบน้อมมีมารยาท
มีเพียงข้อเสียอย่างเดียวคือ……..พวกเขาเกิดมาจากนภาลัย
เป็นสิ่งที่ทำให้คะนึงนิตย์ไม่พอใจ
เก็บสายตากลับมา คะนึงนิตย์นั่งลงบนโซฟาด้วยใบหน้าเย็นชา
ภายในห้องรับแขกเงียบจนไม่มีแม้แต่เสียงให้ได้ยิน
แชมป์ปล่อยมือน้องสาว รับวิ่งไปข้างหน้าหยิบกาน้ำชา ขวัญข้าวก็ตามไปหยิบแก้วมาสองใบช่วยพี่ชายเทน้ำชา
คะนึงนิตย์นั่งมองพวกเขาทั้งสองเทชายื่นมาให้
“คุณยายกินชาค่ะ”
“พี่สาวกินชาครับ”
เสียงเล็กที่อ่อนโยนทำให้ใจของผ้าไหมอบอุ่น อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ขอบคุณ” เธอยื่นมือไปรับ
พ่อบ้านปวิธที่อยู่ด้านข้างเห็นฉากนี้ รู้สึกปลื้มใจ
คะนึงนิตย์ไม่สามารถเอาแต่จ้องมองเด็กน้อยอย่างเดียว แบบนั้นมันดูไม่เหมาะสมเกินไป
เธอยื่นมือไปรับชาดื่มไปคำหนึ่ง
“คุณยาย มาหาปาปี๊มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?” ขวัญข้าวใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รวบรวมความกล้าและถาม “ถ้าหากเป็นเรื่องสำคัญก็โทรไปหาได้ ถ้าหากไม่ได้สำคัญละก็อย่างนั้นพรุ่งนี้ค่อยพูดกันเถอะ วันนี้พวกเขาก็คงเหนื่อยแล้วไม่แน่อาจจะหลับกันไปแล้ว”
“เหนื่อย? พวกเข้าไปไหนกัน?” สายตาของคะนึงนิตย์จ้องไปที่เธอ
แชมป์เสียงดังก้องกังวาน “ปาปี๊พาหม่ามี๊นั่งรถไปนอกเมืองแล้ว!”
“นั่งรถไฟ?” คะนึงนิตย์ตะลึง เป็นศัพท์ที่แปลกใหม่
ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป ดูเคร่งขรึมกว่าเดิม!
ประธานของทีเอ็ม กรุ๊ปที่ยิ่งใหญ่ ทำไมถึงไปนั่งรถไฟได้?
แชมป์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามโซฟา สายตาเขาส่องประกาย “คุณยาย ปาปี๊พาหม่ามี๊พาไปเล่นว่าว แถมยังไปที่ทะเลทรายทำป้อมปราการทรายและยังไปเยี่ยมเด็กสาวคนหนึ่งที่เมื่อก่อนหม่ามี๊เคยช่วยเหลือไว้! ถ่ายรูปเก็บไว้ต้องมากมาย!”
เขาอยากที่จะบอกกับคุณยาย ความสัมพันธ์ของปาปี๊และหม่ามี๊ดีอย่างมาก!
เล่นว่าว? สร้างป้อมปราการ? นั่งรถไฟ?
นภาลัยมีพลังวิเศษอะไรกัน?
คะนึงนิตย์ตื่นเต้นไปหมด รู้สึกเหมือนลูกชายถูกขโมยไป!
“คุณยาย วันนี้ท่านนอนพักที่นี่เถอะนะ?” ขวัญข้าวเดินเข้าไปดึงมือที่สวมถุงมือของเธอ
คะนึงนิตย์รู้สึกแปลกใจมองไปที่เธออย่างสงสัย เด็กสาวที่งดงามเหมือนกับตุ๊กตาแถมยังถักเปียทั้งสองข้างอย่างน่ารัก ไม่เหมือนกับเด็กชนบทที่เธอคิดไว้ในจินตนาการ ผิวพรรณนุ่มขาวเหมือนกระเบื้องเคลือบ
“คุณยาย ถ้าท่านอยู่ต่อ พวกเราจะนอนกับท่าน!” เป็นแชมป์ที่พูด
ผ้าไหมกำลังที่จะปฏิเสธแทนคุณนาย คิดไม่ถึงคุณนายกลับตอบ “ได้”
ลูกชายเธอชอบความเงียบ ชอบการอยู่คนเดียว ดังนั้นคะนึงนิตย์จึงไม่เคยได้นอนกับเขาที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า
เด็กทั้งสองมองหน้ากัน ยิ้มดีใจ
“คุณยายพวกเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ!” เด็กทั้งสองลากเธอออกมา
ผ้าไหมรีบเข้าไปพยุง “ช้าๆหน่อย”
มองดูร่างของพวกเขาที่ขึ้นไปข้างบน พ่อบ้านปวิธคิดคำนวณอย่างรอบคอบ
พวกเด็กๆพาคะนึงนิตย์ขึ้นไปชั้นบนแบบนั้น
“ระวัง ระวัง!” ผ้าไหมประคองอยู่ข้างเธอ “ระวังหน่อย ช้าหน่อย!”
คะนึงนิตย์คลุมผ้าไว้ทั้งตัว เผยให้เห็นเพียงครึ่งหน้า แม้ร่างกายจนไม่เจ็บปวดแล้ว แต่ผิวหนังยังฝากรอยที่ไม่น่ามองเอาไว้
ร่างของคนด้านบนหายไปจากบันได
ป้าโสนเดินไปข้างพ่อบ้านปวิธ ถามอย่างเป็นห่วง “จะทำยังไงล่ะ? หรือว่าควรไปบอกคุณภีม?”
“คุณภีมไม่ได้อยู่ที่เมืองไนร์ก้า…….เกรงว่าน้ำไกลไม่อาจดับไฟใกล้ได้”