Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 676

ตอนที่ 676

บทที่ 676 ตัวตนไม่ธรรมดา

ลมหายใจของมู่วี่สิงเป่ารดไปทุกที่ มือของเขาค่อยๆลดลง และเวินจิ้งก็รู้ในทันทีว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน เมื่อร่างกายของเธอค่อยๆผ่อนคลายลง เธอก็พูดอย่างเย็นชาว่า “หมอบอกฉันว่า ถ้าฉันงดมีเพศสัมพันธ์เวลานี้ดีที่สุด”

จากตอนแรกที่อารมณ์ของเขากำลังได้ที่ เมื่อได้ยินอย่างนี้เขาก็หลุดออกจากอารมณ์หวามไหวในทันที

เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขายังไล้วนเวียนอยู่กับคนในอ้อมแขนของเขา ริมฝีปากบางของเขาค่อยๆเลื่อนไปทั่วใบหน้าของเธอ และในที่สุดก็มาถึงคิ้วของเธอ

ลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่ารดหน้าเธอจนต้องกลั้นหายใจ และในที่สุดเขาก็ปล่อยเธอไป ลุกขึ้น และไปที่ห้องน้ำ

เธอลูบผิวหนังทุกส่วนที่เขาจูบโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนว่าเขาจะมีร่องรอยของความคิดถึง

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ข้างๆเธอก็ไม่มีร่างของเขาแล้ว เวินจิ้งลุกขึ้นนั่งทันที ปกติแล้วเธอเป็นคนนอนหลับยาก แต่เมื่อมีมู่วี่สิง ก็เหมือนการอาการนี้จะเบาลง

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็ลงไปชั้นล่าง ซึ่งตอนนี้พ่อครัวได้เตรียมอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว และเธอก็รู้สึกมีความสุขมากขึ้นเมื่อมู่วี่สิงไม่อยู่

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น และมันเป็นสายจากหลินเวย

ใบหน้าของเวินจิ้งค่อยๆซีดลง หลังจากที่เธอฟังเสียงของแม่ของเธอในโทรศัพท์ เธอรีบวางแซนด์วิชที่เพิ่งอบเสร็จ แล้วหยิบกระเป๋าออกไปทันที

มู่วี่สิงไม่ได้จำกัดเสรีภาพในการเข้าออกของเธอ เมื่อยามที่เฝ้าบ้านเก่าเห็นเวินจิ้งออกไป เขาจึงไม่กล้ารั้ง และรีบแจ้งมู่วี่สิงทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมาที่สนามบิน เวินจิ้งซื้อเที่ยวบินที่เร็วที่สุดไปลอนดอน ซึ่งเครื่องจะออกในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้

มู่วี่สิงอยู่ในห้องผ่าตัด กว่าจะรู้ว่าเวินจิ้งออกไปจากเมืองหนานเฉิง เวลาก็ผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว

วันรุ่งขึ้น วันที่อากาศดีๆ ณ.ลอนดอน

โจวเซินจัดให้คนขับรถมารับเวินจิ้ง โทรศัพท์มือถือของเธอแบตหมดไปนานแล้ว และเธอไม่ได้นอนบนเครื่องบิน เธอจึงรู้สึกเหนื่อย แต่ก็ยังมองออกไปนอกหน้าต่าง โดยไม่กะพริบตา

เวินจิ้งไม่ขยับ จนกระทั่งรถขับเข้าไปในบริเวณบ้านในที่สุด

เมื่อเธอลงจากรถ ก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย และเธอจนถึงตอนนี้ก็ยังตั้งสติไม่ได้

คำพูดของหลินเวยดังก้องอยู่ในหูของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า “จิ้งจิ้งมีสิ่งหนึ่งที่แม่ไม่เคยบอกลูก ลูกยังมีพี่ชาย ลูกอยากเจอเขามั้ย”

เธอคิดว่าครอบครัวของเธอมีแต่หลินเวย คิดไม่ถึงว่าจะมีพี่ชายอีกคน พี่ชายแท้ๆแม่เดียวกัน

แน่นอน เธอ … ต้องการพบ

แต่สำหรับพี่ชายคนนี้นับว่าเป็นคนแปลกหน้ากันมาก เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร

เวินจิ้งเกือบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ แต่เมื่อเธอเห็นหลินเวย เธอกลับบอกข่าวร้ายแก่เธอ

“จิ้งจิ้งเขาหายไป”

“อะไรนะ”

“เด็กคนนั้น หลินยี่… แม่ก็เพิ่งจะพบได้ไม่นาน แต่เขากลับปิดบังอะไรต่างๆกับพวกเรามากมาย ครั้งนี้ที่หายตัวไป แม่ยังหาไม่เจอว่าเขาไปอยู่ที่ไหน” เพราะเหตุนี้หลินเวยจึงดูเหมือนอ่อนแรงไม่น้อย

หลินยี่ หายตัวไปในเช้าวันนี้ หลินเวยไม่ได้จำกัดอิสรภาพของเขา แต่เธอก็รู้สึกกระวนกระวายมาก เมื่อหาเขาไม่พบ

“เขา… เขาหน้าตาเป็นยังไง” เวินจิ้งถามอย่างประหม่า

“นี่คือรูปของเขา แม่ได้โทรแจ้งตำรวจแล้ว แต่เด็กคนนั้นมีความสามารถพอสมควร แม่ตามหาเขามาหลายปีก่อนจะพบ และสามารถพาเขากลับมาได้เมื่อสองวันก่อน” หลินเวยถอนหายใจ

เด็กหลินยี่ถูกพรากไปหลังจากที่เขาเกิด แต่เดิมหลินยี่เป็นลูกชายของเธอ และเขาสามารถรวมตำแหน่งของเธอในตระกูลหลินได้

แต่เพราะฝ่ายอื่นในตระกูลโจมตี และทำให้หลินยี่หายตัวไปกว่ายี่สิบปี เธอจึงต้องรับฉีเซินมาแทน

แม้แต่หลินเจิ้นก็ไม่รู้ว่า หลินยี่ ยังมีชีวิตอยู่

ครั้งนี้ในที่สุดเธอก็พาหลินยี่กลับมาได้แล้ว และเธอกลัวว่าเวลาของตัวเองจะมีไม่มากนัก เธอหวังว่าหลินยี่และเวินจิ้งจะรู้จักกันไว้ แต่เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะหายไปอีกครั้ง ในเวลาอันสั้นเช่นนี้

“แม่เราจะตามหาเขาเจอแน่นอน”

หลินเวยถอนหายใจ และกอดลูกสาว“ แม่ไม่รู้ว่า … เรายังจะสามารถ … สามารถ…”

ทันใดนั้นคนรับใช้ก็รีบเข้ามา “คุณผู้หญิง คุณหนูคะ มีคนจากตระกูลมู่มาค่ะ”

เวินจิ้งเงยหน้าขึ้น เมื่อได้ยินใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

คาดไม่ถึงว่ามู่วี่สิงจะเดินทางเร็วมาก เพียงครึ่งวันหลังจากที่เธอมาถึงลอนดอนเขาก็ตามมาแล้ว

หลินเวยปกป้องลูกสาวของเธอทันที “เสี่ยวจิ้ง อย่าบอกนะว่าตอนอยู่หนานเฉิง หนูอยู่กับมู่วี่สิงตลอด”

เวินจิ้งริมฝีปากของเธอ และพยักหน้าช้าๆ

“ชอบทำให้แม่โกรธจริงๆ” หลินเวยเริ่มโกรธขึ้นมา

“แม่ หนูรู้ว่าหนูกำลังทำอะไรอยู่”

หลินเวยมองไปที่ลูกสาวของเธออย่างต้องการที่จะดุเธอ แต่เมื่อเธอมองไปที่ใบหน้าที่อ่อนลงของลูกแล้วก็ทำไม่ลง

“ตอนนี้ลูกตั้งใจจะทำอะไร”

เวินจิ้งขมวดคิ้ว เธอไม่ได้วางแผนเธอ เธอมักจะทำทีละขั้นเสมอ

“แม่ไม่ต้องการให้ลูกคบกับเขา แม่ไม่ยอมรับเขา” ท่าทีของหลินเวยแข็งกร้าวมาก

เมื่อเวินจิ้งออกมา ก็เห็นมู่วี่สิงก็ยืนอยู่ข้างรถ ใบหน้าของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

“ทำไมมาที่นี่กะทันหัน” น้ำเสียงของมู่วี่สิงกดต่ำและนุ่มลึก

“คุณหาคนให้ฉันได้ไหม” เวินจิ้งถามแทนโดยไม่ตอบ

“ใคร”

“พี่ชายของฉัน”

“ตอนนี้ คุณกลับบ้านกับผมได้ไหม” มู่วี่สิงกอดเธอ แล้วเอานิ้วยาวๆจับไปที่คางเธอ

เวินจิ้งส่ายหัว “ฉันอยากอยู่ที่นี่อีกสองสามวัน ไม่ต้องกังวล ฉันจะกลับไป”

“ผมจะรอคุณกลับไปด้วยกัน”

“ฉันจะอยู่ที่นี่ คุณอยู่ในโรงแรมก่อนแล้วกัน” เวินจิ้งพูดเบาๆ

“ไม่อยู่กับผมหรอ หืม” มู่วี่สิงไม่ปล่อย

“ฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนแม่และพ่อมากกว่า เดี๋ยวที่หนานเฉิงเราจะได้ใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น” เวินจิ้งเงยหน้าขึ้น และพูดอย่างจริงจัง

“โอเค ผมจะฟังคุณ” มู่วี่สิงตอบอย่างยากลำบาก

เวินจิ้งยิ้ม แต่เมื่อเธอหันกลับไปรอยยิ้มของเธอก็หายไปอย่างรวดเร็ว

ในลอนดอน เวินจิ้งใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับหลินเวย และเธอได้ตามหาที่อยู่ของหลินยี่ แต่มันก็ยังไร้ผล

มีความเป็นไปได้สูงที่เขาอาจจะออกจากลอนดอนไปแล้ว

บ่ายวันนี้หลินเวยไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนโจวเซินเพื่อติดตามอาการ และเวินจิ้งก็ได้รับโทรศัพท์จากมู่วี่สิง จึงมาที่โรงแรมของเขา

หลายวันมานี้เธอไม่ได้มาหาเขา แต่เธอคิดว่า เขาน่าจะอยากกลับหนานเฉิงแล้ว

แต่ตอนนี้สภาพจิตใจของแม่แย่มาก และเธอไม่อยากจากไปแบบนี้

หลังจากมาที่ห้อง เมื่อพบกับมู่วี่สิง เวินจิ้งก็ถูกกอดไว้ในอ้อมแขนของเขาทันที เธอถามเขาว่า “มีข่าวเกี่ยวกับหลินยี่ หรือยัง”

ตอนนี้เธอจับแขนของเขาด้วยมือทั้งสองข้าง ราวกับว่าความบาดหมางระหว่างทั้งสองไม่เคยเกิดขึ้น

เวินจิ้งด้วยความรีบร้อน จึงไม่ได้ใส่รองเท้า ตอนนี้เท้าที่ขาวและนุ่มของเธอโค้งงอและเหยียบลงบนพื้นอย่างน่ารัก มู่วี่สิงขมวดคิ้ว และรีบอุ้มเธอขึ้นมาทันที “ใส่รองเท้าในห้องซะ”

เวินจิ้งปล่อยให้เขาอุ้มอย่างนั้น “หลินยี่อยู่ที่ไหน

เขาวางเธอลงบนโซฟา แล้วก้มศีรษะและจูบเธอที่แก้มของเธอ “ไม่ต้องรีบ”

ดวงตาของเขามืดสนิท เขาค้นหาที่อยู่ของหลินยี่ หลายวันแล้ว แต่ไม่มีร่องรอยใดๆเลย นั่นแสดงให้เห็นว่าตัวตนของเขาไม่ธรรมดา

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน