Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 771

ตอนที่ 771

บทที่ 771 มีสาวน้อยกี่คนที่แอบตามเขา

สายตาหลินยี่มองหน้าเวินจิ้ง เดินไปข้างๆ เก้าอี้นอนเอนของเธอ เหลือบมองหน้าจอแล็ปท็อปของเธอ ถามขึ้นอย่างเกียจคร้าน “เมื่อกี้เธอพูดว่าเธอยังไม่ได้หย่ากับมู่วี่สิงเหรอ?”

สายตาเวินจิ้งขยับ “ยัง”

“ยังอยากกลับไปเหรอ?”

“ก็ไม่” ถึงน้ำเสียงเธอจะลังเลนิดหน่อย แต่สิ่งที่พูดออกมานั้นหนักแน่นมาก

เธอกอดแขนพี่ชาย พูดขึ้นอย่างออดอ้อนอ่อนโยน “ตอนนี้ฉันไม่อยากคิดอะไรเกี่ยวกับเขา”

เธอเบ้ปาก น้ำเสียงมีความเศร้าขึ้นมานิดหน่อย “ฉันเคยอกหักจากเขามา และไม่อยากแต่งงานกับคนแปลกๆ อย่างลู่เซิ่นนั่นด้วย ฉันไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับเขาใช่ไหม พี่?”

หลินยี่ลูบผมของเธออย่างเอาอกเอาใจ แววตาสื่อความหมายนิดหน่อย “ไม่พิจารณาจริงๆ เหรอ?”

เขายิ้ม “ฉันรู้จักเขามาหลายปี เขาเป็นคนที่ไม่เลวนะ อย่างน้อยก็ไม่แย่ไปกว่าผู้ชายคนนั้นที่เธอชอบ”

เวินจิ้งยังคงเบ้ปาก ส่ายศีรษะเหมือนของเล่นป๋องแป๋ง “ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้แก่มากซะหน่อย”

เธอกะพริบตา “ฉันเพิ่งล้มเหลวกับชีวิตแต่งงาน ไม่อยากรีบเข้าไปในหลุมฝังศพเร็วๆ นี้”

ใบหน้าของหญิงสาวโน้มลงบนแขนเขาแล้วคร่ำครวญ “ตอนนี้ฉันไม่ต้องการผู้ชายเลยสักนิด”

ไม่ต้องการผู้ชาย หรือเพราะไม่ต้องการมู่วี่สิงแล้ว จึงไม่ต้องการผู้ชายทั้งโลกเลย

หลินยี่หลุดหัวเราะพลางเคาะศีรษะเธอ “ไม่อยากแต่งก็ไม่แต่ง ยัยทึ่ม เรื่องนี้พี่ต้องขอโทษเธอด้วย”

ถ้าไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์นั้น มู่ซือซือเสียชีวิต ก็จะไม่ทำให้มู่วี่สิงและเวินจิ้งล้วนเกลียดชัง

แต่ทั้งหมดนั้นเป็นแค่อุบัติเหตุ อาจมีคนที่ดื้อด้านอยากเก็บผู้หญิงตัวเองไว้ ยิ่งเกลียดมากเท่าไรก็ยิ่งรักมากเท่านั้น

“ไม่เกี่ยวกับพี่ ฉันกับเขามันเป็นไปไม่ได้ตั้งนานแล้ว” เวินจิ้งพึมพำ

หลังจากที่พวกเขาพบกันอีกครั้ง เธอคิดว่าพระเจ้าเปิดประตูบานหนึ่งให้เธออีกครั้ง แต่จริงๆ แล้วแค่ปิดประตูให้แน่นยิ่งขึ้น

เวินจิ้งพิงไหล่พี่ชายอย่างอ่อนโยน ทันใดนั้นก็พูดเสียงเบา “ฉันเห็นเหมือนมีคนอื่นอยู่ข้างๆ เขาแล้ว”

เมื่อครู่นี้เธอค้นหาข่าวบางอย่างเกี่ยวกับเมืองหนานในอินเทอร์เน็ต สิ่งที่เธออยากรู้พื้นฐานก็ค้นหาได้ ไม่จำเป็นต้องใช้อำนาจพี่ชายเธอเลยด้วยซ้ำ

ถึงแม้ตอนนี้บ้านหลิงจะไม่ได้พังทลายอย่างสมบูรณ์ แต่บริษัทหลิงซื่ออยู่ระหว่างการตรวจสอบเพราะสงสัยว่ามีการละเมิดกฎหมาย อยู่ในภาวะล้มละลายชำระบัญชีแล้ว สถานะในเมืองหนานก็ยิ่งแย่ลง

คดีความหลิงเหยายังคงสู้อยู่ตลอด บ้านหลิงจ้างทนายที่ดีที่สุดเพื่อลดโทษหลิงเหยาให้น้อยที่สุด แต่มีรายงานมากมายบอกว่าทนายที่มีชื่อเสียงและมีความสามารถมากที่สุดอย่างในเมืองหนานก็ไม่กล้ารับทำคดีนี้ เหตุผลนั้นชัดแจ้งในตัวเอง

หลินยี่ขมวดคิ้วนิดหน่อย เขาคนนี้ต้องหมายถึงมู่วี่สิงอยู่แล้ว

ขณะที่กำลังจะพูด เสียงอ่อนโยนของเวินจิ้งก็ดังขึ้นมาต่อ “พี่ ในเมื่อตอนนี้พี่หายเป็นปกติแล้ว เรากลับลอนดอนไปเยี่ยมแม่กันเถอะ แล้วฉันจะหางานที่นี่”

หลินยี่เลิกคิ้ว พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ไม่หย่ากับมู่วี่สิงก่อนเหรอ? ”

การหย่า เป็นการสิ้นสุดความสัมพันธ์——ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

และยังหมายถึงการเริ่มต้นใหม่ ไม่ว่าจะกับผู้ชายคนไหน หรือกับมู่วี่สิง

ระหว่างพวกเขาไม่มีอุปสรรคพัวพันอะไรกันแล้ว แต่ไม่มีเหตุผลใดที่จะเริ่มต้นใหม่เช่นกัน

เธอยอมแพ้กับความรักแล้ว

เวินจิ้งก้มศีรษะลง พูดพึมพำ “ให้ฉันคิดหน่อยนะ”

……

อากาศดีมาก มีแสงแดด ช่วงนี้เมืองหนานมีฝนตกทุกวัน มู้ชิงไม่ได้เห็นดวงอาทิตย์มานานมากแล้ว

ถึงแม้ทุกครั้งที่ผู้ชายคนนี้ออกมากับเธอโดยลำพังเพราะสุนัขหนึ่งตัว หนึ่งตัวไม่แพงแต่เป็นสุนัขพันธุ์ที่อดีตภรรยาเขาทิ้งเอาไว้

มู่วี่สิงไม่ใช่คนช่างพูด ทุกครั้งที่ไปบ้านเขา ปกติไม่ได้ยินเขาพูดอะไรเลย แม้แต่ด้านเดียวก็ยากที่จะเห็น

ช่วงนี้เสี่ยวเฮยไม่อยากอาหารอะไรเลย แต่ไม่ได้ป่วย ผอมมาก ผอมจนเหลือแต่กระดูก

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอถามออกไปว่าอยากเปลี่ยนรสชาติไหม หรือพาเขาออกไปขับรถรับลม ไม่คิดว่ามู่วี่สิงจะพาเสี่ยวเฮยออกมาด้วยตัวเองจริงๆ

จริงๆ แล้วใครจะไปรู้ล่ะว่าเสี่ยวเฮยอาจจะคิดถึงเจ้าของเดิม

สุนัขเป็นสัตว์เลี้ยงที่รักและภักดีมากที่สุด ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่นาน

ผู้ชายขับรถเอง มู้ชิงอุ้มเสี่ยวเฮยนั่งเบาะผู้โดยสาร ขณะที่เขาขับรถก็มองไปที่มู่เสี่ยวเฮยเป็นครั้งคราว มู้ชิงเข้าใจทันทีว่าเขาแค่อยากมองสุนัขตัวนี้ถึงให้เธอนั่งเบาะผู้โดยสาร

เธอลูบมือสุนัข หัวเราะเบาๆ “คุณชอบเธอขนาดนี้ เธอน่าจะสบายดีมาก”

เพราะมู่เสี่ยวเฮย เธอจึงเริ่มค่อยๆ เข้าไปในชีวิตของมู่วี่สิง ถึงแม้ว่าแค่มองเขาไม่ใกล้ไม่ไกลก็ตาม และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะใจเต้นกับผู้ชายคนนี้อย่างไม่เป็นไปตามแบบแผน

จะไม่ใจเต้นได้อย่างไรกันล่ะ เดิมทีเขาเป็นผู้ชายที่ทำให้คนใจเต้นง่ายมากๆ

แม้แต่ต่อหน้าสุนัขพันธุ์หนึ่ง เขายังใส่ใจและอ่อนโยนมากพอ

เธอเป็นสัตวแพทย์ เคยเห็นคนรักสัตว์เลี้ยงมากมาย แต่ไม่มีใครทำให้เธอรู้สึกแบบนี้

ราวกับสิ่งที่มู่วี่สิงเลี้ยงไม่ใช่สัตว์เลี้ยง แต่เป็นเพื่อนคู่หู

ดูเหมือนเขาโดดเดี่ยวมาก โดดเดี่ยวจนไม่มีอย่างอื่นนอกจากงานและชีวิต แต่เขาปฏิเสธสิ่งอื่นๆ ที่เข้ามาในชีวิตเขา

จริงๆ เธอก็รู้ เขากำลังคิดถึงเธอ คิดถึงเวินจิ้งตามอำเภอใจ

“อืม” เสียงผู้ชายนั้นแผ่วเบา มือจับพวงมาลัยอย่างปลอดภัยและเอื่อยเฉื่อย

เธอสบายดีมากไหมนะ?

เขาแค่รู้สึกว่าเขาชอบทุกอย่างของเธอ แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอสบายดีไหม

มู้ชิงมองออกถึงความเงียบของเขา รีบเปลี่ยนเรื่องอย่างมีไหวพริบ “ร้านนั้นอยู่ข้างหน้า อาหารหมาที่นั่นมีหลายสายพันธุ์ครบครัน เราไปดูกันเถอะ”

มู่วี่สิงเงยศีรษะขึ้นมองคาเยนน์สีดำค่อยๆ จอดลงหน้าร้านสัตว์เลี้ยง

มู้ชิงอุ้มสุนัขตัวเล็กขลงรถ มู่วี่สิงก็ลงรถตามมา

ทันใดนั้นเจ้าตัวน้อยที่ห่อเหี่ยวอยู่ตลอดเวลาจู่ๆ ก็หุนหันพลันแล่นขึ้นมา ร่างผอมบิดอย่างรุนแรงอยากจะกระโดดลงจากอ้อมแขนมู้ชิง

มู่วี่สิงเอื้อมไปอุ้มไว้ในมือตัวเอง ยื่นมือลูบศีรษะมันเบาๆ พูดเสียงทุ้มต่ำ “อย่าซน เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว”

ภายใต้แสงแดด มู้ชิงเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเขา มือกำลังแตะหลังลูกสุนัขสีดำอย่างอ่อนโยน

บนถนนฝั่งตรงข้าม รถแท็กซี่คันหนึ่งค่อยๆ จอด

ที่เบาะหลังคือหญิงสาวคนหนึ่ง สวมโค้ตตัวยาวสีเทาอ่อน บนใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือมีแว่นกันแดดอันใหญ่ แทบปกคลุมเกือบทั้งใบหน้าเธอ

ผ่านกระจกรถ เธอเห็นชายหญิงที่อยู่ไม่ห่างกันจากที่ไกลๆ

“คุณผู้หญิง” คนขับรถด้านหน้ามองเธอผ่านกระจกมองหลัง ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “คุณตามมาจากบ้านคุณผู้ชายคนนั้นจนถึงที่นี่ หรือว่าคุณคือผู้ที่ชื่นชอบเขา?”

ริมฝีปากชมพูของผู้หญิงยกยิ้มนิดหน่อย “งั้นเหรอ?”

คนขับรถพยักหน้า “เขาคือคุณหมอมู่ผู้มีชื่อเสียงน่ะครับ และเป็นผู้ดูแลตระกูลมู่ด้วย เดือนที่แล้วเพิ่งหย่าร้างไม่ใช่เหรอครับ ในเน็ตยังยกย่องเขาที่ติดคุกหนึ่งเดือนเพื่ออดีตภรรยาเขา……ตอนนี้โสดอีกครั้ง มีสาวน้อยกี่คนที่แอบตามเขาน่ะ”

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน