Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 1035

ตอนที่ 1035

บทที่ 1035 ทำได้แค่พึ่งตัวเอง

บางครั้งสัญชาตญาณของมนุษย์ก็มีความปราดเปรียวกว่าอวัยวะรับความรู้สึกอื่นๆ

มือฉินซีเพิ่งแตะลูกบิดประตู จู่ๆ สันหลังก็เย็นวาบ

——มีอันตราย!

ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เกิดขึ้นเร็วมาก เธอปล่อยมือทันที อยากจะถอยหลังหนึ่งก้าว

แต่มันไม่ทันแล้ว

ประตูทางหนีไฟชั้นใต้ดินเปิดออกทันที หลายคนรุมล้อมเข้ามา

“ไป! ”

วินาทีต่อมา ฉินซีถูกล้อมรอบไว้แล้ว

ไฟที่ชั้นใต้ดินหรี่กว่าชั้นบน แม้เป็นกลางวันแสกๆ ก็ยังให้ความรู้สึกมัวหมอง

ฉินซีพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง กวาดสายตามองรอบๆ เงยศีรษะขึ้นมาพูดกับหนึ่งในนั้นที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า “ใครส่งพวกนายมากันแน่? ”

ชั้นใต้ดินเงียบมาก เวลาเธอพูดก็ยังมีเสียงสะท้อน

ฉินซีกำลังยื้อเวลาโดยธรรมชาติ

สมองเธอกำลังคิดอย่างรวดเร็ว

จะหนีออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?

มีคนเข้ามาทั้งหมดสี่คน ปิดกั้นทางถอยทุกด้านของฉินซี และทุกคนก็ตัวใหญ่ คนหนึ่งเดินมาก็สามารถปิดกั้นทางเดินตรงหน้าของฉินซีได้อย่างมั่นคง

จะออกไปแบบปะทะความรุนแรงก็ไม่สมจริงอย่างเห็นได้ชัด

แต่ฉินซีก็ไม่กล้าฝากความหวังไว้ที่คนอื่น

ด้านบนยังมีอีกสองคนขวางเสี่ยวหลี่อยู่ ถึงเขาจะซัดสองคนนั้นได้แล้วรีบมา ก็ไม่สามารถเอาชนะสี่คนนี้ได้

สำหรับเรื่องการรักษาความปลอดภัยของโรงแรมจะสังเกตเห็นความผิดปกติหรือไม่และเหล่าคุณป้าที่เห็นพวกเขาเมื่อครู่นี้จะรู้สึกแปลกๆ ไหม มันก็ยิ่งสิ้นหวัง

ฉินซีทำได้แค่พึ่งตัวเอง

โชคดีที่ตอนนี้แสงสลัวมาก การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจะไม่ดึงดูดความสนใจมากนัก

แต่ทั้งสี่คนไม่ตอบเธอ แต่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก

“พวกนายต้องการเงินไหม? ” ฉินซีทำท่าให้ดูกลัวนิดหน่อย ขณะที่เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าตน “ฉันให้เงินพวกนายได้นะ……”

แต่คนพวกนั้นไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ฉินซีไม่ได้ยื่นมือไปหยิบเงินอยู่แล้ว

เธอจำได้ว่าก่อนที่ตัวเองจะมา ได้เอาปืนพกบนโต๊ะข้างเตียงใส่ไว้ในกระเป๋า

ถ้าหยิบออกมาได้……

ฉินซีกัดปาก

จริงๆ แล้วความแม่นยำของเธอไม่ได้ถือว่าดีมาก แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้เธอหนีออกไปจากที่นี่ได้

แค่ขึ้นรถไปได้ ก็มีความหวัง……

กระเป๋าเอกสารที่เธอพกมาด้วยนั้นไม่ใหญ่ แค่ล้วงเข้าไปก็ถึงก้นกระเป๋าทันที

“พวกนายไม่ต้องการเงินเหรอ? ” ฉินซีพยายามพูดทำให้พวกเขาเสียสมาธิไปด้วย ขยับนิ้วในกระเป๋าไปด้วย

เธอเคลื่อนไหวน้อยมาก หลังกระเป๋าไม่มีใครสังเกตเห็น

แต่คนที่อยู่ใกล้ฉินซีมากที่สุดหรี่ตาทันที

“อย่าขยับ!” เขาเปล่งเสียงออกมา

เสียงแหบพร่าทุ้มต่ำ ดังระเบิดข้างหูฉินซี

ฉินซีขนลุกไปทั่วร่างกาย

หรือพวกเขารู้ว่าตัวเองจะทำอะไร?

เป็นไปไม่ได้! พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าในกระเป๋าฉันมีอะไร

ฉินซีพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง หยุดการกระทำ “โอเคๆ ฉันไม่ขยับ แต่อย่างน้อยก็บอกให้ฉันรู้หน่อยว่าพวกนายมาเพื่ออะไร? ”

ทั้งสี่คนเหมือนเป็นใบ้ ไม่พูดอะไรสักคำ แค่ยืนรอบๆ เธอ ไม่ได้เคลื่อนไหว แค่ยืนล้อมเธอไว้

ฉินซีขมวดคิ้วเบาๆ

นี่พวกเขา……เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

แต่รออะไร? รอคำสั่งจากเบื้องบนเหรอ?

ฉินซีทำได้แค่คิดความเป็นไปได้นี้

หัวใจเธอเย็นยะเยือก

สองคนกำลังต่อสู้กับเสี่ยวหลี่ มีสี่คนล้อมรอบตัวเองอยู่ ถ้ายังมีคนสั่งการ……

ครั้งนี้ ตระกูลฉินใช้คนจำนวนเท่าไรกันแน่?

ตัวเองพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหนีจากที่นี่ไป จะมีคนล้อมรอบเพิ่มมากขึ้นด้านนอกหรือเปล่า

ฉินซีไม่รู้คำตอบ

และในตอนนี้ เสียงในเครื่องมือรับส่งวิทยุก็มีเสียงแหบดังขึ้นทันที

“จับมา”

ฉินซีได้ยินแค่สองคำนี้เท่านั้น สายเกินไปที่จะตอบสนองให้มากขึ้น ก็รู้สึกว่าตัวเองโดนปิดปากและจมูก

อากาศที่ไม่พึงประสงค์ลอยผ่านเข้ามา เธอพยายามกลั้นหายใจไม่ดมมัน แต่สุดท้ายก็กลั้นหายใจได้ไม่นาน

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็สูญเสียสติ

คนรอบตัวเธอมองหน้ากันและกัน เอื้อมมือไปอุ้มเธอขึ้นมา แล้วเดินลึกตรงไปที่ลานจอดรถ

กระเป๋าเอกสารที่อยู่ในมือฉินซีตลอดเวลาหลุดจากปลายนิ้วเธอหล่นลงพื้น เกิดเสียงอู้อี้ดังขึ้น

แต่ทั้งสี่คนไม่ได้หยุดฝีเท้า

……

ฉินซีตื่นขึ้นมาท่ามกลางการสั่นสะเทือน

เธอจะลืมตาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ตอบสนองทันทีในวินาทีต่อมา หลับตาต่อไป แสร้งทำเป็นว่ายังไม่ตื่นขึ้นมา

ขณะที่เธอพยายามปรับการหายใจ ทำให้ตัวเองเหมือนยังไม่ตื่นขึ้นมา ก็เงี่ยหูฟัง พยายามรวบรวมข้อมูลทั้งหมดรอบตัวไปด้วย

แม้ว่าจะหลับตาอยู่ เธอก็รู้สึกได้ว่าตัวเองน่าจะอยู่บนรถ มือและเท้าถูกมัดไว้ แต่อาจจะเพราะเธอสลบไป จึงมัดไม่แน่นมากนัก

พวกเขาน่าจะทำให้เธอสลบไปที่ชั้นใต้ดิน โยนตัวเองเข้าไปในรถ ท่านั่งในตอนนี้น่าอึดอัดใจอย่างมาก ด้วยการสั่งสะเทือนของรถเป็นครั้งคราว และกระแทกกระจกรถเป็นครั้งคราวด้วย

เจ็บจริงๆ ที่กระแทกโดนกระจกรถ ฉินซีกลัวว่าตัวเองจะเผลอเปล่งเสียงออกมา จึงปรับท่านั่งอย่างสงบเยือกเย็น

โชคดีที่เหมือนไม่มีใครสังเกตเห็น

เพราะตอนนี้หลายๆ คนภายในรถกำลังโต้เถียงอะไรบางอย่างกันอยู่ หลายเสียงผสมเข้าด้วยกัน มันดังมากๆ

ฉินซีตั้งใจฟังอย่างรอบคอบ

ในรถมีคนนั่งอยู่ทั้งหมดสามคน คนหนึ่งขับรถ คนหนึ่งนั่งเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ อีกคนหนึ่งนั่งข้างๆ ฉินซี

เห็นได้ชัดว่าทั้งสามคนกำลังทะเลาะกันเพราะเรื่องอะไรบางอย่าง

“ไอ้สองคนไร้ประโยชน์! ” คนที่ขับรถด่าด้วยเสียงทุ้ม “บอดี้การ์ดคนเดียวก็จัดการไม่ได้ ปล่อยให้วิ่งหนีไปอีก!”

ฉินซีโล่งอก

ดูเหมือนเสี่ยวหลี่จะปลอดภัยชั่วคราว

เขามีประสบการณ์ในการรับมือสถานการณ์แบบนี้มากกว่าตัวเอง ตราบใดที่หนีออกไปจากโรงแรมได้ ฉินซีเชื่อว่าเขาต้องป้องกันตัวเองได้อย่างแน่นอน

“แล้วไอ้พวกนั้นอีก! บอกว่าตามหญิงสาวคนนั้นไปไม่ใช่เหรอ! แต่คนของตระกูลลู่มันรับไปแล้วต่อหน้าต่อตา!” คนขับรถเพิ่มเสียงดังขึ้นนิดหน่อย “ถ้างานนี้ทำพลาด! พวกแกจะถูกฝังไปกับฉันทีละคน!”

ฉินซีโล่งใจโดยสมบูรณ์

หญิงสาวที่เขาพูดถึง น่าจะเป็นจ้าวจิ้ง

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือจ้าวจิ้ง เสี่ยวหลี่และเสี่ยวเฉิน น่าจะไม่เป็นอันตรายแล้ว

ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะไม่ฟุ้งซ่าน ตั้งอกตั้งใจหาทางออกด้วยตัวเอง

“ไม่ต้องกังวล” เสียงคนที่นั่งเบาะผู้โดยสารข้างคนขับไม่ได้ร้อนใจ “เป้าหมายสูงสุดไม่ใช่คนที่อยู่ข้างหลังเหรอ มีเธออยู่ แค่นี้ธุรกิจก็สำเร็จแล้ว คนของตระกูลฉินปฏิเสธไม่ได้หรอก”

คนขับรถคนนั้นไม่พูดแล้ว

คนที่นั่งเบาะผู้โดยสารข้างคนขับหันศีรษะมา “เสี่ยวอู๋ นายดูสิ ข้างๆ ตื่นหรือยัง? เมื่อกี้ใช้ยาน้อยตอนไปขวาง เดี๋ยวอย่าให้ตื่นก่อนถึงที่ล่ะ จะแย่เอา”

ฉินซีเครียดในใจ

วินาทีต่อมา เธอรู้สึกคนข้างกายค่อยๆ เข้ามาหาตัวเอง

เธอพยายามอย่างเต็มที่ทำให้ตัวเองผ่อนคลาย กลัวว่าเปลือกตาเธอจะสั่น ทรยศต่อความจริงที่ว่าตัวเองตื่นขึ้นมาแล้ว

ถึงเธอจะหลับตาอยู่ เธอก็ยังรู้สึกได้ว่าสายตาคนคนนั้นยังวนเวียนอยู่บนใบหน้าเธอ

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

นิยายแนะนำ

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน