“เมื่อสักครู่นี้ต๋งชวนพูดอะไรกับเจ้า เจ้าถึงดูไม่ค่อยดีนัก”
ฉินปู้เข่อขมวดคิ้ว นางไม่ต้องการนึกถึงเสียงอันน่าขยะแขยงของต๋งชวน “ไม่มีอะไรหรอกเพคะ แต่องค์รัชทายาทแนะนำหม่อมฉันให้เขาได้รู้จัก”
“เขาบอกว่าดวงตาของนายหญิงงดงามนัก และเขาต้องการนำมันไปสะสมเพคะ” ซวงหวนพูดแทรก “ท่านอ๋องสาม ชายผู้นั้นน่ากลัวนักเพคะ”
หมี่ฉงส่งเสียง ‘จุ๊’ พลางขมวดคิ้วและพูดว่า “ต๋งชวนมีนิสัยแปลกประหลาดนัก เขาจะอยู่ในวังน้ำพุร้อนจนถึงต้นฤดูใบไม้ผลิและจะกลับไปที่เมืองหลวงพร้อมกับหมู่คณะ หลังจากที่เจ้ากลับไปวันนี้ก็อย่าออกจากตำหนักง่าย ๆ อย่างไรเสียอีกไม่กี่วันก็จะกลับไปแล้ว ดังนั้นให้อยู่ในตำหนักอีกสองสามวันนะ”
ในใจของฉินปู้เข่อไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางถามเกี่ยวกับคำพูดก่อนหน้านี้ของหมี่ฉง “เมื่อสักครู่นี้ท่านบอกว่าการคาดเดาของหม่อมฉันถูกต้องแล้ว ท่านต๋ง เขาเป็นขันทีจริงหรือเพคะ?!”
“พูดไม่ได้ว่ามันคือการตอนเต็มที่ แต่เป็นการตอนเพียงครึ่งเดียว”
ฉินปู้เข่อ “…”
สิ่งนี้ไม่ใช่สเต๊ก แต่ยังสามารถแบ่งออกเป็นกึ่งสุกกึ่งดิบหรือตอนเจ็ดส่วนได้ด้วยหรือ?!
เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของฉินปู้เข่อ หมี่ฉงก็อธิบายให้นางฟังว่า “เมื่อประมาณสิบปีที่แล้ว ต๋งชวนยังคงเป็นนายพลธรรมดาที่ไร้ชื่อเสียง เมื่อเขาต่อสู้กับศัตรูต่างชาติที่ชายแดน เขาได้พาลูกชายของตัวเองไปสังหารศัตรูที่แนวหน้า”
“ในการต่อสู้ครั้งนั้น ลูกชายคนเดียวของเขาเสียชีวิต และเขาก็ถูกเกือกม้าของศัตรูเตะที่ไหนสักแห่ง ว่ากันว่าเตะครึ่งหนึ่งหัก และอีกครึ่งหนึ่งยังคงอยู่ แต่ใครจะรู้เรื่องนี้นอกจากตัวเขาเอง”
“ตั้งแต่นั้นมา รัศมีความเป็นชายของเขาก็เริ่มอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และเขาก็ค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่เขาเป็นอยู่ในตอนนี้ ในอีกไม่กี่ปีต่อมา เขาก็ได้นำกองกำลังทหารอีกหลายครั้ง เสด็จพ่อเห็นใจเขาเพราะเขาไม่มีลูกหลานและเขาก็ไม่อาจสืบทอดสกุลต๋งได้อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นอัครมหาเสนาบดีเมื่อห้าปีก่อน โดยรับผิดชอบดูแลกองทัพของต้าเซี่ยส่วนหนึ่ง”
ฉินปู้เข่ออดคิดไม่ได้ว่า อาจเป็นเพราะฮ่องเต้ต้าเซี่ยโปรดปรานเขาเพราะเขาไม่มีลูกชายแม้แต่คนเดียวและไม่อาจมีลูกได้อีกต่อไป ดังนั้นจึงเลื่อนตำแหน่งให้เขาเป็นอัครมหาเสนาบดี
ตำแหน่งที่อ่อนไหวอย่างการกุมอำนาจทางทหารเช่นนี้ เหมาะที่สุดสำหรับคนที่ไม่มีเลือดเนื้อเชื้อไข อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะก่อกบฏเพื่อลูกหลานของตัวเอง
“เจ้าต้องใส่ใจกับสิ่งที่ข้าบอกเจ้าตอนนี้ และหลีกเลี่ยงเขา!” เมื่อเห็นนางใจลอย หมี่ฉงก็ตบไหล่นางเบา ๆ “เจ้าต้องระวัง!”
ฉินปู้เข่อเงยหน้าขึ้นมอง “ระวังอะไรเพคะ?”
หมี่ฉงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาแดงเล็กน้อย “ต๋งชวนมีบุคลิกที่บิดเบี้ยว หวาดระแวง โหดเหี้ยมและโหดร้าย หลังจากสูญเสียความสามารถของผู้ชายไป เขาก็ชอบพาหญิงสาวตัวเล็ก ๆ เข้ามาในบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาชอบผู้หญิงที่ต่อต้านเขาเป็นพิเศษ”
“ยิ่งหญิงสาวเหล่านี้ต่อต้าน เจ็บปวดและหวาดกลัวมากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น สถานการณ์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานั้นโหดร้ายมากขึ้นอีก ทุกปีจะมีหญิงสาวยี่สิบหรือสามสิบคนที่เข้าไปในจวนสกุลต๋งและตกไปอยู่ในกำมือของเขา”
“เมื่อสองสามปีก่อนมีอนุคนใหม่ของข้าหลวงปกครองมณฑลคนหนึ่งถูกเขาพบตอนเดินอยู่ที่ถนน เขาบอกว่าผิวของอนุผู้นั้นขาวผ่องจนอาจถูกลมพัดให้ฉีกออกได้ ในตอนบ่ายมีคนเข้าไปที่จวนของข้าหลวงปกครองมณฑลแล้วจับตัวอนุออกไป ข้าได้ยินมาว่าเขาถลกหนังของอนุออกทั้งเป็น แล้วเอามาทำพัดสองอันและเก็บไว้ในห้อง…”
“ท่านอ๋องสาม ได้โปรดหยุดพูดเสียทีเถิดเพคะ” ซวงหวนทนฟังไม่ได้อีกต่อไป นางเอนตัวพิงกำแพงตรงมุมห้องและอาเจียน
สีหน้าของฉินปู้เข่อก็ไม่ได้ดีขึ้นเช่นกัน นางรู้ว่าต๋งเหม่ยจิงนั้นเป็นคนประหลาดและชอบเห็นผู้อื่นหวาดกลัวนาง บางทีบาดแผลบนใบหน้าของนางอาจเกิดจากต๋งชวนในช่วงปีแรก ๆ ก็เป็นได้
เมื่อคนผิดปกติอย่างต๋งชวนบอกว่าเขาต้องการดวงตาของนาง มันจึงย่อมไม่ใช่การพูดหยอกล้อธรรมดาอย่างแน่นอน และเขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ได้มันไป
เขาไม่ได้ทำในทันที บางทีนางอาจจะถูกกักขังไว้ชั่วคราวเพราะสถานะปัจจุบันของนางในฐานะพระชายาของราชวงศ์ และเขาก็น่าจะเกรงกลัวหมี่โม่หรู่ผู้เป็นองค์ชายอยู่บ้าง แต่หลังจากไตร่ตรองดูแล้วก็จะรู้สึกว่าอ๋องผู้โปร่งใสผู้นี้ไม่มีอะไรต้องกังวล ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องไปที่ประตูเพื่อลักพาตัวคนโดยตรง
“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ หลังจากที่หม่อมฉันกลับไปคืนนี้ หม่อมฉันจะอยู่ในตำหนักอย่างเชื่อฟังและไม่ออกมา”
โดยปกติแล้ว คนโรคจิตประเภทรุนแรงนี้จะไม่ใช้วิธีการประนีประนอมเพื่อบรรลุเป้าหมาย และจะใช้กลอุบายที่ไม่เลือกปฏิบัติทุกรูปแบบ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ต๋งเหม่ยจิงจะทิ้งประโยคดังกล่าวไว้กับนางในคืนนั้น
ต๋งเหม่ยจิงพ่ายแพ้ไปเพราะนางยังเยาว์วัย มีประสบการณ์น้อยและมีความมั่นใจแบบผิด ๆ ที่นางคิดว่าตนสามารถเดาความคิดของหมี่เฉินอี้ได้ แต่ต๋งชวนนั้นต่างออกไป คนประเภทนี้ซึมซับรับราชการมาหลายปีและปีนขึ้นสู่ตำแหน่งสูงได้ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่นางจะสามารถรับมือได้ตามใจชอบ
นางไม่ต้องการให้ดวงตาของตัวเองถูกควักออกไป
เมื่อเห็นว่านางตกใจเล็กน้อย หมี่ฉงก็เปลี่ยนน้ำเสียงอีกครั้ง “ไม่ต้องกังวล เพราะเจ้าเจ็ดกับข้าจะไม่ปล่อยให้เขาทำสำเร็จอย่างแน่นอน”
“เพคะ พี่ชายสาม หม่อมฉันจะไปหาพ่อของหม่อมฉันก่อนนะเพคะ” ฉินปู้เข่อพาซวงหวนออกไป และอีกสิ่งหนึ่งยังคงรบกวนจิตใจของนาง
นางต้องบอกหมี่โม่หรู่เกี่ยวกับสิ่งที่ต๋งชวนพูดกับนางในวันนี้หรือไม่
ไม่กี่วันก่อนนางไม่ได้บอกเขาเรื่องต๋งเหม่ยจิงให้ทันเวลา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง หากนางไม่บอกเรื่องนี้อีกก็เกรงว่าเขาจะโกรธมากกว่านี้
เฮ้อ ฉินปู้เข่อเตะก้อนกรวดใต้ฝ่าเท้าของนาง หมี่โม่หรู่ใจแคบนัก เขาโกรธง่ายเกินไป
“อ้าว เสี่ยวเข่อมาแล้ว” ทันทีที่นางเข้าไปในจวน ฉินเฉิงหย่งก็ยืนขึ้นและมองฉินปู้เข่อด้วยรอยยิ้มอันเต็มไปด้วยความรัก
เมื่อพิจารณาดูอย่างดีแล้ว ความรักของพ่อบนใบหน้านี้ไม่ได้เจือปนสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย แม้แต่รอยย่นที่อยู่ข้างดวงตาก็ยังเต็มไปด้วยความรัก
ฉินปู้เข่อก้มศีรษะและคำนับเขา “คำนับท่านพ่อเจ้าค่ะ”
“ตกลง บัดนี้เจ้าเป็นพระชายาแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องคำนับข้า” ฉินเฉิงหย่งดึงตัวนางขึ้น
ฉินปู้เข่อเดินตามหลังเขาไปที่ห้องเล็ก ๆ อย่างเชื่อฟัง เมื่อนางไปถึงห้อง นางก็เหลือบมองเข้าไปในห้องและสงสัยว่า “น้องหญิงสามอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงไม่เห็นนางเลย”
“วันนี้ชิงเหยียนรู้สึกไม่ค่อยสบาย นางจึงกำลังพักผ่อนอยู่ในห้อง” ฉินเฉิงหย่งดึงเก้าอี้ออกมาอย่างครุ่นคิดแล้วโบกมือให้นางนั่งข้างเขา
ฉินปู้เข่อแสดงท่าทีประจบ เมื่อเห็นฉินเฉิงหย่งสั่งให้คนยกอาหารมาให้ ด้วยการยกอาหารของนางมาด้วยตัวเอง
“ท่านพ่อ ลูกจะยกเองเจ้าค่ะ”
ฉินเฉิงหย่งเทสุราจอกเล็กให้นาง “ดูเหมือนว่าพ่อลูกอย่างเราจะไม่เคยกินแบบนี้กันมาก่อน”
ฉินปู้เข่อทำหน้าแบบอธิบายไม่ถูก “ตอนที่ลูกกลับไปพร้อมกับท่านอ๋องหลี่ชินครั้งล่าสุด ลูกก็กินข้าวกลางวันกับท่านพ่อที่จวนนี่เพคะ”
“โอ้ เพราะพ่อพูดคนเดียว กินคนเดียว” ฉินเฉิงหย่งจิบสุราแล้วถามว่า “เจ้ากับชิงเหยียนไปที่ตำหนักหลานหนิงเมื่อเร็ว ๆ นี้ใช่หรือไม่ พักนี้พ่อเห็นชิงเหยียนไปหาเจ้าเพื่อเล่นกับเจ้าหลายครั้ง สองพี่น้องเข้ากันได้ดีเมื่อเร็ว ๆ นี้”
“ลูกไปที่นั่นเมื่อสิบกว่าวันก่อนเจ้าค่ะ และลูกไปที่นั่นเพื่อเล่นไพ่กับทุกคน ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ลูกไม่ได้ไปที่นั่นและไม่เห็นชิงเหยียนกลับมาอีกเลย” ฉินปู้เข่อตอบตามความจริงราวกับไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ฉินเฉิงหย่งถามอีกครั้งว่า “ครั้งที่แล้วพระชายาขององค์รัชทายาทได้พูดอะไรกับเจ้าหรือชิงเหยียนหรือไม่”
“ท่านพูดว่าอะไรนะ?!” ฉินปู้เข่อเงยหน้าขึ้นมองเฉินเฉิงหย่งด้วยสายตาที่สับสน “ตอนนั้นลูกไม่ได้คุยกับพระชายาขององค์รัชทายาทคนเดียว ส่วนชิงเหยียนนั้น ลูกไม่ทราบเจ้าค่ะ”
ฉินเฉิงหย่งจิบสุรา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“เสี่ยวเข่อ บัดนี้เจ้าเป็นพระชายาของราชวงศ์ เจ้าต้องจำไว้เสมอว่าเจ้ามาจากจวนสกุลฉิน และเจ้าต้องจำไว้เสมอว่าต้องสนับสนุนน้องสาวของเจ้า เจ้าต้องจำไว้ว่ามีเพียงจวนสกุลฉินเท่านั้นที่ทำให้เจ้าได้เป็นเจ้าในตอนนี้”
……………………………………………………………………