อนงค์ใจพระชายาราชสีห์ บทที่ 33 ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่
เสียงของคนที่มาเย็นยะเยือก
หยุนหว่านหนิงเงยหน้ามองไป มองเห็นโม่เยว่จ้องมองโม่หุยเฟิงด้วยสีหน้าเย็นยะเยือกพอดี “นี่คืออาศัยตอนที่ข้าไม่อยู่ ก็จะฆ่าพระชายาของข้า น้องสะใภ้ของท่านหรือ?”
เห็นโม่เยว่ปรากฏตัวขึ้นมากะทันหัน หยุนเจิ้นซงและคนอื่นๆตกตะลึงไปครู่หนึ่ง รีบร้อนก้าวเข้าไปน้อมทักทาย
หยุนหว่านหนิงก็ชะงักงันไป
เมื่อครู่ ภายใต้สถานการณ์ฉุกเฉิน นางก็แค่ใช้โม่เยว่มาข่มขู่โม่หุยเฟิงเท่านั้น
แต่ใครจะรู้ว่า ผู้ชายคนนี้จะมาจริงๆ? !
เมื่อครู่ เขาปกป้องนางจริงๆหรือ?
“น้องเจ็ด เจ้ามาแล้วหรือ”
โม่หุยเฟิงจ้องมองดูเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ดึงมือกลับไปอย่างแรง “ในเมื่อมาแล้ว เราจะได้คิดบัญชีในครั้งนี้พอดี หยุนหว่านหนิง วางยาพิษหลานเอ๋อร์”
“พี่สามร้อนใจเช่นนี้ ข้ายังนึกว่าคนที่ถูกพิษคือพี่สะใภ้สามเสียอีก”
โม่เยว่เย้ยหยันอย่างไม่ปกปิดเลยแม้แต่น้อย
โม่หุยเฟิงสีหน้าซีดขาว ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
“ท่านอ๋อง”
“คนหนุนหลัง” มาแล้ว หยุนหว่านหนิงรีบร้อนเข้ามาประจบประแจง “ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้เป็นคนวางยาพิษน้องรอง”
“ข้าเห็นแก่ความสัมพันธ์พี่น้อง มารักษาน้องรองโดยเฉพาะ ไหนเลยจะรู้ว่า ท่านอ๋องหยิงยืนกรานหนักแน่นว่าข้าเป็นคนวางยาพิษน้องรอง จะฆ่าข้าให้ได้!”
นางหลบอยู่ด้านหลังของโม่เยว่ด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย
ในดวงตาที่ใสสะอาดคู่หนึ่ง เปล่งประกายความตื่นตระหนกเล็กน้อย
ราวกับ กวางน้อยที่ได้รับความตกใจ
ถึงแม้จะรู้ว่านางแกล้งทำ แต่ในใจของโม่เยว่ก็ยังอดที่จะรู้สึกสงสารขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
โม่หุยเฟิงโมโหจนแทบจะกระอักเลือด!
นางเห็นแก่ความสัมพันธ์พี่น้อง มารักษาให้หยุนติงหลานโดยเฉพาะ?
เกรงว่า เพื่อหนึ่งพันตำลึงทองนั่นมากกว่ามั้ง!
“ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่”
โม่เยว่ตบไหล่ของนางเบาๆ สายตาอ่อนโยน น้ำเสียงก็อ่อนโยนมาก “ขอเพียงมีข้าอยู่ ก็จะไม่มีใครสามารถทำร้ายเจ้าได้!”
โม่หุยเฟิง: “……”
คืนนี้สมองน้องเจ็ดไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ ถูกประตูหนีบจนโง่เง่าไม่มีสติแล้วใช่ไหมเนี่ย?
ถึงกับ อ่อนโยนกับผู้หญิงที่เขาเกลียดมากที่สุดเช่นนี้ได้? !
หยุนเจิ้นซงและคนอื่นๆ ก็มองไปทางโม่เยว่อย่างไม่อยากจะเชื่อ
“เช่นนั้นข้าไปถอนพิษให้น้องรองก่อน ถึงอย่างไรเมื่อครู่ท่านอ๋องหยิงก็รับปากเงื่อนไขของข้าแล้ว ขอเพียงแค่ข้าถอนพิษให้น้องรอง ก็จะให้ทองคำหนึ่งพันตำลึงข้าเป็นค่าตอบแทน”
โม่หุยเฟิง: “……ข้าไปรับปากเมื่อไหร่กัน? !”
“ไม่นึกเลยว่าท่านอ๋องหยิงจะกลับคำไปมา?”
หยุนหว่านหนิงมองดูเขาด้วยสีหน้า “ประหลาดใจ”
“ได้ ถอนพิษ! พรุ่งนี้ข้าจะส่งทองคำไปที่จวนอ๋องหมิง!”
เพื่อที่ไม่ต้องแบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดีว่ากลับคำไปมา หนึ่งพันตำลึงทองนี้ เขาสามารถจ่ายได้!
หยุนหว่านหนิงถึงได้ยิ้มออกมา “ท่านอ๋องหยิงวางใจ! เรื่องของท่านกับน้องรอง ข้ารับประกันว่าจะไม่บอกพระชายาหยิง! ท้ายที่สุด เราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน”
สีหน้าของโม่หุยเฟิงดำมืดจนเหมือนกับถ่าน
ผู้หญิงคนนี้ ถึงขนาดกล้าข่มขู่เขาได้? !
แต่โม่เยว่อยู่ด้วย เขาที่เต็มไปด้วยความโกรธก็ได้แต่ระงับเอาไว้อย่างยากลำบาก
หยุนหว่านหนิงเดินไปถึงข้างเตียง วินิจฉัยชีพจรให้กับหยุนติงหลานอย่างเลียนแบบได้เหมือนมาก
ภายในช่องว่าง มียาแก้พิษปรากฏขึ้นมาหลายชนิดแล้ว ล้วนเป็นยาแผนปัจจุบันทั้งนั้น
หางตาของนางมองไปทางโม่เยว่และคนอื่นๆ ยกมือขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ หยิบยาแก้พิษออกมาจากช่องว่าง ยัดเข้าไปในแขนเสื้อ “พิษนี้ แก้ได้ไม่ยาก”
“เพียงแต่ เกรงว่าน้องรองคงต้องทนทุกข์เล็กน้อย”
“ทนทุกข์อะไร?”
เฉินซื่อเป็นห่วงอย่างมาก
“จะแก้พิษ ต้องปล่อยเลือดก่อน”
หยุนหว่านหนิงวางมาดเป็นจริงเป็นจังกล่าวว่า “ปล่อยเลือดที่เป็นพิษทั้งหมดออกมา ค่อยกินยาถอนพิษถึงจะสามารถหายดีได้”
“ข้าเพิ่งเคยได้ยินวิธีการแบบนี้เป็นครั้งแรก”
โม่หุยเฟิงทำหน้าเคร่งขรึม หมอหลวงเฒ่าที่อยู่ด้านข้างกลับเข้าใจในทันที “พระชายาหมิงกล่าวได้มีเหตุผล!”
เขาก็เอ่ยปากแล้ว โม่หุยเฟิงก็พูดอะไรมากไม่ได้อีก ได้แต่ฮึเสียงเย็นชาคำหนึ่ง “หากเจ้าไม่สามารถแก้พิษให้หลานเอ๋อร์ได้ หนึ่งพันตำลึงทองนั่นก็จะถือเป็นโมฆะ”
“ท่านอ๋องหยิงวางใจได้ ถึงแม้จะทำเพื่อหนึ่งพันตำลึงทองนั่น ข้าก็ต้องทำอย่างสุดกำลัง”
หยุนหว่านหนิงเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง
พูดถึงเรื่องทะเลาะวิวาท นางยอมรับเป็นที่สอง ใครกล้ายอมรับเป็นที่หนึ่ง? !
โม่หุยเฟิงอารมณ์หดหู่ สบตาเข้ากับสายตาที่เบาบางของโม่เยว่ กล่าวขึ้นมาอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่า พระชายาหมิงจะคารมดีเช่นนี้! คิดว่า น้องเจ็ดคงภูมิใจมากใช่ไหม?”
“อืม ข้าภาคภูมิใจในสิ่งนี้”
โม่เยว่พยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง
โม่หุยเฟิงรู้สึกแต่เพียงว่าในลำคอมีความหวานปะทุขึ้นมาเล็กน้อย
เขากำลังจะถูกสองผัวเมียนี่ ทำให้โกรธจนกระอักเลือดแล้ว!
หยุนหว่านหนิงหยิบมีดสั้นออกมา หลังจากที่อังไฟบนเชิงเทียนแล้ว ก็ปาดนิ้วมือทั้งห้านิ้วของหยุนติงหลานจนเป็นแผล
เลือด ไหลลงมาตามขอบเตียง ไม่ช้าข้างเตียงก็รวมกันเป็นแม่น้ำสายเล็ก
ทั่วทั้งห้อง แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง
เฉินซื่อกับหยุนเจิ้นซงทนกลิ่นนี้ไม่ไหว รีบพุ่งออกไปอาเจียนข้างนอก เห็นว่าสีหน้าของหยุนติงหลานซีดขาวแล้ว หยุนหว่านหนิงถึงได้ทำแผลห้ามเลือดให้นางอย่างไม่รีบร้อน
นางจงใจใช้ผงยาที่เจ็บแสบที่สุด
โรยไปบนบาดแผล ราวกับถูกมดเป็นพันเป็นร้อยตัวกัด
ถึงแม้จะเป็นหยุนติงหลาน ที่หมดสติอยู่ก็เจ็บจนขมวดคิ้วขึ้นมา
หยุนหว่านหนิงถือโอกาสหยิบยาแก้พิษออกมา บดให้ละเอียด หลังจากที่กวนด้วยน้ำร้อนแล้วก็กรอกใส่ปากนาง
“เสร็จแล้ว!”
นางปรบมือ “พิษในร่างของน้องรองถูกแก้ไปแล้ว เพียงแต่ว่าคืนนี้เสียเลือดมากเกินไป หลังจากวันนี้ไปเกรงว่าคงต้องพักฟื้นอย่างดี ถึงจะสามารถชดเชยกลับมาได้”
โม่หุยเฟิงย่อมไม่เชื่อคำพูดของนางอยู่แล้ว ส่งสัญญาณให้หมอหลวงเฒ่าเข้าไปตรวจดู
ทันทีที่หมอหลวงเฒ่าตรวจชีพจร ก็มองไปทางหยุนหว่านหนิงด้วยความประหลาดใจและความปิติยินดี เหมือนกับว่าเห็นฮัวโต๋กลับชาติมาเกิด
“แก้พิษไปแล้วจริงๆ!”
เขาคุกเข่าลงไปต่อหน้าหยุนหว่านหนิง จะขอฝากตัวเป็นศิษย์เรียนรู้วิชาให้ได้ “ทักษะทางการแพทย์ของพระชายาหมิงยอดเยี่ยมมาก กระหม่อมละอายใจตัวเองที่เทียบไม่ได้! ขอพระชายาหมิงโปรดอย่ารังเกียจที่กระหม่อมอายุมากแล้ว รับกระหม่อมเอาไว้เป็นศิษย์ด้วยเถอะ!”
มองดูหมอหลวงเฒ่าสูงอายุ ที่มีเครายาวตรงหน้า หยุนหว่านหนิงสีหน้าลำบากใจ “นี่……”
คืนนี้นาง มาเพื่อเอาทองคำหนึ่งพันตำลึงนี้เท่านั้น
ถือโอกาส ทรมานหยุนติงหลานเล็กน้อยเท่านั้นเอง
แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะมีลูกศิษย์ที่ “ผมขาวโพลน” เพิ่มมาคนหนึ่งเลย!
โม่เยว่เป็นคนช่วยนางเอาไว้
เขาไม่รู้เลยว่า ตอนนี้หยุนหว่านหนิงจะมีทักษะทางการแพทย์จริงๆ
เพียงแต่นึกว่าคืนนั้นไหล่ของเขาได้รับบาดเจ็บถูกพิษ หยุนหว่านหนิงช่วยเขาเอาไว้โดยบังเอิญเท่านั้น แต่ว่าคืนนี้เห็นนางแก้พิษให้หยุนติงหลานอย่างชำนาญ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ครั้งแรก
อดรู้สึกสงสัยในใจไม่ได้
ในช่วงสี่ปีมานี้ผู้หญิงคนนี้ ยังเรียนรู้อะไรมาอีก?
ยังมีอะไร ที่เขาไม่รู้จักนางอีกกันแน่? !
“ดึกมากแล้ว ในเมื่อแก้พิษให้คุณหนูรองหยุนแล้ว เราก็ควรจะกลับจวนอ๋องแล้ว”
โม่เยว่ก้าวเข้าไป จับมือของหยุนหว่านหนิง
เขาแทบทนรอไม่ไหว อยากจะพานางกลับจวนอ๋องหมิง ซักไซ้เรื่องนี้อย่างละเอียด!
ไหนเลยจะรู้ว่า หยุนหว่านหนิงไม่ยอมไป มองไปที่โม่หุยเฟิงอย่างไม่พอใจ “ท่านอ๋องหยิง ทองคำหนึ่งพันตำลึงที่คุยกันไว้ล่ะ! ทำไมตอนนี้ท่านถึงเงียบไปล่ะ?”
“ข้าไม่เบี้ยวหนี้หรอกน่า”
เมื่อครู่นี้ เขาคิดจะแสร้งทำเป็นเพิกเฉย หลอกล่อให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไป
แต่เห็นหยุนหว่านหนิงไม่ยอมลดละ โม่หุยเฟิงได้แต่กัดฟันกล่าวว่า “พรุ่งนี้เช้า ข้าจะให้คนส่งไปให้ที่จวนอ๋องหมิง!”
“ดีมาก”
หยุนหว่านหนิงพยักหน้า ยิ้มออกมาทันที
รอยยิ้มเจิดจรัสสดใส วินาทีนั้นโม่เยว่รู้สึกตกอยู่ในภวังค์เล็กน้อย
สายตาของหยุนหว่านหนิง หยุดอยู่ที่เฉินซื่อ “เฉินอี๋เหนียง เมื่อครู่นี้ท่านกับข้าเดิมพันกันไว้ ตอนนี้พิษของน้องรองก็แก้แล้ว ท่านก็ควรทำตามที่พูดเอาไว้แล้วใช่หรือไม่?”
ใบหน้าของเฉินซื่อ ขาวโพลนในทันที!