หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป – บทที่ 542 ความหวานสั้นๆ

บทที่ 542 ความหวานสั้นๆ

บทที่ 542 ความหวานสั้นๆ

“เยาเยา ข้าคิดถึงเจ้า”คิดถึงมากๆจริงๆ

ตั้งแต่เห็นนางก็อยากพูดประโยคนี้

แต่ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจแล้ว

ก็รู้อยู่ว่าเรื่องที่นางอยากทำ จะทำอย่างไม่ลังเล แต่เขาก็ไม่ควรปล่อยนางจากตัวเองมาคนเดียว แม้ว่าจะต้องมัด ก็จะต้องมัดนางไว้ข้างกายตัวเอง ความเจ็บปวดและความทรมานทั้งหมด ก็ควรจะให้เขารับไว้

นางควรที่จะมีความสุข ได้กินอาหารทั้งโลกก็ไม่เป็นไร ได้ตั๋วเงินทั้งโลก ทำเรื่องทุกอย่างที่นางมีความสุข

รอหลังจากเรื่องทั้งหมดมันจบ นางอยากไปไหน จะพานางไปที่นั่น……

สุดท้ายก็เป็นหลานเยาเยาที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ ผลักเย่แจ๋หยิ่งออกไป เขาจึงปล่อยนางอย่างเศร้าๆ แต่แม้จะปล่อยแล้ว มือใหญ่ก็ยังจับมือนางไว้อย่างไม่ยอม

“ไม่ให้กอดแล้วยังไม่ให้จับมืออีก?”เขาเรียกร้อง

“ไม่ได้ไม่ให้ ตอนนี้พวกเราต้องคุยเรื่องจริงจัง”เรื่องจริงจังร้ายแรง

“อื้ม!”แต่มือก็ยังไม่ปล่อย จากนั้นก็มองตานาง “คุยเลย!”

“อาการบาดเจ็บบนตัวเจ้าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงรุนแรงถึงขั้นนั้น?”

ก่อนหน้านี้ที่เขาจับชีพจรให้เขา ก็พบว่าร่างกายของเขาแย่มาก อวัยวะภายในทั้งหมดเหมือนเกินพิกัด กำลังก็ถูกใช้เกินจนหมด……

ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาตั้งใจเด็ดเดี่ยว เขาจะต้องล้มลงไปแน่

“พูดประโยคเดียวก็เพราะอยากเจอเจ้าเร็วๆ”

หลังจากนั้นเย่แจ๋หยิ่งก็พูดว่าตอนที่อยู่ที่เพาะพันธ์ุดอกกระดูกขาวได้เจอกับนักฆ่าและโดนซุ่มโจมตี แล้วก็พลิกเหตุร้ายให้กลายเป็นอย่างไร ตลอดทางที่มุ่งไปยังทะเลทราย ได้เห็นเครื่องหมายที่นางทิ้งไว้

เรื่องที่ได้รับบาดเจ็บ ก็พูดสรุปง่ายๆประโยคเดียว

เย่แจ๋หยิ่งไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไร แต่หลานเยาเยากลับทำหน้าขรึม พูดตำหนิว่า:

“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าสถานการณ์ของเจ้าตอนนี้มันแย่มาก?”

เย่แจ๋หยิ่งที่ถูกนางโมโหใส่ก็ตกใจเล็กน้อย แต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรักขึ้นมาทันที

“มีเจ้า ก็ไม่กลัวว่าจะแย่!”

“ข้าไม่สามารถอยู่กับเจ้าได้ตลอดชีวิต ตอนนี้ข้า……อื้อ……”ประโยคด้านหลังยังไม่ทันได้พูดออกมา ปากก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากอย่างกระทันหัน

ริมฝีปากเย็นเล็กน้อยของเขา ลิ้มรสอยู่บนริมฝีปากนางอย่างละเอียด ราวกับกำลังชิมขนมล้ำค่า เห็นๆอยู่ว่าต้องการมากกว่านี้ แต่ก็จำเป็นต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้

หลังจากนั้นครู่นึง!

เขาถึงปล่อยนางไปทั้งๆที่ยังไม่สมใจ

“เจ้าคือคนที่จะอยู่กับข้าไปตลอดชีวิต ไม่มีเจ้า อาการป่วยของข้าก็ไม่จำเป็นต้องดี ดังนั้นนะเยาเยา เจ้าสบายดี ข้าก็สบายดี”

เสียงทุ้มต่ำ มีความแหบแห้งเล็กน้อย

ได้ยินดังนั้น!

หลานเยาเยาก็ปวดใจ

สบายดีหรือ?

จะสบายดีได้อย่างไร? อย่างมากนางก็มีชีวิตได้มากสุดสามวัน

ดังนั้น นางจึงหยิบเม็ดยาสองสามเม็ดที่มีสีต่างกันออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บ แล้วก็หยิบน้ำออกมา ส่งให้เขาตรงหน้า

“รีบกินยา”

“ป้อนข้า!”เย่แจ๋หยิ่งยกรอยยิ้มมุมปาก ออดอ้อนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ยานั้นขม พอเจ้าป้อนมันก็หวาน”

พูดๆไป เย่แจ๋หยิ่งก็ดึงแขนเสื้อนางส่ายไปมาเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าและความรู้สึกเหมือนเด็กว่า ถ้าเจ้าไม่ป้อน ข้าก็ไม่กิน

หลานเยาเยายกมุมปากเล็กน้อย

สงสัยมากจริงๆว่าเย่แจ๋หยิ่งนั้นบาดเจ็บตรงไหน เห็นชัดว่าสมองเผาไหม้ไปแล้ว ถึงได้ออดอ้อนนางขึ้นมา

ดังนั้น!

ทำหน้านิ่ง เท้าสะเอว พูดด้วยน้ำเสียงสั่งการ:

“รีบ!กิน!ยา!”

เมื่อเห็นสีหน้าของหลานเยาเยา เย่แจ๋หยิ่งก็แอบพูดไม่ดีออกมา “อือ” และกินยาเข้าไปเงียบๆ แม้แต่น้ำก็ไม่ดื่ม กัดแกร๊กๆและกลืนเข้าไป

“ไม่ขมหรือ?”

ถ้าไม่ใช่เหตุสุดวิสัย ใครจะกินยาแบบนี้กัน?

เย่แจ๋หยิ่ง : “ไม่รู้”

“หมายความว่าอย่างไร?” ขมไม่ขมก็ไม่รู้เหรอ?

หลานเยาเยาขมวดคิ้ว กำลังสงสัยว่าเย่แจ๋หยิ่งสูญเสียการรับรสไปหรือไม่ เขาก็เอนตัวมา มองจ้องใบหน้าเขาที่จู่ๆก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด

ริมฝีปากแนบชิดกันอีกครั้ง ครั้งนี้เย่แจ๋หยิ่งไม่ใช่แค่ลิ้มรสแล้วก็หยุดแล้ว แต่กลับเข้ารุกและครอบครอง จูบที่ไม่คิดถึงความเป็นส่วนตัว

เดิมทียังมีรสชาติของความขมเล็กน้อย แต่พอเย่แจ๋หยิ่งกวาดลิ้น ทันใดนั้นก็มีรสขมอยู่ทั่วปาก

“เย่แจ๋หยิ่ง……อื้อ……ปล่อยข้า……”

หลานเยาเยาอยากปัดเขาออก แต่กลับถูกเขาจูบจนร่างกายไร้เรี่ยวแรง เห็นๆอยู่ว่าใช้แรงผลักเขาออก สุดท้ายพอไปอยู่บนร่างกายกลับเป็นการผลักเบาๆอย่างออดอ้อน

จนกระทั่งรสขมค่อยๆจางหายไป เย่แจ๋หยิ่งถึงจะปล่อยนาง และถามกลับว่า

“หวานแล้วใช่ไหม?”

“หวาน?”

ริมฝีปากบวมแดงเล็กน้อยของหลานเยาเยาบ่นพึมพำ โมโหยกมือขึ้นจะตีเย่แจ๋หยิ่ง เย่แจ๋หยิ่งที่คาดไว้แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ก็แฉลบตัวออก และวิ่งไป

“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าหยุดเลยนะ”

“ไม่ได้ เหลียงเฉินบอกข้าว่าสามีควรจะเป็นผู้นำ แสดงคุณลักษณะของสามีออกมาอย่างเต็มที่ ข้าก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผลดี”คำพูดนี้พูดออกมาอย่างมีพลัง

“เหลียงเฉินเองก็เชื่อฟังภรรยา แอบตามจีบเสี่ยวฮัวมาสามปี ก็ยังไม่ติด เสี่ยวฮัวบอกให้ไปตะวันออก เขาไม่กล้าไปตะวันตก เจ้ายังหวังให้เขามาสอนอีกเหรอ?” นางโมโหมาก ไล่จะตีเย่แจ๋หยิ่ง

ทันใดนั้น!

ก็มีเสียงม้าร้องฮี้ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ หลานเยาเยาหยุดฝีเท้าทันทีและมองไปตามเสียง ก็เห็นม้าเหงื่อโลหิตผอมแห้งตัวหนึ่งวิ่งมาทางนาง วิ่งไปพร้อมกับส่งเสียงร้องฮี้กับนาง

คือสวนหยู่!

หลังจากมรสุมทะเลทรายก็ไม่เคยเจอมันอีก หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องต่างๆ นางถึงขั้นคิดว่ามันน่าจะรอดกลับมายากแล้ว

คิดไม่ถึงว่ามันจะยังมีชีวิตอยู่ ดีเหลือเกิน!

“สวนหยู่!”

หลานเยาเยาเอานิ้วชี้เข้าปาก และเป่าเป็นนกหวีด

สวนหยู่ยิ่งวิ่งเร็วขึ้น

ทันทีที่พุ่งมายังข้างกายนาง สวนหยู่ก็ถูๆนางตลอด ทั้งยังส่งเสียงสะอื้น ทำให้นางอย่างปวดใจ กอดหัวสวนหยู่อยู่นางไม่ยอมปล่อย

“แค่กแค่ก!”

เย่แจ๋หยิ่งไอขึ้นมาเบาๆ

พบว่าหลานเยาเยากอดสวนหยู่ ไม่สนใจเขา จึงอดไม่ได้ที่ฉายความไม่พอใจออกมา มองสวนหยู่ด้วยสายตาที่เย็นชา

พอมาถึงก็แย่งความรักของเยาเยาไป……

พอคิดถึงตอนที่สวนหยู่อยู่กลางทะเลทราย หิวจนแทบไม่มีแรงเดิน แถมยังคาบผ้าของหลานเยาเยา พยายามเดินไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต

สายตาก็ค่อยๆอ่อนลง ก้าวไปข้างหน้าและลูบหัวมัน

จากนั้นก็เห็นเล่หกของเขามาแล้ว รีบยกมุมปากขึ้น ตรงไปลากบังเหียนของเล่หก พาเล่หกมาตรงหน้าสวนหยู่

ทันทีที่เห็นเล่หก สวนหยู่ที่กำลังเพลิดเพลินกับการกอดของหลานเยาเยา ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที และถูๆหัวของเล่หก

หลานเยาเยา: “เป็นอะไร? สวนหยู่”

เย่แจ๋หยิ่ง: “เล่หกมาแล้ว”

“……”สวนหยู่ม้าเจ้าชู้ตัวนี้ เมื่อเห็นคนรักก็ไม่ต้องการนางที่เป็นเจ้านายแล้ว

มองสวนหยู่ที่ผละออกจากอ้อมกอดของตัวเอง หมุนไปสนิทสนมกับเล่หก หลานเยาเยาก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เห็นท่าทางของเล่หกที่สนิทสนมกับสวนหยู่มาก

นางไม่สามารถแย่งสวนหยู่กลับมาได้แล้วใช่ไหม?

“เยาเยา เล่หกไม่ได้เกิดความชอบง่ายๆ เจ้าจะมาบังคับให้เลิกรักกันไม่ได้”

“ข้า……”นางจะทำที่ไหนกัน?

เพียงแต่อารมณ์ที่ตนเองเลี้ยงม้ามาจนโต จะถูกคนอื่นแย่งไปไม่มีใครเข้าใจนาง นางกลัดกลุ้มมาก

“เจ้าควรจะดูแลข้าเยอะๆ”

“ทำไม?”

“ข้าถูกเจ้าไม่สนใจตั้งนาน ไม่ควรจะชดเชยหน่อยรึ?”เย่แจ๋หยิ่งทำหน้าเย็นชาไม่พอใจ

“……”ท่าทางของเขา สีหน้าที่แสดงออกมาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่บอกว่าจูบหน่อย

ทั้งสองคนเดินไป พูดคุยไป ในบางครั้งหลานเยาเยาก็ถูกเอาเปรียบอย่างงงๆ โมโหจนนางอยากจะตีคน ไม่ยอมแพ้ที่จะตีเขาให้ได้

ฉากที่สวยงามฉากนี้ ถูกชายผู้หนึ่งยืนดูอยู่จากที่ไกลๆ

นัยน์ตามีความริษยา อิจฉา สุดท้ายก็คือปล่อยวาง

ที่แท้ เมื่ออยู่ต่อหน้าเสด็จอา หลานเยาเยาถึงจะเป็นหลานเยาเยาจริงๆ ไม่มีอะไรมาเจือปน อยากหัวเราะก็หัวเราะ อยากโมโหก็โมโห ไม่ต้องเก็บอะไรไว้ทั้งนั้น……

หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป

หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป

อ่านนิยาย เรื่อง หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป ฟรี ได้ที่ novel-fast 


บทนำ
โดยนำเนื้อเรื่องมาจากบางส่วนของ หวางเฟยเสด็จ ท่านอ๋องหลีกไป
ได้ยินมาว่าท่านอ๋องเป็นคนโหดร้าย เขาไม่ชอบเข้าใกล้ผู้หญิง?ไม่ใช่เลย ตั้งแต่เขาแต่งงานกับคุณหนูหกของจวนแม่ทัพก็เปลี่ยนไปแล้ว “เยาเยาร่างกายอ่อนแอ ไม่ชอบพูดคุย ข้าไม่วางใจให้เขาไปคนเดียว”รู้สึกอับอายนัก!พระชายาใช้ไม้ตีรัชทายาท นังเสแสร้ง ปากนั้นสามารถทำให้คนตายกลับมามีชีวิตได้ ยังไม่วางใจอีกหรือ?“เยาเยา นางไม่มีความรู้ที่เกี่ยวกับสงคราม ฝีมือทางการแพทย์ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พวกเจ้าอย่ารังแกนาง”ทหารของฝ่ายศัตรูกระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก ตอนนี้ทหารสิบหมื่นที่ถูกพระชายาวางแผนมาเป็นเชลยศึกกำลังรอการถอนพิษอยู่ นี่ไม่ใช่กลยุทธ์ของพระชายาเย่ หรอ?“ เยาเยานางไร้เดียงสา ไม่เคยยุ่งกับคนอื่น” ทหารทั้งหลายเหลือบมองเจ้านายที่กำลังหลีกเลี่ยงเพื่อความรัก เจ้านาย จริยธรรมของท่านที่อยู่ไหน?

เรื่องย่อ

“อูว์……”

เสียงหมาป่าเห่าหอนยาวอย่างน่าสยดสยองข้างหู หลานเยาเยาที่ค่อยๆ ได้สติงงเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้

เสียงหมาป่าเหรอ?

มีองค์กรผู้ก่อการร้ายปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือลับในใจกลางเมือง รอบทิศเต็มไปด้วยตึกอาคารสูง

จะมีหมาป่าได้อย่างไร?

หลานเยาเยาต้องการลืมตาเพื่อสำรวจ แต่พบว่าเปลือกตาหนักราวกับพันกิโลเปิดยาก

ทั่วร่างกายเหมือนถูกแทงด้วยมีดร้อนนับหมื่นเล่ม เจ็บปวดเหมือนใจจะขาด

ทันใดนั้น!

“กรุ๊บๆ……”

ราวกับเสียงกระดูกที่ถูกเคี้ยวละเอียดทีละนิด ตามด้วยกลิ่นคาวเลือดคลุ้งแตะเข้าไปที่จมูก

หลายเยาเยารู้สึกไม่ดี……

เธอพยายามลืมตาทันที หลังจากที่เธอดิ้นรนนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดดวงตาของเธอก็เปิดออก

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นหลังจากที่สายตาปรับแสงได้

ภาพที่เห็น ทำให้หลานเยาเยาเสียวสันหลังในทันที

หมาป่าผอมหนังติดกระดูกที่หิวโหยตัวหนึ่ง กำลังกัดกินศพหญิงในชุดโบราณอย่างบ้าคลั่ง

หลานเยาเยารีบพยุงร่างกายที่เจ็บปวดสุดจะทนถอยหลังอย่างช้าๆ ……

“ฉับ……”

หินแหลมคมแทงบาดแผลของเธอ ทำให้เธอคร่ำครวญอย่างช่วยไม่ได้

ทันใดนั้นหมาป่าผู้หิวโหยก็หันมามอง พบว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ขนบนร่างกายลุกซู่ทันที เขี้ยวเต็มไปด้วยเลือด

กระโจนเข้ามาทันที

เขี้ยวอันแหลมคมของหมาป่าผู้หิวโหยเล็งไปที่คอหลานเยาเยา ก่อนที่จะถูกหมาป่าผู้หิวโหยกระโจนเข้าใส่ หลานเยาเยาบิดตัว

หมาป่าผู้หิวโหยพลาดท่า เมื่อหันตัวกลับมาก็ถูกหลานเยาเยาใช้มือทั้งสองบีบคอมันอย่างดิ้นไม่หลุด

ไม่ว่าหมาป่าผู้หิวโหยจะดิ้นรนอย่างไร และแม้เล็บเท้าทั้งสี่ของมันจะฉีกเสื้อผ้าและเลือดเนื้อของเธออย่างไร

เธอก็ไม่ยอมปล่อย

ค่อยๆ ……

แรงดิ้นรนของหมาป่าผู้หิวโหยลดลงต่อเนื่อง กระทั่งสูญเสียแรงขัดขืน หยุดหายใจในที่สุด

“เฮ้อ……”

หลานเยาเยาถอนหายใจโล่งอก

ขณะนี้!

เธอเพิ่งพบว่าตนอยู่ใต้หน้าผาสูง ล้อมรอบด้วยหินเย็บเฉียบสีเทา มีซากกระดูกที่ยุ่งเหยิงและไม่สมบูรณ์หลายชิ้นบนหิน

ใบหน้าซีดเผือดของหลานเยาเยาค่อยๆ ขยับไปที่ข้างศพหญิงชุดโบราณนั้น พอเห็นใบหน้าของเธอ

เหมือนในหัวของหลานเยาเยาเปิดออก ความทรงจำประหลาดเป็นส่วนๆ เติมเต็มเข้ามาสมอง……

“โอ๊ย……”

ความรู้สึกปวดหัวทำให้เธอทนไม่ไหวและร้องออกมา!

ผ่านไปค่อนข้างนาน

หลานเยาเยาก็ได้สติหลังจากตกใจ ตะโกนด่าออกไปอย่างอดมิได้

“แม่เอ๊ย ข้ามภพซะแล้ว!”

ใบบัตรเครดิตมีวงเงินตั้งแปดหลักเชียวนะ!

คิดถึงจุดนี้ ในใจก็โศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

หลานเยาเยาขยับร่างกายราวกับร่างกายกำลังจะกระจุย ก็ดึงถูกบาดแผลที่เกิดจากตกลงมาจากหน้าผาในทันที

ทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้าเบาๆ เดินมา และยังเข้าใกล้เรื่อยๆ แรงอาฆาตที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ……

มีคนมาแล้ว!

สายตาของหลายเยาเยาคมชัดขึ้นในทันที ดึงหินแหลมคมก้อนนั้นออก

หัว แล้วหันหลังกลับทันที ทำให้องครักษ์ที่คนเป็นๆ ทั้งสองสัมผัสเงียบๆ จากด้านหลังเธอตกใจ

องครักษ์ผอมและอ้วนทั้งสองคือคนที่บังให้เจ้าของร่างและหญิงที่นอนอยู่กับพื้นกระโดดผา……

“นางยังไม่ตายหรือ?”

คนเลวอายุยืนจริง!

แต่ดูท่าคงใกล้ตายแล้ว องครักษ์อ้วนที่ใบหน้าดุดัน เห็นสายตาที่แหลมคมหลานเยาเยา ใจสั่นอย่างไร้เหตุผล

“จะตายอยู่แล้ว งั้นรีบส่งนางไปพบยมบาลล่วงหน้า กลับไปจะได้รายงานได้”

องครักษ์ผอมจ้องหลายเยาเยาที่ที่เหลือลมหายใจแผ่วเบา ความรู้สึกกลัวเล็กน้อยในตอนนั้นหายไปหมดแล้ว

หลายเยาเยาถูกบังคับให้กระโดดผาแล้ว คุณหนูสี่ไม่เห็นศพก็ไม่วางใจ

เลยสั่งให้พวกเขาไปยืนยันความเป็นความตายใต้หน้าผา

คาดไม่ถึงว่ากระโดดจากหน้าผาสูงขนาดนั้นแต่เธอไม่ตาย……

องครักษ์ผอมตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ดึงดาบแล้วฟันลงไปที่หลานเยาเยา

หลานเยาเยาหยีตาเล็กน้อย หลบดาบที่ฟันลงมาอย่างรวดเร็ว พลิกมือที่ถือหินทุบไปที่หน้าขององครักษ์ผอม

และมืออีกข้างก็คว้ามีดจากมือของเขา แทงตรงไปที่องครักษ์อ้วนที่ไม่มีการตอบสนองที่อยู่ข้างๆ

การกระทำทั้งหมดเสร็จสิ้นเพียงชั่วขณะเดียว รวดเร็ว แม่นยำ โหดเหี้ยม!

“โอ๊ย……”

“โอ๊ย……”

เสียงโอดครวญทั้งสองดังขึ้น องครักษ์อ้วนตายคาที่ องครักษ์ผอมถูกฟันเข้าที่หน้า เลือดท่วมเต็มหน้า ตาบอดไปอีกข้างหนึ่ง

ขณะนี้นอนร้องทุรนทุรายอยู่กับพื้น

เมื่อกี้เอาแรงที่มีทั้งหมดออกมาใช้ หลังฆ่าองครักษ์อ้วนตาย หลานเยาเยาก็เข่าอ่อนแทบล้มลง

เธอใช้มีดค้ำกับหิน พยุงร่างของตนเอง!

ในนามทหารแพทย์ที่มาจากกองกำลังพิเศษ เข้าใจสัจธรรมหนึ่งอย่างลึกซึ้ง ไม่จะไม่สามารถฆ่าศัตรูให้ตายได้ก็ตาม

อย่างน้อยก็ต้องทำให้เขาสูญเสียแรงต่อต้าน

ฮึๆ ……

ตอนนี้เธอไปไกลเกินมาตรฐานแล้ว!

ไม่เพียงฆ่าตายทันที ยังทำให้อีกคนสูญเสียแรงต่อต้าน

หลังจากหลานเยาเยาดีขึ้นบ้างแล้ว ค่อยๆ เดินเข้าใกล้องครักษ์ผอมพร้อมดาบ

เมื่อองครักษ์ผอมเห็นว่าองครักษ์อ้วนตายแล้ว เสียขวัญ ตอนแรกอยากลุกขึ้นและอาศัยจังหวะที่เธอเผลอฆ่าเธอให้ตาย

แต่เมื่อเขาเห็นตัวตนของหลานเยาเยา มีดก็จ่ออยู่ที่คอของเขาแล้ว……

เขาตกใจรีบร้องขอชีวิต:

“คุณหนูหกไว้ชีวิตข้าด้วย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ เป็นคำสั่งของคุณหนูสี่ ข้าเพียงแค่รับคำสั่ง……อ่า……”

เอ็นดูเขาเอ็นเราขาด!

จัดการกับองครักษ์ผอมเรียบร้อย หลานเยาเยาทิ้งดาบลง ล้มลงกับพื้นทันที เธออยากปิดตาแล้วหลับไป……

แต่เมื่อเห็นดวงอาทิตย์กำลังจะลับฟ้า เธอพยายามทนกับความเจ็บปวดแล้วลุกยืนขึ้น

มายืนข้างศพหญิงที่กระดูกทั้งร่างกายแทบละเอียด เธอคือเสี่ยวจู๋ หญิงรับใช้ส่วนตัวเพียงคนเดียวของเจ้าของร่าง

และเป็นเพราะตอนโดดลงผา มีเสี่ยวจู๋คอยปกป้อง เจ้าของร่างจึงไม่เป็นอะไรมาก

ลากร่างศพของเสี่ยวจู๋ขึ้นมา เดินไปยังป่าที่ไม่ลึก…….

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เธอต้องการฝังร่างศพเสี่ยวจู๋ก่อนที่ฟ้าจะมืด มิเช่นนั้น

ศพเธอจะถูกสัตว์ป่ากิน

ในที่สุดก็ขุดหลุมตื้นและฝังร่างศพของเสี่ยวจู่เสร็จ

“ติ๊ด……”

ทันใดนั้น เสียงหุ่นยนต์ก็ดังขึ้นในหัว

หลานเยาเยาแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ!

เสียงนี้เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยที่สุด นี่คือระบบทางการแพทย์ที่ฝังในร่างเธอในยุคปัจจุบัน

เทียบเคียงได้กับโรงพยาบาลที่มีอุปกรณ์ที่ทันสมัย สามารถเลือกเวชภัณฑ์ได้อย่างอิสระผ่านทางความคิด

คิดไม่ถึงว่าระบบการแพทย์ติดตามเธอไปด้วย……

แต่ระบบทางการแพทย์นี้จะต้องมีการอัพเกรดถึงจะสามารถเปิดใช้งานด้านเวชภัณฑ์ได้

และเธอก็เสียชีวิตหลังจากที่ปลูกฝังระบบไม่นาน ดังนั้น ในระบบสิ่งที่เปิดใช้งานได้จึงถูกจำกัด

แม้จะเป็นเช่นนั้น หลานเยาเยาก็แอบหัวเราะ……

ใช้ความคิดนำผ้าพันแผลผ้าก๊อซและยาแก้อักเสบแก้ปวดอย่างง่ายออกมาอย่างเร่งรีบ

หลังจากจัดการกับแผลบนร่างกายอย่างเรียบง่าย ก็ได้เอายาที่ขมสุดขีดทำเหมือนเป็นขนม “กรุ๊บๆ”

เคี้ยวละเอียดแล้วกลืนลงไป

ในขณะที่ตัดสินใจปีนไปหลับบนต้นไม้……

ทันใดนั้น!

“ตุ๊บ……”

วัตถุที่ไม่รู้จักตกลงมาจากต้นไม้ ทำให้ดอกไม้ป่าเหล่านั้นที่กำลังเบ่งบานบนดินตาย

“โอ้มายกอต!”

วัตถุชิ้นนั้นตกอยู่ข้างเท้าเธอ ทำให้หลานเยาเยาตกใจอดไม่ได้ที่จะตบลูบหน้าอก

ค่อยยังชั่ว!

เกือบจะหล่นใส่เธอแล้ว

กลิ่นคาวเลือดคลุ้งแตะเข้าที่จมูก……

เพ่งมองดู นั่นมันเป็นคน เป็นชายที่สวมชุดจีน เรือนร่างของเขาประกายด้วยท่าทางที่คนไม่ควรเข้าใกล้

ไม่รู้ว่าตายหรือยัง?

แค่เหลือบมองชายคนนั้นอย่างไม่ใส่ใจ หลานเยาเยาถึงกับเบิกตาสว่างอย่างช่วยไม่ได้ แม้ชายคนนั้นเส้นผมยุ่งเหยิง และใบหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษที่เปื้อนเลือด……


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท