Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 894

ตอนที่ 894

บทที่ 894 ข้อสงสัย​มากมาย​

เพียงแต่ว่า​ ฉินซีรู้สึก​ว่าอารมณ์​ของ​ลู่เซิ่นมีความผิดปกติ​

เธอคิดถึง​โทรศัพท์​สายนั้นที่ตัวเองได้โทรศัพท์​ให้กับลู่เซิ่นนั้นไม่มีคนรับสาย

“คุณ……….”

“ผม………”

ทั้งสองคนเอ่ยปากขึ้น​มา​ในเวลาเดียวกัน​

ลู่เซิ่นเป็นคนยกมือขึ้น​มา “พูดเถอะ”

ฉินซีก็ไม่ได้ไม่ปฏิเสธ​ เธอคิดๆดู “ตอนนี้กี่​โมง​แล้ว?”

ลู่เซิ่นยกแขนขึ้น​มาดู​ “เก้าโมงสี่สิบ”

ฉินซีนับดู ตอนเกิดเหตุ​เป็นเวลาประมาณ​หกโมงครึ่ง เธอถึงกับ​สลบไปตั้งสามชั่วโมง​เชียวเหรอ

เธอเอ่ยปากแบบลังเล​เล็ก​น้อย​” หลังจาก​ฉันสลบไปเกิดอะไรขึ้น​มาบ้าง? ”

พยาบาล​ต่างบอกว่าลู่เซิ่นตามรถพยาบาล​ฉุกเฉิน​มา ถ้าอย่างนั้น​เขาต้องเคยไปที่ที่เกิดเหตุ​แน่นอน​

ลู่เซิ่นไม่มีอะไรน่าปิดบัง​ “ไม่มีอะไร ผมได้ยินเสียงจากที่เกิดเหตุ​ของคุณ​ทางโน้น​ แจ้งตำรวจ และเรียกรถพยาบาล​ฉุกเฉิน​ ตอนที่รถพยาบาล​ฉุกเฉิน​มาถึงคุณ​กับคนขับรถยังสบายดี แต่ว่าคนในรถยนต์​อีกสองคันบาดเจ็บ​สาหัส​กว่า​ ตอนนี้ยังช่วยเหลือ​ชีวิต​อยู่​”

ฉินซีพยักหน้า​ ลังเล​อยู่​หลายวินาทีถึงถามคำถามต่อไป “คุณ……. ตรวจพบแล้วใช่มั้ย​ ใคร​สะกดรอย​ตามฉัน? ”

เริ่มตั้งแต่​เข้ามาในห้องผู้ป่วย​ สีหน้าของลู่เซิ่นก็ซับซ้อน​

ฉินซีดูยังไง​ ก็รู้สึ​กว่าเขามีเรื่องปิดบัง​ตัวเองอยู่​

ลู่เซิ่นกลับเงียบกริบ​

ในใจฉินซีมีลางสังหรณ์​ไม่ดี แต่ว่ายืนยันหนักแน่น​มาก “ถ้าหาก​ตรวจพบอะไร คุณ​อย่าปิดบัง​ฉันนะ”

ลู่เซิ่นก็ยังไม่ได้ตอบไปตรงๆ แต่กลับถามไปคำนึง “คุณ​พูดกับผมอย่างละเอียดเลยนะ เรื่องราว​ก่อนหน้านี้​ที่คุณ​​โทรศัพท์​ให้กับผม

ฉินซีรู้สึก​งี่เง่าสิ้นดี แต่ก็ยังเล่าซ้ำอีกครั้ง

อยู่​ตรงนั้นคนขับรถพบว่าถูกตามหลัง และถูก​รถข้างๆชนยังไง​

เธอข้ามสิ่งที่ตัวเองสงสัย​ว่า​หซู่หนานเป็นคนให้ตัวเองจอดรถท่อนนั้นไม่ได้พูด แต่ว่าลู่เซิ่นกลับพบความผิดปกติ​อย่างฉลาด​

“คุณ​บอกว่า​คนขับรถของเราพบเห็น​ฝ่ายตรงข้าม​ก่อน และเร่งความเร็ว​ล่วงหน้า​เพื่อต้องการ​จะสะบัดฝ่ายตรงข้าม​ทิ้งไป ตามเทคนิค​ของเขาและรถยนต์​ของเราน่าจะไม่ถึงขั้นถูกวิ่งตามมาอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ถึง​จะ​ถูก”

ฉินซีอ้าปาก ยังคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี มือถือ​ของ​ลู่เซิ่นก็ดังขึ้น​มา​อย่างกะทันหัน​แล้ว

ฉินซีเหลือบมอง ผู้ที่โทรมา​เหมือนจะเป็นหลินหยัง

เมื่อกี้หลินหยังยังอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่​เลยไม่ใช่หรือ? มีเรื่องอะไรทำไมไม่เข้ามาพูดคุย​กัน​ตรงๆ ถึงกับ​ต้องโทรศัพท์​ให้ได้?

แต่ว่าชัดเจนมากที่ลู่เซิ่นไม่สังเกต​เห็น​ความสงสัย​ของเธอ จับมือถือ​​ไว้และเดินมาในห้องผู้ป่วย​

ฉินซีมองหลังของเขาไว้ ไม่รู้เพราะอะไร​หนังตาได้​กระตุก​

ประตู​อยู่​ข้างหลังลู่เซิ่นและปิดสนิท​ ในที่สุด​ห้องผู้ป่วย​ทั้งห้องได้เงียบสงบลง

ฉินซีมีโอกาสจัดแต่ง​ทรงผมให้กับตัวเองตั้งแต่หัวจรด​เท้า​

เธอสงสัย​ที่สุดก็คือรถยนต์​ที่สะกดรอยตามคิดจะหาเรื่องตัวเอง หรือว่าคิดจะหาเรื่องลู่เซิ่นกันแน่?

ปกติ​ลู่เซิ่นเป็นคนขับรถยนต์​คันนี้ ถ้าจะพูดว่า​ต้องการชนเขามันก็สมเหตุสมผล​มาก แต่ว่าถ้าหาก​มีคนต้องการทำร้ายตัวเอง เสียเวลาแค่นิดเดียว​และมาสะกดรอยตามตัวเองในวันนี้​ก็สามารถ​สะกดรอย​ตามจนพบรถยนต์​คันนี้ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้​

ทั้งสองความคิดชกต่อยกัน เธอคิดจนหัวสมอง​จะ​ระเบิด​ ตรงขมับก็ปวดจี๊ดขึ้น​มา​

ขณะที่​ลู่เซิ่นผลักประตู​เข้ามา​ สิ่งที่เห็นก็คือสีหน้าที่ขมวดคิ้ว​และกำลังกดขมับไว้

“ไม่สบาย?” สีหน้าลู่เซิ่นตื่นตระหนก​เล็ก​น้อย ยื่นมือไปกดเสียงกริ่งข้างๆ “ผมเรียกหมอมาดูหน่อย?”

ฉินซีกดมือของเขาไว้ “ไม่​ต้อ​ง เมื่อกี้ฉันก็แค่คิดเรื่องนิดหน่อย​ และเวียนหัว​นิดหน่อย​ก็แค่นั้นเอง”

ลู่เซิ่นมองดูเธออย่างละเอียด​ ในที่สุดก็วางมือลง “ไม่สบายตรงไหน บอกผมทันที”

ฉินซีเงยหน้า​ขึ้น​มา​มองลู่เซิ่น ยังไง​ก็รู้สึ​กว่า​หลังจาก​เขาออกไปสีหน้ายิ่ง​ดูแย่ลง​

“คุณ​ตรวจพบอะไร​…………..แล้วใช่มั้ย? ”

ฉินซีกลั้นคำพูด​ไม่ไหว อดใจไม่ได้จึงถามขึ้น​มา

ลู่เซิ่นมองเธออย่างนิ่งๆสักพัก​ นั่งลงไปที่ข้างเตียงของ​เธอ

” คุณ​สนิทกับคนที่บ้านตระกูล​ฉินรึเปล่า?”

ฉินซีขมวดคิ้ว​เล็ก​น้อย “ทำไมถึงถามคำถามนี้? ”

ลู่เซิ่นกลับไม่ตอบ เพียงแค่​ถามต่อไป” คุณ​คิดอย่างละเอียดอีกครั้ง​สิ”

ฉินซีไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร​ แต่ว่า​ยังคงนึกย้อน​กลับไป

“บริษัทฉินซื่อกรุ๊ปเป็นคุณ​ปู่ของฉันจัดตั้งขึ้น​มาเอง คุณ​ย่าเสียไปนาน เพราะฉะนั้น​พวกเขาสองคนจึงมีพ่อฉันเป็นลูกคนเดียว​ ตั้งแต่เล็ก​ฉันกับคุณ​ปู่ ฉินซึ่งเทียนยังมีแม่ของฉันพักอาศัย​อยู่​ด้วยกัน​ กับญาติพี่น้อง​คนอื่นๆถือว่าไม่ค่อยสนิม​กัน ก็แค่ถามไถ่​ในทุกเทศกาล​หรือตรุษจีน​ ความสัมพันธ์​ที่​สนิทสนม​หน่อย ก็มีแค่คุณ​น้ากับคุณ​ลุงเท่านั้นเอง​ และมีแค่พวกเขาสองคนตอนนี้ยังอยู่ที่บริษัทฉินซื่อกรุ๊ป”

” ตอนนี้​คุณ​กับพวกเขายังติดต่อ​กันอยู่รึเปล่า? ” ลู่เซิ่นถามอย่างขมวดคิ้ว​

ฉินซีส่ายหน้า​” ตั้งแต่​ฉันย้ายออก​มา​จากตระกูล​ฉิน และหลัง​จากฉันกับฉินซึ่งเทียนไม่ไว้หน้ากัน ก็ไม่ได้ติดต่อ​กับทุกคนในบริษัทฉินซื่อกรุ๊ปอีกเลย เจอกันครั้งล่าสุด ก็น่าจะเป็นการประชุม​หุ้นส่วน​ตอนนั้นแล้ว”

เพียงแต่ว่า​ตอนนั้นเธอตั้งใจคิดแต่ว่าจะจัดการกับฉินซึ่งเทียนยังไง​ แม้แต่​หน้าของญาติ​สองคนนี้ก็เห็นไม่ชัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึง​ว่าตอนที่ตัวเองเสนอว่าจะเข้าไปในห้องประชุม​ประธานนั้น​ พวกเขาได้เลือกตัวเองรึเปล่า​

ลู่เซิ่นไม่เคยเกิดความแปลกใจ​อะไรกับครอบครัว​ของเธอเลย ทำไมจู่ๆคราวนี้​ถึงได้ถามขึ้น​มาตั้งเยอะแยะมากมาย​เช่นนี้?

ในใจฉินซีมีลางสังหรณ์​ไม่ดีบางอย่าง​ เธอเงยหน้า​ เห็นลู่เซิ่นกำลังขมวดคิ้ว​อยู่​ ถามไปอย่างตรงๆทีเดียว​ “คนที่บ้านตระกูล​ฉิน เกี่ยวข้อง​กับ​อุบัติเหตุ​ครั้งนี้ของฉันรึเปล่า?”

เหมือนคาดไม่ถึง​ว่าฉินซีจะตรงไปตรงมา​ถึงเพียงนี้ ลู่เซิ่นเงียบไปสักพัก​

แต่ว่าเวลาเช่นนี้ความเงียบและยอมรับแบบเงียบๆไม่มีอะไรแตกต่าง​กันเลย

หัวใจของฉินซีเหมือนถูก​กดเข้าไปในน้ำเย็น​

ถึงกับ​เป็นพวกเขาเชียว?

พวกเขาทำไปเพราะอะไร?

ขมับของฉินซีเริ่มปวดขึ้น​มา​อีกแล้ว ร่างกายก็อดไม่ไหวที่กระตุก​ขึ้น​มา​เล็ก​น้อย

เห็นสีหน้าของฉินซีเต็ม​ไปด้วยความไม่สบาย สีหน้าของลู่เซิ่นเศร้าหมอง​ กดกริ่งทันที

ไม่นานนักคุณ​หมอก็เข้ามาแล้ว

” ตอนนี้ผู้ป่วยไม่ควรมีอารมณ์​เคลื่อนไหว​ที่รุนแรง” น้ำเสียงของเขากำลังโทษ​ตัวเองอยู่ แต่ก็ไม่กล้าทำสีหน้าที่ไม่เคารพนับถือ​ต่อลู่เซิ่น ก็เลยหันไปทางฉินซี ก้มหน้าสั่งว่า​ “ตอนนี้เวลาก็สายแล้ว ผู้ป่วยพักผ่อน​เร็วหน่อย​จะดีกว่า”

ฉินซีพยักหน้า​แบบเชื่อฟัง แต่ว่าพอคุณ​หมอเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย​ สีหน้าที่เชื่อฟังของเธอกลับหายไปจนหมดสิ้น หันหน้า​ไปทางลู่เซิ่นอีกครั้ง “เรื่องมันยังไง​กันแน่?”

ลู่เซิ่นเห็นสีหน้าที่ฝืนทนความไม่สบายเอาไว้ของเธอ หยุดนิ่งไปหลายวินาที​ ส่ายหน้า​เบาๆ “ตอนนี้ผมยังตรวจไม่​พบ​หลักฐาน​ที่​แน่นพอ ไม่กล้าตัดสินแบบสุ่มสี่สุ่มห้า​ คุณ​พักผ่อน​หนึ่งคืนก่อน ตื่นมาพรุ่งนี้เช้า เราค่อยว่ากันใหม่”

เซ้นส์ของฉินซีบอกว่าเขากำลังพูดโกหก​ แต่ว่าน้ำเกลือ​ที่คุณหมอฉีดให้เหมือนมีส่วนผสม​ช่วยให้หลับสบาย ไม่นานนัก เธอก็หลับไปอีกแล้ว

ลู่เซิ่นฟังลมหายใจของเธอค่อยๆคงที่อย่างปกติ​ จึงค่อยๆยื่นมือห่มผ้าห่ม​ให้กับเธอเรียบร้อย​

พอเขาตั้งตัวตรง ความอ่อนโยน​บนใบหน้าก็หายไปจนหมดสิ้น สิ่งที่เข้ามาทดแทน​คือความร้ายกาจ​

ในเมื่อ​กล้ามาแตะต้อง​คนของเขา ถ้าอย่างนั้น​ก็ต้องชดใช้

………

เช้าวันที่สอง

ฉินซีค่อยๆฟื้น​ขึ้น​มา​ แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้น​มา​ทันที

หรืออาจเกิดจากผลข้างเคียงของยา เมื่อคืนเธอหลับสบายมาก ขณะที่​ลืมตายังเบลอๆและงงๆบ้าง คิดว่าอยู่บนเตียงที่บ้านตัวเอง

กำลังจะพลิกตัว กลับถูกกดเอาไว้

“คุณ​นายคะ ท่านตื่นแล้ว?”

เป็นเสียงของคนรับใช้ที่บ้าน

ฉินซีสงสัย​เล็กน้อย ลู่เซิ่นไม่ชอบคนรับใช้เข้ามาในห้องนอนมาโดยตลอด​ พวกเขาเข้ามาได้ยังไง?

เธอลืมตาขึ้นมาอย่างสงสัย​ เห็นการแต่งกาย​ของ​คนแปลกหน้ายังอึ้งไปตั้งหนึ่งวินาที ทุกอย่าง​ที่เกิดขึ้น​​เมื่อคืนเหมือนกับ​คลื่นทะเล​พัดเข้ามาในหัวสมอง เธอถึงได้สติกลับมาอย่างกะทันหัน​

ตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาลนี่

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน