บทที่ 60 – ไอร์ซที่ลุกเป็นไฟ (2)
ประตูสู่ทางหลวงทางตะวันตกเฉียงเหนือปัจจุบันเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งหมู่บ้าไอร์ซ
ต่อหน้าครูเซเดอร์จำนวนมหาศาล มีเพียงจำกัดเวลาเท่านั้นที่ผู้พิทักษ์ 50 คนจะซื้อให้พวกเขาได้
มีเวลาไม่มากนักตั้งแต่ประตูถูกทำลาย อย่างไรก็ตาม ทำได้มากที่สุดก็แค่ยืนต่อไป
ผู้คนที่ยังมีชีวิตอยู่ นั่นคือ ชิโอเนะ, กรินต์ และ เคลย์ดอร์ ลูกชายของเขา และกลุ่มศาลเตี้ยอีกจำนวนหนึ่งกำลังต่อสู้กันในขณะที่ปกป้องจุดบอดของกันและกัน แต่ไม่มีทางที่อะไรแบบนั้นจะหยุดพวกครูเซเดอร์ไม่ให้เข้าไปในหมู่บ้านได้ และอย่างต่อเนื่อง ครูเซเดอร์จำนวนมากก็มาถึงใจกลางหมู่บ้านแล้ว
ตอนนี้หมู่บ้านส่วนใหญ่ถูกไฟไหม้ แต่คนที่ต่อสู้อยู่ที่นี่ไม่มีเวลาแม้แต่จะสังเกตเห็นด้วยซ้ำ
“เฮ้ คุณจะใช้เวลานานเท่าไหร่ในการจัดการปีศาจตัวนั้น?”
“——ฮ่า ฉันขอโทษจริงๆ”
ต่อหน้าคอร์วัสที่เพิ่งตอบไป ก็อบลินที่ถูกตัดออกจากไหล่ด้วยเกราะหนังของเขาได้ล้มลงแล้ว
ขณะที่ คอร์วัสยืนอยู่ในแนวหน้าขณะต่อสู้ เขาก็ออกคำสั่งเพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายของทหารของเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
เมื่อใดก็ตามที่ทหารได้รับบาดเจ็บหรือเหนื่อยล้า เขาจะสั่งให้เปลี่ยนทหารอีกคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังทันที ด้วยวิธีนี้ เขาได้ลดจำนวนผู้เสียชีวิตลงอย่างมากแม้จะต่อสู้กับปีศาจที่แข็งแกร่งกว่าก็ตาม
แน่นอน มันเป็นสถานการณ์ที่พวกเขารู้สึกว่าการโจมตีของพวกเขาไม่ได้ผลและทหารศัตรูไม่ได้รับบาดเจ็บ
หากการต่อสู้ดำเนินต่อไปอีก 10 นาที ไม่ช้าก็เร็ว การบาดเจ็บจะเกิดขึ้น และจากนั้นก็จะง่ายต่อการทำลายล้างพวกเขา
“ไม่ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว” (คีวาน)
แต่ด้วยความไม่ต้องการที่จะรอเพียงเวลาอันน้อยนิดนั้นเองคีวานจึงตัดสินใจขจัดการต่อต้านนี้ด้วยมือของเขาเอง
“กลับไปซะ” (คีวาน)
ช่วงเวลาที่คีวานกล่าว ทหารที่กำลังปะทะดาบก็ถอยกลับไปทันที และกลุ่มทหารที่ล้อมรอบชาวบ้านก็ใหญ่ขึ้น
“ปีศาจชั่วร้าย จงรับการพิพากษาของพระเจ้าภายใต้รัศมีอันศักดิ์สิทธิ์ของข้า” (คีวาน)
เขาพูดคำโอ้อวดและเกินจริง แต่เขาคิดอย่างจริงจังที่จะฆ่าปีศาจร้ายแทนพระเจ้า
เอลฟ์ ลิซาร์ดแมน และผู้คนจากเผ่าพันธุ์สัตว์ร้ายอื่น ๆ ที่ยังคงต่อต้านอยู่ต่อหน้าเขา พวกเขามีความแตกต่างอะไรจากมนุษย์บ้าง? บาปของพวกเขาควรจะเป็นอย่างไร?
แต่บรรดาผู้เชื่อในคริสตจักรเชื่อว่าเผ่าพันธุ์อื่นที่ไม่ใช่มนุษย์นั้นเป็นเพียงบาปต่อหน้าพระเจ้าของพวกเขา
“محامية مبكرة سريعة وعيه كلمة — การเพิ่มประสิทธิภาพความเข้มข้น – Conses Boost”
“كيكو هيروشي تلبية العديد من عناصر قوية — การเพิ่มประสิทธิภาพองค์ประกอบ – Element Boost”
นักเวทย์ที่รับใช้คีวาน ได้ใช้เวทมนตร์เสริมประสิทธิภาพ ภายใต้การเพิ่มความเข้มข้นของเอฟเฟกต์ เสียงร้องจะสั้นลงและสามารถบีบอัดพลังงานเวทย์มนตร์ได้มากขึ้น และการเพิ่มประสิทธิภาพองค์ประกอบได้เปลี่ยน ‘แสง’ ของเวทมนตร์ให้แข็งแกร่งขึ้นมาก
“مشرق حريق يدمر الابيب انتشار النار”
หลังจากสวดมนต์เพียงไม่กี่วินาที ในที่สุด ‘แสงศักดิ์สิทธิ์’ ก็ถูกปล่อยออกมา
“ปืนใหญ่แสงแฟลช – Lux Force Blast!”
ภายใต้ Model Magic ในปัจจุบันที่จัดว่าเป็นเวทมนตร์ระดับสูง มันเป็นเวทย์โจมตีระยะไกลของพลังงานเวทย์มนตร์แสงสีหลัก
เวทมนตร์ที่ปกติสามารถฆ่าได้แม้กระทั่งมอนสเตอร์ระดับ 3 ภายใต้ผลของการปรับปรุง กลายเป็นกระแสแสงที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นและโจมตีกองกำลังศาลเตี้ย
“منعت كيكو دوامات الرياح هيروشي الجماهير جدار كبير – กำแพงป้องกันลมที่แข็งแกร่ง – การป้องกันกำแพงอากาศ!!”
หัวหน้าหมู่บ้านระดมพลังเวทย์มนตร์ที่เริ่มจางหายไป และใช้โล่ปกคลุมทุกคนเพื่อปกป้องพวกเขาจากเวทย์มนตร์แสงที่อันตราย
แต่เธอรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะป้องกันเวทย์มนตร์ขั้นสูงด้วยเวทย์มนตร์ระดับกลาง ในตอนแรก โล่อากาศเสียเปรียบต่อเวทมนตร์โจมตีแบบแสงในแง่ของความสัมพันธ์ของธาตุเช่นกัน
ผลก็คือ โล่ของหัวหน้าหมู่บ้าน และปฏิกิริยาสะท้อนกลับเพื่อปกป้องตนเองที่สมาชิกกองกำลัง ไม่สามารถสร้างความเสียหายได้ครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำจากเวทมนตร์ของคีวาน
“”ก๊ากๆๆๆ—-“”
คีวาน หันหลังกลับไปแล้วในขณะที่เสียงร้องแห่งความตายดังขึ้นและไม่มีการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ถาม
“เฮ้ ดูเหมือนว่าจะมีสถานที่อื่นที่มีการต่อต้านเกิดขึ้นใช่ไหม?” (คีวาน)
หลังจากเผากองทหารเป็นเถ้าถ่านด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขาก็ลืมเรื่องพวกนั้นไปแล้ว และย้ายไปยังปัญหาต่อไปที่ต้องให้ความสนใจ
ทหารที่อยู่รอบตัวเขาก็ดูมีความสุขหรือโล่งใจที่การต่อต้านของปีศาจสิ้นสุดลงแล้ว
“คอร์วัส ดูเหมือนว่านักผจญภัยบางคนจะรวมตัวกันในกิลด์เพื่อปกป้องตัวเอง ไปบดขยี้พวกมันกันเถอะ”
“ได้!”
จากคำพูดของ คีวาน ในที่สุด คอร์วัสก็ละสายตาจากศพของลิซาร์ดแมนที่เขาต่อสู้มาจนถึงตอนนี้ เขาเป็นคนเดียวที่ยังคงคิดถึงการตายของปีศาจ
(“เหตุใดนักรบลิซาร์ดแมนคนนั้นจึงพยายามปกป้องลิซาร์ดแมนตัวอื่น? ปีศาจเท่านั้นที่มีความตั้งใจที่จะละทิ้งตัวเองเพื่อปกป้องผู้อื่นหรือไม่?”)
ร่างของศพที่ถูกไฟไหม้ซึ่งนอนทับกันถูกจารึกไว้ในใจของเขา แต่คอร์วัสไม่มีทางรู้ได้เลยว่าทั้งสองคนเป็นพ่อลูกกันจริงๆ
“อย่ามาตลกกับฉันนะ! ราวกับว่าฉันจะยอมรับบางอย่างเช่นการยอมจำนนจากพวกมัน!”
เสียงโกรธของนีโน่ดังก้องอยู่ในกิลด์
“นายนั่นแหละที่ล้อเล่น ลองดูสิ่งรอบตัวสิ—–”
ปัจจุบันอาคารของกิลด์ถูกล้อมรอบโดยพวกครูเซเดอร์อย่างสมบูรณ์
“—-แม้แต่การถูกโยนเข้าไปในรังของก็อบลินแบบเปลือยๆก็ยังดีกว่ามาก
แล้วเราจะสู้กับพวกมันยังไงล่ะ!”
นักผจญภัยอีกคนที่อยู่ในกิลด์ตะโกนกลับ
ในกิลด์ นักผจญภัยที่อยู่ในหมู่บ้าน เนียโกะ และผู้ที่เพิ่งมาที่นี่ต่างก็มีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน
ฝ่ายแรกพร้อมที่จะต่อต้านจนตาย และฝ่ายหลังยืนกรานที่จะยอมแพ้
นีโน่และคนอื่นๆ ที่ปะทะกับแนวหน้าของพวกครูเซเดอร์ถูกปราบปรามด้วยจำนวนคน ทำให้พวกเขาถอยกลับเข้าไปในกิลด์แล้วล้อมพวกเขาไว้เพื่อดักจับพวกเขาที่นั่น
ดังนั้นจึงมีเวลาเล็กน้อยในการโต้เถียงกับพวกเขา
“ไอ้สารเลวไปต่อสู้เอาชีวิตรอดได้เพราะที่นี่เป็นหมู่บ้านของเจ้า แต่มันไม่เหมือนกันสำหรับเรา เราไม่มีข้อผูกมัดที่จะต้องถูกฆ่าที่นี่!”
“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ!!”
“ได้โปรดหยุดเถอะ!!”
นีโน่ที่คว้าตัวนักผจญภัยที่เป็นมนุษย์ถูก เนียโกะ หยุดไว้
ในไม่ช้านักผจญภัยคนอื่นๆ ก็เข้ามาเพื่อแยกพวกเขาออกจากกัน
นักผจญภัยที่เป็นมนุษย์มองไปที่ เนียโกะ แล้วพูด
“เฮ้ หัวหน้ากิลด์ที่นี่ตายไปแล้วใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีคำสั่งให้ทำภารกิจบังคับเช่นกัน ดังนั้นเราจึงไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องต่อสู้แม้ว่าจะมีคำสั่ง แทนที่จะสู้รบแบบนั้น ฉันจะจ่ายเงิน 100 เหรียญทองหรือ 1,000 เหรียญทองเพื่อยกเลิกมัน”
“เอ่อ…..ใช่..ใช่………”
เนียโกะ ได้ไปที่บ้านของหัวหน้ากิลด์ตามคำสั่งของ นีโน่ ก่อนที่ระฆังสำหรับการอพยพจะดังขึ้น
แต่ในระหว่างที่นำหัวหน้ากิลด์มาที่นี่ พวกเขาถูกพบโดยพวกครูเสดที่เริ่มปรากฏตัวที่นี่และที่นั่น และมีเพียง เนียโกะ ที่เร็วเนื่องจากมาจากเผ่าพันธุ์สัตว์ร้ายเท่านั้นที่สามารถกลับไปยังกิลด์ได้อย่างปลอดภัย
แม้ว่าจะช่วยไม่ได้เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์นี้ แต่ เนียโกะ ก็คร่ำครวญถึงความจริงที่ว่าเธอได้ละทิ้งหัวหน้ากิลด์ในระหว่างนั้น
“คุณเข้าใจไหม? เราไม่มีเหตุผลที่จะต่อสู้ อย่าพยายามหยุดเรา”
“…….อึ.”
นีโน่ก็เป็นนักผจญภัยเช่นกัน เขาสามารถเข้าใจตรรกะของชายคนนั้นได้
“ไปเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่และต่อสู้”
“ไม่ต้องบอกหรอก ฉันจะไป”
นักผจญภัยที่เป็นมนุษย์ขว้างดาบของเขาลงบนโต๊ะเนื่องจากเขากำลังจะยอมแพ้
นักผจญภัยเกือบครึ่งในกิลด์ทิ้งอาวุธของพวกเขาไปพร้อมกับเขาและเคลื่อนตัวไปยังทางเข้ากิลด์
“รอก่อน” (นีโน่)
“อะไร ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม?”
“…..พา เนียโกะ ไปด้วย” (นีโน่)
เนียโกะ กำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ถูกหยุดด้วยการจ้องมองของนีโน่
“เราเป็นคนเดียวที่ต้องต่อสู้และตาย” (นีโน่)
“นิโนะซัง….”(เนียร์โกะ)
“มันจะไม่เป็นไร หากคุณยอมจำนนอย่างเชื่อฟังพวกเขาจะไม่ฆ่าคุณ นอกจากนี้แม้ว่าคุณจะถูกจับได้ คุโรโนะก็อาจจะมาช่วยคุณ”
นั่นไม่ใช่ที่ที่คุณจะเรียกชื่อของคนอื่น—เอเทนที่ยืนอยู่ข้างเขา คิดแต่ไม่ได้พูดออกไปจริงๆ
แต่ถ้าเป็นคุโรโนะ เขาคงจะสู้กับเราแน่ๆ เธอคิด
“จริง ๆ แล้ว พวกเราทุกคนควรยอมจำนนด้วยกัน—-”
ตามคำอุทธรณ์ของ เนียโกะ นีโน่ยิ้มอย่างเบี้ยวและตอบ
“อา ฉันสังหารคนของพวกเขาไป 10 คนแล้ว พวกเขาไม่ยอมให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไป”
เมื่อเธอมองไปยังเอเทนและแฮร์รี่ เธอก็ได้รับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
“บุ แต่—-”
“เอาน่า รีบออกไปซะ ไม่รู้ว่าศัตรูจะบุกเข้ามาเมื่อไร!”
สถานการณ์นี้จะไม่คงอยู่ตลอดไปอย่างแน่นอน หากกลุ่มภายนอกตัดสินใจเริ่มการโจมตี พวกเขาจะเสียโอกาสที่จะยอมแพ้เช่นกัน
“แล้วเจอกันนะ เนียร์โก้”
“…….ครับ นิโนะซัง ทุกคน…….ขอให้โชคชะตาแห่งสงครามจงอยู่กับท่าน”
ด้วยน้ำตาหยดโตที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น เนียโกะ ก็จากไปพร้อมกับกลุ่มนักผจญภัยคนนั้น
และในไม่ช้า นีโน่ก็จะตระหนักและเสียใจว่านี่เป็นการตัดสินใจที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมา
คีวานเคลื่อนตัวผ่านกลุ่มทหารขาวราวกับกำลังฝ่าคลื่นสีขาว
ด้านหน้าของเขาคืออาคารที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านนี้ กิลด์นักผจญภัย
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงไม่โจมตีมันเสียที”
คีวาน ถามผู้บังคับบัญชากองทหารที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย
“ใช่ ศัตรูมีนักเวทย์หลายคนที่สามารถใช้เวทย์มนตร์ระดับกลางได้ และมีทหารจำนวนมากที่มีทักษะสูงเช่นกัน ดังนั้นการโจมตีด้วยทหารเพียงคนเดียวคงไม่ประมาทและเป็นอันตราย—–”
“สรุปแล้วคุณกลัวใช่ไหม?” (คีวาน)
เมื่อถูกจ้องมองจากด้านบน ผู้บังคับบัญชาก็ส่ายหัวพร้อมกับ “ฉันขอโทษอย่างยิ่ง”
“ก็แล้วแต่.. นักผจญภัยแห่งปีศาจนั้นเป็นคนที่แข็งแกร่งซึ่งมีพละกำลังอันโหดร้ายที่สามารถล่ามอนสเตอร์ได้โดยใช้คนเพียงไม่กี่คน หรืออย่างที่ฉันได้ยินมา—“
เมื่อเขานึกถึงร่างของเอลฟ์หรือลิซาร์ดแมนที่เขาส่งมาให้ลืมเลือน เขาก็เข้าใจว่าหากร่างกายที่แข็งแกร่งของปีศาจได้รับการเสริมด้วยเวทมนตร์อันแข็งแกร่ง พวกมันก็สามารถแสดงความสามารถที่แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ได้
“แม้ฉันอยากจะหลีกเลี่ยงการเสียชีวิตอย่างไร้ประโยชน์ในกองทัพของฉันก็ตาม ฉันจะให้ความสำคัญกับการตัดสินใจของคุณที่จะรอการเสริมกำลังของนักเวทย์”
ขอบคุณมาก – ในขณะที่เขากล่าวว่าในที่สุดผู้บังคับบัญชาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกขอบคุณที่เขาหลีกเลี่ยงความโกรธของนักบวชได้ แต่ไม่นานเขาก็เห็นสีหน้าของคีวานเต็มไปด้วยความโกรธอีกครั้งในขณะที่เขา (คีวาน) สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่าง
“นั่นคืออะไร?” (คีวาน)
ในสายตาของเขามีคนไม่กี่คนที่สวมชุดเกราะเล็กน้อย แต่ไม่มีอาวุธ และกำลังยกมือขึ้นและตะโกนอะไรบางอย่าง
ขณะนี้พวกเขากำลังยืนอยู่ตรงกลางช่องว่างระหว่างครูเซเดอร์และทางเข้ากิลด์
มีคนถามคีวานน แต่ถึงแม้จะไม่ฟังคำตอบ เขาก็ตระหนักดีว่ามันหมายถึงอะไร
“ใช่แล้ว พวกเขาคือคนที่เพิ่งออกมาจากกิลด์โดยบอกว่าพวกเขากำลังยอมแพ้——”
“ไอโง่! ฉันก็มองเห็นเหมือนกัน!! ทำไมคุณยังไม่ฆ่าพวกเขาอีก!” (คีวาน)
“ถะ นั่นก็…….เพราะในหมู่พวกเขามีไม่กี่คนที่ดูเหมือนมนุษย์เหมือนกัน”
“ฆ่าพวกมัน”
“แต่ แต่สำนักงานใหญ่ได้สั่งให้จับมนุษย์ไปเป็นเชลย”
“หุบปาก! พวกเขาเป็นปีศาจ! และคนนอกรีตที่อาศัยอยู่ร่วมกับปีศาจ! การดำรงอยู่ของพวกมันเป็นการดูหมิ่นพระเจ้า! ต้องจัดการทันที!!”
สำหรับคีวานน ความจริงที่ว่ามีมนุษย์ปะปนอยู่ด้วยนั้นเป็นเรื่องที่ไม่อาจให้อภัยได้
มนุษย์ที่อาศัยอยู่ในแพนโดร่าและมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในทวีปอาร์ค เขาอาจจะอ้างว่าพวกมันเป็นอีกประเภทหนึ่งสำหรับปีศาจ หากพวกมันดูแตกต่างออกไปเหมือนกับที่ชาวเอเชียดูแตกต่างจากชาวตะวันตกในโลกของคุโรโนะ
แต่ในความเป็นจริงแล้ว รูปร่างหน้าตาของมนุษย์ในโลกนี้ไม่มีความแตกต่างเลย สามารถบอกได้ว่ามีใครบางคนเป็นมนุษย์ในพริบตาเดียว
ดังนั้น มนุษย์ซึ่งเป็นสิ่งสร้างสูงสุดของพระเจ้า ที่ได้อาศัยอยู่ร่วมกับปีศาจ ความจริงข้อนี้เพียงอย่างเดียวก็ทำให้คีวานรู้สึกไม่สบายใจ
ดังที่ผู้บังคับบัญชาได้กล่าวไว้ หากเขาปฏิบัติตามคำสั่งของกองบัญชาการ มนุษย์ที่ยอมจำนนจะต้องถูกจับเป็นเชลยศึกเป็นอย่างน้อย
แต่สำหรับชาวคีวานแล้ว การปฏิบัติตามคำสอนของพระเจ้าของเขาสำคัญกว่าการทำตามคำสั่งของศูนย์บัญชาการ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“เตรียมเล็งให้พร้อม—-“
คีวาน ก้าวไปไกลยิ่งขึ้นในขณะที่เขาออกคำสั่ง
ภายใต้คำสั่งของตำแหน่งสูงสุดในสถานที่นี้ ทหารจึงดำเนินการอย่างรวดเร็ว
นักธนูยิงธนู นักมายากลเริ่มร่ายมนต์โจมตีด้วยเวทมนตร์
และต่อหน้าพวกครูเซเดอร์ที่ใช้มาตรการรุกอย่างชัดเจน กลุ่มที่ออกจากกิลด์เพื่อยอมแพ้ก็ถูกเอาชนะด้วยความหวาดกลัว
“โอ๊ย เฮ้ย!? โปรดรอ–”
นักผจญภัยพูดซึ่งฟังดูคล้ายกับเสียงกรีดร้อง แต่เควานเพียงต้องการจะฆ่าคนที่ไม่มีทางป้องกันเหล่านี้ทันที เขาจะไม่ฟังคำวิงวอนของพวกเขาเลย
“ยิง”
-Donate-
True Money Wallet ID : eidolon99
ไทยพาณิชย์ : 002-1-87007-2 :วีรวิชญ์
==================================================================================================================