บู๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ! ! !
เสียงอันทรงพลังดังก้องอยู่ในห้อง
จากนั้นกลิ่นตดก็อบอวลไปทั่วห้อง
โพเลนด์จึงลุกขึ้นจากเตียง
“อ๊าก!! เหม็น!! เหม็นแม้กระทั่งผมด้วย!!”
เตียงเริ่มมีกลิ่นเหม็นจนโพเลนด์นอนไม่หลับอีกต่อไป
“เอ่อ…ฉันทนไม่ไหวแล้ว…คุณจะตื่นไหม?”
โพเลนด์ลุกขึ้นและเดินไปที่ชั้นวางขนมที่เธอเก็บไว้
ถ้าจำไม่ผิดน่าจะมีกระเทียมโอยามิทอดแผ่นบางๆ
โพเลนด์เดินอย่างตื่นเต้นและเปิดตู้
แต่ไม่มีอะไรที่นั่น
“หืม? แปลกนะ ฉันคิดว่าฉันเอามาจากในครัวนะ แต่…”
โพเลนด์คิด
บางทีฉันอาจอยู่ผิดที่
ไล่ห้อง
ห้องมีขนาดใหญ่เกินความจำเป็น
ด้วยเหตุนี้ฉันจึงไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ที่ไหน
โพเลนด์คิดว่าห้องไม่จำเป็นต้องใหญ่โตขนาดนี้
อย่างไรก็ตาม เป็นเรื่องปกติที่โพเลนด์จะอาศัยอยู่ในห้องขนาดใหญ่
ท้ายที่สุดแล้ว โพเลนด์ ก็เป็นลูกสาวของราชาปีศาจที่ปกครองนาร์โกลคนนี้
กล่าวอีกนัยหนึ่งเธอเป็นเจ้าหญิง
ชื่ออย่างเป็นทางการคือ ปิปิโพเรนน่า
โดยทั่วไปเรียกว่า ปิปิ หรือเกสรดอกไม้
แต่มีคนไม่กี่คนที่เรียกชื่อนั้น
ท้ายที่สุดเขาไม่ค่อยออกจากห้อง
ผู้คนจำนวนมากที่ทำงานในวังของราชาปีศาจแห่งนี้ไม่เคยเห็นเกสรดอกไม้เลย
โพเลนด์มองไปรอบๆ ห้องของเขา
เจ้าหญิงอาศัยอยู่ในห้องที่สวยงาม
อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่หนังสือภาพบอกว่า
อย่างไรก็ตามห้องที่โพเลนด์อาศัยอยู่เต็มไปด้วยสิ่งของกระจัดกระจายและสกปรกมาก
มีคนมาทำความสะอาดแล้ว
อย่างไรก็ตาม โพเลนด์ไม่ชอบสถานที่ที่ได้รับการดูแลให้สะอาด จึงเลอะเทอะได้ง่าย
โพเลนด์ เข้าใกล้ห้องแต่งตัวและเปิดประตู
มันคงจะเก็บขนมไว้ข้างใน
เมื่อคุณเข้าไปในห้องแต่งตัว คุณจะพบเสื้อผ้าหรูหราที่ไม่จำเป็นเรียงรายอยู่
อย่างไรก็ตาม โพเลนด์ไม่เคยสวมเสื้อผ้าเลยเพราะเธอคิดว่ามันไม่เหมาะกับเธอ
ห้องแต่งตัวตอนนี้กลายเป็นห้องเตรียมอาหารของโพเลนด์
เพื่อหลีกเลี่ยงการออกไปข้างนอกให้มากที่สุด เราจำเป็นต้องตุนอาหาร
ห้องแต่งตัวนั้นสมบูรณ์แบบสำหรับสถานที่นั้น
โพเลนด์ลอดผ่านเสื้อผ้าและมองหาขนมหวาน
“อา……”
โพเลนด์อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา
เพราะฉันเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่ปรากฏอยู่ในห้องแต่งตัว
รูปร่างน่าเกลียดเหมือนหมู
รูปร่างหน้าตาของเขาคล้ายกับพ่อของเขา โมเดสราชาปีศาจมาก
“ทำไมดูไม่เหมือนแม่เลย”
โพเลนด์เกลียดรูปลักษณ์ที่น่าเกลียดของเขา
เป็นผลให้เขาเริ่มตะโกนและบอกว่าเขาหวังว่าเขาจะดูไม่เหมือนพ่อของเขา โมเดส
เมื่อโมน่าผู้เป็นแม่ของเขาได้ยินดังนั้น เธอก็โกรธและดุโพเลนด์อย่างรุนแรง
โพเลนด์ รู้สึกหวาดกลัวกับโมน่าในเวลานั้น และได้อยู่อย่างสันโดษนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
“พอแล้ว… ไปหาของหวานกันดีกว่า”
โพเลนด์หันหน้าหนีจากกระจกและค้นหาห้องแต่งตัว
อย่างไรก็ตาม ฉันไม่พบของหวานเลย
บางทีเขาอาจจะกินมันมานานแล้ว
ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องไปซื้ออาหาร
“ฝ่าบาท~! ฝ่าบาทโพเลนด์~! พระองค์อยู่ไหน~!!”
ขณะที่ โพเลนด์ กำลังคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ได้ยินเสียงจากนอกห้องแต่งตัว
เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เรียกชื่อโพเลนด์
“นี่เสียงพูจัง!? พูจัง! ฉันอยู่นี่!!”
โพเลนด์เรียกหาพูจัง
พูจังเป็นเพื่อนของโพเลนด์ และชื่ออย่างเป็นทางการของเธอคือปูชิน่า
เขาถูกเรียกว่า นายพลอสูรสัตว์ร้าย และมีสัตว์ร้ายมากมายที่อาศัยอยู่ในนาร์โกล อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
เนื่องจากเอริเทน่า แม่ทัพอสูรอสูรคนก่อน ถูกผู้กล้าแห่งแสงสังหาร ลูกสาวของเธอจึงต้องควบคุมอสูรอสูรที่อาศัยอยู่ในนาร์โกล
โพเลนด์รู้สึกเศร้าเมื่อคิดถึงเอริเทน่า
เพราะฉันเล่นกับเธอบ่อยมากตอนเด็กๆ
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมสำหรับ โพเลนด์ ผู้กล้าแห่งแสงจึงเป็นคนที่เขาไม่สามารถให้อภัยได้
โพเลนด์ที่ชอบผู้ชายหล่อๆไม่ยอมแพ้หรอก
ผู้กล้าแห่งแสงมาเพื่อเอาชนะโมเดส พ่อของโพเลนด์
ด้วยความแข็งแกร่งอันเหลือเชื่อของเขา เขายังเอาชนะรันฟิวด์ ซึ่งเป็นเดมอนที่แข็งแกร่งที่สุดได้อีกด้วย
ในเวลานั้น โพเลนด์ขี้อายขังตัวเองอยู่ในห้องและตัวสั่น
โชคดีที่ผู้ที่ถูกอัญเชิญจากอีกโลกหนึ่งสามารถเอาชนะผู้กล้าแห่งแสงได้ ดังนั้น โพเลนด์ และคนอื่นๆ จึงปลอดภัย
แม้ว่าโพเลนด์จะไม่เคยพบเขามาก่อน แต่เขาก็รู้สึกขอบคุณมัน
เมื่อโพเลนด์ออกจากห้องแต่งตัว เขาเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ตรงนั้น
มันคือปูซิน่าอย่างแน่นอน
ปกติแล้วเธอจะดูเหมือนเด็กสาวตัวเล็ก ๆ แต่ตัวตนที่แท้จริงของเธอก็คือแวร์แบร์ คุณสามารถอยู่ในร่างของหมียักษ์ได้
“ฝ่าบาท ข้าพเจ้ามาตรวจสอบสถานการณ์ นึกว่าอาหารจะหมดแล้ว เลยเอาอาหารมาเผื่อไว้”
“โอ้! สมกับเป็นพูจัง~! เขารู้ว่าฉันหิวแค่ไหน~! ขอบใจนะ~! พูจัง!”
โพเลนด์กอดพูซิน่า
“กู๊ดจี้!!!”
พูซิน่าดูเหมือนเธอจะเจ็บปวดเมื่อ โพเลนด์ กอดเธอ
“อ๊ะ! ขอโทษค่ะ พูจัง! ไม่ได้เจอกันนานเลย เลยลืมไปว่าต้องกดดันขนาดไหน!”
โพเลนด์มีความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ที่สืบทอดมาจากพ่อของเขา
คุณสามารถบดขยี้ออร์คหลายตัวได้ด้วยคลื่นแสงจากแขนของคุณ
ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายที่แข็งแรงของพูซิน่า เธอคงกลายเป็นเนื้อสับไปแล้ว
“ไม่มีปัญหาครับฝ่าบาท นอกจากนี้ อาหารที่เรานำมาก็เพียงพอแล้วใช่ไหม?”
เมื่อโพเลนด์ ขอโทษ พูซิน่าก็โบกมือบอกว่าไม่เป็นไร
โพเลนด์ มองไปที่อาหารที่พูซิน่านำมา
มีอาหารเพียงพอสำหรับหนึ่งมื้อสำหรับออร์คผู้โลภ แต่จากมุมมองของโพเลนด์ แม้จะไม่เพียงพอก็ตาม
“ยังไม่พอนะพี่จัง ยังมีอีก”
“ตามที่คาดไว้ ฉันจะนำมาเพิ่มเติม”
หลังจากพูดเช่นนั้น พูซิน่าก็หันหลังกลับ
“รอก่อน พูจัง ฉันก็จะไปเหมือนกัน”
คุณสามารถนำอาหาร พูซิน่าไปได้ในปริมาณจำกัด
ยิ่งกว่านั้นโพเลนด์เองก็อยากจะเลือก
“ไม่เป็นไรฝ่าบาท ข้าขอออกจากห้องได้ไหม?”
“ฮึ!!”
โพเลนด์หมดคำพูด
โพเลนด์ที่ไม่มั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองไม่อยากออกจากห้องให้มากที่สุด
อย่างไรก็ตาม คุณไม่สามารถแทนที่ท้องด้วยหลังได้
“…ให้มากที่สุด ฉันจะรีบไป จะได้ไม่โดนใครเห็น”
เมื่อ โพเลนด์ พูดอย่างนั้น พูซิน่าก็ถอนหายใจ
“เฮ้อ… ฝ่าบาท นอกจากเดม่อนและดาร์กเอลฟ์แล้ว ยังมีคนน่าเกลียดที่นี่อีกมากในนาร์โกล พระองค์ไม่ได้สนใจมากเกินไป”
ฉันแน่ใจว่าพูซิน่าพูดถูก
มีคนน่าเกลียดมากมายในนาร์โกล
อย่างที่พูซิน่าบอก ฉันใส่ใจมากเกินไป
“นั่นอาจเป็นเรื่องจริง แต่คุณไม่รู้ว่าใครกำลังดูอยู่ ฉันเป็นห่วง…”
โพเลนด์ ขอโทษและพาพูซิน่าออกจากห้อง
วังของราชาปีศาจมีขนาดใหญ่มาก
จากห้องโพเลนด์ถึงห้องครัวมีระยะทางไกลมาก
โพเลนด์เคลื่อนตัวจากเงาหนึ่งไปอีกเงาหนึ่งของเสาอย่างรวดเร็ว
ฉันทิ้งพูชิน่าไว้ข้างหลังระหว่างทาง แต่โพเลนด์ไม่ได้กังวลเรื่องนี้เพราะเธอสามารถรออยู่ในครัวได้
แทนที่จะเป็นเช่นนั้น คุณต้องทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็นมัน
ฉันรู้เวลาที่ทหารออร์คลาดตระเวนและเอ็มปูซา สาวใช้ทำความสะอาดต้องใช้เวลา
ในช่วงเวลานี้ไม่ควรมีใครผ่านโถงทางเดิน
โพเลนด์เคลื่อนที่
รีบไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็ว
“อา!!!”
โพเลนด์อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา
ขณะที่ฉันกำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องครัว ก็มีใครบางคนออกมาจากมุมถนน
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เราคงได้ปะทะกัน
โพเลนด์ช้าลงอย่างรวดเร็ว
หากปะทะกับพลังของโพเลนด์คู่ต่อสู้จะกลายเป็นเนื้อสับ
(แย่!! มาไม่ทัน!!)
โพเลนด์ชะลอความเร็วลงแต่หยุดไม่ได้ และจบลงด้วยการกระโดดเข้าไปชนคนที่ออกมา
อย่างไรก็ตาม นั่นคือตอนที่เราเกือบจะชนกัน
ร่างกายของโพเลนด์หมุนไป
หลังจากการหมุนหนึ่งครั้ง โพเลนด์ ก็ล้มลงกับพื้นด้วยก้นของเขา
โพเลนด์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เป็นเรื่องจริงที่เราเกือบชนกัน
อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ได้ชนเธอและได้แต่นั่งลงบนพื้นโถงทางเดิน
“คุณสบายดีไหม?”
คนที่กำลังจะปะทะกับโพเลนด์ก็ตะโกนออกมา
นั่นคือตอนที่โพเลนด์เห็นว่าเป็นใคร
รู้สึกเหมือนเวลาหยุดลงสำหรับโพเลนด์
คนที่ฉันเกือบชนคือชายร่างอัศวินดำ
เขาถือหมวกกันน็อคไว้ใต้แขนของเขา
ด้วยเหตุนี้ฉันจึงสามารถเห็นใบหน้าของเขาได้
ผมสีดำและผิวขาว
ไม่ใช่เดมอนเพราะเขาไม่มีเขาบนหัว
แม้ว่าเธอจะดูเรียบๆ ไปหน่อย แต่ใบหน้าของเธอก็งดงามราวกับเทพเจ้าเอลิออสผู้เป็นผู้ชาย
(ใคร!? ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร ใคร!? สุภาพบุรุษคนนี้คือใคร――――――!!!!!?)
โพเลนด์อดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง
มันเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันเห็นในวังของราชาปีศาจแห่งนี้
เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ได้อยู่ในนาร์โกลอย่างแน่นอน
ถ้าเขาอยู่ที่นั่น โพเลนด์ที่รักผู้ชายหล่อคงจะสังเกตเห็น
โพเลนด์มองไปที่ชายคนนั้น
มันควรจะเป็นเผ่าพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์อย่างแน่นอน
ถ้าไม่เช่นนั้น ศพคงจะกระจัดกระจายเมื่อชนกับโพเลนด์
เขาดูดี แต่เขาไม่ใช่เดม่อน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาดีกว่าเดมอน
“คุณโอเคไหม? ยืนขึ้นได้ไหม?”
ชายที่อยู่ในรูปของอัศวินดำยื่นมือออกไป
ทันทีที่เขาจับมือเธอ โพเลนด์ก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น
โพเลนด์อดไม่ได้ที่จะบีบมือเธอแน่น
แต่ผู้ชายไม่ขยับ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันมีพลังเทียบเท่ากับ โพเลนด์
มันกระตุ้นแบบนั้น
เมื่อคุณยืนอยู่ที่โถงทางเดิน ผู้ชายจะสูงกว่าโพเลนด์ ดังนั้นคุณจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา
“เกิดอะไรขึ้น? คุณได้รับบาดเจ็บที่ไหนสักแห่งหรือเปล่า?”
ชายคนนั้นกังวลเกี่ยวกับโพเลนด์ แต่โพเลนด์ไม่สามารถพูดได้อย่างเหมาะสม
ฉันเปิดปากของฉัน
“ฝ่าบาท~!! อย่ารอช้า~!!!”
ในที่สุด พูซิน่าก็ตามทัน
“โอ้? นี่นายพลพูซิน่า”
ผู้ชายคนหนึ่งเรียกพูซิน่า
“อา!? นี่คือ ท่านลอร์ดอัศวินของคุณ ไม่นานมานี้”
พูซิน่าโค้งคำนับชายคนนั้น
โพเลนด์มองดูสถานการณ์ด้วยความประหลาดใจ
พูซิน่ายังมีอันดับค่อนข้างสูงในนาร์โกล
ไม่มีทางที่โพเลนด์จะไม่รู้จักใครซึ่งมีฐานะสมควรได้รับการขนานนามว่าท่านลอร์ด
ตัวตนที่แท้จริงของชายคนนั้นเริ่มไม่ชัดเจนมากขึ้น
“อืม ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่า?”
โดยไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร พูซิน่ามองไปที่ โพเลนด์ และชายคนนั้นแล้วเอียงศีรษะ
“ครับ ท่านนายพลพูซิน่า จริงๆ แล้วเราเกือบจะชนกันที่โถงทางเดินเลย… ว่าแต่ ท่านนายพลพูซิน่า คนนี้เป็นใครครับ ผมว่าเขาพูดว่าฝ่าบาทครับ?”
ชายคนนั้นพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ
ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับอาการของโพเลนด์
โพเลนรู้สึกว่าเขาควรพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้
“นี่คือฝ่าบาทปิปิโพเลนน่า เธอเป็นธิดาของราชาปีศาจ”
พูซิน่าแนะนำโพเลนด์
จากนั้นสีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปจนน่าประหลาดใจ
ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้คิดว่าโพเลนด์เป็นเจ้าหญิงของราชาปีศาจ
“เป็นเช่นนั้นหรือ? ฉันขอโทษ ฝ่าบาท พระองค์ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
ผู้ชายคุกเข่าต่อหน้าโพเลนด์และโค้งคำนับ
หัวใจของโพเลนด์เต้นรัวเมื่อเห็นชายคนนั้น
“ไม่ ไม่ ไม่!! ไม่เป็นไร!!”
โพเลนด์แทบจะกัดลิ้นของเธอ
อย่างไรก็ตาม ชายคนนั้นดูโล่งใจเมื่อฉันบอกเขาว่ามันโอเค
นั่นเป็นรอยยิ้มที่น่ารัก
“ดี ฉันมีเรื่องต้องทำก็ต้องไป ขอประทานโทษ ฝ่าบาทปิปิโพเลนน่า”
จากนั้นชายคนนั้นก็ออกไปต่อหน้าโพเลนด์
เมื่อโพเลนด์มองดูแผ่นหลังของเขา เขาไม่อาจละสายตาไปจากทิศทางที่เขากำลังเดินไปได้
“มีอะไรผิดปกติหรือคะท่าน?”
พูชิน่ากังวลเมื่อเห็นโพเลนดูดูตกตะลึง
“ใคร…?”
“เอ๊ะ?”
“สุภาพบุรุษคนนั้นคือใคร พูจัง?”
โพเลนด์คว้าคอของพูซิน่า
“มันเจ็บปวดนะฝ่าบาท…”
“ได้โปรด!! บอกมา!! พูจัง!!”
โพเลนด์ เขย่าพูซิน่าอย่างรุนแรง
“คนๆ นั้นคือท่านลอร์ดคุโรกิ… เขาคือผู้ที่แข็งแกร่งที่เอาชนะผู้กล้าแห่งแสงคนนั้นได้…”
หลังจากพูดอย่างนั้น พูซิน่าก็เป่าฟองอากาศและหยุดเคลื่อนไหว
“ลอร์ดคนนั้นคือคนที่เอาชนะผู้กล้าแห่งแสงเหรอ? นั่นเป็นเรื่องโกหก…ฉันไม่คิดว่าพ่อจะเรียกเขามา”
จนถึงตอนนี้ สหายของโมเดสพ่อของฉันหลายคนที่เทียบเท่ากับเผ่าพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์นั้นน่าเกลียด
โพเลนด์คิดว่าคนที่เอาชนะผู้กล้าแห่งแสงก็ต้องน่าเกลียดเช่นกัน
“ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษที่วิเศษขนาดนี้…”
โพเลนด์ยังคงมองไปยังทิศทางที่อัศวินดำคุโรกิจากไป
พูชิน่านอนอยู่บนพื้นและเป่าฟองสบู่อยู่ที่เท้าของเขา