Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 326

ตอนที่ 326

ตอนที่ 326 ทุกอย่างไม่ได้สมัครใจ

“เวินจิ้ง! เธอเอารถเข็นของฉันมานะ!” มู่ซือซือพูดด้วยความโกรธ

“มู่ซือซือ ตอนนี้เธอเป็นคนป่วย จะต้องเชื่อฟังฉัน” เวินจิ้งกดมือเธอไว้

มู่ซือซือจ้องไปที่เธอ หยุดไปครู่หนึ่ง ใช้มือข้างหนึ่งของเธอทำแก้วข้างกายจนแตก เธอหยิบเศษแก้วนั้นขึ้นมา แล้วกรีดลงบนผิวของเธออย่างรุนแรง

เวินจิ้งก็ห้ามไว้ไม่ทัน

เลือดไหลออกมาจากหลังมือของมู่ซือซือ

“ถ้าเธอคิดจะขวางฉันอีก ฉันก็จะกรีดต่อ!” มู่ซือซือขู่

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ และค่อยๆปล่อยมือออกอย่างช้าๆ

“เอารถเข็นของฉันมานี่” มู่ซือซือสั่ง

เวินจิ้งยังคงไม่ขยับ เธอหาโทรศัพท์จนพบคิดจะโทรไปหามู่วี่สิง

แต่มู่ซือซือได้เห็นการกระทำของเธอ จึงเอาเศษแก้วนั้นกรีดลงบนหลังมืออีกครั้ง

“คุณหนูมู่ เธอใจเย็นๆนะ” ผู้ช่วยหมอที่อยู่ด้านข้างตอนนี้ก็มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว

มู่ซือซือเพิ่งจะผ่าตัดเสร็จไม่นาน ตอนนี้ยังไม่ควรที่จะออกจากโรงพยาบาลแน่นอน

“ฉันแค่จะขอออกไปไม่กี่ชั่วโมง…….” มู่ซือซือกัดปาก ดวงตาเริ่มเป็นสีแดง

พยาบาลได้แจ้งให้ผู้อำนวยการทราบเรื่องแล้ว และเมื่อได้มาเห็นการกระทำของมู่ซือซือ สีหน้าก็เคร่งเครียด

เขารู้สถานะของมู่ซือซือ คนของตระกูลมู่ เขาไม่สามารถจะว่าอะไรได้

“พาเธอออกไป”

“แต่ ร่างกายของเธอ……”

“ฉันบอกว่า พอเธอออกไป”

ผู้อำนวยการถึงกับเอ่ยปากแล้ว จึงไม่มีใครกล้าขัดขวางมู่ซือซือ

เวินจิ้งเป็นกังวล ตามเธออยู่ห่างๆ และพลางโทรศัพท์หามู่วี่สิง

แต่ มู่วี่สิงไม่รับโทรศัพท์!

เวินนจิ้งเปลี่ยนเป็นโทรไปหมายเลขของเกาเชียน

“คุณนาย……น้องเวิน คุณมู่กำลังประชุม เกาเชียนพูดอย่างเคร่งเครียด

เวินจิ้งโทรหาเขา ก็เพราะมีเรื่องด่วนที่จะต้องบอกกับมู่วี่สิง

แต่ในตอนนี้การประชุมนั้นเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เขาจึงไม่กล้าที่จะเข้าไป……

“มู่ซือซือออกจากโรงพยาบาลโดยพลการ สภาพร่างกายของเธอยังไม่ฟื้นตัว รบกวนคุณช่วยไปบอกมู่วี่สิงด้วย ตอนนี้ฉันจะตามมู่ซือซือไป”

“ได้ ผมจะไปรายงานคุณมู่เดี๋ยวนี้”

เรื่องของมู่ซือซือ เกาเชียนไม่กล้าที่จะล่าช้า

เมื่อวางสายโทรศัพท์ สายตาก็มองไปยังมู่ซือซือที่กำลังขึ้นรถแท็กซี่ เวินจิ้งก็ได้ขึ้นรถแท็กซี่อีกคันตามหลังไป

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง มู่ซือซือก็ได้ลงจากรถที่ประตูของสำนักงานกิจการพลเรือน

เวินจิ้งคอยเฝ้าอยู่ด้านนอก ก็เห็นมู่เฟิงและเย่ซิน

สองคนนั้นดูเหมือนจะเพิ่งได้ทะเบียนสมรส สีหน้าของเย่ซินเต็มไปด้วยความสุขเอนตัวอยู่ในอ้อนแขนของมู่เฟิง

แต่เมื่อตอนที่ได้เห็นมู่ซือซือกำลังเดินเข้าไป สีหน้าพวกเขาก็ซีดลง

“มู่เฟิง….”

“แกมันนางสารเลว!” เธอผลักรถเข็นออกไป ชนกับเย่ซินเข้าอย่างแรง

เย่ซินไม่สามารถที่จะหลบได้ทัน จึงล้มลงไปทั้งร่าง

มู่เฟิงมองมู่ซือซืออย่างเยือกเย็น พูดออกไปด้วยความโกรธ “มู่ซือซือ แกบ้าไปแล้วเหรอ!”

“คุณนะสิที่บ้า เอาทะเบียนสมรสมาให้ฉัน!” มู่ซือซือมองไปยังทะเบียนสมรสที่อยู่ในมือของมู่เฟิง ด้วยสายตาร้อนแรง

เธอจะไม่ยอมให้นางจิ้กจอกนี่เลื่อนขั้นขึ้นไปได้!

“มู่ซือซือ ไปให้พ้น” มู่เฟิงเตะมู่ซือซือออกไป แล้วประคองเย่ซินขึ้นมา

มู่ซือซือกำลังนั่งอยู่บนรถเข็น เมื่อถูกมู่เฟิงเตะรถเข็นจึงล้มลง ขาของเธอได้กระแทกกับพื้น เลือดก็ไหลออกมาในทันที

เธอโทรศัพท์ไปหามู่วี่สิงอีกครั้ง ครั้งนี้เขารับสาย

“มู่วี่สิง มู่ซือซือเขา….”

“อีกสักพักผมถึงไป เขาเป็นยังไงบ้าง”

“แผลของเธอเพิ่งจะหายดี กลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นมาอีก” เวินจิ้งพูดอย่างเคร่งเครียด

ไม่ไกลกันนั้น มู่ซือซือประคองตัวขึ้นมาบนพื้น เธอมีขาเพียงแค่ข้างเดียว จึงไม่สามารถที่จะยืนขึ้นมาได้

เริ่มมีคนมามุงดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ มู่ซือซือจึงด่าว่าด้วยเสียงดัง “นางผู้หญิงคนนี้ เป็นเมียน้อย ที่คอยยั่วยวนผู้ชาย ทำร้ายครอบครัวพวกเราจนต้องแตกแยกกันหมด!”

“มู่ซือซือ หุบปากเดี๋ยวนี้!” มู่เฟิงเดินเข้ามา เพราะทนไม่ได้กับคำพูดของพูดซือซือ

เธออยู่ต่อหน้ามู่เฟิง ดูเป็นคนอ่อนแอ

เลือดไหลออกมาเต็มขา เวินจิ้งจึงรีบเดินเข้าไป

เธอหยิบผ้าพันแผลออกมาจากกระเป๋าของเธอ มู่ซือซือเห็นการกระทำของเธอในตอนนี้ สีหน้าก็เริ่มอ่อนโยนลง

“มู่ซือซือ แกอย่าทำตัวเหมือนหมาบ้าให้ตระกูลมู่ต้องขายขี้หน้า!”

“คุณนะสิหมาบ้า คุณต้องหย่ากับผู้หญิงคนนี้ให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

มู่เฟิงไม่ได้สนใจกับมู่ซือซือ แล้วรีบพาเย่ซินออกไปอย่างรวดเร็ว

มู่ซือซือต้องการที่จะตามไป แต่ด้วยความเจ็บปวดตอนนี้เธอหมดเรี่ยวแรงแล้ว

มองไปยังเวินจิ้ง เธอแทบจะขอร้องออกไป “เธอช่วยฉันขัดขวางพวกเขาหน่อย ฉันไม่มีทางให้มู่เฟิงแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น”

“พวกเขาจดทะเบียนกันเรียบร้อยแล้ว” เวินจิ้งขมวดคิ้ว นี่คือเรื่องจริง

“ฉันจะเอาใบจดทะเบียนของพวกเขามาฉีกทิ้ง…..” มู่ซือซือพูดด้วยความโกรธ

เวินจิ้งประคองเธอกลับขึ้นมานั่งบนรถเข็น มู่ซือซือไม่ได้สนใจแผลของตัวเอง รีบพยายามเข็นรถเข็นเพื่อจะตามไป

เวินจิ้งหยุดเธอไว้

“เธอตามพวกเขาไม่ทันหรอก”

มู่เฟิงและเย่ซินขึ้นรถไปแล้ว ไม่นาน มู่วี่สิงก็มาถึง

มู่ซือซือเริ่มใจเย็นลง ดวงตาก็แดงก่ำ

“ไม่ …….ทำไมมู่เฟิงถึงแต่งกับผู้หญิงคนนั้นได้……”

เมื่อเห็นมู่วี่สิง เวินจิ้งได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเข็นมู่ซือซือไป

“พี่……ทำไมถึงยอมให้พวกเขาแต่งงานกันหละ แม่ของฉันยังอยู่ในคุก มู่เฟิงรอไม่ได้เหรอ……”

“พวกเขาแต่งงานก็เป็นเรื่องของพวกเขา ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเราหรือตระกูลมู่ รู้หรือเปล่า” มู่วี่สิงพูดไปอย่างอ่อนโยน

“ไม่ได้ ฉันรับไม่ได้ เขาทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้ ฉันจะทำให้พวกเขาไม่ตายดี!”

“พี่รู้ทั้งหมดนั้นแหละ ซือซือ ตอนนี้กลับไปโรงพยาบาลกับพี่ก่อน ขาของเธอจะพลิกอีกไม่ได้นะ” ความทุกข์ใจของมู่วี่สิงแสดงออกผ่านดวงตา

มู่ซือซือกัดริมฝีปากของตัวเองอย่างแรง แววตาเริ่มเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ในที่สุดความรู้สึกทั้งหมดก็ถูกลั่นออกมาเป็นน้ำตาที่ไหลออกมา

เธอกอดมู่วี่สิงไว้ แล้วร้องไห้โฮออกมา

“กลับโรงพยาบาลกันก่อน เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อนเธอ” มู่วี่สิงปลอบเธอ

เวินจิ้งกลับถึงโรงพยาบาลแล้ว ไม่นานมู่วี่สิงก็พามู่ซือซือมาส่งที่โรงพยาบาล หมอและพยาบาลที่อยู่ประจำห้องผู้ป่วยก็ตัวสั่นกันเป็นแถว

แผลของมู่ซือซือปริฉีกออกอีกครั้ง เธอเพิ่งจะผ่าตัดมาไม่นาน ร่างกายจึงยังอ่อนแออยู่ ตอนนี้นอนปิดตาแน่นอยู่บนเตียง ความเจ็บเหล่านี้ทำให้เธอสงบลง

เวินจิ้งรีบพันแผลให้กับเธออย่างรวดเร็ว โชคดีที่ดูแล้วทุกอย่างไม่มีอะไรมากมาย ทุกคนก็รู้สึกโล่งใจ

คืนนี้เวินจิ้งจะอยู่ที่โรงพยาบาล ในตอนค่ำ มู่วี่สิงก็ต้องเข้าไปออฟฟิศ

เวินจิ้งกำลังเขียนรายงานอยู่ เงยหน้าขึ้น ภาพของชายผู้หล่อเหลาคนหนึ่งก็ปรากฏเข้ามา

“ยังไม่กินข้าวไม่ใช่เหรอ” น้ำเสียงของเขาดูมั่นใจ

เวินจิ้งเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่าตัวเองเหมือนจะลืมเรื่องทานข้าวไปเลย……

จริงๆเธอก็หิวแล้ว

“ไปกับผม”

“เดี๋ยวฉันสั่งเดลิเวอรี่ก็ได้” พูดจบ เวินจิ้งก็เปิดแอพพลิเคชั่นของเดลิเวอรี่

“เดลิเวอรี่มันไม่ดีต่อสุขภาพ เวินจิ้ง อย่ามัวแต่หลบหน้าผมเลย” มู่วี่สิงขยับเข้ามาใกล้ ก้มตัวลงมามองเวินจิ้ง

เสียงของเขาต่ำและไม่มั่นคง ราวกับว่ากำลังยั่วยุเวินจิ้ง

เธอทนความรบเร้าไม่ไหว

เธอจึงออกมากับมู่วี่สิง โดยไม่ได้สมัครใจเลย

“อยากกินอะไรเ” เขาถามเธอ

เวินจิ้งมองไปยังร้านค้าบนถนน เธอรู้ดีว่ามู่วี่สิงเป็นพวกอนามัยรักสะอาด จะต้องเลือกร้านอาหารที่สะอาดเท่านั้น

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท