Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 516

ตอนที่ 516

บทที่ 516 ต้องช่วยแบ่งเบาภาระ

ระหว่างนั้น ก็มีเสียงแตรของรถ ดังขึ้นมาทันทีจากทางด้านหลัง เวินจิ้งหันไปมองโดยไม่ได้ตั้งใจ ภาพที่เห็นนั้น ทำให้เธอประหลาดใจ จนทำอะไรไม่ถูก——

รถโรลส์รอยซ์ ที่หรูหราเป็นพิเศษสามคัน มาจอดอยู่ที่หน้าประตูหอพัก และชายที่ลงมาได้สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ดูอ่อนโยนและสูงศักดิ์

“คุณพระ……นี่มันรถหรู รุ่นลิมิเต็ดนี่หน่า มีเงิน ก็ไม่สามารถซื้อได้”

“ศาสตราจารย์มู่!ศาสตราจารย์มู่มารับแฟนของเขา……จิ๊จิ๊ อิจฉาเวินจิ้งจริงๆ……”

“หล่อมากเลย หล่อมากเลย ฉันอยู่ในความฝันแน่นอน……ทำไมคนที่คบกับศาสตราจารย์มู่ ไม่เป็นฉันนะ……”

เสียงกรีดร้องรอบๆ ตัว ยังคงดังต่อเนื่อง เมื่อเวินจิ้งเรียกสติกลับคืนมาได้ มู่วี่สิงก็มาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

และสีหน้าของโจวเซิน เริ่มดูไม่ได้

มู่วี่สิงทุ่มทุน ทำให้แต่ละคน คาดไม่ถึง

เวินจิ้งถามอย่างงุนงง“คุณเพิ่งไปซื้อรถมาเหรอคะ?”

เมื่อได้ยิน มู่วี่สิงก็ยิ้มออกมาเบาๆ“ปกติมันก็อยู่ในโรงรถมาตลอด คุณไม่ได้สนใจมันต่างหาก”

เวินจิ้ง:……

ปกติแล้วเธอไม่ค่อยจะขับรถ และดูเหมือนว่าเธอ จะไม่เคยไปโรงจอดรถของการ์เด้นมูเจียวาน……

“คุณมารับฉันเหรอคะ?”เวินจิ้งถามอย่างไม่มั่นใจ

“อืม มาช่วยขนย้ายกระเป๋าเดินทางน่ะ”หลังจากที่พูดจบ ก็จับมือเล็กของเธอเดินเข้าไปในหอพัก

รอบๆ มีเสียงกรีดร้องอีกครั้ง อิจฉาเกินไปแล้ว!

เวินจิ้งคิดกับตัวเอง เป็นเพราะมู่วี่สิง ที่ทำให้เธอกลายเป็นคนดัง

หลังจากมีการเปิดเผยวิดีโอ การแสดงความรักของเขา เธอมักจะรู้สึกว่า ตัวเองถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา

“มู่วี่สิง เอารถคันนี้มาใส่กระเป๋าเดินทางของฉัน เสียเวลาเปล่า”เวินจิ้งเดินออกมาตรงระเบียง โรลส์รอยซ์ทั้งสามคันดูหรูหราเกินไป

ถึงแม้ว่า จะรู้มาตลอดว่ามู่วี่สิงมีเงิน แต่ว่า มันก็เกินไปหน่อย!

โชคดี เธอไม่ได้เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยหลินไห่แล้ว ไม่อย่างนั้น เธอต้องอายตายแน่

“ไม่เห็นจะรู้สึกเลย”มู่วี่สิงตอบเบาๆ

เขารู้สึกว่า สิ่งของของผู้หญิงต้องมีเยอะอย่างแน่นอน กลัวว่ารถหนึ่งคันจะไม่เพียงพอ จึงขอให้คนขับรถ ขับมาอีกสองคัน

เวินจิ้ง:……

“กระเป๋าเดินทางของฉันก็มีอยู่แค่นี้”เวินจิ้งบ่นพึมพำ

แค่เบาะหลังรถก็เพียงพอแล้ว

เมื่อเธอกำลังจะออกจากมหาวิทยาลัย เวินจิ้งที่นั่งอยู่เบาะหน้าในรถคันหรู ก็มองออกไปที่นักศึกษาที่กำลังหยุดเดิน ด้านนอกหน้าต่างรถ ความรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลายเป็นคนดังไปแล้ว……

เห็นได้ชัดว่า มู่วี่สิงคุ้นชินอยู่แล้ว สีหน้าของเขาสงบนิ่ง

“มู่วี่สิง ทีหลังไม่อนุญาตให้ทำแบบนี้แล้วนะ”

“อืม”มู่วี่สิงตอบอย่างเชื่อฟัง

เวินจิ้งยิ้มออกมา เมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา และได้ยินเขาพูดว่า“ผมไม่ชอบที่โจวเซินใส่ใจคุณแบบนั้น”

เขาสารภาพ

ผู้หญิงของเขา เมื่อเห็นเธอพูดคุยอยู่กับผู้ชายคนอื่น และยังเป็นคนที่เขาเกลียด ความเย็นชาในหัวใจก็เติบโตขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

เวินจิ้งก้มสายตาลง เธอก็ไม่รู้ว่าโจวเซินจะมาปรากฏตัว

“อีกหน่อยเขาจะมีอาจารย์ที่ปรึกษา เป็นคนเดียวกับฉัน ฉันคิดว่าพวกเราจะต้องเจอกัน โดยไม่สามารถหลบหน้าได้”เวินจิ้งขมวดคิ้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็เหมือนจะมุ่งร้ายต่อเธอมาตลอด เวินจิ้งรู้สึกรำคาญเล็กน้อย เมื่อเธอคิดถึงเรื่องนี้

เมื่อได้ยิน มู่วี่สิงก็บีบพวงมาลัยรถแน่น ดวงตาของเขาเย็นชา

มหาวิทยาลัยF

โจวเซินมาที่วิทยาเขตแห่งใหม่ก็ตอนบ่ายแล้ว อาจารย์ที่ปรึกษาส้งเชน ก็ได้เริ่มเปิดสอนแล้ว

“วันนี้อารมณ์ดีไหม?ไหงถึงมาช่วยฉันทำวิจัยวิทยาศาสตร์อย่างนี้ล่ะ”

“อารมณ์ไม่ดี”โจวเซินตอบ

และก็ไม่รู้ว่าทำไม ที่วันนี้ไปหอพักของเวินจิ้ง เหมือนถูกผีเข้ายังไงยังงั้นคิดแค่เพียงอยากจะรู้จักเธอให้มากกว่านี้

มันเป็นอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้ เขาต้องการจะขจัดความฟุ้งซ่านนี้ออกไป

“ที่จริงคือมาหาฉัน เพื่ออยากจะหาที่ระบาย”ส้งเชนยิ้มออกมาเบาๆ

“ผมไม่กล้าหรอก คุณเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาผม ต้องช่วยแบ่งเบาภาระ ถึงจะถูกต้อง?”

“เธอไม่ทำให้ฉันเดือดร้อนไปมากกว่านี้ ก็ถือว่าดีแล้ว”ส้งเชนส่ายหัวออกมา อย่างช่วยไม่ได้

“นักศึกษาปริญญาโทพวกนั้น เธอคิดว่าเป็นยังไงบ้าง?”

“จำไม่ได้แล้ว”เห็นได้ชัดว่า โจวเซินไม่ต้องการที่จะตอบคำถาม

“ฉันคิดว่าคนนั้น ที่โอนย้ายมาชื่อเวินจิ้ง ก็ไม่เลวเลยนะ ในตอนนั้น เธอยังตั้งใจสร้างความลำบากให้กับคนอื่นอีก อย่าคิดว่าฉันดูไม่ออก”ส้งเชนเงยหน้าขึ้น มองด้วยดวงตาคมกริบ

“ใช่เหรอ?ผมคิดว่าที่ผมถาม เป็นคำถามที่ธรรมดามาก”โจวเซินไม่ยอมรับ

“ฉันยังคิดว่า เธอกำลังตกหลุมรักใครบางคนอยู่ แค่มองเข้าไปในดวงตา ก็รู้เลยว่าไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย”

โจวเซินขมวดคิ้ว“ศาสตราจารย์ จุดโฟกัสของคุณเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า”

“ฉันก็แค่พูดเรื่อยเปื่อย รีบๆ มาช่วยฉันเลยเร็ว……”

จนถึงตอนดึก โจวเซินกลับมาถึงตระกูลมู่ก็เกือบเช้าตรู่แล้ว เพราะได้รับสายจากน้องสาว ว่าตระกูลมู่ได้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว

ในขณะเดียวกัน หลังจากที่มู่วี่สิงได้รับโทรศัพท์ เขาก็รีบกลับในทันที

เวินจิ้งมองผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เธออย่างเป็นห่วง“เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ?”

“คุณปู่หมดสติน่ะ ซือซือบอกว่า มีคนวางยาในอาหารของคุณปู่”

เมื่อได้ยิน เวินจิ้งตกใจ เมื่อสติกลับมาได้ มู่วี่สิงก็ได้ออกไปแล้ว

ข้างกายของเธอว่างเปล่า เธอรู้สึกใจหายเล็กน้อย

ตระกูลมู่

มู่ซือซือให้บอดี้การ์ดควบคุมตัวโจวหย่าน“โจวหย่าน ภายในบ้าน มีแค่เธอคนเดียวที่เป็นคนนอก เธอเป็นคนวางยาคุณปู่ใช่ไหม!”

“ไม่ใช่……ทำไมฉันจะต้องทำเรื่องไม่ดี ให้กับคุณปู่ด้วย คุณปู่ปฏิบัติกับฉัน ดีขนาดนี้……”โจวหย่านร้องไห้ออกมาเสียงดัง และส่ายหัวอยู่ตลอดเวลา

แต่เห็นได้ชัดว่ามู่ซือซือไม่เชื่อ นี่เป็นครั้งแรก ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับตระกูลมู่ และเกิดขึ้นหลังจากที่ มู่ซือซือได้ย้ายเข้ามาไม่นาน

“ไปค้นห้องเธอ!”มู่ซือซือออกคำสั่ง

“ไม่ได้ เธอกำลังละเมิดความเป็นส่วนตัวของฉัน……”ดวงตาของมู่ซือซือตื่นตระหนก

“ความเป็นส่วนตัว?ตอนนี้เธอกำลังจะฆ่าคุณปู่ของฉัน ฉันไม่สนใจความเป็นส่วนตัวหรือไม่ส่วนตัวหรอกนะ!”มู่ซือซือโกรธมาก

เมื่อความโกรธมา นิสัยของมู่ซือซือจะเปลี่ยนเป็นอีกคน

ส้งวี่ที่อยู่ข้างๆ เขาไม่พูดอะไรสักคำ

แต่เมื่อมู่ซือซือกำลังจะไปที่ห้องของโจวหย่าน ส้งวี่ก็เข้ามา“ไม่ใช่เธอแน่นอน”

“งั้นคุณคิดว่าเป็นใครคะ?”

“ผู้ดูแลบ้านกำลังสอบสวนคนรับใช้ทุกคนอยู่ เดี๋ยวก็น่าจะได้รู้เรื่องเร็วๆ นี้”ส้งวี่พูดปลอบใจ

“ส้งวี่ คุณกำลังปกป้องโจวหย่าน?”ดวงตาของมู่ซือซือเบิกกว้าง “คุณกำลังปกป้องผู้หญิงเลวคนนี้อยู่เหรอคะ?”

“มู่ซือซือ ฉันบอกไปแล้ว ว่าไม่ใช่ฉัน ฉันมีเหตุจูงใจอะไรที่จะต้องทำร้ายคุณปู่……”

“เหตุจูงใจ?”มู่ซือซือขมวดคิ้ว และสงบขึ้นมานิดนึง

ก็จริง ตอนนี้เป็นคุณปู่ที่คอยสนับสนุนให้โจวหย่านกับพี่ชายอยู่ด้วยกัน ถ้าเธอฆ่าคุณปู่ แล้วใครจะอนุญาตให้เธอเจ้ามาในตระกูลมู่?

แต่ว่า เธอก็ยังคิดว่าโจวหย่านน่าสงสัยที่สุด

“ใครจะไปรู้ว่าพวกเธอตระกูลโจวจะดีหรือไม่ดี”เธอพูดอย่างเย็นชา

ในเวลานั้น ร่างของโจวเซิน ก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นพี่ชาย โจวหย่านก็โกรธเล็กน้อย

“ใครอนุญาตให้คุณรังแก คนในตระกูลโจวของพวกเรา?”โจวเซินเดินเข้ามาใกล้ และดึงโจวหย่านให้เข้ามาอยู่ข้างตัวอย่างง่ายดาย

“เป็นคนของพวกคุณตระกูลโจวมากกว่า ที่จะฆ่าคุณปู่ของฉัน!”มู่ซือซือตะโกนออกมา

ตอนนี้คุณปู่หมดสติอยู่ เธอกลัวจริงๆ

“อย่าพูดไร้สาระน่า น้องสาวของฉันมีจิตใจบริสุทธิ์ ไม่เคยคิดที่จะทำเรื่องแบบนี้ นอกจากพวกคุณตระกูลมู่ จะทนไม่ได้กับน้องสาวของผม ผมก็จะพาเธอกลับไป”

“ไม่ได้ โจวหย่านเป็นคนที่น่าสงสัย!รีบไปจับเขามาให้ฉัน!”มู่ซือซือออกคำสั่ง

แต่โจวเซินรู้ศิลปะการต่อสู้มาไม่น้อย บอดี้การ์ดเหมือนจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา เพราะล้มลงกับพื้นอย่างง่ายดาย

สีหน้าของมู่ซือซือค่อยๆ ซีดลง

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน