รพีพงษ์ก็มองไปที่หินทดสอบทิพย์ก้อนนั้นด้วยความประหลาดใจ คาดไม่ถึงว่าตัวเองเอามือวางไปด้านบน และ หินทดสอบทิพย์นี้ไม่มีปฏิกิริยาใดๆทั้งนั้น
แต่ว่าแม้แต่ชัชพิสิฐที่มาจากทวีปโอชวินก็บอกว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะที่หาพบได้ยากในรอบหมื่นปี แล้วตัวเองจะไม่มีคุณสมบัติใดๆได้อย่างไร
ดังนั้นแสดงให้เห็นว่าเป็นปัญหาของหินทดสอบทิพย์นี้
ฐปนีย์ยิ้มแล้วมองไปที่รพีพงษ์แวบหนึ่ง เอ่ยปากพูดว่า: “เอาล่ะ เอามือของนายออกไปเถอะ นายวางไว้ด้านบน หินทดสอบทิพย์ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆทั้งนั้น นายไม่มีคุณสมบัติอะไรทั้งนั้น”
“ตามข้อตกลง นายต้องคุกเข่ายอมรับผิดกับพวกเรา”
รพีพงษ์ไม่ได้เอามือของตัวเองออกไป แล้วพูดว่า: “หินทดสอบทิพย์นี้ของพวกนายมีปัญหา”
ฐปนีย์ยิ้มเยาะเย้ย แล้วพูดว่า: “นายอย่ามาเล่นลูกไม้ตลบตะแลงที่นี่ ตัวของนายเองที่ไม่มีคุณสมบัติ ก็โทษว่าหินทดสอบทิพย์ของพวกเรามีปัญหา ทุกคำพูดก็ให้นายพูดหมดแล้ว ”
ปวีณวัชและเมทนีทั้งสองคนก็จ้องมองรพีพงษ์อย่างด้วยท่าทางที่บึ้งตึง รอให้เขาทำตามข้อตกลงเมื่อกี้นี้
“นายรีบคุกเข่าขอโทษพวกเราเดียวนี้ เวลาของพวกเรามีจำกัด ไม่มีเวลาว่างจะมาเสียเวลาอยู่ที่นี่กับนาย”ปวีณวัชพูดอย่างไม่เกรงใจ
“ถูกต้อง รีบๆเลย ถ้ายังคิดจะตลบตะแลง ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!”เมทนีก็พูดคล้อยตาม
รพีพงษ์ยังคงจ้องหินทดสอบทิพย์ก้อนนั้น มือของเขาก็ยังคงไม่ได้เอาออกมา เพราะเขาสามารถรู้สึกได้ ด้านบนหินทดสอบทิพย์นี้ ยังมีพลังที่กำลังปลดปล่อยออกมา ติดไปที่บนฝ่ามือของตัวเอง
หรือว่าหินทดสอบทิพย์นี้ยังทดสอบคุณสมบัติของตัวเองออกมาไม่ได้ ดังนั้นต้องรอสักพักเหรอ?
ฐปนีย์พวกเขาทั้งสามคนเห็นว่ารพีพงษ์ไม่เคลื่อนไหว ต่างก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
“เฮ้ย ตกลงว่านายจะคุกเข่าหรือเปล่า? ถ้านายยังคิดจะตลบตะแลง พวกเราจะอยู่กับนายไปจนจบ!”ฐปนีย์เอ่ยปากพูด
“อย่าพูดจาไร้สาระกับเขา ฉันว่าเขากำลังถ่วงเวลาอยู่ พวกเราลงมือเลยดีกว่า สั่งสอนเขาสักรอบ ดูว่าจากนี้ไปเขายังกล้าวิ่งมาพูดว่าต้องการพบอาจารย์ของพวกเราด้วยคำพูดที่โอ้อวดแบบนี้อยู่หรือเปล่า”เมทนีกำหมัดของตัวเองแน่นทันที
“เฮ้ย ตกลงว่านายจะเอายังไงกันแน่? เอามือของแกออกจากหินทดสอบทิพย์ได้หรือยัง?”ปวีณวัชหรี่ตาแล้วถาม
รพีพงษ์ไม่ได้สนใจพวกเขา แต่กลับรู้สึกได้พลังที่บนหินทดสอบทิพย์ส่งมาอย่างละเอียด
เมื่อปวีณวัชเห็นรพีพงษ์ยังไม่ตอบสนอง ในใจก็แอบด่า จากนั้นเอ่ยปากพูดตรงๆว่า: “ลงมือเถอะ ฉันว่าเขาไม่อยากคุกเข่ายอมรับผิด”
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ตีจนกว่าเขาจะคุกเข่ายอมรับผิด!”
หลังจากพูดจบ ปวีณวัชก็กำลังจะลงมือกับรพีพงษ์
ในขณะนี้ ด้านบนของหินทดสอบทิพย์ ก็ระเบิดคลื่นพลังที่รุนแรงออกมาอย่างกะทันหัน ต่อจากนั้น แสงสีทองที่ส่องแสงระยิบระยับก็ระเบิดออกมาจากด้านบนหินทดสอบทิพย์
ชาวบ้านเหล่านั้นที่อยู่ไม่ไกลก็ปิดตาของตัวเองทันทีเพราะแสงนี้ ในเวลานี้หินทดสอบทิพย์ก็เหมือนราวกับดวงอาทิตย์ขนาดเล็ก ทำให้คนไม่สามารถมองได้
เดิมทีปวีณวัชและเมทนีทั้งสองคนที่กำลังจะลงมือก็รีบปิดตาของตัวเองอย่างรวดเร็วเพราะแสงสีทองที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด ในใจก็มีหวาดผวาที่เหลือเชื่อเพิ่มขึ้นมา
หลังจากนั้นไม่นาน แสงสีทองก็อ่อนลงมา และทุกคนถึงกล้าใช้ดวงตามองไปที่หินทดสอบทิพย์ก้อนนั้น
ฐปนีย์มองไปที่หินทดสอบทิพย์ที่ยังคงเปล่งแสงสีทองจางๆด้วยความเหลือเชื่อ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เธอยังไม่เคยเห็นหินทดสอบทิพย์เปล่งแสงสีทองออกมาก่อน
ที่สำคัญเห็นได้ชัดมาก แสงสีทองนี้มีพลังมากกว่าแสงสีม่วง!
“นี่….นี่เป็นไปได้ยังไง ผู้ชายคนนี้ทำให้หินทดสอบทิพย์นี้เปล่งแสงสีทองมาได้อย่างไร หรือว่าคุณสมบัติของเขายังแข็งแกร่งกว่าอัจฉริยะชั้นยอดอีกเหรอ?”ฐปนีย์พึมพำกับตัวเอง
ในเวลานี้ใบหน้าปวีณวัชและเมทนีทั้งสองคนก็ประหลาดใจ ไม่มีความคิดที่จะลงมือต่อรพีพงษ์ไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
รพีพงษ์ก็คาดไม่ถึงว่าหินทดสอบทิพย์นี้จะเปล่งแสงสีทองออกมาโดยตรง ในใจก็รู้สึกประหลาดใจ
แต่ว่าอย่างน้อยสิ่งนี้ก็แสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่ใช่ว่าจะไม่มีคุณสมบัติแม้แต่น้อย หินทดสอบทิพย์เมื่อกี้นี้น่าจะเป็นปฏิกิริยาแรกของหยกที่งดงาม ดังนั้นถึงได้ไม่การตอบสนองสักพัก
เขาหันหน้ามองไปที่ฐปนีย์พวกเขาทั้งสามคน เอ่ยปากถามว่า: “แม้ว่าฉันจะไม่ได้ทำให้หินก้อนนี้เปล่งแสงสีม่วงออกมา แต่ว่าแสงสีทองเมื่อกี้นี้น่าจะแข็งแกร่งกว่าแสงสีม่วงเล็กน้อยใช่มั้ย?”
ฐปนีย์พวกเขาทั้งสามคนต่างเงียบไปสักพัก จากนั้นฐปนีย์มองไปที่ศิษย์พี่ทั้งสองของตัวเองแวบหนึ่ง พูดกับรพีพงษ์ว่า: “นายรออยู่ที่ก่อน พวกเราไปปรึกษาหารือกันก่อน”
จากนั้นฐปนีย์ก็พาศิษย์พี่ทั้งสองของตัวเองไปด้านข้าง ปรึกษาหารือกันว่าจะพารพีพงษ์ไปพบอาจารย์หรือไม่
ใบหน้าของรพีพงษ์ยิ้มเล็กน้อย เริ่มใช้พลังจิตทันที และฟังบทสนทนาที่พวกเขาทั้งหลายคุยกันมาทั้งหมด
หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสามคนมาถึงที่ด้านหน้าของรพีพงษ์อีกครั้ง ฐปนีย์เอ่ยปากพูดกับรพีพงษ์ว่า:“พวกเราปรึกษาหารือกันแล้ว ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับแสงสีทองนี้ของนาย แต่ว่านายสามารถทำให้หินทดสอบทิพย์เปล่งแสงสีทองแบบนี้ออกมาได้ คิดดูแล้วคุณสมบัติไม่แย่ พวกเราตั้งใจว่าจะพานายกลับไปก่อน ให้อาจารย์ดูว่า ตกลงว่าทำไมหินทดสอบทิพย์นี้ถึงได้เปล่งแสงสีทองออกมา ”
“แต่ว่าถ้าหากกลับไปอาจารย์ดูแล้ว หลังจากที่แน่ใจว่านี่เป็นความบังเอิญ นายยังคงจะถูกขับไล่ออกมา ได้ยินมั้ย”
รพีพงษ์ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้สนใจ เอ่ยปากพูดว่า: “ได้”
จากนั้นฐปนีย์พวกเขาทั้งสามคนก็รีบไปเก็บข้าวของ
“ไม่รู้ว่าโชคดีอะไรจริงๆ ทำให้หินทดสอบทิพย์เปล่งแสงสีทองออกมาได้ ในความคิดของฉัน มีความเป็นไปได้สูงที่หินทดสอบทิพย์นี้จะเกิดความขัดข้อง ถึงเวลาถ้าอาจารย์แน่ใจว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีคุณสมบัติอะไร ฉันจะสั่งสอนเขาเพิ่มเติมเป็นอย่างดีแน่”ฐปนีย์พึมพำ
ชาวบ้านรอบๆไม่รู้ว่าที่ตรงนี้ของพวกเขาเกิดอะไรขึ้นกันแน่ รู้เพียงว่ารพีพงษ์สามารถทำให้ก้อนหินวิเศษก้อนนั้นเปล่งแสงสีทองออกมาได้ สิ่งนี้เป็นเรื่องที่สุดยอดมากอย่างแน่นอน พวกเขาต่างรู้สึกว่ารพีพงษ์คงจะเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอน
แต่เวทิดากลับไม่ได้ประหลาดใจมากเกินไป เพราะเธอรู้ถึงความแข็งแกร่งของรพีพงษ์แล้ว ดังนั้นหินทดสอบทิพย์นี้ที่เปล่งแสงสีทองออกมา เขาก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผลโดยชอบธรรม
ในเมื่อฐปนีย์พวกเขาทั้งสามคนรับปากจะพารพีพงษ์ไปพบอาจารย์ของพวกเขาแล้ว ถ้าอย่างนั้นรพีพงษ์ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพักอยู่ในหมู่บ้านของเวทิดาต่อไป
ดังนั้นเขาก็เดินไปตรงหน้าเวทิดา เอ่ยปากพูดกับเธอว่า: “พวกเขารับปากจะพาฉันเข้าไปที่ภูเขาแล้ว ในช่วงนี้ขอบคุณมากจริงๆสำหรับการดูแลของเธอและแม่ของเธอที่มีต่อฉัน”
“ฉันเอาเงินสดฉันทั้งหมดที่ฉันพกมาด้วยวางไว้บนเตียงในห้องที่ฉันนอน ถือว่าเป็นการขอบคุณที่ฉันมีต่อการดูแลในช่วงนี้ของพวกคุณ หวังว่าพวกเราจะมีวาสนาได้พบกัน”
พลังจากที่เวทิดาได้ยินคำพูดของรพีพงษ์ ดวงตาเบิกกว้าง เอ่ยปากพูดว่า: “พี่รพีพงษ์ แบบนี้ไม่ได้นะ พี่นั่นมันห้าแสนกว่า…..อะแฮ่ม พวกเรารับไว้ไม่ได้”
รพีพงษ์ยิ้มให้เล็กน้อย แล้วพูดว่า: “รับไว้เถอะ ของเหล่านั้นฉันพกไปก็เป็นภาระ ”
เวทิดาพูดไม่ออกทันที เธอไม่เคยเห็นใครที่คิดว่าเงินเป็นภาระมาก่อน
หลังจากนั้นไม่นาน ฐปนีย์พวกเขาทั้งสามคนเก็บข้าวของเสร็จ รพีพงษ์หันหลังแล้วตามไปในภูเขาพร้อมกับพวกเขา