Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 708

ตอนที่ 708

บทที่ 708 พวกเราไปจากนี้ดีไหน

เมื่อเวินจิ้งลงจากเบนท์ลีย์สีดำ หน้าผาริมทะเลก็ว่างเปล่าแล้ว

หยูจิ่งห้วนลงจากรถและเดินไปข้างๆเธอจับเธอไว้ ผู้หญิงหน้าซีดเหมือนกระดาษสีขาว ท่าทางเหมือนจะเป็นลมได้ตลอดเวลา

แต่เวินจิ้งผลักเขาออกไป”หมอหยู ฉันไม่เป็นไร”

เธอหนีออกจากบ้านตระกูลมู่ ตามหาทั่วไป แต่ก็หาไม่เจอพี่ชายของเธอ แม้แต่อู๋ชิงผู้ช่วยของพี่ชายก็ไม่หาไม่เจอเหมือนกัน เธอไม่มีทางอื่น นอกจากลองติดต่อ หยูจิ่งห้วน

บนรถ ในที่สุดเธอก็โทรติดมือถือบอดี้การ์ดคนหนึ่งของพี่ชาย และมีคนบอกตำแหน่งนี้กับเธอ

หยูจิ่งห้วนมีแต่ปล่อยมือ ไม่กล้าที่จะเข้าไปด้วย แต่เธอเดินอยู่กลางลมทะเลคนเดียว ราวกับว่าเธอจะปลิวไปในวินาทีต่อไป

เธอเดินไปที่ริมหน้าผาทะเลโดยตรง รอยเลือดที่ขนาดใหญ่ทำให้เธอเจ็บตาทันที

หยูจิ่งห้วนเดินอยู่ข้างๆเธอตลอด โดยเฉพาะเมื่อนิ้วเท้าของเธอยืนอยู่บนขอบหน้าผาแล้ว มือของเขาโอบเอวเธอไว้อย่างเบาๆ เขาไม่กล้ากระพริบตาเลย รู้สึกว่าเธอจะล้มลงในทะเลเต็มไปด้วยแนวปะการังในวินาทีต่อไป

เวินจิ้งจ้องมองสละเลือดอย่างงุนงง และถามว่า”หมอหยู”

เธอไม่มีแรงที่พูดเลย”พี่ชายใช่มั้ย”

ตาของเธอเจ็บมาก แต่เธอร้องไห้ไม่ออก

ว่ากันว่ามีความเชื่อมโยงทางสายเลือด ซึ่งทำให้เธอเจ็บปวดมาก ขนาดหายใจก็ต้องใช้สุดแรง

ในขณะนี้ โทรศัพท์ของหยูจิ่งห้วนก็ดังขึ้น เธอรีบรับสายทันที”หาเจอเวยอานยัง”

เวินจิ้งเพิ่งรู้เพียงไม่กี่วันว่า แฟนของพี่ชายก็คือเวยอาน จริงๆแล้ว เธอสังเกตตั้งนานแล้ว แค่ไม่กล้ายืนยันเฉยๆ

เธอหาพี่ชายไม่เจอ ก็เลยอยากจะไปหาเวยอาน แต่เธอกังวลว่าถ้าพี่ชายเกิดอะไรขึ้นจะส่งผลกระทบต่อ เวยอาน หยูจิ่งห้วนก็เลยสั่งคนไปทางนั่นตรวจสอบสถานการณ์ก่อน

เพื่อให้เวินจิ้งได้ยินด้วย หยูจิ่งห้วนจึงเปิดแฮนด์ฟรีและเสียงก็ดังมาจากทางนั้น”คุณชาย คุณเวยอานถูกทหารจับตัวไปแล้วครับ”

เวินจิ้งหลับตาทันที เหมือนหมดแรงไปทั้งตัว เธอคุกเข่าครึ่งหนึ่งบนพื้น

ลมทะเลพัดผมยาวของเธอ หยูจิ่งห้วนมองผู้หญิงที่คุกเข่าอยู่ที่พื้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสารเขาไม่ได้พูดอะไร เพราะเขารู้ว่าพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์เลย

เวินจิ้งอยู่บนขอบหน้าผาในท่านี้อย่างนาน นอกจากขยับตัวเบาเมื่อกลมจะพัดมา ดูเหมือนร่างกายของเธอจะไม่มีชีวิตอยู่แล้ว

“เวินจิ้ง” ในที่สุดหยูจิ่งห้วนก็เรียกออกมา เขารู้ว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว

“เราต้องไปจากนี่แล้ว หรือฉันจะส่งคุณกลับไปหาคุณหญิงหลิน เดี๋ยวมู่วี่สิงมาถึงนี้แล้ว”

เวินจิ้งวางมือไว้บนแขนของเขา และแขนเสื้อยาวปิดหลังมือเธออยู่ เธอแค่วางเบาๆ แต่ไม่ได้ขยับอยู่ตั้งนาน

“เวินจิ้ง เราต้องไปแล้ว”เขาเตือนอีกครั้ง

แต่เมื่อพูดเสร็จ เขาก็ได้ยินเสียงของเครื่องยนต์ ในชายทะเลที่เงียบสงบมีเพียงเสียงลม เสียงนั้นชัดเจนเจ็บหูมาก

สีหน้าของ”เปลี่ยนไปทันที เขาต้องรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร

เขาจับแขนของเวินจิ้ง และช่วยให้เธอยืนขึ้น”เราไปกันเถอะ”

เวินจิ้งยิ้มอย่างกะทันหัน ผมดำของเธอกระจัดกระจายบนใบหน้า น้ำเสียงของเธอเยือกเย็นมาก”เขามาแล้ว”

บนหน้าซีดของผู้หญิงสงบนิ่ง”ฉันจะกลับไปกับเขา”

ดวงตาของเธอเป็นขาวดำ แต่หยูจิ่งห้วนมองดวงตาที่เงียบสงบของเธอในเวลานี้แค่รู้สึกว่ามืดไปหมด โดยไม่มีแสงสว่างสักนิดเลย

ดูเหมือนว่าไม่มีแสงใดสามารถทำให้ดวงตาของเธอสว่างขึ้นได้อีก แต่ปากของเธอยังยิ้มอยู่

เขาอดไม่ได้ที่จะอยากกอดเธอ และกอดเธอแน่นๆโดยไม่ลังเล

เขาเรียกชื่อเธอด้วยความสงสาร”เวินจิ้ง เราไปจากที่นี่กันดีไหม”

เธอวางคางบนไหล่ของเขา และมองผู้ชายในเสื้อคลุมสีดำค่อยๆเดินมาทางนี้อย่างเงียบๆ

จากไป

เธอจะไปจากที่นี่ได้เหรอ

แล้วเธอไม่คิดที่จะจากไปจริงๆ

เวินจิ้งยิ้มอย่างแผ่วเบา และค่อยๆผละออกจากอ้อมกอดของหยูจิ่งห้วน เสียงเบาๆท่ามกลางลมทะเลที่เค็มๆ”ครั้งที่แล้วไม่ได้ออกจากตระกูลได้ ครั้งหน้ายังมีโอกาสอยู่แน่นอน อย่ายอมแพ้เด็ดขาดนะ”

ผู้ชายคนนั้นเดินถึงหน้าเวินจิ้งและยืนอยู่ ก้มหน้าลงมองเธอ ดวงตาของเธอดูเหมือนหลุมดำ

เธอออกจากอ้อมแขนของหยูจิ่งห้วนแล้ว ค่อยๆยืนขึ้น เพราะคุกเข่าอยู่บนพื้นนานเกินไป เลือดไหลไม่คล่อง เธอจึงล้มลงด้านหลังทันที… และข้างหลังของเธอ คือทะเล

มีความตื่นตระหนกในดวงตาของมู่วี่สิง รีบยื่นมือออกไปทันที จับแขนของเธอไว้และดึงเธอกลับเข้าในอ้อมแขนของเขาอย่างแรง

เวินจิ้งไม่ได้ดิ้นรนเลย เพียงแค่ผลักมือที่จับอย่างแน่นออกไปเบาๆ หันหน้าไปทางหยูจิ่งห้วนและยิ้มว่า”หมอหยูรีบกลับไปเถอะ ไม่งั้นฉันจะเป็นห่วงมากนะ”

เป็นห่วงเหรอ ตกลงใครเป็นห่วงใครกันแน่

เธอยังยิ้มได้ เธอจะยิ้มออกได้ยังไงล่ะ

เขาขมวดคิ้ว จะยื่นมือไปคว้าแขนของเธอ แต่ผู้ชายที่จับเธอได้อุ้มเธอขึ้นไปก่อน มองเขาอย่างเย็นชาและจากไปโดยไม่การแสดงออกใดๆ

ในตัวมู่วี่สิงมีสีเข้มและความเป็นศัตรูที่ไม่เคยมีมาก่อน ลึกและแข็งแกร่งมาก

เวินจิ้งถูกเขาอุ้มไว้ เหล่ตามองลี่หนานเฉิงที่รออยู่ข้างรถด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน แววตาของเขาดูเป็นกังวลมาก

เธอเอียงหัวและยิ้มเบาๆ

มันเป็นดวงตาที่สงบและไม่มีอุณหภูมิใดๆ แต่ยังมีรอยยิ้มบนปาก หัวใจของลี่หนานเฉิงก็จมลงทันที

ช่วงนี้เขาทำงานกับมู่วี่สิงตลอด วันนี้เขาตามมาด้วย สิ่งที่กลัวที่สุดคือเห็นเวินจิ้งจะคิดสั้นกระโดดลงทะเล หรือไม่ก็ขู่มู่วี่สิงให้ปล่อยเธอไป …

“เปิดประตู”มู่วี่สิงขมวดคิ้วพูดว่า

ท่าทำของลี่หนานเฉิงแข็งเล็กน้อย เปิดประตูให้และมู่วี่สิงอุ้มเวินจิ้งนั่งอยู่ที่เบาะหลัง

ปิดประตูเรียบร้อย คนขับสตาร์ทเครื่องยนต์

เวินจิ้งไม่เคยพูดอะไรหรือต่อต้านกับมู่วี่สิงระหว่างตลอดทาง

ในรถเงียบมาก จนรถจอดที่หน้าประตูบ้านของตระกูลมู่ มู่ซีรีบวิ่งเข้าไปทันที”พี่วี่สิง… คุณปู่ไม่ได้เป็นอะไร กลับมาแล้วด้วย”

เมื่อประตูรถเปิดออก เธอก็เห็นเวินจิ้งจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน ท่าทางจะยิ้มก็ไม่ได้ยิ้ม

หยุดพูดทุกอย่างทันที เธอมองผู้หญิงที่ถูกผู้ชายกอดไว้อย่างอึ้ง และพูดอย่างไม่เต็มใจว่า”พี่สะใภ้ … คุณกลับมาแล้วเหรอคะ”

เวินจิ้งเก็บสายตาของเธอไว้ และยืนเงียบๆ

มู่ซีรู้สึกอย่างหนักว่าบรรยากาศในตอนนี้แปลกมาก เธอพยายามจะพูดอะไรเพื่อให้บรรยากาศสบายขึ้น แต่เธอสังเกตเห็นว่าแขนเสื้อของข้อมือเวินจิ้งถูกย้อมเป็นสีแดงด้วย เลยรีบพูดว่า”พี่สะใภ้ มือของคุณได้รับบาดเจ็บ ทำไมไม่ทำแผลบ้างล่ะคะ”

นี่คือบาดแผลที่เธอใช้แรงหนักเกินไปเพื่อจะหักกุญแจมือออกไป

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน