Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 491

ตอนที่ 491

บทที่491 เธอจะต้องกลับมา

จั๊กจี้……

เวินจิ้งขยับหนี ในมือก็ยังถือถ้วยอยู่ กรีดร้องออกมา แล้วเธอก็รีบวางถ้วยลงทันที

“คุณเอาอาหารเช้าออกไป!” เวินจิ้งสั่งผู้ชายที่อยู่ข้างเธอ

มู่วี่สิงอารมณ์ค่อนข้างดี ทำตามคำขอที่แฟนสาวสั่ง

ทั้งสองนั่งติดกันที่โต๊ะอาหาร หันหน้ามองตรงไปที่ทะเล ที่มีแสงระยิบระยับ ชีวิตแบบนี้มันช่างสุขสบายจริง ๆ เลย

“ช่วงค่ำ ๆ หนานเฉิงและเสี้ยงหงก็คงจะมา”

“อืม ซูยิงมามั้ย?เธอท้องอยู่ คงจะไม่สะดวก”

“หนานเฉิงจะพาเธอมาอยู่ แต่ตอนนี้ยังขึ้นเครื่องไม่ได้”

คนส่วนใหญ่ที่มาร่วมงานวันหมั้นล้วนแต่เป็นเพื่อนของทั้งสอง สำหรับญาติ หลินเวยก็ไม่ว่างมา ทางฝั่งตระกูลหลินก็ไม่มีใครแล้ว

ส่วนทางมู่วี่สิงได้ให้มู่ซือซือกับส้งวี่มา แขกคนอื่น ๆ ก็เป็นเพื่อนสนิทที่สามารถนับจำนวนได้เลย

ในวันนี้ ทั้งสองไม่ได้ออกไป จะป้อนมู่วี่สิงให้อิ่มได้……แทบจะบ้าตาย

เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหมั้น คืนนี้เวินจิ้งและมู่วี่สิงต้องแยกกันอยู่ เวินจิ้งกับอั้ยเถียนพักอยู่อีกห้องหนึ่ง

“เกาะจิ้ง……หมอมู่เป็นคนร่ำรวยมีฐานะ ถ้ามีคนยกเกาะให้ฉันหนึ่งเกาะ ฉันก็คงจะแต่งงานกับเขาเลย” อั้ยเถียนพูดติดตลก

“สมบัติของบ้านเสี้ยงหงก็ไม่น้อย” เวินจิ้งหลับตาลง

“แต่ก็สู้มู่วี่สิงไม่ได้ ตอนนี้เขามีอำนาจมากที่สุดในตระกูลมู่ และเหมือนว่าในเมืองหนานก็ไม่มีใครเทียบเขาได้แล้ว ตอนนั้นสายตาเธอดีมากเลยนะ”

“ตอนแรกฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะได้แต่งงานกับคนรวยขนาดนี้……”

มาคิดดูแล้ว ก็ยังรู้สึกว่า มันช่างน่าเหลือเชื่อมากเลย

อยู่กับมู่วี่สิงที่ดูดีเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง เธอก็ต้องทำตัวให้ดูดีขึ้นด้วย

ช่วงเช้าตรู่ ทั้งสองคุยกันทั้งคืน แม้ว่าเวินจิ้งจะตื่นเต้นมาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหลับไปแล้ว

อั้ยเถียนดื่มไปนิดหน่อย ไม่นานก็หลับไปแล้ว

เสียงดังกึกก้องดังขึ้นเรื่อย ๆ กระจกหน้าต่างแตกกระจายลงบนพื้น มีชายเสื้อดำสองคนเข้ามา อั้ยเถียนถูกปิดตาไว้ ผู้ชายแรงเยอะมาก เธอสู้แรงเขาไม่ไหวอยู่แล้ว

รอจนได้เปิดตาออก ร่างของเวินจิ้งก็ไม่อยู่แล้ว

ดึงสติกลับมาได้ อั้ยเถียนก็รีบที่จะหยิบมือถือขึ้นมา ปรากฏว่ามือถือถูกผู้ชายคนเมื่อกี้เอาไปแล้ว และอยากจะออกไปบอกคนอื่น ๆ ให้รู้ แต่ประตูก็ถูกล็อกอย่างแน่นหนา

ได้แค่รอให้มู่วี่สิงมาพบในวันพรุ่งนี้แล้วล่ะ

อั้ยเถียนวิ่งไปดูที่หน้าต่าง เห็นเพียงเรือลำหนึ่งที่กำลังแล่นออกไป

เวลานี้ มู่วี่สิงรู้สึกกระวนกระวายใจ แต่เขาก็มาช้าไปหนึ่งก้าว หลังจากครึ่งชั่วโมงผ่านไป บอดี้การ์ดที่ซุ่มดูอยู่ในความมืดก็พบอะไรบางอย่าง

บ้านที่พวกเขาพักอยู่ติดกับทะเลทั้งหมด ถ้าจะพาคนออกไป ก็ต้องนั่งเรือออกไปเท่านั้น ถ้าเป็นแบบนี้คงจะหาเจอยากแล้วล่ะ

“มันเป็นใคร”

“ตอนนี้ยังไม่รู้ครับ แต่ได้ให้เรือออกไปตามแล้วครับ” ลูกน้องรายงาน

“กลับเมืองหนานเดี๋ยวนี้”

อั้ยเถียนเคาะประตูอย่างใจจดใจจ่อ หวังว่าจะมีคนผ่านมาพอดี เสี้ยงหงรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้น ก็รีบมาทันที อั้ยเถียนก็ร้องไห้จนตาแดงไปหมดแล้ว

กอดเสี้ยงหงไว้แน่น อั้ยเถียนพูดพึมพำ “เวินจิ้ง……เวินจิ้งถูกจับตัวไปแล้ว”

“ผมรู้แล้ว พวกเรากำลังจะกลับเมืองหนาน อย่าร้องนะ คุณเอาแต่ร้องไห้แบบนี้ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว” ความจริงเสี้ยงหงก็ยังมีสติ แต่พอเห็นอั้ยเถียนร้องไห้เขาก็ทำตัวไม่ถูกเลย

“อืม ฉันไม่ร้องแล้ว”

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่เมื่อเสี้ยงหงอยู่ข้าง ๆ เธอ อั้ยเถียนก็ยิ่งห้องหนักขึ้นไปอีก……

ทุกคนเตรียมตัวกลับเมืองหนานทันที มู่วี่สิงและมู่ซือซือรีบกลับไปที่บ้านใหญ่ แต่มู่เฉิงกลับไม่อยู่

ลงเครื่องปุ๊บ มู่วี่สิงก็รีบตรงมาที่บ้านใหญ่

“ใช่” มู่วี่สิงพยักหน้า

คนที่สามารถหลีกเลี่ยงเขาแล้วพาเวินจิ้งออกมาได้อย่างรวดเร็วแบบนี้ มีแค่คนเดียวก็คือมู่เฉิง

“คุณปู่ไปไหนแล้ว?” มู่ซือซือถามคนดูแลบ้าน

คนดูแลบ้านส่ายหัวด้วยความลำบากใจ เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

ณ เวลานี้ บ้านพักตากอากาศทางตะวันออกที่เมืองหนาน

เวินจิ้งถูกเอาตัวเข้ามาในห้องหนังสือ มู่เฉิงจับไม้เท้าแล้วค่อย ๆ นั่งลงที่โซฟา

เห็นสีหน้าที่เย็นชาของเวินจิ้ง

“คุณปู่มู่” เวินจิ้งมองเขาด้วยความขยะแขยง

ตอนโดนจับตัว เธอก็คิดว่ามีหลายคนที่อยากจับตัวเธอมา ตอนนี้มู่เหิงก็ถูกจับไปที่สถานีตำรวจแล้ว งั้นก็คงมีแค่มู่เฉิงแล้วล่ะ

“ไม่คิดว่าหลานฉันจะรีบร้อนที่จะหมั้นกับเธอขนาดนี้” เสียงของมู่เฉิงดูน่าเกรงขามมาก

เวินจิ้งหน้าซีดขึ้นมาเลย

“จะช้าหรือเร็ว หนูกับมู่วี่สิงก็ต้องแต่งงานกัน”

“ไม่มีวันนั้นแล้ว” มู่เฉิงพูดเสียงเข้ม

การอยู่ต่อของเวินจิ้ง ได้ส่งผลกระทบต่ออนาคตของมู่วี่สิงแล้ว

เขาเหลือเวลาไม่มากแล้ว จำเป็นต้องจัดการปัญหาและอุปสรรคทั้งหมดให้หลานเขา

“เวินจิ้ง ไม่ใช่ว่าปู่ไม่ชอบเธอนะ แต่คนที่ปู่รักมากที่สุดก็คือหลานของปู่ เขาเป็นลูกหลานของตระกูลมู่ ความรับผิดชอบของเขาหนักมาก เธออยู่ข้างกายเขา มันจะส่งผลเสียและอันตรายต่อเขา”

ก่อนหน้านี้มู่เฉิงมองสถานการณ์ไม่ออก แต่ตอนนี้เขาเห็นมันอย่างชัดเจน

เขาหวังอยากให้มู่วี่สิงแต่งงาน แต่ไม่อยากให้เขารักผู้หญิงคนนั้นมากเกินไป

เมื่อผู้หญิงมีอิทธิพลต่อเขา ผลที่ตามมาก็จะเอากลับคืนมาไม่ได้อีก

ทายาทที่เขาเลี้ยงดูมากับมือ ต้องมีจิตใจที่เข้มแข็ง

“นี่มันก็แค่ความคิดของคุณปู่ หนูไม่คิดว่าหนูจะทำร้ายมู่วี่สิง” เวินจิ้งพูดเสียงแข็ง

“เพราะเธอ ตอนนี้เขาจึงต้องการทำงานที่โรงพยาบาล เพราะเธอทำร้ายเขา!” มู่เฉิงตะคอก

เวินจิ้งหน้าซีดขึ้นไปอีก กัดริมฝีปากไว้แน่น

“ฉันจะไม่ยอมให้พวกเธอหมั้นกัน และไม่อนุญาตให้พวกเธออยู่ด้วยกัน” มู่เฉิงยืนขึ้น ก้าวเดินไปยืนตรงหน้าของเวินจิ้ง

“เธออยากเรียนหมอ ฉันจะหาที่เรียนที่มีชื่อเสียงในต่างประเทศให้เธอ ออกไปจากชีวิตหลานฉัน” มู่เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมากเหมือนเป็นคำสั่ง

“ฉันไม่ต้องการความหวังดีจากคุณ” เวินจิ้งไม่มองหน้ามู่เฉิง

“เธอไม่มีสิทธิ์เลือก อีกสองชั่วโมง ฉันจะส่งเธอออกนอกประเทศ”

พูดจบ มู่เฉิงก็เดินหายไปจากสายตาของเวินจิ้ง ประตูห้องก็ถูกล็อก

เวินจิ้งทรุดลงไปนั่งกับพื้น มือถือของเธอถูกยืดไปแล้วด้วย จะติดต่อใครก็ไม่ได้

ถ้ามู่วี่สิงมาไม่ทัน เธอคงจะอยู่ต่างประเทศแล้ว……

ไม่ เธอจะต้องกลับมา

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ มู่เฉิงได้จัดเครื่องบินส่วนตัวไว้แล้ว ตอนนี้น่าจะอยู่บนดาดฟ้าแล้ว

ห้องรับแขก มู่เฉิงมองโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องเป็นมู่วี่สิงโทรมา

หลังจากนั้น เขาก็ทุบโทรศัพท์ทิ้ง

เขารู้ดี อิทธิพลของมู่วี่สิง จะสามารถหาเจอได้ในไม่ช้า ดังนั้น เขาต้องรีบจัดการให้เวินจิ้งออกไปโดยเร็วที่สุด

เวลานี้ มีเสียงเดินดังมาจากด้านออก สีหน้ามู่เฉิงดูตึงเครียด มองไปที่ประตู เป็นหลินเวย

เธอส่งคนตามปกป้องเวินจิ้งตลอดเวลา แต่เวลานี้ ก็สายไปจนได้

“มู่เฉิง เอาตัวลูกสาวฉันคืนมา” เสียงของหลินเวยเฉียบคมและมีความโกรธปนอยู่ด้วย

ถึงแม้ว่าช่วงนี้งานเธอจะยุ่งมาก แต่เรื่องที่เกี่ยวกับลูกสาว เธอรู้ทุกเรื่องเลย

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท