“ย๊าาา.ดาบแห่งแสง! ! ”
ชิโรเนะเหวี่ยงดาบและเอาชนะซอมบี้
“นี่มันเงาอะไรเนี่ย! ด้วยวิธีนี้ แสงของเรย์จิคุงก็ไม่ถึงคุณหรอก!!”
ชิโรเนะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
เป็นเวลากลางคืนแล้ว แต่ดวงอาทิตย์ก็มองเห็นได้เล็กน้อยบนท้องฟ้า
อย่างไรก็ตามมีหมอกดำปกคลุมพื้นที่จนบดบังแสงส่วนใหญ่
ชิโรเนะก็ส่งแสงอาทิตย์ออกไปเช่นกัน แต่มันถูกปิดกั้นและไม่สามารถเข้าถึงเธอได้ ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากติดมันไว้กับดาบและต่อสู้
“ฮ่า”
ชิโรเนะหายใจเข้าที่ไหล่ของเขา
ฉันรู้สึกเหนื่อยมากกว่าปกติ
เมื่อฉันมองไปรอบๆ ฉันเห็นการิออส และนักผจญภัยคนอื่นๆ ต่อสู้กับซอมบี้
หากไม่มีพวกมัน ซอมบี้คงเข้ามาในเมืองนี้แล้ว
(ถึงแม้จะเกิดขึ้นกะทันหัน แต่นักผจญภัยก็สามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นพวกเขาจึงรอดมาได้ ในทางกลับกัน อัศวินและทหารองครักษ์ในประเทศนี้ดูเหมือนจะเชื่องช้า อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นในพระราชวัง?)
ชิโรเนะต้องการตรวจสอบ แต่ตอนนี้เธอต้องทำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับซอมบี้ที่อยู่ตรงหน้าเธอ
เฉือนซอมบี้ที่กำลังเข้ามาใกล้
การิออสและเพื่อนๆ ของเขาก็สามารถหยุดยั้งซอมบี้ได้
อย่างไรก็ตาม ซอมบี้ก็ยังมาเรื่อยๆ ย่อมมีขีดจำกัดในที่สุด
โดยปกติแล้ว ซอมบี้ควรจะเป็นมอนสเตอร์ที่อ่อนแอ ดังนั้นชิโรเนะก็น่าจะสบายดีด้วยตัวเธอเอง
แต่ฉันไม่สามารถใช้กำลังของฉันได้
ชิโรเนะรู้สึกกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้
“อาจเป็นเพราะผู้ชายที่มีลักษณะคล้ายหมอกดำคนนี้หรือเปล่า อาจจะเป็นสถานการณ์ที่อันตรายจริงๆ…?”
◆
เรย์จิมาถึงพระราชวังและเอาชนะซัคบาร์และอัศวินแห่งวิหารคนอื่นๆ
แน่นอนว่าไม่มีชีวิตใดถูกพรากไป
เพราะคุณสามารถบอกได้ว่าเมื่อมีคนบ้าเพียงแค่มองตาพวกเขา
เรย์จิเข้มงวดกับผู้ชาย แต่เขาจะไม่ใช้ชีวิตใครอย่างไร้สติ
นอกจากนี้คู่ต่อสู้ของเขายังเป็นคนที่รับใช้เทพธิดาเรน่าซึ่งเรย์จิมีความรู้สึกด้วย
ฉันไม่สามารถฆ่าพวกเขาเพียงเพราะพวกเขาโจมตีฉัน
“ท่านเรย์จิ”
อาร์มินาส่งเสียงดีใจจากแผ่นหลังของเรย์จิ
ครั้งหนึ่งเรย์จิเคยช่วยใครบางคนจากการถูกสังเวยให้กับสตริจส์
เรย์จิคิดว่าอัลมิน่าก็ตกเป็นเป้าหมายในครั้งนี้เช่นกัน
แน่นอนว่าฉันตั้งใจที่จะปกป้องมันอย่างสุดกำลัง
“มันน่าทึ่งมาก… ที่สามารถเอาชนะลอร์ดลูคัลลัสและคนอื่นๆ ได้อย่างง่ายดาย มันน่าหงุดหงิด แต่ฉันไม่สามารถแข่งขันกับเขาได้…”
มีคนส่งเสียงครวญครางข้างอาร์มินา
ในความทรงจำของเรย์จิ เขาเป็นอัศวินชื่อเลมเบอร์
เขาได้รับบาดเจ็บ แต่เรย์จิไม่สนใจ
อัศวินที่ไม่สามารถปกป้องผู้ที่ควรปกป้องได้นั้นไม่มีคุณค่า
“เอาล่ะ ตอนนี้เหลือเพียงพวกคุณแล้ว”
เรย์จิชี้ดาบไปที่สตริจส์
ตามที่เรย์จิได้ยินจากนาโอะ เขาควรจะปลอมตัวเป็นแพทย์ชื่อโอรัว
เนื่องจากอัศวินแห่งวิหารพ่ายแพ้ เหลือเพียงสองคนคือโอรัว และนักรบชุดเกราะที่อยู่เคียงข้างเธอ
“เป็นไปตามคาดสำหรับผู้กล้า ดูเหมือนว่ามนุษย์ธรรมดาจะไม่เหมาะกับคุณ ท่านแซกบาร์ ได้โปรดเถอะ”
โอรัวพูดอย่างนั้นแล้วก้าวถอยหลัง และนักรบที่รออยู่ข้างๆ เธอก็ก้าวไปข้างหน้า
ใบหน้าของนักรบถูกซ่อนไว้ด้วยหมวกกันน็อค ดังนั้นคุณจึงไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของเขาได้
อย่างไรก็ตาม จากความชั่วร้ายที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายของมัน เรย์จิสามารถจินตนาการได้ว่าภายในนั้นไม่ใช่มนุษย์
“จากนี้ไป ฉันจะจัดการกับ ซัคบาร์ นี้”
นักรบที่เรียกตัวเองว่าซัคบาร์ดึงดาบใหญ่ออกมาจากหลังของเขา
มันเป็นดาบที่ห่อหุ้มด้วยรัศมีสีแดงอันน่าสยดสยอง
กะโหลกมนุษย์จำนวนมากปรากฏขึ้นและหายไปบนร่างดาบที่มีลักษณะคล้ายกระจก
“ฉันเข้าใจ ฉันคิดว่าไม่ใช่แค่ สตริจส์ แต่คุณเรียกเพื่อนของคุณมา แต่ฉันจะไม่แพ้คนแบบคุณ”
เรย์จิเตรียมดาบของเขา
“ผู้กล้า ฉันได้ยินเกี่ยวกับพลังของคุณ อย่างไรก็ตาม มันควรจะเริ่มมีผลเร็วๆ นี้… บาเรียที่กำหนดโดยยมทูตผู้ยิ่งใหญ่ คุณจะอยู่ได้ไกลแค่ไหน?”
เรย์จิเอียงศีรษะตามคำพูดของแซกบาร์
“คุณหมายความว่าอย่างไร?”
“ฉันหมายความตามที่ฉันพูดจริงๆ ผู้กล้าภายในม่านหมอกสีดำนี้ สิ่งมีชีวิตจะสูญเสียพลังไป ข้อยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือผู้ที่ได้รับการคุ้มครองโดยยมทูตและผู้ที่มีเปลวไฟสีดำ คุณยังแตกต่างจากปกติ คุณควร ไม่มีอำนาจใดๆ”
“!”
เรย์จิรู้สึกประหลาดใจกับคำพูดเหล่านั้น
อย่างที่ซัคบาร์พูด มันเป็นเพราะฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้รับพลังมากเหมือนปกติ
“ท่านเรย์จิ…”
บางทีอาร์มินาอาจสังเกตเห็นว่าผู้กล้ามีท่าทีแปลก ๆ และทำเสียงกังวล
“อาร์มินา! ไม่ต้องห่วง! ฉันจะไม่แพ้คนแบบนี้!”
เรย์จิพูดอย่างหนักแน่นเพื่อให้อาร์มินามั่นใจ
อย่างไรก็ตามซัคบาร์ที่อยู่ตรงหน้าเขาดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่า ลูคัลลัสมาก
(แต่ผมไม่แพ้ผมคือผู้กล้า)
เรย์จิหัวเราะอย่างไม่เกรงกลัว
◆ชิยูกิ ปราชญ์ผมดำ
“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีทางเดินใต้ดินแบบนี้ในประเทศนี้”
ชิยูกิพึมพำขณะเดิน
ขณะค้นหาตำแหน่งของนาโอะโดยใช้เวทมนตร์ ชิยูกิค้นพบทางเข้าทางเดินใต้ดินในตรอกด้านหลังใกล้กับพระราชวัง
ปกติมันอาจจะปิด แต่ตอนนี้ทางเข้าเปิดแล้ว และดูเหมือนว่านาโอะจะเข้าไปในทางเดินใต้ดินจากที่นี่
เมื่อฉันเข้าไป โถงทางเดินยาวและฉันมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ข้างหน้า
“ถึงกระนั้น มันก็ใช้พลังเวทย์มนตร์มาก”
ชิยูกิรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ครอบงำเธอเพียงแค่ใช้พลังเวทย์มนตร์ของแสงไฟ
(คงเป็นเพราะหมอกดำปกคลุมประเทศนี้ เป็นห่วงนาโอะซัง ต้องรีบแล้ว…)
จากสิ่งที่ชิยูกิเห็น หมอกสีดำนี้ดูเหมือนจะแผ่กระจายไปทั่วประเทศ
มันแสดงให้เห็นระดับพลังเวทย์มนตร์ของบุคคลที่สร้างหมอกนี้
ระหว่างเดินก็พบประตูอยู่ตรงกลางทางเดิน ดูเหมือนนาโอะจะอยู่ในนั้น
เปิดประตูแล้วคุณจะอยู่ในห้องใหญ่
ในห้องมีไฟสว่างถึงแม้จะไม่สว่างมากแต่ทำให้ห้องสว่างไม่ชัดเจน
และนาโอะก็นอนอยู่ห่างจากประตูเล็กน้อย
“นาโอะซัง!!”
ชิยูกิวิ่งไปหานาโอะ
“นาโอะซัง เข้มแข็งไว้!!!”
“ชิยูกิซัง…”
นาโอะตอบเบาๆ
แม้ว่าชีวิตของเธอดูเหมือนจะโอเค แต่ใบหน้าของนาโอะก็ซีดเซียวและเธอก็ไม่มีพลังงานตามปกติ
“นาโอะซัง…ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะโดนโจมตี”
ชิยูกิไม่อาจซ่อนความตกใจของเธอได้
นาโอะมีความสามารถในการหลบหลีกสูงที่สุดในบรรดาชิยูกิและคนอื่นๆ ไม่มีสักคนเดียวที่สามารถเอาชนะนาโอะได้ตั้งแต่เขามายังโลกนี้
นาโอะลงแล้ว
“เปล่า ชิยูกิซัง… แตะตัวนาโอะไม่ได้หรอก…”
นาโอะเตือน..
หากมองอย่างใกล้ชิดจะเห็นว่าร่างกายของนาโอะเป็นสีดำและมีหนามพันอยู่รอบๆ
มันคงเป็นหนามวิเศษ หนามนี้ทำให้นาโอะดูเหมือนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เพราะเหตุนี้
นาโอะบอกเธอว่าอย่าแตะต้องมัน แต่แน่นอนว่าเธอปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้
ชิยูกินั่นเองหนามฉันสัมผัสมันเพื่อลอกมันออก
“ฮึ…”
ชิยูกิรู้สึกราวกับว่าพลังของเธอถูกพรากไปจากเธอเพียงแค่สัมผัสหนาม
“นี้อะไร?หนาม! ! ”
ชิยูกิพยายามใช้มีดที่เธอมีอยู่ในครั้งนี้ แต่มีหนามขวางทางอยู่และมันก็ใช้ไม่ได้ผล
“ไม่หรอก ชิยูกิซัง…รีบหนีไปซะก่อนที่เขาจะมา…”
นาโอะส่ายหัวและเร่งเร้าให้เธอวิ่งหนี
“เขาเป็นใคร? เขาเป็นคนทำสิ่งนี้กับคุณเหรอ!”
ชิยูกิถามนาโอะ แต่ดูเหมือนเธอจะตอบไม่ได้
“ไม่ดี……”
“นาโอะซัง! เข้มแข็งเข้าไว้!!”
ชิยูกิร้องเรียกนาโอะ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
ดูเหมือนเขาจะหมดสติไปแล้ว
“อืม… ดูเหมือนผีเสื้ออีกตัวจะจับฉันไว้แล้ว”
มีคนออกมาจากหลังห้อง
“ใคร?!”
ชิยูกิลุกขึ้นและเตรียมตัว
ร่างสวมหน้ากากเดินออกมาจากความมืดที่ด้านหลังห้อง
หน้ากากของชายคนนั้นมีการตกแต่งรูปแมงมุม ทำให้ดูน่าขนลุก
“คุณคือนาโอะซัง? คุณเป็นใคร?”
“ฉันเป็นศัตรูของคุณ ปราชญ์ผมดำ”
พวกเขาพูดชัดเจนว่าเป็นศัตรู
(นาโอะซังไม่พบสิ่งนี้เมื่อเธอค้นหาในระหว่างวัน อาจเป็นสมาชิกของสตริจส์ ได้หรือไม่ แต่ฉันรู้สึกว่ามันแตกต่างจากมอนสเตอร์ทั่วไป)
ชิยูกิรู้สึกถึงพลังเวทย์มนตร์อันทรงพลังที่มาจากคนตรงหน้าเธอ
ไม่มีใครเป็นแบบนี้ตั้งแต่นาร์โกล
“พลังมากมายขนาดนี้…เป็นไปได้ไหมว่าเขามาจากนาร์โกล?”
“ถูกต้องแล้ว”
ชิยูกิถามและชายสวมหน้ากากก็พยักหน้า
(ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของโมเดสอย่างแน่นอน ไม่มีใครเหมือนเขาเมื่อเขาโจมตีนาร์โกล บางทีเขาอาจมีนิสัยใจดีกับราชาปีศาจ?)
ชิยูกิตกใจกลัวเมื่อพบว่ามีศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าอัศวินดำที่เอาชนะเรย์จิได้
“เอาล่ะ ฉันจะขอให้พวกคุณทุกคนที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเรน่าเวรนั่นเป็นผู้เสียสละของฉัน!!”
หลังจากพูดอย่างนั้น ชายสวมหน้ากากก็พยายามร่ายมนตร์
“ให้ฉันทำเถอะ!!ทำลายแรงโน้มถ่วง! ”
ชิยูกิริเริ่มและเสกคาถา
เวทย์มนตร์นี้เป็นเวทย์มนตร์ที่บดขยี้เป้าหมายด้วยสนามแรงโน้มถ่วง
ถ้าเป็นชิยูกิ เธอคงใช้ชีวิตเพื่อหาข้อมูล แต่การยอมตามใจคนตรงหน้าอย่างง่ายดายนั้นเป็นอันตราย
สนามโน้มถ่วงเคลื่อนเข้าหาบุคคลที่สวมหน้ากาก
อย่างไรก็ตาม เวทมนตร์นั้นก็หายไปต่อหน้าต่อตาของผู้สวมหน้ากาก
“โกหก!? ฉันบล็อกมันได้โดยไม่มีเวทย์ป้องกันเลย!!”
ชิยูกิแทบไม่เชื่อเลย นี่เป็นครั้งแรกที่มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น
(มันเป็นเรื่องโกหก… ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเวทย์มนตร์ของฉันจะถูกปิดกั้นได้ง่ายขนาดนี้ และมันเหนื่อยจริงๆ เวทย์มนตร์แบบนี้ไม่ควรจะเหนื่อยขนาดนี้…)
ชิยูกิคุกเข่าลง
“ประเทศนี้เป็นดินแดนของฉันแล้ว ใครก็ตามที่อาศัยอยู่ในดินแดนนี้จะถูกปล้นพลังของพวกเขา ดูเหมือนว่าพวกคุณทุกคนมีพลังเทียบเท่ากับเทพเจ้าแห่งเอลิออส แต่คุณไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไป”
คนสวมหน้ากากเข้ามาหาชิยูกิ
(ไม่ ฉันไม่สามารถชนะตัวเองได้ ฉันต้องขอความช่วยเหลือด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง…)
ชิยูกิสงสัยว่าเธอจะจากที่นี่ไปพร้อมกับนาโอะได้ไหม
“น่าเสียดาย แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณหนีไป!! สีดำหนามโย่! ! ”
บางทีเมื่อรู้สึกว่าชิยูกิกำลังจะล่าถอย ชายสวมหน้ากากจึงใช้เวทมนตร์
สีดำจากพื้นดินหนามออกมามัดร่างของชิยูกิไว้
“คุคุคุ อย่าขยับ เอาล่ะ ให้ฉันสังเวยคุณเถอะ ฉันจะไม่ฆ่าคุณทันที แต่ฉันจะค่อยๆ ดูดชีวิตคุณออกไป”
มือของผู้สวมหน้ากากเอื้อมมือไปที่ชิยูกิ
“ไม่! ไม่! ช่วยฉันด้วยเรย์จิคุง!!!”
ชิยูกิร้องไห้และเรียกเรย์จิ
“ผู้กล้าไม่สามารถมาช่วยได้ ห้องนี้มีสิ่งกีดขวางและไม่สามารถสื่อสารด้วยเวทมนตร์ได้ ยิ่งกว่านั้นกำลังต่อสู้เพื่อปกป้องเจ้าหญิงของประเทศนี้ ไม่มีทางที่ฉันจะสามารถช่วยคุณได้ และในฐานะ ตราบใดที่ผู้กล้ายังอยู่ในดินแดนของฉัน เขาจะไม่สามารถใช้พลังของเขาได้ แม้ว่าคุณมาช่วยฉัน ฉันก็ฆ่าคุณ”
คำพูดไร้หัวใจของคนสวมหน้ากาก
(ฉันจะตายแบบนี้เหรอ ไม่ ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!)
ความกลัวก็ปะทุขึ้นภายในชิยูกิ
มือของผู้สวมหน้ากากแตะที่แก้มของชิยูกิ
มือของเขาเย็นมากจนหัวใจของชิยูกิดูเหมือนจะแข็งตัว
ชิยูกิหลับตาแน่น
ในขณะนั้นฉันได้ยินเสียงประตูเปิดจากด้านหลัง
“อะไร!!”
คนสวมหน้ากากส่งเสียงตื่นตระหนกออกมา
“เอ๊ะ? อะไรนะ?”
ชิยูกิทำเสียงประหลาดใจ
ทันใดนั้นร่างกายของฉันก็เป็นอิสระและฉันก็ถอยห่างจากคนที่สวมหน้ากาก
“คุณสบายดีไหม?”
ฉันได้ยินเสียงที่อ่อนโยน
เมื่อชิยูกิลืมตาขึ้น เธอเห็นใครบางคนปิดหน้าด้วยหมวกคลุม
(เอ๊ะ ใครนะ จากเสียงน่าจะเป็นผู้ชาย)
ชิยูกิถูกอุ้มไว้ที่แขนขวาของชายคนนั้น
ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นของชายคนนั้นและรู้สึกว่าความกลัวที่ฉันรู้สึกหายไป
“เด็กคนนี้…”
นาโอะถูกอุ้มไว้ที่แขนซ้ายของชายที่ถูกปกปิดใบหน้า
เช่นเดียวกับชิยูกิพันธะนาการจากหนามก็ได้ถูกลบออกไปแล้ว
นำชิยูกิลงกับพื้นแล้วมอบนาโอะให้
“ฮึ…”
นาโอะส่งเสียงครวญคราง
(ดี เขาหมดสติ แต่ดูเหมือนเขายังมีชีวิตอยู่)
ชิยูกิโอบแขนขวาของนาโอะไว้รอบไหล่และพยุงเธอไว้
“คุณเป็นใคร ที่ช่วยฉันกับนาโอะ” ไม่ใช่คนธรรมดาที่จะแบกมันแล้วกลับไปที่ประตูหลังจากถอดหนามออกให้”
อย่างไรก็ตาม ชายที่ซ่อนใบหน้าไม่ตอบคำถามของชิยูกิ และชี้ไปที่ประตูด้านหลังเขา
“รีบพาเด็กคนนั้นหนีไปเร็วๆ ที่เหลือฉันจะจัดการเอง”
“แต่เป็นแค่คุณ…”
หลังจากพูดไปมากมาย ชิยูกิก็หยุดพูด
เขาคิดว่าถึงเวลาต้องพานาโอะไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว
นอกจากนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง ชิยูกิรู้สึกปลอดภัยในคำพูดของชายคนนั้น
(เขาอาจจะซื้อเวลาให้ฉันได้บ้าง…)
ชิยูกิคิดเช่นนั้น
“โอเค…ขอบคุณ แต่อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป ฉันจะเรียกความช่วยเหลือ”
ชิยูกิออกจากประตู
(ฉันต้องเรียกเรย์จิคุง เขาอันตรายด้วยตัวเอง)
ชิยูกิสนับสนุนนาโอะขณะที่พวกเขาเดินผ่านทางเดินใต้ดิน
ชิยูกิแข็งแกร่งในโลกนี้
ปกติแล้วฉันสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วแม้จะอยู่ในอ้อมแขนเพียงคนเดียวก็ตาม อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาไม่มีแรงและเดินแทบไม่ได้
ชิยูกิรีบ แต่ฝีเท้าของเธอไม่เร็วขึ้น
“บางทีฉันควรจะถามชื่อของคุณ…”
ชิยูกิรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
หากเขารอดมาได้ เธอก็ตัดสินใจตามหาเขาและขอบคุณเขา
ขณะที่กำลังคิดถึงเรื่องนี้ ชิยูกิก็เดินต่อไปที่พื้น