ในป่าหมอก
หลังจากที่หนูลินเห็น “กระท่อมกลางป่า” ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก!
อารียาก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน “มิน่าล่ะ ช่วงนี้ตอนกลางวันถึงไม่เห็นคุณเลย ที่แท้คุณมาสร้างบ้านอยู่ที่นี่เอง”
รพีพงษ์ยิ้มและกล่าวว่า “ใช่แล้ว เป็นยังไงบ้าง คุณพอใจไหม?”
“พอใจมาก”
อารียาถอนหายใจและกล่าว “ในเมื่อคุณทำหลายสิ่งเพื่อการฝึกของพวกเรา ฉันก็จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง วางใจเถอะ ฉันจะพยายามตั้งใจฝึกอย่างแน่นอน!”
รพีพงษ์พยักหน้าแล้วกุมมืออารียา
ในป่าหมอก มีพลังทิพย์กระจายอยู่ทั่วไป พวกฝนสุดาไม่เคยเห็นฮวงจุ้ยที่ดีเยี่ยมเช่นนี้มาก่อน
“พวกคุณมาดูสิ กุหลาบดอกนี้ใหญ่มาก!” ฝนสุดากล่าวด้วยความประหลาดใจ
ทุกคนมองไป เห็นดอกกุหลาบขนาดใหญ่บานอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่เพียงเท่านั้น ที่อื่น ๆ ก็มีกุหลาบขนาดใหญ่เช่นกัน
“น่าอัศจรรย์มาก ฉันไม่เคยเห็นภาพอัศจรรย์เช่นนี้ในประเทศญี่ปุ่นมาก่อน” ฝนสุดาอุทาน จากนั้นก็ใช้ปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมของดอกกุหลาบเบา ๆ
“ประเทศจีนมีดินแดนที่กว้างใหญ่ไพศาลและมีทรัพยากรมากมาย แม้แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจความอัศจรรย์ของมันทั้งหมด ประเทศญี่ปุ่นของคุณจะสามารถเปรียบเทียบได้อย่างไร?” รพีพงษ์กล่าวเบา ๆ
“เชอะ” ฝนสุดากลอกตาแล้วมองไปที่รพีพงษ์ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่พูดอะไร แต่ในใจของเธอก็ยอมรับสิ่งที่รพีพงษ์พูด
“ว่าไป ผมหนูตะกายฟ้าอยู่ในเมืองมาหลายปีแล้ว แต่ยังไม่เคยเห็นสถานที่อัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน ผมคิดว่าพวกเราอาศัยอยู่ที่นี่ยาวไปเลย พวกคุณคิดว่าไง”
ขณะที่พูด หนูตะกายฟ้าเห็นหินสีน้ำตาลขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง เขาจึงกระโดดขึ้นไปนั่ง ด้วยใบหน้าที่ยิ้มและมองไปทางหงส์
เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ใช้เวลาในการฝึกหนึ่งปีครึ่งนั้นฝึกไม่สำเร็จแน่นอน เมื่อเป็นเช่นนี้ ตนเองก็มีเวลาพอที่จะได้สร้างความสัมพันธ์กับหงส์ตลอด เมื่อเป็นเช่นนี้ ตนเองและเธอก็จะสามารถ……
ขณะที่เขากำลังฝันหวานอยู่ ทันใดนั้น ก็มีเสียงคนแก่ดังขึ้นว่า “ไอ้หนู บนหลังของผมเป็นที่ที่คุณสามารถนั่งได้หรือ?”
“ใคร นั่นใคร!” หนูตะกายฟ้ากล่าวด้วยความประหลาดใจ สีหน้าของเขาเริ่มประหม่าขึ้นมา
หลังจากนั้น หินก้อนใหญ่ที่อยู่ด้านล่างเขาก็ขยับและสูงขึ้นเรื่อย ๆ และทะยานขึ้นไปทันที!
ทุกคนมองไปที่การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาด้วยความประหลาดใจ หนูลินและอารียาตกใจจนหน้าขาวซีดเผือด!
ทุกคนเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นแรดตัวใหญ่ยืนอยู่บนพื้น!
“คุณนั่งอยู่บนตัวผม แล้วยังมาถามว่าผมเป็นใคร?”
เสียงของแรดโบราณเคร่งขรึม จากนั้นก็ดันขึ้นไป ด้วยแรงดันทำให้ธมกรตกลงมาจากหลังของแรดโบราณทันที
พลังการโจมตีครั้งนี้ไม่น้อยไปกว่าการโจมตีของยอดฝีมือระดับแดนดั่งเทพชั้นยอด โชคดีที่ธมกรก็มีฝีมือเช่นกัน ก่อนที่เขาจะตกลงสู่พื้น เขาปล่อยพลังจิตวิญญาณอย่างลับๆ ปกป้องร่างกายของตนเองเอาไว้ และกลิ้งไปที่พื้นหลายตลบ ถึงสามารถลุกขึ้นยืนได้
“เจ้าสัตว์ประหลาด เจ้าพูดได้ด้วยหรือ?”
ธมกรขมวดคิ้ว “หงส์ คุณไม่ต้องกังวล มีผมอยู่ มันจะทำร้ายคุณไม่ได้แน่นอน!”
ขณะที่พูด ธมกรก็สกินดาบยาวออกมาเล่มหนึ่ง
“ใครอยากให้คุณปกป้อง” หงส์กล่าวเสียงเย็นชา
เสียงแก่ ๆ ของแรดโบราณดังขึ้น “ไอ้หนู อย่าเสียเวลาเลย คุณดูไม่ออกหรือว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ชอบคุณเลย?”
“ผม……” ธมกรกัดริมฝีปาก “ไม่ต้องพูดมาก วันนี้เธอไม่ชอบผม ไม่ได้หมายความว่าพรุ่งนี้เธอจะไม่ชอบผม คุณจะรู้ได้อย่างไร”
แรดโบราณหอบ และหมอบลงขณะที่พูด “นายท่าน สองคนที่อยู่ข้างคุณ เป็นภรรยาและลูกของคุณใช่ไหม”
รพีพงษ์เดินไปหาแรดโบราณ และกล่าวกับมันว่า “คุณพูดถูก”
หลังจากพูดจบ เขาหันมามองหน้าทุกคน “ทุกคนไม่ต้องตกใจ แรดโบราณนี้เดิมเป็นสัตว์ขี่ของจอมมารชูร่า และได้รับคำสั่งให้ปกป้องแหล่งพลังทิพย์ ไม่ใช่ศัตรูของพวกเรา ตรงกันข้าม เขาคือเพื่อนของพวกเรา”
ฝนสุดาถึงได้เข้าใจ แต่พลังของแรดโบราณนี้ทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่ารพีพงษ์จะพูดอย่างนั้น พวกเขาก็ยังคงระมัดระวังตัวอยู่
“นี่คือสัตว์เซียนที่คุณเคยพูดถึงใช่ไหม?” อารียากล่าวถาม เธอเคยนึกถึงลักษณะของสัตว์เซียน แต่การได้เห็นมันในวันนี้ ยังคงทำให้เธอตกตะลึงเป็นอย่างมาก
“สวัสดี นายหญิง” แรดโบราณกล่าวทักทายอารียา
หนูลินที่อยู่ด้านข้างเห็นว่าสัตว์เซียนตัวนี้ไม่ก้าวร้าว เธอเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง และกล่าวกับรพีพงษ์ว่า “คุณพ่อ หนู……หนูสัมผัสมันได้ไหม?”
“ได้แน่นอน” รพีพงษ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
แรดโบราณก้าวไปข้างหน้าสองก้าว และทุกย่างก้าวก็เต็มไปด้วยฝุ่น
มันเดินมาอยู่ข้างหน้าหนูลิน และหมอบลงเช่นกัน
มือเล็กของหนูลินสัมผัสตัวแรดโบราณเต็มมือ แรดโบราณหลับตาแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เจ้าหญิงน้อยอย่ารังเกียจผิวที่หยาบและหนาของผม ถ้าคุณไม่กลัว คุณก็สามารถขี่บนตัวของผมได้ แล้วผมจะพาไปคุณไปกินลมชมวิว และสัมผัสทิวทัศน์ของป่าหมอกใหญ่แห่งนี้!”
“จริงเหรอ? ได้จริง ๆ เหรอ?” หนูลินกล่าวถาม “คุณคงไม่ทำให้หนูหล่นลงมาน่ะ”
“ฮ่าฮ่า ฐานะของไอ้หมอนั้นจะเทียบกับเจ้าหญิงน้อยได้อย่างไร? ไม่ต้องห่วง หลังของผมกว้างมาก ผมจะปกป้องคุณอย่างดี แล้วเจ้าหญิงน้อยล่ะ กลัวไหม?” แรดโบราณกล่าวถาม
“ไม่กลัว!” หนูลินกล่าวเสียงดัง
“ดีมาก สมแล้วที่เป็นลูกสาวของนายท่าน มีความกล้ามากเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย”
พูดจบ แรดโบราณก็มอบอยู่บนพื้น เหมือนกับหินสีน้ำตาลขนาดใหญ่เมื่อสักครู่
หนูลินมองไปที่รพีพงษ์และอารียา ภายใต้สายตาที่ให้กำลังใจของพวกเขา เธอจึงค่อย ๆ ปีนขึ้นไป
“เจ้าหญิงน้อยนั่งดี ๆ น่ะ ผมจะพาคุณไปเที่ยวสองสามรอบ!”
พูดจบ แรดโบราณก็ยืดตัวขึ้น หนูลินรีบจับ และหลังจากนั้นก็มีความตื่นเต้นปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ
แรดโบราณคำราม และพาหนูลินวิ่งไป และความเร็วก็เร็วขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็หายไปในพริบตา
“แรดโบราณแรดตัวนี้น่าทึ่งจริง ๆ” ธมกรกล่าวอุทาน
“ตอนนั้นมันเป็นถึงสัตว์ขี่ของจอมมารชูร่า” รพีพงษ์กล่าว
“โอ้พระเจ้า ผมเคยนั่งสัตว์ขี่ของจอมมารชูร่า!” ธมกรกล่าวด้วยความตกใจ “ให้ตายสิ ชีวิตนี้มันคุ้มแล้ว!”
ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รพีพงษ์ยืนอยู่ข้างอารียา และกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “อารียา ตอนนี้คุณวางใจได้แล้วใช่ไหม”
อารียาพยักหน้า ดูเหมือนชั่วพริบตาเดียวหนูลินจะชอบที่นี่สักแล้ว
“เมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกคน โปรดตามผมเข้าไปที่กระท่อมในป่า หลังจากที่ทุกคนเลือกห้องของตนเองแล้ว พวกคุณสามารถเริ่มฝึกตามกระบวนของตนเองได้” รพีพงษ์กล่าวกับทุกคน
เมื่อเดินเข้าไปในประตูใหญ่ สิ่งแรกที่เห็นคือลานกว้าง
ขนาดของลาน โดยพื้นฐานแล้วใหญ่กว่าลานของคฤหาสน์ใด ๆ นอกจากนี้ รพีพงษ์ยังตกแต่งภูมิทัศน์ในบ้านเป็นพิเศษ และภูมิทัศน์ทั้งหมดถูกสร้างขึ้นตามแบบของสวนซูโจว
เมื่อผ่านลานกว้าง ประตูของคฤหาสน์ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
ตกแต่งสไตล์โบราณคลาสสิค เติมเต็มกันจนทำให้จุดเด่นของทั้งสองยิ่งเด่นชัดขึ้น!
หลังจากเปิดประตูใหญ่ ทุกคนก็ประหลาดใจ นี่มันไม่ใช่คฤหาสน์ นี่มันวังชัด ๆ!
ห้องโถงใหญ่ของสำนักเทพยาเซียนมันก็แค่นั้น
“ทุกคน พวกเราจะใช้เวลาฝึกอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน ที่นี่มีห้องทั้งหมดสี่สิบห้อง ทุกห้องตกแต่งเรียบร้อยแล้ว ทุกคนสามารถเลือกห้องของตนเองได้ตามใจชอบ” รพีพงษ์กล่าว
หลังจากนั้น รพีพงษ์จับมืออารียา และกล่าวกับเธอว่า “ไปกันเถอะ ผมได้จัดเตรียมห้องของพวกเราไว้แล้วเรียบร้อยแล้ว”