Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 268

ตอนที่ 268

บทที่ 268 ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่คุยเรื่องความรักตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“แล้วคุณคิดว่าเขาชอบคุณอะไรล่ะ”

“แล้วประธานฉีล่ะ เมื่อก่อนคุณชอบฉันอะไรค่ะ” เวินจิ้งย้อนถาม

เธอรู้สึกได้ว่าฉีเซินไม่ได้ธรรมดาต่อเธอ

ฉีเซินไอออกมา ที่ชอบเวินจิ้ง อาจจะเป็นเพราะผีเข้าสิงละมั่ง

“ผมกับเขาไม่เหมือนกัน”

“สำหรับฉันแล้ว มู่วี่สิงเป็นที่พึ่งได้มากกว่าคุณอีก” เวินจิ้งไม่ได้สนใจเขาอีก

ตอนกลางคืน มู่วี่สิงมารับเธอ

ฉีเซินออกไปพอดี เห็นมู่วี่สิง ริมฝีปากบางก็ยิ้มอย่างเยาะเย้ย

“รักกันมากจริงๆ แต่ว่า ก็ใกล้หมดอายุแล้วแหละ”

“ฉีเซิน อย่าเสียแรงเปล่าๆ ล่ะ”

“ใครจะไปรู้ ฉันก็อยากรู้จังเลย ตกลงงานแต่งงานนี้จะเป็นไปอย่างราบรื่นไหม” เขาพูดแบบเหมือนมีความหมายแฝง

สีหน้าของมู่วี่สิงเคร่งเครียดและตื่นเต้นขึ้นมาเรื่อยๆ

เมื่อเวินจิ้งเข้าใกล้เขา สังเกตอารมณ์โกรธเคืองของเขาได้อย่างชัดเจน

“เป็นไรหรอ”

มู่วี่สิงส่ายหัว เก็บอารมณ์กลับมา “คุณหญิงมู่ รับปากกับผมนะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็อย่าจากผมไปนะ หืม?”

เขามองเธออย่างจริงจัง ความรักใคร่ที่ทอประกายจากตาทำให้เวินจิ้งนึกว่าเป็นภาพหลอน

“ฉัน…แน่นอนว่าไม่” เวินจิ้งตอบกลับ

แค่มู่วี่สิงไม่จากเธอไป เธอก็จะไม่

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ เวินจิ้งได้รับใบแจ้งสอบรอบที่สองอีกครั้งของมหาวิทยาลัยหลินไห่อย่างคาดคิดไม่ถึง

สัปดาห์นี้เธอติดต่อศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยหลินไห่ตลอด และยังส่งจดหมายแนะนำอีกด้วย ไม่คิดเลยว่าจะมีการตอบกลับจริงๆ

ไป๋สือ

สำหรับเวินจิ้งแล้วชื่อนี้คุ้นหูมาก แต่เท่าที่เธอรู้ ศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนนี้ไม่รับนักศึกษาปริญญาโทเข้าอีกแล้ว

ทำไมถึง…

ส่วนเธอเองก็ไม่ได้ส่งจดหมายแนะนำให้เขาด้วย

แต่อีเมลเป็นของมหาวิทยาลัยหนานเฉิงก็จริง ไม่มีผิดพลาดแน่นอน

เวินจิ้งรีบบอกเรื่องนี้ให้มู่วี่สิงรู้ทันที

“ถ้ามีโอกาสแล้วก็เตรียมพร้อมให้ดี” น้ำเสียงของมู่วี่สิงเหมือนกับปกติ

เวินจิ้งบอกข้อสงสัยของตัวเองออกมา จู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น “มู่วี่สิง คุณช่วยฉันแล้วใช่ไหม”

ไป๋สือรับนักศึกษาปริญญาโทเพิ่มแบบไม่เคยมีมาก่อน แม้ว่าเธอจะมีคะแนนสูงทั้งสอบรอบแรกและรอบที่สอง แต่พอเอามาเทียบกับมหาวิทยาลัยหลินไห่ที่เต็มไปด้วยคนเก่งแล้ว ก็ไม่ใช่ที่โดดเด่นที่สุด

“ไม่ว่าผมจะช่วยหรือไม่ได้ช่วยคุณ สุดท้ายคุณก็ต้องคว้าโอกาสไว้เอง” มู่วี่สิงพูดแบบไม่ความหมายชัดเจน

เวินจิ้งนิ่งงันสักพัก เข้าใจได้ทันทีเลย

ถึงมู่วี่สิงจะช่วยพูดให้แล้ว แต่เธอก็ต้องทำไห้ไป๋สือพอใจ จึงจะสามารถถูกรับเข้าได้

“ฉันจะพยายาม”

เข้าร่วมสอบรอบที่สองอีกครั้ง เวินจิ้งกลับตื่นเต้นกว่าเดิม

ไป๋สือเป็นถึงศาสตราจารย์ประสาทวิทยาที่โด่งดังทั้งในประเทศและนอกประเทศ เข้มงวดกับนักศึกษามาตลอด ส่วนบันไดที่เขารับนักศึกษาปริญญาโทก็ยิ่งกว่าข้อกำหนดของทางมหาวิทยาลัยไปตั้งหลายเท่า

แต่พอเห็นตัวจริงของเขา ไม่ได้เคร่งขรึมอย่างที่เวินจิ้งคิดในหัว กลับเป็นการพูดคุยที่สบายมาก

ในเรื่องที่สนทนากันด้วยมีแต่เรื่องที่เกี่ยวการปัญหาทางแพทย์โดยเฉพาะ พื้นฐานของเวินจิ้งดีมาตลอด ตอบได้อย่างสบายมาก

สุดท้ายไป๋สือทิ้งข้อสอบให้เธอหนึ่งข้อไว้ ให้เวินจิ้งส่งไปให้ในอีเมลของเขาอีกสามวันข้างหน้า

คำถามไม่ได้ยากมาก แต่ทดสอบความสามารถในการวิเคราะห์อันยืดหยุ่นของนักศึกษามาก

กลับมาถึงออฟฟิศ ไป๋สือโทรหามู่วี่สิง “พื้นฐานของเด็กคนนี้ดีมาก ฉันก็ชอบมากเหมือนกัน แต่ว่า ฉันไม่ได้สอนนักศึกษาด้วยตัวเองมาหลายปีแล้ว”

“ศาสตราจารย์ครับ ผมเข้าใจสถานการณ์ของท่าน ผมเคารพการตัดสินใจของท่านครับ”

“ให้ฉันคิดดูก่อนนะ สถานะของเด็กคนนั้นไม่ธรรมดา ฉันสามารถปกป้องเธอได้ แต่คนข้างบนไม่แน่” ไป๋สือลังเล

วางสายลง เกาเชียนรออยู่ตรงประตูตั้งนานแล้ว เข้ามารายงานว่า “ประธานมู่ครับ คุณลู่กับอานฉิงกลับไปประเทศBแล้ว”

มู่วี่สิงตอบกลับอย่างเฉยเมย “เฝ้าไว้ดีๆ อย่าให้เธอได้ก่อเรื่อง”

กลับมาถึงการ์เด้นมูเจียวาน เวินจิ้งนั่งอยู่ตรงหน้าคอมพิวเตอร์ เขียนการบ้านที่ไป๋สือสั่งให้เธออยู่

มู่วี่สิงมองผู้หญิงที่นั่งตรงหน้าโต๊ะหนังสือ เม้มริมฝีปากบางขึ้นมา

“หืม วันนี้กลับเช้าขนาดนี้เลยหรอ” ได้ยินเสียงฝีเท้า เวินจิ้งหันหัวไปดู

“อืม งานกลับมาทำก็ได้” มู่วี่สิงก้มลงไปจูบที่แก้มของเวินจิ้ง

เวินจิ้งผลักหน้าอกของเขา แต่การโจมตีของมู่วี่สิงครอบงำมาตลอด มิอาจปฏิเสธได้

“ฉันต้องเขียนหนังสือ…” เวินจิ้งพูดอย่างไม่พอใจ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ดูไปที่คอมพิวเตอร์ พูดอย่างเอ็นดูว่า “มีการไม่ให้ผมรบกวนด้วยหรอ”

“อืม เดี๋ยวฉันก็ทำเสร็จแล้ว”

“งั้นผมไปทำอาหาร คุณหญิงมู่สู้ๆ ต่อนะครับ”

หัวใจของเวินจิ้งรู้สึกอบอุ่นมาก มีมู่วี่สิงคอยสนับสนุน ก็คือแรงบันดาลใจที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

ทั้งคืนนี้เวินจิ้งเขียนแล้วลบออก ลบออกแล้วขียน สงสัยต้องเก็บไว้คิดพรุ่งนี้ต่อแล้ว

กลับมาถึงห้องนอน เมื่อกี้หลินเวยส่งรายชื่อแขกที่ร่วมงานของบ้านตระกูลหลินให้เธอเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เธอจะจัดของบ้านตระกูลมู่แล้ว

คราวก่อนเกาเชียนเคยส่งให้เธอแล้ว แต่เธอยังต้องยืนยันกับมู่วี่สิงอีกครั้งอยู่

แต่คนที่อยู่ในรายชื่อนี้ก็น้อยเกินไปแล้ว มีแค่คุณปู่คนเดียวหรอ

ไหนบอกว่ายังมีน้องสาวที่จะมาอีก?

“มู่วี่สิง คนอื่นๆ ของบ้านตระกูลมู่ไม่มากันเลยหรอ” เวินจิ้งถามอย่างเสียใจเล็กน้อย

ตอนนี้ข้างๆ เธอมีคุณตา มีแม่ มีเขา แต่ข้างๆ มู่วี่สิง เหมือนมีแค่เธอคนเดียว

“อืม” มู่วี่สิงตอบกลับอย่างเฉยเมย

เวินจิ้งกอดเขาไว้ “แล้วพวกเขา จะไม่รู้เรื่องของคุณเลยใช่ไหม”

“คุณหญิงมู่ ใจของคนบ้านตระกูลมู่ซับซ้อนมาก ไม่ได้เหมือนกับโลกที่คุณรู้จักอย่างนั้นเลย”

หัวใจเธอสั่นเล็กน้อย ถึงจะซับซ้อน แต่เธอก็อยากรู้จัก

อยากรู้จักโลกในเมื่อก่อนของมู่วี่สิง ทั้งหมดในเมื่อก่อน

“คุณปู่จะมาเมื่อไหร่ เราไปรับท่านด้วยกัน”

“ต้นเดือนหน้า ท่านคิดถึงคุณที่สุดแล้ว” มู่วี่สิงบีบจมูกน้อยของเธอ

ช่วงนี้มูเฉิงมัวแต่ยุ่งเรื่องงานที่ต่างประเทศ คิดถึงเวินจิ้งมากเลย

ก็เลยพอรู้เรื่องงานแต่งของเวินจิ้ง ไม่ได้กลับมาตามเวลาที่นัดกันไว้ก่อน แต่กลับมาล่วงหน้าแล้ว

คนที่หลับมาด้วยกัน ยังมีคุณพ่อของมู่วี่สิง มู่เฟิง

ขณะนี้เวินจิ้งเพิ่งได้ส่งการบ้านให้ไป๋สือ พอได้รับสายของคุณปู่ เวินจิ้งก็รีบไปที่บ้านใหญ่ตระกูลมู่เลย

ส่วนมู่วี่สิงยังอยู่ที่บริษัทมู่ซื่อกรุ๊ปอยู่ จะกลับมาดึกๆ หน่อย

ห้องรับแขก ข้างๆ คุณปู่มีผู้ชายหล่อคนหนึ่งนั่งอยู่ หน้าตา ก็คล้ายๆ กับมู่วี่สิง

หรือจะเป็น…

เมื่อกำลังสงสัยอยู่ มู่เฟิงก็ได้แนะนำตัวเอง “วี่สิงเด็กคนนั้นนะ เรื่องแต่งงานเรื่องใหญ่ขนาดนี้ก็ไม่บอก”

ถึงแม้ความหมายในคำพูดของมู่เฟิงเป็นการห่วงใย แต่บนใบหน้ากลับไม่มีอารมณ์แบบนี้สักนิดเลย

“เวินจิ้งอ่ะ เขาคือลูกชายของฉัน มู่เฟิง”

สังเกตความสงสัยของเวินจิ้งออก มูเฉิงแนะนำให้

“สวัสดีค่ะ คุณลุง” เวินจิ้งทักทายอย่างมีมารยาท

มู่เฟิงกลับไม่ได้สนใจเธออีก “พ่อครับ ผมยังมีธุระอยู่ ยังไงหลานสะใภ้ของท่านก็มาแล้ว งั้นก็ให้เธออยู่เป็นเพื่อนท่านเลยละกัน”

พูดจบ ไม่นานมู่เฟิงก็ออกบ้านแล้ว

“เวินจิ้ง ช่วงนี้ไอ้วี่สิงนี่ได้แกล้งหนูไหม บอกปู่มาเลย” มูเฉิงถามอย่างห่วงใย

“คุณปู่คะ มู่วี่สิงไม่ได้แกล้งหนูค่ะ”

“จริง ฉันรู้สึกว่าเด็กคนนั้นเป็นผู้ชายที่ซื่อมาก กลัวว่าแกจะไม่สนใจความรู้สึกของหนู”

เวินจิ้งยิ้ม ไม่คิดว่าคุณปู่จะวัยรุ่นขนาดนี้

เท่าที่เธอเห็นแล้ว มู่วี่สิงไม่ได้ซื่อสักนิดเลย เป็นห่วงความรู้สึกของเธอมาก

“คุณปู่คะ ท่านคิดมากแล้ว”

“ความรักของเธอสองคนไม่มีปัญหาจริงๆ ใช่ไหม” มูเฉิงถาม

เวินจิ้งส่ายหัว

ระหว่างเธอกับมู่วี่สิง ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่คุยเรื่องความรักตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ให้เป็นอย่างตอนนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท